II SA/Go 170/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Pauter (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek Sędzia WSA Marek Szumilas Protokolant sekr. sąd. Małgorzata Zacharia-Gardzielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi "D" M.Z., W.Z. spółka jawna na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] grudnia 2013 roku, którą w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1, art. 7, art.77, art. 80, art 107 § 1 i 3 ustawy z dnia 14.06.1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2013r,( poz.267), art. 87 ust.1, art. 89 ust. 1 pkt 3, art. 92a) ust. 1 i 6 i art. 4 pkt 22 lit. h), art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 06.09.2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz.U. z 2012r. poz. 1265 ze zm.) i Lp.5.2,1, 5.2.2 załącznika nr 3 do niniejszej ustawy, art.7, art. 10 ust. 2 i 3, art. 12 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15.03.2006r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz.U.UE,L,06.102.1), po rozpoznaniu odwołania D Spółka jawna M.Z., W.Z. z dnia [...].10.2013 roku utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję Naczelnika Urzędu Celnego nr [...] z dnia [...].10.2013 roku w przedmiocie nałożenia na składającego odwołanie kary pieniężnej. Powyższa decyzja została wydana w oparciu o następujący stan faktyczny: W dniu [...] kwietnia 2012r. o godz.13.15 na drodze krajowej nr [...] uprawnieni funkcjonariusze celni zatrzymali do kontroli zespół pojazdów, składający się z ciągnika samochodowego marki [...] o nr rej. [...] (k.18) oraz naczepy [...] o nr rej. [...]. Kontrolowanym środkiem transportu, którego łączna dopuszczalna masa całkowita przekraczała 3,5 tony Z.K. realizował przewóz drogowy na rzecz firmy D M.Z., W.Z. Spółka Jawna, jadąc bez ładunku z Niemiec do Polski. Kierowca do kontroli okazał m.in. wypis z licencji na wykonywanie zarobkowego przewozu drogowego rzeczy, zaświadczenie z dnia [...] listopada 2010r. poświadczające spełnienie prze Z.K. wymagań określonych w art. 39a) ust.1 pkt.3-5 ustawy o transporcie drogowym oraz kartę kierowcy z tachografu cyfrowego. Z czynności kontrolnych został sporządzony przez funkcjonariuszy celnych protokół kontroli [...] z dnia [...].04.2012r, z treści którego wynika, iż skontrolowano okres pracy kierowcy od [...].03.2012r. do [...].04.2012r., w którym to okresie stwierdzono naruszenie przepisów o czasie pracy kierowców : 1. przekroczenie w dniu [...] marca 2012r. od godz. 07.54 do godz.16.16 maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego o 59 minut, 2. przekroczenie w okresie od dnia [...] marca 2012r. od godz. 19.28 do dnia [...] marca 2012r. do godz. 02.20 maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego o 1 godzinę i 20 minut, 3. przekroczenie w dniu [...] marca 2012r. od godz. 12.29 do godz. 22.37 maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego o 2 godziny i 08 minut, 4. przekroczenie w dniu [...] kwietnia 2012r. od godz. 14.01 do godz. 20.23 maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego o 36 minut. Kierowca po zapoznaniu się z treścią protokołu nie wniósł, żadnych uwag do ustaleń zawartych w tym protokole i go podpisał. Pismem z dnia [...] kwietnia 2012 r. organ I instancji zawiadomił D M.Z., W.Z. Spółkę Jawną o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzonych w dniu [...].04.2012r. naruszeń przepisów o czasie pracy kierowców, dokonanych przez kierowcę zatrudnionego w firmie skarżącego. W odpowiedzi skarżący złożyła w sprawie wyjaśnienia wskazując, iż stwierdzone naruszenia były wynikiem samodzielnego, nieprawidłowego działania kierowcy. Wskazał, że wszyscy kierowcy zatrudnieni w firmie są przeszkoleni w zakresie przepisów dotyczących wykonywania transportu publicznego i złożyli w formie pisemnej oświadczenie w którym zobowiązali się do wykonywania przewozów zgodnie z obowiązującymi przepisami. Nadto w piśmie tym podkreślono, że kierowcy mogą odmówić wykonania polecenia służbowego, które może spowodować naruszenia przepisów dotyczących m. in. czasu pracy kierowców. Pismem z dnia [...].05.2012r. organ I instancji wezwał skarżącego do przedstawienia zleceń na wykonywanie w dniach [...] marca 2012r., [...] marca 2012r., [...] marca 2012r., [...] kwietnia 2012r. przez Z.K. usługi transportu, dokumentów CMR, listów przewozowych, wskazania trasy przejazdu w tych dniach wraz z dokumentacją potwierdzającą kolejne etapy, a w szczególności, gdzie i w jakich godzinach kierowca miał zaplanowane postoje w celu odebrania przerw w jeździe trwającej nie dłużej niż 4,5 godziny, innych posiadanych materiałów, potwierdzających wykonywanie przez kierowcę w tym zakresie czynności, umowy potwierdzającej zatrudnienie kierowcy. Skarżący pismem z dnia [...] maja 2012r. wniósł o przedłużenie terminu do dostarczenia stosownych dokumentów, a wraz z pismem z dnia [...] czerwca 2012r. przesłała kopie: umowy o pracę z dnia [...] czerwca 2011r., porozumień z dnia [...] stycznia 2012r. i z dnia [...] stycznia 2011r. zmieniających mowy o pracę, zaświadczenia z dnia [...] listopada 2010r. o spełnieniu przez Z.K. wymagań określonych w art.39a) ust.1 pkt.3-5 ustawy o transporcie drogowym, listów samochodowych CMR nr [...] z dnia [...] marca 2012r., nr [...] z dnia [...] marca 2012r. , nr [...] z dnia [...].04.2012r., nr [...] z dnia [...].03,2012r., zleceń spedycyjnych z dnia [...] marca 2012r., [...] marca 2012r., [...] kwietnia 2012r. i [...] marca 2012r., wydruków opłat autostradowych nr [...] oraz wydruków "pozycji pojazdów" z dni [...] marca 2012r., [...] marca 2012r. i [...] kwietnia 2012r. Organ I instancji mając na uwadze konieczność przeprowadzenia dowodu z przesłuchania w charakterze świadka kierowcy Z.K. zwrócił o przeprowadzenie tego dowodu do Wójta Gminy . Pismem z dnia [...] października 2012r. Straż Miejska przesłała protokół przesłuchania świadka wraz z oświadczeniem Z.K.. Z zeznań świadka wynikało, że powodem przekroczenia maksymalnych norm czasowych prowadzenia pojazdu był jego błąd w rozpoczęciu 45 minutowej przerwy w wykonywaniu pracy. Nadto świadek zeznał, że pracodawca nie ustalał mu trasy przejazdu, o przerwach w czasie pracy i miejscach postojowych decydował sam. W odpowiedzi na pismo Naczelnika Urzędu Celnego organ dokonujący przesłuchania świadka poinformował, że o terminie przesłuchania świadka poinformowano W.Z. (w imieniu Spółki), a uczynił to osobiście strażnik miejski w formie ustnej tj. bez pisemnego powiadomienia. Zawiadomieniem z dnia [...] grudnia 2012r. (k.94) organ I instancji wyznaczył skarżącemu 7-dniowy termin na zapoznanie się z materiałem zgromadzonym w sprawie. Strona nie skorzystała z uprawnienia. Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego Naczelnik Urzędu Celnego wydał w dniu [...] stycznia 2013r. decyzję [...] (k.96-100), którą nałożył na Spółkę Jawną karę pieniężną w łącznej kwocie 2200,00 zł za stwierdzone podczas kontroli naruszenia przepisów dotyczących czasu pracy kierowców. Od orzeczenia organu I instancji skarżący złożył odwołanie, którym wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania albo przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, ze względu na fakt, iż orzeczenie to zostało wydane z rażącym naruszeniem art. 7, art. 8, art.77 § 1, art.79, art.80, art.81, art. 107 § 3 kpa oraz art. 92b), art.92c) ust.1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym. Po rozpatrzeniu zaskarżenia Dyrektor Izby Celnej decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2013r. (k.121-123) uchylił orzeczenie organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Naczelnikowi Urzędu Celnego (k. 120-123). W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ II instancji wskazał, iż przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ obowiązany jest poinformować Spółkę o możliwości udowodnienia istnienia w sprawie okoliczności egzoneracyjnych wymienionych w art. 92b) i 92c) ustawy o transporcie drogowym. Ponadto dowód z zeznań świadka winien być powtórzony z zapewnieniem stronie udziału w czynności procesowej, z zachowaniem zasady zawiadomienia w formie pisemnej o terminie jego przesłuchania, aby nie było jakichkolwiek wątpliwości dotyczących wypełnienia przez organ postanowień art.79 § 1 kpa. Pod rozwagę poddał żądanie Strony zawarte w odwołaniu, dotyczące przesłuchania Spółki w przedmiotowej sprawie oraz wskazał na obowiązek włączenia do akt protokołu przesłuchania osoby podejrzanej o popełnienie wykroczenia ( tj. kierowcy Z.K.). Dnia [...] maja 2013r. Naczelnik Urzędu Celnego uzupełnił materiał dowodowy o protokół przesłuchania osoby podejrzanej o popełnienie wykroczenia, Z.K.. Następnie pismem z dnia [...] maja 2013r. poinformował Spółkę, że ponownie będzie rozpatrywał sprawę oraz wskazał, że jeżeli w ocenie Strony zachodzą okoliczności określone w art. 92b) lub 92c) ustawy o transporcie drogowym, zwalniające podmiot z odpowiedzialności za stwierdzone naruszenia, to winna je wskazać i potwierdzić stosownymi dokumentami. Pismem z dnia [...].05.2013r. Spółka wystąpiła o przedłużenie terminu do dostarczenia dokumentów dotyczących w/w sprawy . Pismem z dnia [...] maja 2013 r. organ I instancji zwrócił się do Naczelnika Urzędu Celnego o protokolarne przesłuchanie w charakterze świadka Z.K. oraz o przesłuchanie w charakterze strony M.Z. i W.Z.. Naczelnik Urzędu Celnego pismem z dnia [...] maja 2013r. (k. 137) wskazał, iż nie jest właściwy do wezwania pana K. celem przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadka oraz wystąpił o uzupełnienie wniosku z dnia [...] maja 2013r. o adresy zamieszkania M.Z. i W.Z.. Postanowieniem z dnia [...] maja 2013r., organ I instancji ponownie zwrócił się do Naczelnika Urzędu Celnego o protokolarne przesłuchanie w/w osób, wskazując ich adresy zamieszkania. W dniu [...] czerwca 2013r. przesłuchano w charakterze świadka Z.K., oraz W.Z. i M.Z. w charakterze strony. Przesłuchany w charakterze świadka Z.K. zeznał, że pracodawca prowadzi cykliczne szkolenia kierowców w tym w zakresie czasu pracy i przewozy rzeczy. Jest zatrudniony w przedsiębiorstwie od [...] sierpnia 2003 roku. Nadto stwierdził, że pracodawca nie ustala trasy przejazdu, jak również ilości przerw. Kierowca sam w tym zakresie podejmuje decyzje. Pracodawca nie kontroluje kierowcy w tym zakresie. Raz otrzymał karę nagany za przekroczenie czasu pracy kierowcy. Pracodawca zlecając wykonanie danego transportu przekazuje kierowcy adres załadunku i rozładunku towaru i wytycza trasę. O przerwach w pracy i miejscach takich przerw decyduje sam kierowca. Zdarza mu się przekraczanie norm czasu pracy kierowcy Tak też było w dniach [...] marca 2012 roku, [...] marca 2012, [...] marca 2012 roku i [...] kwietnia 2012 roku tj. w dniach w trakcie których nastąpiło przekroczenie przez niego norm czasu pracy kierowcy. Przesłuchany w charakterze strony M.Z. stwierdził, że ze względu na podział obowiązków w firmie na pytania związane ze szkoleniem kierowców, rozliczania kierowców z przestrzegania przez nich czasu pracy, wytyczania tras, wskazywania im miejsc postoju nie posiada wiadomości, albowiem sprawami tymi zajmuje się W.Z.. Powyższe potwierdził w swoich zeznaniach W.Z. zeznając jednocześnie, że szkolenia kierowców dotyczące czasu pracy zasad wykonywania transportu odbywają się przeciętnie co 3-4 miesiące przy omawianiu wyników kontroli przestrzegania przez nich czasu pracy. Pracodawca wskazuje kierowcom trasę przejazdu ogólnikowo, tj. tylko po autostradach, a postój tylko na parkingach przy autostradach. W dniu 11 czerwca 2013r. wpłynęło pismo Strony z dnia [...] czerwca 2013r., w którym Spółka podtrzymała wszystkie wcześniejsze zarzuty i argumenty przedstawione w niniejszej sprawie w wyjaśnieniach i w odwołaniu od decyzji z dnia [...] stycznia 2013r. Jednocześnie poprosiła o wskazanie przez organ przykładowych dowodów uzasadniających okoliczności zawarte w art.92b) i 92c) ustawy o transporcie drogowym. Pismem z dnia [...] lipca 2013r. (k.162) Naczelnik Urzędu Celnego poinformował