II OSK 2524/14

Dnia 16 czerwca 2016 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Maria Czapska - Górnikiewicz Sędziowie: sędzia NSA Jerzy Siegień (spr.) sędzia del. NSA Tomasz Zbrojewski Protokolant: starszy inspektor sądowy Anna Połoczańska po rozpoznaniu w dniu 16 czerwca 2016 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 23 kwietnia 2014 r. sygn. akt II SA/Wr 24/14 w sprawie ze skargi A. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynków wielorodzinnych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną i drogową oraz budową zjazdu oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 23 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SA/Wr 24/14 oddalił skargę A. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w. W. z dnia [...] października 2013 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynków wielorodzinnych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną i drogową oraz budową zjazdu na działkach nr [...] i nr [...] w O. Powyższy wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Zaskarżoną decyzją organ utrzymał w mocy decyzję ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynków wielorodzinnych. W odwołaniu podniesiono zarzuty naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647, z późn. zm.), zwana dalej "u.p.z.p." w związku z § 6 i 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu (Dz.U. Nr 164, poz. 1588) w wyniku niewłaściwego ustalenia szerokości elewacji frontowej i wysokości gzymsu, § 3 tego rozporządzenia poprzez wadliwe wyznaczenie obszaru analizowanego, § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa (Dz.U. Nr 164, poz. 1589) przez naniesienie w części tekstowej decyzji oznaczeń nie mających umocowania w przepisach prawa, art. 9 ust. 5 u.p.z.p. przez brak zgodności decyzji z ustaleniami studium w zakresie intensywności zabudowy, art. 3 pkt 1a i art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz.U. z 2011 r. Nr 212, poz. 1263, z późn. zm.) poprzez brak uzgodnienia z powiatowym inspektorem sanitarnym oraz § 1 pkt 3 rozporządzenia w sprawie oznaczeń i nazewnictwa poprzez nieokreślenie wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej. Organ przytoczył ustalenia organu pierwszej instancji wskazując, że inwestycja stanowi kontynuację funkcji, cech oraz wskaźników zabudowy na obszarze sąsiednim oraz spełnia pozostałe przesłanki, gdyż teren ma bezpośredni dostęp do drogi publicznej, uzbrojenie terenu jest wystarczające, a inwestycji nie sprzeciwia się żaden przepis odrębny. W ocenie organu nie budziło zastrzeżeń ustalenie szczegółowych parametrów zabudowy. Nieprzekraczalną linię zabudowy wyznaczono od ulicy M. W obszarze analizowanym budynki położone są w zróżnicowanej odległości od pasa drogowego. W ulicy tej elewacja budynków oddalona jest od pasa w granicach 7 m i uzasadnione było, aby planowana inwestycja nie była wysunięta ponad zlokalizowane już obiekty. Urbanistycznie zasadne było ustalenie nieprzekraczalnej linii zabudowy jako kontynuacji linii wyznaczonej przez istniejące budynki, przy zastosowaniu § 4 ust. 4 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. Ustalony wskaźnik zabudowy wynoszący do 0,35 jest mniejszy od średniego (0,538), przy czym poziom tego wskaźnika wynosi w obszarze od 0,003 do 1,0. Z kolei wskaźnik ten dla istniejącej zabudowy wielorodzinnej wynosi 0,30 – 0,40 (poz. 6, 24, 29, 30, 41, 132, 172). Dlatego ustalony wskaźnik nie narusza § 5 ust. 2 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. w związku z art. 61 ust. 1 pkt 1 i art. 6 ust. 2 u.p.z.p. W obszarze analizowanym średnia szerokość elewacji frontowej wynosi 33,5 m (26,9 m przy uwzględnieniu pojedynczych segmentów zabudowy szeregowej), co przy tolerancji 20% (§ 6 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r.) pozwala na ustalenie jej od około 26 m do 40 m. W decyzji ustalono tę wartość na poziomie od 11 m do 85 m, z zastosowaniem § 6 ust. 2 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. Zabudowa wielorodzinna tworzy często pierzeje, tworząc elewację frontową do 200 m. Na działkach sąsiednich (poz. 151, 152, 157) szerokość elewacji wynosi 60-80 m. W pobliskich ulicach elewacje frontowe wynoszą do 90 m (poz. 