I OSK 2412/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Jaśkowska, Sędzia NSA Robert Sawuła, Sędzia del. WSA Mirosław Gdesz (spr.), Protokolant starszy inspektor sądowy Kamil Wertyński, po rozpoznaniu w dniu 18 kwietnia 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. S.E.S.A. z/s w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 lipca 2013 r. sygn. akt II SAB/Wa 204/13 w sprawie ze skargi S. Z. na bezczynność P. S. E. S.A. z/s w K. w przedmiocie udzielenia informacji publicznej 1. prostuje zaskarżony wyrok w jego komparycji i w punkcie I w ten sposób, że w miejsce słów "z dnia 23 czerwca 2011 r." wpisuje "z dnia 23 września 2011 r."; 2. oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 2 lipca 2013 r. sygn. akt II SAB/Wa 204/13, po rozpoznaniu skargi S. Z., zobowiązał P. S. E. S.A. z siedzibą w K. (dalej powoływana jako Spółka) do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 23 czerwca 2011 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami postępowania oraz stwierdził, że bezczynność organu w zakresie rozpoznania powołanego wniosku miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: S. Z. pismem z dnia 23 września 2011 r. wezwał P. S. E. O. S.A. w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2001 r. Nr 112, poz. 1198 ze zm., dalej "u.d.i.p."), o udostępnienie kserokopii wszelkich ewentualnych decyzji stanowiących podstawę lokalizacji i budowy linii elektroenergetycznych na działkach nr 189, 220/1, 217/1, położonych w W. G. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie S. Z. zarzucił Spółce bezczynność polegającą na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek z dnia 23 września 2011 r. w terminie wskazanym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., niewydaniu rozstrzygnięcia w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej lub umorzenia postępowania zgodnie z art. 17 ust. 1 tej ustawy. W związku z tym wniósł o stwierdzenie bezczynności Spółki oraz zobowiązanie jej do udzielenia informacji w żądanym zakresie i w żądanej formie oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 2 lipca 2013 r. powyższą skargę uwzględnił i zobowiązał Spółkę do udostępnienia informacji publicznej w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Sąd I instancji wyjaśnił, że stosownie do treści art. 1 ust. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Przepis art. 6 ust. 1 w pkt 4 u.d.i.p. stanowi natomiast, że udostępnieniu podlega informacja publiczna m.in. o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć. Informacją publiczną jest zatem treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii, ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Ponadto walor informacji publicznej posiada treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego takim organem, związanych z nimi bezpośrednio poprzez ich wytworzenie bądź też przez nie niewytworzonych, lecz używanych przy realizacji przewidzianych prawem zadań. Z tego względu żądana przez skarżącego informacja w postaci decyzji stanowiących podstawę lokalizacji i budowy linii elektroenergetycznych na nieruchomościach, których jest właścicielem, jest informacją publiczną w rozumieniu u.d.i.p. Wbrew stanowisku Spółki, przymiotu tego nie pozbawia żądanej informacji okoliczność, że skarżący wystąpił z roszczeniami cywilnymi wobec Spółki w związku z bezumownym korzystaniem przez nią z przedmiotowych nieruchomości, a zatem w indywidualnej sprawie, a nie w interesie publicznym. W myśl bowiem art. 2 ust. 1 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej przysługuje każdemu, z zastrzeżeniem art. 5, który ogranicza je z uwagi na ochronę informacji niejawnych oraz ochronę innych tajemnic ustawowo chronionych. Jeśli chodzi o zakres podmiotowy ustawy, Sąd powołując się na treść art. 4 ust. 1 u.d.i.p. wskazał, że P. S. E. S.A. są w całości własnością Skarbu Państwa, który jest jedynym akcjonariuszem. Już z tej przyczyny Spółka jest podmiotem obowiązanym w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. Niezależnie od tego, jest ona podmiotem wykonującym zadania publiczne, które cechują się powszechnością i użytecznością dla ogółu, co sprzyja osiąganiu celów tak konstytucyjnych, jak i ustawowych. Mając na uwadze okoliczność, że ustawa o dostępie do informacji publicznej zakłada szybkość udzielania informacji publicznej (bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku – art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), podjęcie jakichkolwiek działań przez Spółkę dopiero po wniesieniu skargi na bezczynność i po upływie ponad roku od złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej, daje zdaniem Sądu podstawy do uznania, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosły P. S. E. S.A. wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie: 1. prawa materialnego, tj.: a) art. 1 ust. 1 oraz art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a) u.d.i.p. poprzez błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, iż żądanie informacji, skierowane w indywidualnej sprawie, nie w interesie publicznym, dotyczy informacji publicznej udostępnianej w trybie ww. ustawy, podczas gdy zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., informacja taka, choć rodzajowo uwzględniana w art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a u.d.i.p., nie dotyczy sprawy publicznej i z tego względu nie stanowi informacji publicznej; b) art. 1 ust. 1 oraz z art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a) u.d.i.p. przez błędną wykładnię abstrahującą od art. 31 ust. 3 w zw. z art. 45 ust. 1 i art. 32 ust. 1 Konstytucji RP, czym Sąd naruszył również ww. przepisy Konstytucji RP przez ich niezastosowanie, polegające na przyjęciu, iż informacją publiczną udostępnianą w trybie ww. ustawy, jest informacja pozyskiwana na potrzeby konkretnego (indywidualnego) roszczenia cywilnego związanego z wybudowaniem urządzeń przesyłowych na nieruchomości, której właścicielem jest wnioskodawca i związane z nią dokumenty, mogące mieć znaczenie dowodowe w postępowaniu w przedmiocie tego roszczenia; c) art. 1 ust. 1 oraz art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. poprzez błędną wykładnię i uznanie, że informacje dotyczące podstaw prawnych wybudowania linii elektroenergetycznej, pozostają w związku z zakresem wykonywanych przez Spółkę zadań publicznych, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. (warunkujących udostępnienie informacji), podczas gdy budowa przedmiotowych linii, jako nieprzeprowadzona przez Spółkę, nie mieści się w ramach zadań publicznych, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p.; 2. prawa procesowego, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej "P.p.s.a.") poprzez niewyjaśnienie podstawy prawnej i faktycznej rozstrzygnięcia w sposób należyty, z pominięciem stanowiska Spółki, że art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 oraz art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. nie mogą być interpretowane niezgodnie z Konstytucją RP, prowadzące do naruszenia przewidzianej w art. 32 ust. 1 Konstytucji RP zasady równości stron oraz ograniczenia prawa do ochrony własnego interesu gospodarczego i obrony swych praw (art. 31 ust. 3 i art. 45 ust. 1 Konstytucji RP), co doprowadziło do uwzględnienia skargi; b) art. 3 § 1 oraz art. 149 P.p.s.a. poprzez uwzględnienie skargi, mimo że żądane przez skarżącego informacje nie stanowiły informacji publicznej, a tym samym Spółka nie pozostawała w bezczynności. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że zaskarżony wyrok nie uwzględnia okoliczności, iż informacja skatalogowana art. 6 ust. 1 u.d.i.p. nie jest informacją publiczną, jeżeli nie dotyczy sprawy publicznej. W niniejszej sprawie żądanie skarżącego dotyczy udostępnienia informacji, które składają się na indywidualny stosunek prawny łączący skarżącego ze Spółką, związany z wybudowaniem na nieruchomości skarżącego linii elektroenergetycznej. Informacje objęte wnioskiem nie mają charakteru publicznego. Fakt, że ujawnienie dokumentów może mieć wpływ na zasadność indywidualnego roszczenia przesądza o tym, że niniejsza sprawa nie dotyczy sprawy publicznej. W niniejszej sprawie istnieje ponadto konflikt dwóch wartości konstytucyjnie chronionych – prawa do informacji oraz prawa do obrony własnego interesu na zasadzie równości stron i uzasadnionym jest odpowiednie wyważenie tych dwóch wartości. Przyjęcie w stanie faktycznym sprawy, że żądane dokumenty, które nie mają związku z zadaniami wykonywanymi przez spółkę, stanowią informację publiczną, prowadzi do naruszenia równości stron w zakresie prowadzonego sporu cywilnego. Zdaniem skarżącej kasacyjnie w odniesieniu do podmiotów sklasyfikowanych w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. udostępnieniu podlegają tylko informacje pozostające w dyspozycji takiego podmiotu w związku z wykonywanymi zdaniami, a nie wszystkie informacje objęte katalogiem z art. 6 ust. 1 u.d.i.p. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw do jej uwzględnienia, dlatego podlega oddaleniu. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje bowiem sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 P.p.s.a.), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnej jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a. Wobec niestwierdzenia zaistnienia przesłanek nieważności postępowania, oceniając wyrok Sądu I instancji w ramach zarzutów zgłoszonych w skardze kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny uznał te zarzuty za niezasadne. Zarzuty kasacyjne naruszenia prawa procesowego i materialnego zmierzają do podważenia stanowiska Sądu I instancji co do kwalifikacji żądanych przez skarżącego dokumentów, jako informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Przechodząc do oceny pierwszego z zarzutów naruszenia prawa materialnego, zauważyć należy, że pojęcie "informacji publicznej" ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. W