Stronę, że dowody na okoliczności wskazane w art. 92b) i 92c) ustawy o transporcie drogowym powinna przedstawić Spółka oraz, że w szczególności powinny one dotyczyć: planowania czasu pracy kierowców (dziennych okresów prowadzenia pojazdu, dziennych okresów odpoczynków, przerw w jeździe), przeprowadzania kontroli w zakresie przestrzegania przez kierowców przepisów o czasie pracy kierowców, prowadzania szkoleń w zakresie transportu drogowego, systemu motywacyjnego i innego rodzaju środków dyscyplinujących kierowców do przestrzegania w/w przepisów oraz zasad wynagradzania kierowców. Pismem z dnia [...] sierpnia 2013roku organ I instancji zawiadomił w oparciu o przepis art. 10 § 1 k.p.a. stronę o prawie przeglądania akt sprawy, wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, zgłoszenia żądań i ponownie poinformował Spółkę o możliwości wskazania i udokumentowania przesłanek egzoneracyjnych, określonych w art. 92b), 92c) ustawy o transporcie drogowym. Spółka nie przedstawiła żadnych dokumentów oraz nie skorzystała z powyższych uprawnień. Na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego Naczelnik Urzędu Celnego w dniu [...] października 2013r. wydał decyzję [...] (k. 169-177), którą wymierzył Spółce karę pieniężną w łącznej kwocie 2200,00 zł, za naruszenie przepisów o czasie pracy kierowców: 1. przekroczenie w dniu [...] marca 2012r. od godz. 07.54 do godz.16.16 maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego o 59 minut - 350,00 zł, 2. przekroczenie w okresie od dnia [...] marca 2012r. od godz. 19.28 do dnia [...] marca 2012r. do godz.02.20 maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego o 1 godzinę i 20 minut - 550,00 zł, 3. przekroczenie w dniu [...] marca 2012r. od godz.12.29 do godz.22.37 maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego o 2 godziny i 08 minut - 950,00 zł, 4. przekroczenie w dniu [...] kwietnia 2012r. od godz. 14.01 do godz.20.23 maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego o 36 minut - 350,00 zł. W uzasadnieniu wskazano, że podstawową regulacją prawną określająca czas prowadzenia pojazdów, przerw i okresów odpoczynku kierowców wykonujących przewóz drogowy rzeczy jest rozporządzenie (WE) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 roku w sprawie harmonizacji przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 i (WE) nr 2135/98 jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 ( Dz.Urz. UE L 102 z dnia 11 kwietnia 2006r.). Zgodnie z § 7 rozporządzenia (WE) 561/2006 , po okresie prowadzenia pojazdu trwającego cztery i pół godziny kierowcy przysługuje ciągła przerwa trwająca co najmniej 45 minut, chyba że kierowca rozpoczyna okres odpoczynku. Przerwę tą kierowca może zastąpić przerwą długości co najmniej piętnaście minut, po której nastąpi przerwa długości co najmniej trzydziestu minut, rozłożone w czasie w taki sposób, aby zachować zgodność z powyższym zapisem. Następnie organ wykazał w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, a w szczególności w oparciu o protokół z kontroli oraz dane zawarte w karcie kierowcy że w dniach [...] marca 2012 r., [...] marca 2012r., [...] marca 2012 r. oraz [...] kwietnia 2012 roku kierowca zatrudniony w firmie skarżącego przekroczył maksymalne normy czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy, między innymi poprzez odbieranie przerw w niewłaściwej kolejności. W pierwszej kolejności odbywał przerwę co najmniej 30 minutową a w drugiej kolejności przerwę co najmniej 15 minutową. Jest to niezgodne z wyżej cytowanymi przepisami dotyczącymi czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy, albowiem przepisy te nakazują w pierwszej kolejności wykorzystać kierowcy przerwę trwającą co najmniej 15 minut, zaś druga co najmniej 30 minut. Ustalono, że kierowca nie sporządził wydruku z urządzenia rejestrującego i nie dokonał na nim opisu przyczyn odstępstwa od norm czasu prowadzenia pojazdu. Stwierdzono, że zgodnie z art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym za naruszenie norm czasu prowadzenia pojazdu odpowiada przedsiębiorca wykonujący przewóz drogowy i jest ona niezależna od odpowiedzialności kierowcy. Przepisy ustawy o transporcie drogowym nie uzależniają odpowiedzialności administracyjnej przedsiębiorcy od określenia stopnia jego winy. Organ stwierdził nadto, że nie zachodzą okoliczności wyłączające odpowiedzialność przedsiębiorcy wymienione w art. 92b ust. 1 i 92c ust. 1 i ust. 2 ustawy o transporcie publicznym. Przeniesienie na kierowcę decyzji w sprawie planowania przerw w jeździe i dziennych okresów odpoczynków ( co wynika z zeznań świadka Z.K. i z zeznań przesłuchanego w charakterze strony W.Z.) świadczy o niewłaściwej organizacji i dyscyplinie pracy w przedsiębiorstwie. Przepisy art. 92b ust. 1 i 92c ust. 1 i ust. 2 ustawy o transporcie drogowym zawierające ogólne klauzulę wyłączające odpowiedzialność administracyjną przedsiębiorcy nie mogą być bowiem interpretowane w sposób, który dopuszczałby zwolnienie przedsiębiorcy z obowiązków określonych w art. 10 ust. 2 i ust. 3 rozporządzenia (WE) Nr 561/2006 zgodnie z którymi nie może on wypłacać kierowcom żadnych składników wynagrodzenia, nawet w formie premii czy dodatków, uzależnionych od przebytej odległości lub przewożonych rzeczy, jeżeli ich stosowanie może zagrażać bezpieczeństwu drogowemu lub zachęcać do naruszeń niniejszego rozporządzenia a nadto jest zobowiązany organizować pracę kierowców w taki sposób, aby kierowcy mogli przestrzegać przepisów rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 oraz przepisów rozdziały II niniejszego rozporządzenia. O ile w przedmiotowej sprawie zdaniem organu, należało uznać za prawidłowe obowiązujące u przedsiębiorcy zasady wynagradzania kierowców, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii, zachęcających do naruszenia przepisów rozporządzenia, o tyle nie został spełniony warunek określony w art. 92b ust. 1 ustawy o transporcie drogowym dotyczący właściwej organizacji i dyscypliny pracy. W ocenie organu I instancji nie mają w niniejszej sprawie zastosowania również przepisy art. 