132, 126, 127, 133). Wynika z tego, że zabudowa pierzejowa o dużych wartościach szerokości elewacji frontowej jest elementem akcentowanym urbanistycznie. Z kolei średni wskaźnik wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki (§ 7 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r.) wynosi w obszarze analizowanym 9,7 m. Minimalny ma 2,2 m (poz. 139 analizy), a maksymalny 18 m (poz. 425). W decyzji wskaźnik wyznaczono na poziomie od 5 m do 18 m. Na obszarze występuje liczna zabudowa o wysokości 9-12 m, ale także powyżej 15 m. Z około 140 budynków wielorodzinnych, 40 ma wysokość gzymsu 15 m i wyższą. Wysokości przyjęte w decyzji ustalono na podstawie uzgodnień z WKZ. Planowane budynki nie będą odgrywały roli wysokościowej dominanty, bowiem będą miały dach płaski. Będą więc niższe od licznych budynków o wysokości całkowitej do 19,5 m (poz. 12-15, 32, 33, 44, 45, 151-153, 157, 164, 253, 255, 344, 379-381, 415-423, 430-433). W najbliższym sąsiedztwie znajdują się budynki z wysokością krawędzi elewacji około 17 m i wysokością kalenicy 18-19 m (poz. 151-153 i 157 analizy). Uzasadnia to stosowanie § 7 ust. 4 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. W decyzji dopuszczono dach płaski, co stanowi cechę dominującą budynków wielorodzinnych (§ 8 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r.). Teren inwestycji ma dostęp do ulicy M., posiada wystarczające uzbrojenie (dokumenty w aktach sprawy), nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia. Nie stanowi naruszenia prawa wprowadzenie symboliki na oznaczenie terenów o różnym przeznaczeniu MW i KD. Rozporządzenie w sprawie oznaczeń i nazewnictwa przewiduje możliwość ustalenia udziału powierzchni biologicznie czynnej, ale nie jest to cecha zabudowy obowiązkowo ustalana w decyzji. Obligatoryjne elementy decyzji wynikają z przepisów ustawy oraz rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r., które nie wymieniają omawianej cechy. W przypadku nieustalenia tej cechy znajdzie zastosowanie § 39 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690). W decyzji ustalono liczbę miejsc parkingowych na poziomie 1,4 miejsca na 1 lokal na terenie inwestycji, w tym w ew. parkingu podziemnym. Na obszarze analizowanym wskaźnik ten wynosi od 0,0 do 1,2 na mieszkanie, przy czym większość zabudowy ma wskaźnik poniżej 1,0. Ustalono więc wskaźnik najwyższy na tym obszarze. Dokonano wymaganych uzgodnień z WKZ, Starostą O. i Marszałkiem Województwa. Wyznaczony obszar analizy funkcji i cech zabudowy odpowiada rygorom § 3 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. Front działki nr [...] wynosi 100 m. Obszar wyznaczono w odległości 300-400 m od tej działki, wzdłuż dróg i ciągów komunikacyjnych, co pozwoliło na uchwycenie urbanistycznej całości. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2013 r. złożył A. C. podnosząc zarzuty zgłoszone uprzednio w odwołaniu oraz dodając zarzut naruszenia art. 107 § 1 K.p.a. przez nieoznaczenie w decyzjach w sposób właściwy ich adresatów. Sąd pierwszej instancji dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem zgodności z prawem nie stwierdził naruszeń prawa wymienionych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270, ze zm., dalej P.p.s.a.). Podkreślił, że podstawowe przesłanki prawne wydania decyzji lokalizacyjnej ustanawia art. 61 ust. 1 u.p.z.p. W rozpatrywanej sprawie było bezsporne oraz należycie udokumentowane zaistnienie przesłanek wymienionych w art. 61 ust. 1 pkt 2 – 5 u.p.z.p. (posiadanie dostępu do drogi publicznej i wystarczającego uzbrojenia terenu, brak wymogu zgody na zmianę przeznaczenia gruntów, zgodność decyzji z przepisami odrębnymi). Sąd ocenił, że niejasny był zarzut związany z nieistnieniem zaskarżonych decyzji, wobec niedoprecyzowania treści tego zarzutu i braku jego powiązania z wnioskami procesowymi skargi. Skarżącemu zapewne chodziło o brak dokładnego oznaczenia stron, które jego zdaniem powinno polegać nie tylko na podaniu imienia i nazwiska lub nazwy strony, ale także dalszych elementów. W tym zakresie Sąd wskazał, że decyzja pierwszej instancji zawiera oznaczenia jej adresata (inwestora) przez podanie jego imienia, nazwiska i adresu oraz wymienia pozostałe strony przez