I GSK 1650/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Myślińska (spr.) Sędzia NSA Marzenna Zielińska Sędzia del. WSA Stefan Kowalczyk Protokolant Szymon Janik po rozpoznaniu w dniu 8 września 2016 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Celnej we [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 23 kwietnia 2014 r. sygn. akt I SA/Wr 2298/13 w sprawie ze skargi [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej we [...] z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Dyrektora Izby Celnej we [...] na rzecz [...] kwotę 3600 (trzy tysiące sześćset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 23 kwietnia 2014 r., sygn. akt I SA/Wr 2298/13, uwzględnił skargę [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej we [...] z dnia 11 lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego - uchylając zaskarżoną decyzję. Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia: Decyzją z dnia [...] marca 2013 r. Naczelnik Urzędu Celnego w [...] działając na podstawie art. 21 § 3, art. 207 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz. 749 z późn. zm.) – dalej powoływanej jako O.p., art. 6, art. 8 ust. 2 pkt 3, art. 10 ust. 1, ust. 8 i ust. 9, art. 13 ust. 1, art. 21 ust.1, art. 88 ust. 1, art. 89 ust. 1 pkt 10 lit. b, ust. 4 pkt 1, ust. 5, ust. 6, ust. 7, ust. 14, ust. 15 i ust. 16 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 3, poz. 11 z póź. zm., dalej: u.p.a.), art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 11 czerwca 2010 r. o zmianie ustawy o podatku akcyzowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2010 r. nr 151, poz. 1013) – określił [...] zobowiązanie w podatku akcyzowym za miesiące od lutego 2010 r. do czerwca 2010 r. i od sierpnia 2010 r. do kwietnia 2011 r. w łącznej kwocie 519.283 zł. Organ I instancji wskazał, że podatnik prowadził działalność gospodarczą pod firmą [...] w zakresie sprzedaży oleju opałowego przeznaczonego na cele opałowe. W trakcie prowadzonego w stosunku do podatnika postępowania podatkowego, organ ustalił, że każda transakcja sprzedaży oleju opałowego udokumentowana była fakturą VAT, dokumentem WZ oraz oświadczeniem o przeznaczeniu wyrobów akcyzowych. Stwierdzono, że w części oświadczeń nie wskazano rodzaju lub/i typu urządzenia grzewczego lub/i liczby urządzeń i miejsca adresu urządzeń lub/i braku czytelnego podpisu lub/i braku dokładnego adresu nabywcy lub braku danych nabywcy. Zatem nie spełniają one wymogów określonych w u.p.a. Część oświadczeń zostało zaś złożonych z datą późniejszą niż data sprzedaży. W konsekwencji organ podatkowy I instancji przyjął, że strona nie zachowała warunków określonych w art. 89 ust. 6 i ust. 8 u.p.a., tym samym utraciła uprawnienie do zastosowania preferencyjnej stawki akcyzy - określonej w art. 89 ust.1 pkt 9) u.p.a. (232 zł/1.000l), była więc zobowiązana do złożenia deklaracji i zapłaty podatku akcyzowego zgodnie ze stawką z art. 89 ust. 16 u.p.a. (1.822 zł/1.000 l). Dyrektor Izby Celnej we [...] decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy omówił przepisy u.p.a określające opodatkowanie podatkiem akcyzowym i stwierdził, że zgodnie z art. 89 ust. 5 u.p.a. podmiot sprzedający olej na cele opałowe, by móc skorzystać z preferencji podatkowej, powinien uzyskać od nabywcy oświadczenie o przeznaczeniu tego wyrobu (na cele określone w ustawie). Zacytował wymienione enumeratywnie dane, jakie powinny zawierać oświadczenia dotyczące nabycia wyrobów przeznaczonych dla celów opałowych lub sprzedawanych dla celów opałowych w przypadku osób prawnych oświadczenie (art. 89 ust. 6 u.p.a.) oraz w przypadku sprzedaży wyrobu akcyzowego osobom fizycznym (art. 89 ust. 8 u.p.a.). Wskazał nadto, że zgodnie z art. 89 ust. 16 u.p.a. w przypadku niespełnienia warunków określonych w ustawie stosuje się wyższą stawkę akcyzy z art. 89 ust. 4 pkt 1) u.p.a. oraz, że w przepisach podatkowych brak jest procedury, która dopuszczałaby późniejsze (tj. już po sprzedaży) uzupełnianie lub poprawienie oświadczenia. W opinii organu odwoławczego, w sytuacji gdy oświadczenie nie spełnia w chwili sprzedaży wymogów