I OZ 489/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Runge – Lissowska po rozpoznaniu w dniu 22 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia [...] S.A. w Lublinie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 23 kwietnia 2014 r. sygn. akt II SO/Lu 12/14 o wymierzeniu [...] S.A. w Lublinie grzywny i zwrocie kosztów postępowania w sprawie z wniosku K.R. w przedmiocie wymierzenia grzywny za nieprzekazanie do sądu skargi dotyczącej udostępnienia informacji publicznej postanawia oddalić zażalenie Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wymierzył, na podstawie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", [...] S.A. w Lublinie grzywnę w wysokości 500 zł za nieprzekazanie w terminie skargi K.R. wraz z aktami sprawy oraz odpowiedzią na tę skargę. W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż w dniu 28 listopada 2013 r. strona złożyła skargę na bezczynność Spółki w dwóch egzemplarzach, jeden wysyłając na adres Spółki a drugi bezpośrednio do Sądu. Skarga zaadresowana do Spółki wpłynęła w dniu 28 listopada 2013 r., zaś skarga nadesłana do Sądu wpłynęła w dniu 2 grudnia 2013 r., została przekazana Spółce jej doręczenie nastąpiło w dniu 4 grudnia 2013 r. Sąd przyjął zatem, że skarga wpłynęła do Spółki w dniu 28 listopada 2013 r., a zatem biorąc pod uwagę treść art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), organ winien przekazać ją wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi najpóźniej do dnia 13 grudnia 2013 r. Tymczasem PGE Dystrybucja S.A. w Lublinie skargę strony, wraz z odpowiedzią i aktami sprawy, przekazała Sądowi dopiero w dniu 2 kwietnia 2014 r. Spółka nie wykonała zatem swojego obowiązku we właściwym czasie, co uzasadniało wymierzenie grzywny. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła spółka [...] S.A. w Lublinie, reprezentowana przez radcę prawnego, zarzucając zaskarżonemu orzeczeniu naruszenie: 1. art. 55 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 54 § 2 P.p.s.a, w zw. z art. 54 § 3 P.p.s.a., poprzez nieuznanie, że zastosowanie przez Spółkę autokontroli w trybie art. 54 § 3 P.p.s.a. zwalniało ją z obowiązku przekazania Sądowi skargi wraz z aktami, gdyż postępowanie skargowe w wyniku autokontroli stało się bezprzedmiotowe; 2. art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez brak odniesienia się w uzasadnieniu postanowienia do zarzutów podnoszonych przez Spółkę w odpowiedzi na wniosek o nałożenie grzywny, które to zarzuty uzasadniały oddalenie lub odrzucenie wniosku z uwagi na to, że nie przekazanie skargi w terminie przepisanym nie było w przedmiotowym stanie faktycznym wymagane z uwagi na zastosowanie przez Spółkę autokontroli; 3. art. 37 § 1 K.p.a. poprzez nieuwzględnienie wskazanego przepisu przy rozstrzyganiu przedmiotowej sprawy, a w konsekwencji nie odrzucenie przedmiotowego wniosku o nałożenie grzywny, pomimo tego, że wnioskodawczyni nie uczyniła zadość temu przepisowi; 4. art. 17 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez nieuwzględnienie wskazanego przepisu przy rozstrzyganiu przedmiotowej sprawy, a w konsekwencji nie odrzucenie przedmiotowego wniosku o nałożenie grzywny, pomimo tego, że wnioskodawczyni nie uczyniła zadość temu przepisowi. Spółka domagała się zmiany zaskarżonego postanowienia i oddalenia, bądź też odrzucenia, wniosku o wymierzenie grzywny, ewentualnie przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu zażalenia Spółka podkreśliła, iż w przedmiotowej sprawie miało miejsce uwzględnienie skargi w trybie autokontroli z art. 54 § 3 P.p.s.a., w związku z czym Spółka nie miała obowiązku przekazania Sądowi skargi strony. Uwzględnienie środka zaskarżenia oznacza bowiem, iż sprawa sądowoadministracyjna przestaje istnieć. Ponadto odniesiono się do niewyczerpania – zdaniem Spółki – środków zaskarżenia, jakie przysługiwały skarżącej w postępowaniu administracyjnym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: wniesione zażalenie nie posiada usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 54 § 2 P.p.s.a. organ, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, zobowiązany jest do jej przekazania sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Art. 55 § 1 P.p.s.a. stanowi z kolei, iż w razie nie zastosowania się do powyższego obowiązku, Sąd może na wniosek skarżącego orzec o wymierzeniu organowi grzywny. Przy czym, w przypadku skarg dotyczących udostępnienia informacji publicznej termin ten, stosownie do art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), wynosi 15 dni. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela w pełni pogląd przyjęty w orzecznictwie, że grzywna, o jakiej mowa w art. 55 § 1 P.p.s.a. ma charakter mieszany tj. dyscyplinująco - restrykcyjny, a wyłączną, materialnoprawną przesłanką wymierzenia grzywny jest niewypełnienie obowiązków określonych w art. 54 § 2 P.p.s.a. To, jakie przyczyny spowodowały nieprzekazanie skargi sądowi, pozostaje bez znaczenia w sprawie samego wymierzenia grzywny, może mieć jedynie wpływ na jej wysokość. W przedmiotowej sprawie bezsporne jest, że skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie za pośrednictwem spółki [...] S.A. w Lublinie, jako podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej. Stosownie zatem do art. w art. 54 § 2 P.p.s.a. podmiot ten miał obowiązek przekazać skargę wraz z odpowiedzią na nią i aktami sprawy, przy czym zobligowany był on do zachowania terminu o jakim mowa w art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nie podlega dyskusji fakt, iż w ustawowym terminie Spółka nie dopełniła ciążącego na niej obowiązku, bowiem skarga, którą otrzymała w dniu 28 listopada 2013 r., została przekazana Sądowi dopiero w dniu 2 kwietnia 2014 r. Tym samym za słuszne przyjąć trzeba stanowisko Sądu I instancji, a wymierzenie organowi grzywny było zgodne z prawem. Podnoszona w odpowiedzi na wniosek o ukaranie grzywną, jak i w zażaleniu okoliczność, że organ uwzględnił skargę strony i udzielił skarżącemu odpowiedzi na wniosek o udzielenie informacji publicznej nie ma znaczenia dla niniejszej sprawy. Wbrew stanowisku Spółki uwzględnienie skargi w trybie art. 54 § 3 P.p.s.a. nie zwalnia bowiem podmiotu z obowiązku przekazania skargi Sądowi w myśl art. 54 § 2 tej ustawy. Konsekwencją takiego przekazania byłoby umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego, jednakże do wydania orzeczenia w tym zakresie władny jest jedynie Sąd, a nie organ. Tym samym nieprzekazanie skargi, nawet w sytuacji jej uwzględnienia w trybie autokontroli, jest podstawą do wymierzenia grzywny w trybie art. 55 § 1 P.p.s.a. Bez znaczenia dla oceny uchybienia Spółki pozostają także zarzuty dotyczące ewentualnej dopuszczalności skargi, bowiem takie zarzuty mogłyby być rozpoznane jedynie w sytuacji dokonywania oceny skargi przez Sąd, a taka czynność niedopuszczalna jest na obecnym etapie postępowania. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.