myśl tych przepisów, informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 tej ustawy. Uwzględniając wszystkie aspekty wynikające z tych przepisów, można zatem przyjąć, że informacją publiczną będzie każda informacja dotycząca sfery faktów i danych publicznych, a więc każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów realizujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Ponieważ sformułowania zawarte w art. 6 ust. 1 u.d.i.p. nie są zbyt jasne, przy ich wykładni należy kierować się treścią art. 61 Konstytucji RP, zgodnie z którym obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych podmiotów w zakresie, w jakim wykonują one zadania publiczne i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Zgodnie z ust. 2 art. 61 Konstytucji RP prawo do uzyskiwania informacji dotyczy również dostępu do dokumentów. Ograniczenie tego prawa może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w odrębnych ustawach przesłanki dotyczące ochrony wolności i praw innych osób oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (art. 61 ust. 3 Konstytucji RP). W myśl art. 61 ust. 4 Konstytucji RP tryb udzielania informacji, o których mowa w tym artykule, określają ustawy i realizację powyższego przepisu stanowi właśnie ustawa o dostępie do informacji publicznej. W świetle powołanych przepisów pojęcie informacji publicznej musi być rozumiane szeroko. Wbrew twierdzeniom Spółki, żądane przez skarżącego informacje stanowią informację publiczną i – jak wynika ze sprawy – nie doszło do jej upublicznienia ani też informacja ta nie została mu wcześniej udzielona, zgodnie z wnioskiem. Trzeba bowiem zaznaczyć, że dysponent informacji publicznej jest zobowiązany do jej udostępnienia, gdy informacja publiczna nie została udostępniona i nie funkcjonuje w obiegu publicznym tak, by wnioskodawca mógł się z nią zapoznać, np. poprzez bezpośredni do niej wgląd, bądź sięgając do publikatora. Jak to zostało ujęte we wniosku skarżącego z dnia 23 września 2011 r., wszelkie ewentualne decyzje administracyjne (a więc jeśli doszło do ich wydania), które stanowiły podstawę lokalizacji i budowy linii elektroenergetycznej należącej do Spółki, a znajdującej się na działce skarżącego, posiadają walor informacji związanej z wykonywaniem zadania publicznego przez Spółkę, dotyczą bezpośrednio sfery działalności podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej na gruncie ustawy. Świadczenie bowiem usług publicznych w zakresie dystrybucji energii elektrycznej następuje za pośrednictwem urządzeń infrastruktury technicznej, której lokalizacja i posadowienie dokonywane są w oparciu o kwalifikowane akty administracyjne pochodzące od organów władzy publicznej, co w świetle przepisów ustawy oznacza, że informacje te zawierają informację odnoszącą się do sfery realizacji zadań publicznych podmiotu zobowiązanego, tworzą więc, zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informację publiczną (analogiczne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w wyrokach z dnia 20 grudnia 2013 r. sygn. akt I OSK 2218/13, z dnia 13 grudnia 2013 r. sygn. akt I OSK 1858/13, z dnia 15 października 2013 r. sygn. akt I OSK 1212/13, z dnia 15 października 2013 r. sygn. akt I OSK 1094/13; https://cbois.nsa.gov.pl/). Odnosząc się do drugiego z zarzutów naruszenia prawa materialnego, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie ma żadnego znaczenia prawnego okoliczność, że skarżący jednocześnie realizuje swoje roszczenia cywilnoprawne wobec Spółki. Informację o sprawach publicznych, a stosownie do art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. "a" tiret pierwsze tej ustawy, będąc rodzajem informacji o treści takich aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć, podlegają udostępnieniu w trybie i na zasadach w niej określonych, co wypełnia dyspozycję art. 61 Konstytucji RP, który statuuje obywatelskie prawo do informacji publicznej. Zainteresowany, kierując swój wniosek do podmiotu zobowiązanego, nie musi wykazywać, w jakim celu żądana informacja publiczna jest mu potrzebna. Jedynie w przypadku żądania dotyczącego udzielenia informacji publicznej przetworzonej, konieczne jest wykazanie, że jej udostępnienie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Wnioskodawca decyduje przy tym o tym, od którego z ewentualnych dysponentów informacji publicznej chciałby ją uzyskać. Jedynie istnienie innej regulacji, której przepisy pozwalałyby na uzyskanie objętych wnioskiem decyzji administracyjnych, wyłączyłoby tryb z ustawy o dostępie do informacji publicznej. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie takiego trybu nie ma, a samo formułowanie indywidualnych roszczeń cywilnoprawnych przez skarżącego wobec Spółki i podejmowanie prób negocjacji w tym względzie nie wyłącza możliwości domagania się udostępnienia kserokopii dokumentów, stanowiących podstawę zlokalizowania i posadowienia linii elektroenergetycznej na ww. działce, w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nie doszło tym samym w zaskarżonym wyroku do błędnej wykładni art. 31 ust. 3 w zw. z art. 45 ust. 1 i art. 32 ust. 1 Konstytucji RP. Również trzeci z zarzutów naruszenia prawa materialnego nie zasługuje na uwzględnienie. W orzecznictwie i piśmiennictwie powszechnie przyjmuje się, że za informację publiczną należy uznać każdą wiadomość wytworzoną przez szeroko rozumiane władze publiczne, a także inne podmioty sprawujące funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Charakter informacji publicznej mają również informacje niewytworzone przez wskazane podmioty lecz do nich się odnoszące. Informację publiczną stanowi zatem treść wszelkiego rodzaju dokumentów nie tylko bezpośrednio zredagowanych i wytworzonych przez wskazany podmiot. Przymiot taki posiada także treść dokumentów, których podmiot używa do zrealizowania powierzonych mu prawem zadań. Bez znaczenia przy tym jest, w jaki sposób dokumenty znalazły się w posiadaniu danego organu. Ważne bowiem jedynie jest to, by dokumenty takie służyły realizowaniu zadań publicznych i odnosiły się do niego bezpośrednio. Sąd I instancji słusznie zatem uznał, że żądane kserokopie decyzji dotyczące budowy linii elektroenergetycznych, z których to dokumentów i decyzji Spółka wywodzi swoje prawa do linii elektroenergetycznych, są w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej informacjami publicznymi, do udostępnienia których zastosowanie ma tryb przewidziany w tej ustawie. Tym samym zarzut naruszenia art. 1 ust. 1 oraz art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. uznać należy za chybiony. Fakt, że skarżąca kasacyjnie Spółka jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej oznacza, że spółka ta była zobowiązana do załatwienia wniosku skarżącego w sposób określony w ustawie o dostępie do informacji publicznej poprzez dokonanie czynności materialno-technicznej, jaką jest udzielenie informacji publicznej, lub wystosowanie pisma informującego, że wezwany podmiot nie jest zobowiązany do udzielenia informacji, gdyż nie jest to informacja publiczna, nie dysponuje informacją albo nie jest podmiotem, od którego można jej żądać, albo wystosowanie pisma informującego, że istnieje odrębny tryb dostępu do żądanej informacji. Odnośnie zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 P.p.s.a., należy wskazać, że "uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie". Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Nie budzi zatem wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że z naruszeniem tego przepisu mamy do czynienia zarówno w przypadku, gdy brak jest uzasadnienia któregokolwiek z rozstrzygnięć Sądu, jak i w przypadku, gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia, przy czym nie każde naruszenie tego przepisu może stanowić skuteczną podstawę skargi kasacyjnej, a jedynie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 marca 2006 r. sygn. akt I OSK 990/05; LEX nr 198283). Przepis art. 141 § 4 P.p.s.a. można zatem naruszyć wtedy, gdy uzasadnienie orzeczenia nie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanek, jakimi kierował się wojewódzki sąd administracyjny podejmując zaskarżone orzeczenie, a wada ta nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia. Taki przypadek w sprawie poddanej kontroli Sądu nie zachodzi. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia powyższe wymagania, a Sąd I instancji odniósł się do wszystkich zarzutów i argumentów przedstawionych w skardze oraz wszechstronnie wyjaśnił podstawę rozstrzygnięcia. Natomiast fakt, że stanowisko przyjęte przez Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku jest niekorzystne dla skarżącej kasacyjnie, nie oznacza iż doszło do naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. W związku z tym, że bezzasadne okazały się podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty, to tym samym nie można uznać, że Sąd I instancji zobowiązując P. S. E. S.A. do rozpoznania wniosku S. Z. z dnia 23 września 2011 r. naruszył art. 149 P.p.s.a, oraz art. 3 § 1 P.p.s.a. Naruszenia tych przepisów Spółka upatruje bowiem w uwzględnieniu wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargi. Zdaniem natomiast Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji zasadnie uznał, iż w niniejszej sprawie doszło do zaniechania odpowiedniego zachowania się Spółki, co uzasadniało podjęte w zaskarżonym wyroku rozstrzygnięcie. Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. Na podstawie art. 156 § 3 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny z urzędu sprostował oczywistą omyłkę pisarską w komparycji zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie oraz w jego punkcie 1 w ten sposób, że w miejsce słów "z dnia 23 czerwca 2011 r." wpisano "z dnia 23 września 2011 r.", albowiem z akt sprawy w sposób nieulegający wątpliwości wynika, że skarga S. Z. dotyczyła nierozpoznania przez P. S. E. S.A. wniosku skarżącego z dnia 23 września 2011 r.