ustawowych, powstaje obowiązek podatkowy, do którego ma zastosowanie sankcyjna stawka akcyzy z art. 89 ust. 4 pkt 1) u.p.a. (1.822 zł/1.000l). W skardze na to rozstrzygnięcie skarżący wniósł o uchylenie decyzji obu instancji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej odrzucenie bądź w przypadku uznania, że skarga została wniesiona w ustawowym terminie o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i argumentację z jej uzasadnienia. Dyrektor Izby Celnej wskazał, że zaskarżoną decyzję doręczono na adres siedziby firmy podatnika w dniu 30 lipca 2013 r. w trybie art. 150 § 2 o.p. Termin do złożenia skargi upłynął zatem z dniem 29 sierpnia 2009 r. Organ podkreślił, że skarżący w odwalaniu od decyzji organu I instancji podał adres siedziby firmy tj. [...]. Jednocześnie wskazał również adres do doręczeń: [...]. W tym kontekście organ podkreślił, że zgodnie z art. 148 § 1 o.p. pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. Przepisy ordynacji podatkowej nie znają i nie posługują się przy tym pojęciem "adres do korespondencji". W piśmie procesowym z dnia 13 stycznia 2014 r. strona wyjaśniła, że wniosek organu o odrzucenie jej skargi jest bezzasadny, gdyż doręczenie decyzji nastąpiło w organie podatkowym w dniu 16 października 2013 r. (czytelny podpis skarżącego na oryginale decyzji znajdującej się w aktach). Natomiast wcześniejsze wysłanie przez organ decyzji na nieprawidłowy adres nie może skutkować przyjęciem, że została ona skutecznie doręczona. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uwzględniając skargę w pierwszej kolejności stwierdził, że brak jest podstaw do jej odrzucenia, bowiem skarga została wniesiona 12 listopada 2013 r. tj. w ustawowym terminie gdyż skuteczne doręczenie decyzji nastąpiło w siedzibie organu podatkowego w dniu 16 października 2013 r. Odnosząc się do istoty sporu WSA w pierwszej kolejności omówił przepisy u.p.a określające opodatkowanie podatkiem akcyzowym i uznał, że stwierdzone w oświadczeniach braki - w zakresie nie wskazania rodzaju lub/i typu urządzenia grzewczego lub/i liczby urządzeń i miejsca adresu urządzeń lub/i braku dokładnego adresu nabywcy lub braku danych nabywcy lub/i czytelnego podpisu - są niewątpliwie brakami dotyczącymi wymaganych przez ustawodawcę elementów koniecznych oświadczenia, umożliwiających przyjęcie opałowego przeznaczenia nabytego oleju, a zatem wywołują skutek w postaci utraty przez sprzedawcę tego oleju prawa do obniżenia stawki podatku akcyzowego i nie mogą być uzupełnione w trakcie postępowania podatkowego. W ocenie Sądu część oświadczeń, w których organ zakwestionował brak czytelnego podpisu, podpis był czytelny bowiem umożliwiał identyfikację podpisującej się osoby. W przedmiotowej sprawie organy podatkowe zakwestionowały oświadczenia złożone przez [...], (oświadczenie nr 66/2010, 73/2010, 77/2010, 92/2010, 107/2010, 113/2010, 123/2010, 128/2010, 5/2011, 12/2011, 17/2011, 25/2011, 32/2011, 34/2011) oraz [...] (34/2010). Otóż z akt sprawy wynika, że oświadczenie podbite było pieczątką zawierającą wskazanie imienia i nazwiska i stanowiska służbowego osoby sporządzającej oświadczenia, jak też opatrzone parafę tej osoby. Nie kwestionując powołanych przez organ stanowisk zawartych w orzecznictwie sądów, co do pojęcia "czytelny podpis" należy zwrócić uwagę, że wykładnia tego pojęcia powinna być czyniona zważywszy na cel wprowadzenia wspomnianego środka. Celem złożenia czytelnego podpisu przez osobę sporządzająca zestawienie jest umożliwienie weryfikacji osoby je sporządzającej w trakcie późniejszej kontroli dokumentów. Zatem naniesiona na oświadczeniu parafa (nieczytelna, ale złożona w indywidualny, charakterystyczny i właściwy dla danej osoby sposób wraz z pieczątką zawierającą pełne imię i nazwisko (oraz stanowisko) niewątpliwie wypełnia znamiona pojęcia "czytelny podpis". Ponownie rozpoznając sprawę organ zobowiązany będzie do uwzględnienia stanowiska Sądu w zakresie czytelnego podpisu, w sytuacji gdy podpis zaopatrzony był w imienną pieczęć umożliwiającą identyfikację podpisującej się osoby. Organ zobowiązany także będzie do wyjaśnienia