I SA/Gl 210/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Eugeniusz Christ (spr.) po rozpoznaniu w dniu 22 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. M. i T. C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 r. postanawia odrzucić skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. nr [...] z dnia [...] którą określono A. M. i T.C. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 r. w wysokości [...]zł i zarazem odmówiono im stwierdzenia nadpłaty w tym podatku za ten rok podatkowy w kwocie [...]zł. Na powyższą decyzję organu odwoławczego skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wniósł pełnomocnik podatników. W dniu 4 marca 2014 r. Przewodniczący Wydziału I w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach zarządził wezwanie tego pełnomocnika do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez złożenie pełnomocnictwa procesowego do reprezentowania skarżących w postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi. Zarazem Przewodniczący Wydziału I wydał zarządzenie o wezwaniu pełnomocnika skarżących do uiszczenia wpisu od skargi. W wezwaniach tych zaznaczono, że należy je wykonać w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Zostały one doręczone pełnomocnikowi skarżących w dniu 24 marca 2014 r. i dotychczas nie spotkały się z żadną jego reakcją. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Rozpatrywana skarga podlega odrzuceniu z powodu niewykonania wezwań: do uzupełnienia jej braku formalnego i do uiszczenia wpisu od tego pisma. Dostrzec należy, że w myśl art. 37 § 1 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), następnie powoływanej jako: p.p.s.a., jeżeli strona działa przed sądem przez pełnomocnika, to jest on obowiązany przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. O obowiązku tym stanowi również art. 46 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo, jeżeli pismo to wnosi pełnomocnik, który przedtem nie złożył pełnomocnictwa. Niedołączenie tego dokumentu do skargi sprawia zatem, że jest ona dotknięta brakiem formalnym (zob. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 października 2011 r., sygn. akt II OZ 896/11, LEX nr 984691). Z kolei stosownie do art. 49 § 1 p.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Niewykonanie takiego wezwania skutkuje wydaniem przez przewodniczącego zarządzenia o pozostawieniu pisma bez rozpoznania, co następuje na podstawie art. 49 § 2 zd. 1 p.p.s.a., a jeśli pismem tym jest skarga, to zastosowanie ma art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym podlega ona odrzuceniu przez sąd. Wymaga także odnotowania, że stosownie do art. 230 p.p.s.a. od skargi pobiera się wpis. Jak natomiast stanowi art. 220 § 1 p.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, by pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania (a jeżeli pismem tym jest skarga - jej odrzucenia) uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Z kolei w myśl art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Jeśli więc w rozpatrywanym przypadku pełnomocnik skarżących otrzymał w dniu 24 marca 2014 r. wezwania: do uzupełnienia braku formalnego skargi i do uiszczenia wpisu od tego pisma, to wezwania te powinien wykonać najpóźniej w poniedziałek 31 marca 2014 r. Ponieważ tego nie uczynił, wniesioną przez niego skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i art. 220 § 3 p.p.s.a.