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, które pozwalałyby na przyjęcie, że podmiot wykonujący przewóz nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło na skutek zdarzeń i okoliczności, których nie mógł przewidzieć, a co skutkowałoby nie wszczynaniem postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, a w przypadku postępowania już wszczętego jego umorzeniem. Podmiotu wykonującego przewóz drogowy od odpowiedzialności za stwierdzone naruszenia nie może zwolnić przeniesienie na kierowcę obowiązku samodzielnego planowania przerw w prowadzeniu pojazdu i odpoczynków dobowych. Wręcz przeciwnie takie postępowanie obciąża przedsiębiorcę wskazując, że świadomie zrezygnował z pływu na sposób w jaki realizowano czynności przewozu realizowane w jego imieniu, co doprowadziło do sytuacji , że w czasie wykonywania przez przewoźnika przewozów drogowych dochodziło do naruszenia przepisów o czasie pracy kierowców. Fakt złożenia przez kierowcę zobowiązania do wykonywania przewozów zgodnie z obowiązującymi przepisami, czy też przeniesienia na kierowcę decyzji w sprawie organizacji przewozu nie można zakwalifikować w kategorii ,,braku wpływu", czy okoliczności których ,,nie można przewidzieć". Takie działania są bowiem podstawowy obowiązkiem pracodawcy. Od orzeczenia organu I instancji Strona złożyła odwołanie wskazując na naruszenie: - art.7, art,77 § 1 i art.80 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez wydanie decyzji na podstawie stanu faktycznego, który nie został należycie przez organ ustalony, - art. 107 § 3 kpa poprzez brak sporządzenia wymaganego tym przepisem wyczerpującego uzasadnienia faktycznego decyzji, - art.8 kpa poprzez prowadzenie postępowania w sposób zakładający dokonanie przez stronę zarzucanych jej naruszeń, bez wskazania w sposób niebudzący wątpliwości okoliczności popełnienia naruszeń określonych w Lp. 5.2.1, 5.2.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, - art. 7, art.8, art.77 § 1, art.80, art.107 § 3 kpa poprzez brak staranności organu w podejmowaniu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, - art.77 § 1 kpa w związku z art. 92b) i 92c) ust.1 pkt.1 ustawy o transporcie drogowym poprzez pozorne przeprowadzenie oceny istnienia (lub braku) wymienionych tam okoliczności egzoneracyjnych. W konsekwencji strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji organu I instancji w całości i umorzenie postępowania albo przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Organ II Instancji rozpatrując odwołanie utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu decyzji organu I instancji. Wskazał, że podstawową regulacją prawną ustanawiającą przepisy dotyczące czasu prowadzenia pojazdu, przerw i okresów odpoczynku kierowców wykonujących przewóz drogowy rzeczy i osób jest rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15.03.2006r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (DZ.U.UE.L.06.102.1). Przepisy te mają na celu poprawę warunków socjalnych pracowników objętych zakresem rozporządzenia, a także ogólną poprawę bezpieczeństwa drogowego. Nieprzestrzeganie norm i warunków ustanowionych przepisami niniejszego rozporządzenia, z mocy art. 92a) ust. 1 w związku z art. 4 pkt 22 lit. h) ustawy z dnia 06.09.2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz.U. z 2012r. poz. 1265), sankcjonowane jest karami pieniężnymi. Zgodnie bowiem z art. 92a) ust.1 ustawy, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, wynikających z przepisów wymienionych w art. 4 pkt 22 cytowanej ustawy podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10000 zł za każde naruszenie, określonej w załączniku nr 3 do ustawy o transporcie drogowym (ust. 6). Zgodnie z art. 4 lit. q) rozporządzenia (WE) 561/2006 "okres prowadzenia pojazdu" oznacza łączny czas prowadzenia pojazdu od chwili rozpoczęcia przez kierowcę prowadzenia pojazdu po okresie odpoczynku lub przerwie do momentu rozpoczęcia okresu odpoczynku lub przerwy. Następnie dokonując analizy zgromadzonego materiału dowodowego w tym protokołu kontroli z dnia [...] kwietnia 2012 roku oraz danych zawartych na karcie kierowcy z dnia z dnia [...] marca 2012 roku, z dnia [...] marca 2012 roku, [...] marca 2012 roku i [...] kwietnia 2012 roku, a nadto zeznań świadka Z.K., organ stwierdził, że nie bezspornym jest, iż kierowca zatrudniony w przedsiębiorstwie skarżącego przekroczył maksymalne normy czasu prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy. Jedną z tego przyczyn było błędne podzielenie przez kierowcę na dwa okresy 45 minutowej przerwy, którą musiał wykorzystać po okresie prowadzenia pojazdu trwającym cztery i pól godziny, co stanowiło naruszenie art. 7 rozporządzenia (WE) 561/2006. Stosownie bowiem do art.7 rozporządzenia po okresie prowadzenia pojazdu trwającym cztery i pół godziny kierowcy przysługuje ciągła przerwa trwająca co najmniej 45 minut chyba, że kierowca rozpoczyna okres odpoczynku. Powyższą przerwę może zastąpić przerwą długości co najmniej 15 minut, po której następuje przerwa długości co najmniej 30 minut. W niniejszej sprawie kierowca zatrudniony u skarżącego w pierwszej kolejności odbierał przerwę 30 minutową ( trwającą krócej niż 45 minut), a następnie 15 minutową co stanowiło naruszenie w/w przepisu. Pokreślono, że kierowca podczas kontroli nie okazał dokumentu, o którym mowa w art. 12 rozporządzenia (WE) 561/2006 tj. wydruku z urządzenia rejestrującego uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania normy określonej w art.7 tego rozporządzenia. Za organem I instancji podkreślono, że odpowiedzialność kierowcy pojazdu samochodowego za naruszenia obowiązków wynikających z art.87 ust.1,2 ustawy o transporcie drogowym, a także za naruszenia przepisów, o których mowa w art.92b) ust. 1 w związku z ust.2) odbywa się w trybie przepisów Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia (art. 92 ust.1 i 5) i jest odpowiedzialnością odrębną (opartą na zasadzie winy) w stosunku do odpowiedzialności przedsiębiorcy, wynikającej z przepisu art. 10 ust.3 rozporządzenia (WE) 561/2006 i art. 92a) ust.1 ustawy o transporcie drogowym - przedsiębiorca ponosi odpowiedzialność za ewentualne skutki działań osób, którymi w wykonywaniu działalności gospodarczej się posługuje. Naruszenie wskazanych wyżej przepisów dotyczących między innymi czasu prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy wywołuje ten skutek, że po stronie organu administracji publicznej powstaje obowiązek nałożenia na podmiot wykonujący przewóz drogowy kary pieniężnej, określonej w załączniku nr 3 do ustawy o transporcie drogowym (art.92a) ust.1 i ust.6), chyba że zachodzą okoliczności wyłączające odpowiedzialność tego podmiotu, wymienione w art. 92b) ust.1 lub 92c) ust.1 i 2 ustawy o transporcie drogowym. Powołane przepisy stanowią wyjątek od generalnej zasady odpowiedzialności podmiotu wykonującego przewóz drogowy, zatem nie mogą być interpretowane rozszerzająco. Wskazano, że okoliczności objęte przepisami art. 92b) i art.92c) ust.1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym powinien udowodnić przedsiębiorca, gdyż to on wywodzi skutki prawne wynikające z przepisów, które zwalniają go od odpowiedzialności za wykroczenia kierowcy będącego jego pracownikiem. Przedsiębiorca powinien przedłożyć dowody potwierdzające, że zapewnił właściwą organizację, dyscyplinę pracy oraz prawidłowe zasady wynagradzania w przedsiębiorstwie lub, że nie miał wpływu na dokonane przez kierowcę pojazdu naruszenia prawa, a naruszenie przepisów nastąpiło wskutek zdarzeń, bądź okoliczności, których przedsiębiorca nie mógł przewidzieć. Podmiot postępowania administracyjnego jest bowiem jedynym dysponentem informacji oraz związanych z nimi środków dowodowych pozwalających w sposób właściwy stwierdzić czy ponosi on odpowiedzialność administracyjną, czy też nie. W świetle powyższych rozważań organ II instancji stwierdził, że zarzuty odwołującego, dotyczące braku staranności organu w podejmowaniu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz do załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, jest bezpodstawny. Tym bardziej, że w dniu [...].06.2013r., zgodnie z wnioskiem strony, zostali przesłuchani w charakterze stron wspólnicy spółki. M.Z. podał do protokołu, że ze względu na podział obowiązków w firmie na pytania odpowie pan W.Z.. W.Z. natomiast udzielił odpowiedzi na zadawane pytania dotyczące organizacji pracy kierowców w przedsiębiorstwie, ich szkolenia i zasad wynagradzania. Nadto w charakterze charakterze świadka został przesłuchany także kierowca Z.K.. Organ I instancji wzywał również przedsiębiorcę do przedstawienia okoliczności, które w świetle art. 92b i 92c ustawy o transporcie drogowym zwalniałby go od odpowiedzialności administracyjnej za stwierdzone w toku kontroli naruszenia dokonane przez kierowcę oraz powinien potwierdzić to stosownymi dokumentami. W tym miejscu wskazać należy, że organ dokonując oceny organizacji pracy, dyscypliny oraz zasad wynagradzania kierowców w przedsiębiorstwie transportowym wziął pod uwagę postanowienia art.10 rozporządzenia (WE) 561/2006, zgodnie z którym przedsiębiorca nie może wypłacać kierowcom u niego zatrudnionym żadnych składników wynagrodzenia, nawet w formie premii czy dodatków do wynagrodzenia, uzależnionych od przebytej drogi lub ilości przewożonych rzeczy, jeżeli ich stosowanie może zagrażać bezpieczeństwu drogowemu lub zachęcać do naruszeń rozporządzenia (WE) 561/2006 (ust.1). Ponadto przedsiębiorca obowiązany jest organizować pracę kierowców w taki sposób, aby mogli przestrzegać przepisów rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 oraz przepisów rozdziału II rozporządzenia (WE) 561/2006, a także wydawać odpowiednie polecenia kierowcy i przeprowadzać regularne kontrole przestrzegania w/w przepisów. Planowanie i organizowanie czasu pracy kierowcy, a także przeprowadzanie regularnych kontroli przestrzegania przepisów dotyczących czasu pracy kierowców leży w interesie przedsiębiorcy, ponieważ z mocy art. 10 ust.3 rozporządzenia (WE) 561/2006 oraz art. 92a) ust.1 ustawy o transporcie drogowym odpowiada on za ewentualne naruszenia przepisów, których dopuszczają się osoby wykonujące przewozy na jego rzecz. O ile zdaniem organu II instancji, na podstawie dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy administracyjnej, organ mógłby uznać za prawidłowe zasady wynagradzania kierowców w przedsiębiorstwie, to na podstawie materiału dowodowego sprawy nie sposób uznać, że przesłanka zawarta w art. 92b) ust.1 ustawy o transporcie drogowym - właściwej organizacji i dyscypliny pracy, została spełniona. Co prawda strona podczas przesłuchania wskazała (nie przedstawiając dokumentów), że w firmie obowiązuje Regulamin pracy i Regulamin wynagrodzenia, szkolenia dotyczące czasu pracy i transportu odbywają się cyklicznie, regularnie odczytywane są dane z karty kierowcy, co też zostało potwierdzone przez kierowcę, jak i przesłała dokumenty dotyczące wykonywania w dniach [...] marca 2012r., [...] marca 2012r., [...] marca 2012r., [...] kwietnia 2012r. przewozów drogowych oraz podała zlecone i faktycznie wykonane zadania transportowe w w/w dniach, jednakże nie przedstawiła żadnych dokumentów dotyczących miejsc planowanych postojów w celu odebrania przerw w jeździe trwającej nie dłużej niż cztery i pół godziny. Podczas przesłuchania, na pytania dotyczące organizacji pracy kierowców W.Z. odpowiedział, że pracodawca wskazywał trasy ogólnikowo, tj. jazda tylko po autostradach, a przerwy tylko na parkingach przy autostradach. Natomiast Z.K. zeznał, że przed każdym wyjazdem spedytorzy przekazują mu wytyczoną trasę z adresami załadunku i rozładunku towarów. Przerwy i odpoczynki sam sobie organizuje, z uwagi na zmienne warunki panujące na drogach. Zdaniem organu powyższe stwierdzenia oraz to, że kierowca źle zrozumiał przepisy dotyczące podziału przerwy 45-minutowej na dwie części (15 i 30 minut) i był