kwestii złożenia przez skarżącego korekt dwóch faktur do transakcji z firmą KWARC, Orzeczenie Sądu I instancji zaskarżył Dyrektor Izby Celnej we [...], wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów prawa procesowego (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), co miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 145 § 2 p.p.s.a. w związku z art. 151 p.p.s.a. poprzez uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej w związku z uznaniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, że decyzja organu została doręczona w siedzibie organu podatkowego w dniu 16 października 2013 r., zatem skarga z 12 listopada 2013 r. została wniesiona z zachowaniem ustawowego przewidzianego terminu, podczas gdy decyzja została doręczona na adres siedziby firmy strony skarżącej w dniu 30 lipca 2013 r. w trybie art. 150 § 2 ordynacji podatkowej, zatem termin do wniesienia skargi upłynął z dniem 29 sierpnia 2013 r. i skarga jako wniesiona po upływie terminu powinna zostać odrzucona; 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 148 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej poprzez błędne jego zastosowanie i uznanie, że doręczenie decyzji nastąpiło w siedzibie organu podatkowego w dniu 16 października 2013 r. Sąd I instancji wadliwie oceniając stan faktyczny pod względem zgodności z prawem uznał, że w przedmiotowej sprawie zaskarżona decyzja podatkowa została doręczona w siedzibie organu podatkowego, podczas gdy decyzja została doręczona, zgodnie z obowiązującymi przepisami, na adres siedziby firmy skarżącego w dniu 30 lipca 2013 r. 3. art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 148 § 1 w związku z art. 150 § 2 Ordynacji podatkowej, polegające na wadliwej ocenie pod względem zgodności z prawem stanu faktycznego i uznaniu, że w przedmiotowej sprawie nie doszło do skutecznego doręczenia decyzji organu na adres siedziby firmy skarżącego w dniu 30 lipca 2013 r., w trybie doręczenia zastępczego, podczas gdy organ zgodnie z przepisami dokonał doręczenia zaskarżonej decyzji, a zatem została spełniona przesłanka do odrzucenia skargi z 12 listopada 2013 r. jako wniesionej po upływie ustawowego terminu; 4. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak wskazania i wyjaśnienia podstawy prawnej w zakresie nieuwzględnienia wniosku organu o odrzucenie skargi. Argumenty na poparcie powyższych zarzutów zostały przedstawione w uzasadnieniu środka prawnego. W piśmie procesowym z dnia 30 grudnia 2014 r. [...] wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż zawarte w niej zarzuty okazały się nieusprawiedliwione. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a, rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach przewidzianych w § 2 tego artykułu. W niniejszej sprawie nie występują jednak żadne z wad wymienionych we wspomnianym przepisie, które powodowałyby nieważność postępowania prowadzonego przez Sąd I instancji. Z powyższego wynika, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna oparta została wyłącznie na podstawie określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., tj. na naruszeniu przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z treści zarzutów sformułowanych w petitum skargi kasacyjnej oraz ich uzasadnienia wynika, że istota sporu sprowadza się ustalenia, czy w rozpoznawanej sprawie skarga [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej we [...] z dnia [...] lipca 2013 r. podlegała odrzuceniu. Według autora skargi kasacyjnej Sąd I instancji błędnie uznał, że ww. decyzja została doręczona skarżącemu w siedzibie organu podatkowego w dniu 16 października 2013 r., zatem skarga z 12 listopada 2013 r. została wniesiona z zachowaniem ustawowego przewidzianego terminu. Zdaniem skarżącego organu decyzja ta została doręczona na adres siedziby firmy strony skarżącej w dniu 30 lipca 2013 r. w trybie art. 150 § 2 ordynacji podatkowej, zatem termin do wniesienia skargi upłynął z dniem 29 sierpnia 2013 r. i skarga jako wniesiona po upływie terminu powinna zostać odrzucona. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela argumentacji autora skargi kasacyjnej, uznając za Sądem I instancji, że w rozpoznawanej sprawie brak było podstaw do odrzucenia skargi. Odnosząc się tak postawionego problemu należy w pierwszej kolejności wskazać, że doręczanie pism w postępowaniu podatkowym osobom fizycznym odbywa się zgodnie z art. 148, art. 149 i art. 150 ordynacji podatkowej. Podstawowym sposobem doręczania pism w postępowaniu podatkowym jest doręczenie właściwe, tzn. doręczenie korespondencji bezpośrednio adresatowi: w miejscu zamieszkania, w miejscu pracy, w siedzibie organu lub w każdym innym miejscu, gdzie się adresata zastanie (art. 148 § 1, art. 148 § 2 pkt 1 i art. 148 § 3 ordynacji podatkowej). Następnie w razie niemożności takiego doręczenia zastosowanie znajduje doręczenie zastępcze, tj. doręczenie za pokwitowaniem pełnoletniemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, gdy osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi (art. 149 ord. pod.). Na samym końcu zaś stosuje się fikcję prawną doręczenia, polegającą na przechowywaniu przez 14 dni pisma skierowanego do podatnika w placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego lub też pismo składa się na okres 14 dni w urzędzie gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika organu podatkowego lub przez inną upoważnioną osobę (art. 150 § 1 pkt 1 i pkt 2 ordynacji podatkowej). Adresata zawiadamia się dwukrotnie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1. Powtórne zawiadomienie następuje w razie niepodjęcia pisma w terminie 7 dni (art. 150 § 1a ordynacji podatkowej). W tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (art. 150 § 2 ordynacji podatkowej). Materię doręczeń normują zatem ściśle określone regulacje, od których co do zasady nie ma odstępstwa. Przepisy te porządkują sposób doręczania korespondencji w postępowaniu podatkowym, uniemożliwiają zabiegi stron unikania odbioru pism, jak i też stanowią gwarancję dla stron postępowania doręczania im korespondencji tylko w przewidziany przepisami sposób. Jedynym wyjątkiem od tych zasad jest instytucja wskazania "adresu do doręczeń". Ze względu na szybkość postępowania taki tryb doręczania jest akceptowany zarówno przez orzecznictwo, jak i przedstawicieli nauki. Przepisy podatkowe nie znają pojęcia "adres do doręczeń". Organ może doręczyć kierowaną do strony korespondencję - zgodnie z jej wnioskiem - bezpośrednio na wskazany przez nią "adres do doręczeń" (por. wyrok NSA z dnia 6 września 2013 r., sygn. akt II FSK 2561/11, LEX nr 1370479). Pojęcie "adresu" nie oznacza, że musi to być miejsce stałego zamieszkania lub pobytu, ale może to być miejsce wykonywania pracy zawodowej, jak też adres tylko do doręczeń. Powinien to być adres aktualny, pozwalający na dokonanie czynności doręczenia pisma zgodnie z przepisami prawa (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 10 września 2008 r., sygn. akt VIII SA/Wa 149/08, LEX nr 518878 oraz wyrok WSA w Warszawie z dnia 19 maja 2004 r., sygn. akt V SA 3767/03, LEX nr 147086). P. Pietrasz w komentarzu do Ordynacji podatkowej, do art. 148 stwierdza, że ustawa nie zna pojęcia "adres do doręczeń". Dlatego też doręczanie pism w ww. sposób winno być realizowane z uwzględnieniem zasad określonych w art. 146 § 1 i 2 ordynacji podatkowej, a także w art. 148 i 149 ordynacji podatkowej - w odniesieniu do osób fizycznych oraz w art. 151 ordynacji podatkowej - w odniesieniu do osób prawnych lub jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej (por. P. Pietrasz: Komentarz do art. 148 ord. pod., stan prawny na 15 stycznia 2013 r., LEX). Wspomnieć w kontekście omawianego zagadnienia jedynie wypada, że z dniem 1 stycznia 2016 r. nastąpiła zmiana art. 148 § 1 ordynacji podatkowej. Do ustawy wprowadzono instytucję "adresu do doręczeń". Zgodnie ze znowelizowanym brzmieniem powołanego przepisu pisma doręcza się osobom fizycznym pod adresem miejsca ich zamieszkania albo pod adresem do doręczeń w kraju. Aby jednak uznać taki sposób doręczania pism strona postępowania winna w sposób niebudzący wątpliwości, ze względu na wyjątkowość tej metody doręczania, zawnioskować o takie doręczanie korespondencji w konkretnej sprawie. W okolicznościach faktycznych sprawy skarżący w sposób niebudzący wątpliwości wskazał adres do doręczeń i to zarówno w postępowaniu przed organem I instancji jak i organem odwoławczym. Jak wynika bowiem z akt administracyjnych sprawy, skarżący podczas przesłuchania w siedzibie organu w dniu 12 marca 2012 r. poinformował przesłuchujących go funkcjonariuszy organu celnego o właściwym adresie do doręczeń dla wszystkich postępowań podatkowych prowadzonych w związku prowadzoną przez skarżącego działalnością gospodarczą, tj. [...]