podanie ich imion, nazwisk i adresów lub nazw i adresów siedzib. Były to elementy wystarczające do stwierdzenia, że oznaczenie stron nastąpiło prawidłowo. Decyzja odwoławcza zawiera oznaczenie stron przez podanie ich imion i nazwisk lub nazw, zaś ich adresy podaje w załączniku do decyzji. Nie pozwala to na stwierdzenie braku prawidłowego oznaczenia stron w tej decyzji, w tym mogącego wywołać wątpliwości odnośnie zakresu czy tożsamości stron. Sąd w pełni podzielił wywód prawny organu dotyczący wymaganych uzgodnień decyzji lokalizacyjnej. Treść obowiązku uzgodnień ustala art. 53 ust. 4 u.p.z.p., nie zaś przepisy ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej. W stosowanej w niniejszej sprawie ustawie nie przewidziano obowiązku uzgodnienia projektu decyzji z inspektorem sanitarnym, podobnie jak w powołanej ustawie szczególnej. Organ trafnie wskazał na istnienie pełnej podstawy faktycznej i prawnej do zawarcia w decyzji o warunkach zabudowy rozstrzygnięć szczegółowych w niej zawartych, jak też pełną zgodność formy i treści tej decyzji z powołanymi podstawami prawnymi. Nie znajdują żadnego oparcia w materiale sprawy zarzuty dotyczące załącznika graficznego decyzji i prawidłowości analizy przestrzennej. Z uwagi na małą konkretność zarzutów skarżącego w zestawieniu z obszerną, wnikliwą analizą urbanistyczną oraz wyprowadzonymi z niej prawidłowymi wnioskami i rozstrzygnięciami, trudno jest formułować szczegółową argumentację dowodzącą bezzasadności tych zarzutów. Zarzuty odnoszące się do szczegółowych wskaźników zabudowy pomijają ich zgodność z wynikami prawidłowej analizy. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył A. C. zarzucając: 1) naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na błędnym zastosowaniu art. 151 P.p.s.a. i oddalenie skargi zamiast zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit.c P.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, z późn. zm.) - zwana dalej "P.u.s.a." i uchylenia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2013 r. oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...] o warunkach zabudowy, ponieważ decyzje te zostały wydane z naruszeniem przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, tj.: - art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 K.p.a. poprzez niepodjęcie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego przed wydaniem decyzji administracyjnych, w szczególności niepoprzedzenie wydania zaskarżonej decyzji analizą mapy zasadniczej przedstawiającej teren, którego dotyczy decyzja o warunkach zabudowy, ponieważ załączona do decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...] mapa stanowi jedynie wycinek terenu objętego tą decyzją i z tego względu organ odwoławczy nie był w stanie zweryfikować jej prawidłowości, a organ pierwszej instancji nie był w stanie poczynić prawidłowych ustaleń dotyczących obszaru inwestycji, - art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji oraz decyzji organu odwoławczego, pomimo tego, że zgodnie z przedstawionymi w odwołaniu od decyzji o warunkach zabudowy, jak i w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zarzutami, istniały podstawy do wydania wyroku uchylającego obie decyzje i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, - art. 107 § 1 K.p.a. poprzez nieoznaczenie w decyzji organu odwoławczego oraz w decyzji poprzedzającej w sposób właściwy adresatów decyzji, co sprawia, że decyzje te nie mogą obowiązywać w obrocie prawnym; 2) naruszenie przepisów prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez wadliwe wyznaczenie obszaru analizowanego oraz w zw. § 6 ust. 1 i 2 i § 7 ust. 1-4 powyższego rozporządzenia poprzez ustalenia szerokości elewacji frontowej i wysokości gzymsu w sposób rażąco odbiegający od parametrów istniejącej zabudowy i w sposób sprzeczny z zasadą kontynuacji. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreślono, że zgodnie z § 6 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r., dopuszcza się wyznaczenie innej szerokości elewacji frontowej, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 tego rozporządzenia. Zgodnie z § 7 ust. 1 powyższego rozporządzenia wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Tak jak przy regulacji zamieszczonej w § 6, możliwe jest zgodnie z § 7 ust. 4 tego rozporządzenia wyznaczenie innej wysokości, o której mowa w ust. 1, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust 1. Brak prawidłowej analizy, będący skutkiem niewłaściwego wyznaczenia obszaru analizowanego, doprowadził do naruszenia również § 6 ust. 1 i 2 oraz § 7 ust. 1 - 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. Popełnione przez organy błędy nie zostały zweryfikowane przez Sąd pierwszej instancji, spowodowały ustalenie parametrów w zakresie kształtowania szerokości elewacji frontowej w przedziale od 11 m do 85 m (770 % różnicy) oraz wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej od 5 m do 18 m (360 % różnicy). Organ nie określił w decyzji o warunkach zabudowy wysokości dachu, co w konsekwencji nie ogranicza dopuszczalnej wysokości zabudowy - ustalenia elewacji frontowej dotyczą tylko elewacji budynku od strony ul. M. w O. Powyższe sprawia, że decyzje organów naruszają wymagania i warunki ładu przestrzennego, albowiem umożliwiają inwestorowi w sposób praktycznie dowolny ukształtować szerokość elewacji frontowej nowowybudowanych budynków (770% różnicy), również praktycznie dowolnie określić wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej (360%) oraz całkowicie dowolnie, w sposób nieskrępowany, określić wysokość dachu nowych budynków. Tak określone parametry są sprzeczne z zasadą kontynuacji wyrażoną w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 P.p.s.a.), z urzędu natomiast bierze pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 P.p.s.a., a zatem Naczelny Sąd Administracyjny był związany granicami skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie nie posiada usprawiedliwionych podstaw. Rozpoznając niniejszą sprawę Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził naruszenia powołanych w skardze kasacyjnej przepisów postępowania podzielając ustalenia faktyczne poczynione przez organy orzekające w sprawie i zaakceptowane przez Sąd pierwszej instancji. Nie znajduje uzasadnienia zarzut naruszenia przepisów postępowania, a mianowicie art. 151 i 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 1 § 1 P.u.s.a. poprzez przyjęcie przez Sąd pierwszej instancji, że organy nie dopełniły ciążących na nich obowiązków w zakresie wyczerpującego zebrania materiału dowodowego w sprawie oraz jego całościowego rozpatrzenia. Należy mieć na uwadze, że Sądowi pierwszej instancji można byłoby skutecznie zarzucić naruszenie wyżej wymienionych przepisów wówczas, gdyby naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W rozpatrywanej sprawie taki przypadek nie zachodzi. Sąd ten wyjaśnił kryteria, którymi się kierował, ocenił zebrany przez organy materiał dowodowy w sprawie i na jego podstawie wydał rozstrzygnięcie, które odpowiada prawu. Jako bezpodstawny i sprzeczny ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym należ uznać zarzut naruszenia powołanych wyżej przepisów postępowania w związku z art. 7, 77 § 3 i 107 § 3 oraz art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez niepodjęcie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego przed wydaniem decyzji administracyjnych. Decyzja Burmistrza O. z dnia [...] czerwca 2013 r. ustalająca warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynków wielorodzinnych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną i drogową oraz budową zjazdu na działkach nr [...] i nr [...] w O. zawiera m.in. załącznik nr 3 - mapę zasadniczą w skali 1:1000 wraz z wyznaczonymi liniami rozgraniczającymi teren inwestycji (k - 28 akt administracyjnych), która wbrew twierdzeniu skarżącego kasacyjnie obejmuje cały obszar inwestycji oraz obszar analizowany wyznaczony zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. Granica tego obszaru została wyznaczona w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, która wynosi 103 m., tj. w odległości od 312 m do ok. 965 m. Obszar analizowany pozwala zatem w pełni wyliczyć i zbadać funkcję oraz parametry zabudowy działek sąsiednich. Nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy zarzut nieoznaczenia w decyzji organu odwoławczego oraz w decyzji poprzedzającej w sposób właściwy adresatów