przekonany, że nie ma znaczenia czy najpierw odbiera 30-minutową przerwę, a później 15-minutową, czy też odwrotnie (do tej pory tak jeździł i nie miał żadnych problemów), świadczą, iż fakt przeniesienia na kierowcę decyzji w sprawie planowania przerw w jeździe i dziennych okresów odpoczynków świadczy nieprawidłowościach w organizacji przedsiębiorstwa, w systemie szkoleń kierowców, jak i w sprawowanej kontroli czasu pracy kierowców. Zatem strona jako przedsiębiorca organizujący transport nie wykazała, iż zrobiła wszystko, aby nie dopuścić do powstania stwierdzonych w toku kontroli naruszeń przepisów art.7 rozporządzenia (WE) 561/2006 co skutkuje, że w przedmiotowej sprawie nie można zastosować art. 92b) ust.1 ustawy o transporcie drogowym. Jak wyżej wskazano, podmiot wykonujący przewóz drogowy może uwolnić się od odpowiedzialności administracyjnej również w sytuacji zaistnienia w sprawie przesłanek wymienionych w art. 92c) ust.1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym. Omawiany przepis dotyczy sytuacji wyjątkowych, których profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy przy zachowaniu należytej staranności i przezorności nie był w stanie racjonalnie przewidzieć np. będących rezultatem działania siły wyższej, bądź osoby trzeciej, za której winę przedsiębiorca nie może odpowiadać. W przedmiotowej sprawie kierowca ani przedsiębiorca nie wskazali jednak zdaniem organu II instancji, na wystąpienie okoliczności ujętych przepisem art. 92c) ust.1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym - nadzwyczajnych, niespodziewanych, które miałyby bezpośredni wpływ na powstanie stwierdzonego naruszenia, a których doświadczony i profesjonalny podmiot organizując przewóz drogowy, przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności nie był w stanie przewidzieć. Natomiast brak wpływu i możliwości przewidzenia przez przedsiębiorcę naruszeń wynikłych z działań kierowcy, takich okoliczności nie stanowią. W zdecydowanej większości przypadków kierowca samodzielnie prowadzi pojazd na drodze, gdzie trudno jest o osobisty nadzór pracodawcy, jednakże okoliczności tej nie można kwalifikować w kategoriach "braku wpływu" czy "okoliczności, których podmiot wykonujący przewóz nie mógł przewidzieć". Zgodnie bowiem z art.10 ust.2 i ust.3 rozporządzenia (WE) 561/2006 obowiązkiem pracodawcy jest przeprowadzanie kontroli i organizowanie pracy kierowców w taki sposób, aby nie dochodziło do naruszeń zwłaszcza w zakresie czasu pracy kierowcy. Skargę na powyższą decyzję złożyła ,, D’’ spółka jawna M.Z., W.Z. wnosząc o jej uchylenie w całości i zasądzenie kosztów postepowania sądowoadministracyjnego. W złożonej skardze podniesiono następujące zarzuty; - naruszenia art. 7, art. 8, art. 9 oraz art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 kpa poprzez to, że organ nie wyjaśnił wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy i dokonał błędnych ustaleń faktycznych w zakresie obowiązków przeszkolonego kierowcy i przedsiębiorcy znajdującego się daleko od pojazdu, - art. 8, art. 11 i art. 107 kpa poprzez sporządzenie ogólnikowego i dowolnego uzasadnienia zaskarżonej decyzji, nie przedstawiającego w sposób dostateczny zasadniczych powodów rozstrzygnięcia, - art. 7 i art. 77 kpa, albowiem zasadnicza w przedmiotowej sprawie kwestia spełnienia przesłanek faktycznych prowadzących do ukarania przedsiębiorcy karą pieniężną została zbadana wadliwie a odmowa zastosowania art. 92b i art. 92c ustawy o transporcie drogowym zawiera wątpliwe i niewystarczające przesłanki, - art. 7 kpa w zakresie w jakim organ przyjął za udowodnione istotne dla sprawy okoliczności naruszeń obowiązków przez przedsiębiorcę, - art. 6, art. 7, art. 8, art. 10 kpa poprzez naruszenie zasad praworządności i działania na podstawie przepisów prawa, zasady dążenia do prawdy obiektywnej, zasady pogłębiania zaufania do władzy publicznej, zasady udzielania informacji, - art. 8, art. 77, art. 107 § 3 kpa poprzez niedopełnienie obowiązku starannego i wszechstronnego przeprowadzenia postępowania dowodowego, a następnie sporządzenie takiego uzasadnienia faktycznego decyzji, aby strona mogła poznać szczegółowe podstawy nałożenia kary pieniężnej i wydanie decyzji administracyjnej nakładającej karę pieniężną, - prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie norm prawnych- niewłaściwą subsumpcję stanu faktycznego do stanu prawnego poprzez przyjęcie, że to przedsiębiorca naruszył przepis sankcjonowany z lp.5.2.1 i 5.2.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, - art. 77 § 1 kpa w zw. z art. 92b i 92c ust. 1 pkt 1 Ustawy o transporcie drogowym, poprzez wadliwe przeprowadzenie oceny istnienia lub braku wymienionych tam okoliczności egzoneracyjnych. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie. W uzasadnieniu podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Orzekające w niniejszej sprawie organy zgodnie z zasadami określonymi w art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 kpa podjęły wszelkie czynności w celu ustalenia stanu faktycznego sprawy, zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy zgromadzony w sprawie i na tej podstawie dokonały prawidłowej oceny sprawy, która znalazła swoje odzwierciedlenie w podjętym rozstrzygnięciu. Sporządzone uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada warunkom określonym w art. 107 § 3 kpa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U z 2012 r. poz. 270 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 p.p.s.a.). Oznacza to, iż kontrola sądowa sprawowana jest w granicach sprawy administracyjnej zakończonej zaskarżoną decyzją, a sąd administracyjny ma obowiązek uwzględnić każde dostrzeżone naruszenia prawa, o ile miało lub mogło mieć wpływ na treść wydanej decyzji. Aby wyeliminować z obrotu prawnego zaskarżony akt organu administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że został on wydany z naruszeniem prawa materialnego w sposób wpływający na wynik sprawy, bądź przepisów postepowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postepowania administracyjnego ( art. 145 § 1 lit. a-c p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach ( art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a). Dokonują kontroli zaskarżonej decyzji w omawianym zakresie Sąd nie stwierdził naruszenia prawa skutkującego koniecznością usunięcia tej decyzji z obrotu prawnego, a w konsekwencji więc, zgodnie z art. 151 p.p.s.a skarga podlega oddaleniu. Istota zarzutów skargi złożonej w niniejszej sprawie sprowadza się do braku dokładnego wyjaśnienia przez organ stanu faktycznego sprawy i wnikliwego rozpatrzenia zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz zgłoszonych przez skarżącego w odwołaniu od decyzji organu I instancji zarzutów, których uwzględnienie miałoby stanowić podstawę do zastosowania art. 92b lub 92c ustawy o transporcie drogowym, a w konsekwencji umorzenie postępowania w sprawie w przedmiocie nałożenia na przedsiębiorcę kary pieniężnej za naruszenie obowiązków i warunków przewozu drogowego w oparciu o przepis art. 92a w/w ustawy. Skarżący nie kwestionował naruszenia przez kierowcę zatrudnionego na podstawie umowy o pracę w jego przedsiębiorstwie maksymalnych norm czasu prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy w dniach [...] marca 2012 roku, [...] marca 2012 roku, [...] marca 2012 roku oraz [...] kwietnia 2012 roku w wymiarze wskazanym w zaskarżonej decyzji. Powyższa okoliczność została stwierdzona w trakcie kontroli przeprowadzonej przez uprawnionych funkcjonariuszy urzędu celnego w dniu [...] kwietnia 2012 roku i dokonanej analizy zapisów zawartych na karcie kierowcy z tachografu cyfrowego. Zarówno w trakcie kontroli kierowca Z.K. powyższych ustaleń nie kwestionował, podobnie jak i w trakcie składania w niniejszej sprawie zeznań w charakterze świadka jak i w trakcie składania wyjaśnień w charakterze obwinionego o popełnienie wykroczenia określonego w art. 92 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym. W trakcie kontroli, co również w niniejszej sprawie było bezsporne, kierowca nie okazał dokumentu o którym mowa w art. 12 rozporządzenia (WE) 561/2006, tj. wykresówki z urządzenia rejestrującego czas prowadzenia pojazdu lub karty pracy na której odnotowałby przyczyny odstępstwa od przepisów określających maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganego postoju. Przesłuchiwany w charakterze strony M.Z. jak i W.Z. również nie kwestionowali powyższych ustaleń poczynionych przez organy I i II instancji odnośnie przekroczenia przez zatrudnionego u nich kierowcę norm czasu prowadzenia pojazdu bez wymaganego postoju. Strona skarżąca nadto nie przestawiła dowodów pozwalających poczynić w tym zakresie odmienne ustalenia. Tym samym poczynione w tym zakresie ustalenia przez organ i przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji uznać należy za w pełni wiarygodne, a przeprowadzone w tym zakresie postępowanie za przeprowadzone zgodnie z wymogami art. 7 i 77 kpa. Brak jest więc podstaw do zakwestionowania poczynionych w tym zakresie przez organ ustaleń faktycznych. Skarżący zarzucał – i do tego sprowadza się istota sporu w niniejszej sprawie, że organy nie przeprowadziły dostatecznego postępowania wyjaśniającego, a w szczególności nie rozpatrzyły w sposób dostateczny przedłożonych przez przedsiębiorcę dokumentów w celu wykazania okoliczności , o których mowa w art. 92b ust. 1 i art. 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, mających świadczyć o braku wpływu skarżącego na naruszenie, którego dopuścił się kierowca. W związku z powyższym należy wyjaśnić, że powołany przepis art. 92 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o transporcie drogowym stanowi, że nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynków , jeżeli podmiot wykonujący przewóz zapewnił właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych umożliwiających przestrzeganie przez kierowców stosownych przepisów oraz wprowadził prawidłowe zasady wynagradzania kierowców, niezawierające składników wynagradzania lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 roku. Zarówno w zaskarżonej decyzji jak i decyzji organu I instancji podkreślono, że w przedsiębiorstwie skarżącego obowiązują prawidłowe zasady wynagradzania kierowców. Z przedłożonych przez skarżącego dokumentów w tym umowy o pracę z kierowcą i regulaminu pracy i wynagrodzenia nie wynika aby wysokość otrzymywanego przez kierowcę wynagrodzenia lub premii wynikała np. z ilości przejechanych kilometrów lub ilości przewiezionego towaru. Zasadnie jednak organ przyjął w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, że skarżący nie zapewnił w swoim przedsiębiorstwie jako podmiot wykonujący przewozy właściwą organizację i dyscyplinę pracy. Strona podczas przesłuchania wskazała, że w firmie odbywają się szkolenia dotyczące czasu pracy i zasad wykonywania transportu, co też zostało potwierdzone przez przesłuchanego w charakterze świadka kierowcę Z.K.. Jednakże nie przedstawiła żadnych dokumentów dotyczących planowanych miejsc postojów w celu odebrania przerw w jeździe trwającej dłużej niż cztery i pół godziny. Podczas przesłuchania zarówno strona (W.Z.) na pytanie czy przed wyjazdem pracodawca zaplanował kierowcy trasę przejazdu, czy wskazał miejsca postoju w celu odebrania wymaganych przerw w jeździe zgodnie stwierdzili, że pracodawca wskazuje trasy ogólnikowo, tj. jazda tylko po autostradach, a przerwy tylko na parkingach przy autostradach. Natomiast przesłuchany w charakterze świadka kierowca Z.K. zeznał, że przed każdym wyjazdem przedsiębiorca przekazuje mu wytyczoną trasę z adresami załadunku i rozładunku towarów, przerwy i odpoczynki sam sobie organizuje, z uwagi na zmienne warunki panujące na drogach. Biorąc pod uwagę powyższe oraz to, że kierowca źle zrozumiał przepisy dotyczące podziału przerwy 45 minutowej na dwie części i był przekonany, że nie ma znaczenia czy najpierw odbiera 30 minutową przerwę, później 15 minutową , czy też odwrotnie i do tej pory