. Okoliczność ta znajduje swoje potwierdzenie w treści sporządzonego protokołu przesłuchania skarżącego z dnia 12 marca 2012 r. (k. 760-761 akt administracyjnych). Wobec tego cała korespondencja w prowadzonym przez organ I instancji postępowaniu była kierowana właśnie pod wskazany przez skarżącego adres, włącznie z decyzją wydaną przez organ I instancji z dnia 29 marca 2013 r. Istotna jest również okoliczność, że w odwołaniu od tej decyzji skarżący ponownie wskazał adres do korespondencji, który był tożsamy z adresem podanym w postępowaniu prowadzonym przez Naczelnika Urzędu Celnego w [...]. Pomimo tego, organ odwoławczy zaskarżoną do Sądu I instancji decyzję wysłał na adres siedziby firmy skarżącego, tj. [...], uznając ją za doręczoną z dniem 30 lipca 2013 r. w trybie art. 150 § 2 ordynacji podatkowej. Takie działanie organu odwoławczego w świetle powołanych powyższej przepisów ordynacji podatkowej należało uznać za nieprawidłowe. Wyraźne zawnioskowanie przez skarżącego o doręczanie korespondencji pod wskazany adres, inny niż miejsce prowadzenia działalności gospodarczej powodowało, że organ powinien zastosować się do wniosku strony i doręczyć kierowaną do skarżącego korespondencję bezpośrednio na wskazany przez niego "adres do doręczeń". Wobec powyższego należało uznać, że doręczenie zaskarżonej decyzji nastąpiło w siedzibie organu w dniu 16 października 2013 r. (czytelny podpis skarżącego na oryginale decyzji znajdującej się w aktach), nie zaś jak twierdzi autor skargi kasacyjnej z dniem 30 lipca 2013 r. Zatem jak słusznie stwierdził Sąd I instancji brak było podstaw do odrzucenia skargi, bowiem została ona wniesiona 12 listopada 2013 r. tj. w ustawowym terminie. W konsekwencji powyższego nie mogły zasługiwać na uwzględnienie zarzuty sformułowane w pkt 1-3 petitum skargi kasacyjnej. Zamierzonego skutku nie mógł również odnieść zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. podniesiony w pkt 4 petitum skargi kasacyjnej, mający polegać na braku wskazania i wyjaśnienia przez Sąd I instancji podstawy prawnej w zakresie nieuwzględnienia wniosku organu o odrzucenie skargi. Wprawdzie lektura uzasadnienia zaskarżonego wyroku wskazuje, że Sąd I instancji rzeczywiście nie wskazał i nie wyjaśnił podstawy prawnej w zakresie nieuwzględnienia wniosku organu o odrzucenie skargi, niemniej jednak nie miało to istotnego wpływu na wynik sprawy. O czym była już mowa w okolicznościach sprawy brak było bowiem podstaw do odrzucenia skargi, co słusznie stwierdził Sąd I instancji. W tym miejscu należy podkreślić, że o skuteczności zarzutów naruszenia przepisów postępowania formułowanych w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., nie decyduje każde ich uchybienie, lecz tylko i wyłącznie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przez "wpływ", o którym mowa na gruncie przywołanego przepisu, rozumieć należy istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej, a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem sądu administracyjnego I instancji, który to związek przyczynowy, jakkolwiek nie musi być realny, to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy. Taka sytuacja w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. W tym stanie rzeczy, skoro żaden z zarzutów nie może być uznany za usprawiedliwiony, wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku nie mógł zostać uwzględniony. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzuty skargi kasacyjnej za nieusprawiedliwione i oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.