decyzji, co w ocenie skarżącego kasacyjnie sprawia, że decyzje te nie mogą obowiązywać w obrocie prawnym. Decyzja pierwszej instancji zawiera oznaczenia jej adresata (inwestora) przez podanie jego imienia, nazwiska i adresu oraz wymienia pozostałe strony przez podanie ich imion, nazwisk i adresów lub nazw i adresów siedzib. Są to elementy wystarczające do stwierdzenia, że oznaczenie stron nastąpiło prawidłowo. Decyzja odwoławcza zawiera oznaczenie stron przez podanie ich imion i nazwisk lub nazw, zaś ich adresy podaje w załączniku do decyzji, co stanowi prawidłowe oznaczenie stron w tej decyzji. Nie jest zasadny również zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w związku ze wskazanymi w skardze kasacyjnej przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. Średnia szerokość elewacji frontowej dla zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej w obszarze analizowanym wynosi 32,2 m i zawiera się w przedziale od 11 do 216 metrów. Zgodne zatem z § 6 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. było wyznaczenie szerokości elewacji frontowej w przedziale od 11 do 85 metrów. Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki zawiera się w zróżnicowanym przedziale od 5 do 18 m. Spełnia zatem wymogi § 7 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. jej ustalenie w przedziale od 5 do 18 metrów z zastrzeżeniem, że zachodnia, północna i południowa pierzeja projektowanego budynku od strony wymienionych w decyzji o warunkach zabudowy działek nie będzie przekraczała pięć kondygnacji naziemnych, a dla pozostałych części budynku - sześć kondygnacji naziemnych o wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej do 18 m, licząc od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku. Ustalone w powyższy sposób w decyzji o warunkach zabudowy parametry, wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, nie umożliwiają inwestorowi w sposób dowolny ukształtować szerokości elewacji frontowej projektowanych budynków oraz określić wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej. Możliwość ich zróżnicowania przez inwestora w ustalonych przedziałach wynika natomiast ze zróżnicowania występowania tych parametrów w obszarze analizowanym. Za nieuzasadniony należy uznać zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego w wyniku nieustalenia w decyzji o warunkach zabudowy wysokości dachu. W decyzji o warunkach zabudowy w pkt 3 lit. f (na str. 2) ustalono, że przedmiotowy budynek będzie miał dach płaski z możliwością zastosowania nowoczesnych form, kształtów oraz materiałów pokrycia dachu. Dopuszczono wykonanie dachu o nowoczesnej formie architektonicznej, tj. dachu bębnowego lub łukowego. Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. nie ustanawia bezwzględnego wymogu ustalania w decyzji o warunkach zabudowy wysokości dachu płaskiego. Zgodnie z § 8 tego rozporządzenia kąt nachylenia, wysokość głównej kalenicy i układ połaci dachowych ustala się odpowiednio do geometrii dachów występujących w obszarze analizowanym. Skoro w przepisie powyższym jest mowa o kącie nachylenia i wysokości kalenicy, a kalenicę stanowi najwyższa część dachu utworzona na przecięciu połaci dachowych, to należy uznać, że wymóg zawarty w powyższym przepisie odnosi się przede wszystkim do dachów stromych a nie dachów płaskich (stropodachów). W przypadku dachów płaskich w budynkach wielorodzinnych kalenicę stanowi najwyższy punkt dachu. Kąt nachylenia połaci dachowych jest natomiast elementem charakterystycznym dachów stromych. Dostosowanie geometrii dachu płaskiego do geometrii dachów płaskich występujących w obszarze analizowanym może ograniczać się zatem do formy i kształtu dachu. Ewentualna możliwość zastosowania nachylenia dachu płaskiego nie uprawnia zatem inwestora w okolicznościach faktycznych rozpoznawanej sprawy, jak zarzucono w skardze kasacyjnej, do dowolnego i niczym nieskrępowanego określenia wysokości dachu. Konstrukcja dachu płaskiego w odróżnieniu od dachu stromego nie umożliwia powiększenia przestrzeni mieszkalnej poprzez wybudowanie dodatkowej kondygnacji w ramach poddasza z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi. Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.