tak jeździł i nie miał żadnych problemów organ zasadnie stwierdził, iż fakt przeniesienia na kierowcę decyzji w sprawie planowania przerw w jeździe i dziennych okresów odpoczynku świadczy o nieprawidłowościach w organizacji przedsiębiorstwa, w systemie przeprowadzanych szkoleń kierowców jak i sprawowanej kontroli czasu pracy kierowców, która zdaniem skarżącego jest w jego firmie systematycznie przeprowadzana. Analizując rodzaj naruszeń stwierdzonych w trakcie kontroli drogowej przeprowadzonej w dniu [...] kwietnia 2012 roku, oraz zgromadzony materiał dowodowy wyżej przedstawiony należy stwierdzić, że skarżący jako przedsiębiorca organizujący transport nie wykazał, że zrobił wszystko, aby nie dopuścić do powstania stwierdzonych kontroli naruszeń przepisów art. 7 rozporządzenia (WE) 561/2006. Organizacja pracy i dyscyplina pracy nie jest wystarczająca i nie odpowiada ogólnie wymaganej w stosunku do przedsiębiorcy prowadzącego przewozy drogowe, umożliwiająca przestrzeganie przez kierowców przepisów obowiązujących w tym zakresie. Podstawą do zwolnienia się od odpowiedzialności za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów , wymaganych przerwach i okresach odpoczynku nie może być w szczególności fakt organizowania dla kierowców szkoleń w zakresie przestrzegania przepisów dotyczących czasu jazdy, przerw i odpoczynków oraz obsługi tachografów oraz ustalanie wynagrodzenia kierowców niezależnie od przejechanych kilometrów, terminowości dostarczania ładunków , czy jego ilości. Konieczne są również skuteczne działania nadzorcze i kontrolne wobec kierowców, które pozwalają ustalić nie tylko odbycie przez kierowcę samego szkolenia, ale także czy prawidłowo zrozumiał obowiązujące w tym zakresie przepisy, czy stosuje się do nich w trakcie wykonywania transportu. W niniejszej sprawie, jak wynika z zeznań Z.K. mimo, że jest zatrudniony u skarżącego od 2001 roku i w sposób nie prawidłowy organizował przerwy w jeździe, obowiązujący w firmie system kontroli i nadzoru nie doprowadził do wcześniejszego ujawnienia tego faktu i jego wyeliminowania. Świadczy o braku należytej organizacji pracy w tym zakresie. Nie jest wystarczające w świetle art. 92b ust. 1 ustawy o transporcie drogowym samo przeprowadzanie kontroli, ale wymagane jest skuteczność takich kontroli. Skarżący jako przedsiębiorca winien tak dobierać kierowców, organizować ich pracę, aby nie dochodziło do naruszeń przez nich prawa podczas wykonywania transportu drogowego a w szczególności w zakresie czasu prowadzenia pojazdów, wymaganych przerw i okresach odpoczynku. Sprawą przedsiębiorcy jest zawieranie takich umów, dobór takiej kadry i obmyślanie i wprowadzanie takich rozwiązań organizacyjnych, które będą dyscyplinować osoby wykonujące na jego rzecz przewóz drogowy, a jednocześnie zapobiegać będą naruszeniom zasad i warunków wykonywania tego transportu. Nie można uznać za właściwą organizację i dyscyplinę pracy, skoro kierowca pracujący w firmie od kilku lat źle zrozumiał i źle stosuje przepisy dotyczące przerw w czasie prowadzenia pojazdów a system kontroli i nadzoru obowiązujący w firmie nie doprowadził nie tylko do ujawnienia tego faktu, ale przede wszystkich do jego wyeliminowania. Bez wątpienia istotne są w tym względzie środki bezpośredniej kontroli kierowców obowiązujące w firmie. Wprawdzie obowiązujące przepisy prawne nie precyzują szczegółowo obowiązków przedsiębiorcy w tym zakresie, jednak należy to odczytywać w ten sposób, że przedsiębiorcy wykonujący transport winni podejmować czynności zaradcze co do organizowanych przewozów adekwatne do sytuacji, tj. takich, które pozwolą uniknąć naruszeń a w przypadku ich stwierdzenia do zapobiegania ich powtórzeniu w przyszłości. Biorąc pod uwagę aktualny rozwój techniki, dostępność rozwiązań na rynku i zasady doświadczenia życiowego trafnie jest stwierdzenie organu odwoławczego, że rozwiązania organizacyjne przyjęte przez skarżącego nie odpowiadają przesłankom określonym w art. 92b ustawy o transporcie drogowym. Nie ma przecież przeszkód aby wprowadzić kontrolę kierowców wykonujących transport drogowy a w szczególności odnośnie czasu ich pracy w postaci kontroli telefonicznej czy np. GPS. Zdaniem Sądu organ zasadnie przyjął, że nie zachodzą przesłanki określone w art. 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, zgodnie z którym nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1 na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: - okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z tym przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności , których podmiot nie mógł przewidzieć, lub - za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub - od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad dwóch lat. Istota sporu co do zastosowania powyższego przepisy pomiędzy skarżącym a organami sprowadza się do ustalenia czy naruszenie stwierdzone w trakcie kontroli przeprowadzonej w dniu [...] kwietnia 2012 roku miało charakter niezależny od strony, oraz czy istnieją podstawy do zwolnienia jej z odpowiedzialności, czy też nie. Strona jak wspomniano na wstępie oceny zasadności złożonej skargi nie kwestionuje bowiem ustaleń poczynionych w trakcie kontroli odnośnie przekroczenia przez kierowcę norm czasu prowadzenia pojazdu bez wymaganych przerw. W toku całego postępowania administracyjnego, jaki i we wniesionej do Sądu skardze, skarżący konsekwentnie bronił stanowiska, że nie można go obciążać odpowiedzialnością za samowolne działania kierowcy odnośnie kontunuowania jazdy bez wymaganych przerw, który w ramach prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa dokonywał transportu. W ocenie Sądu organy obu instancji prawidłowo przyjęły, że wskazane w art. 92 c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym przesłanki egzoneracyjne ( zwalniające od odpowiedzialności ) odnoszą się do okoliczności o charakterze obiektywnym, a więc takich, których przy najdalej idących staraniach przedsiębiorca nie mógł i nie był w stanie przewidzieć. Nie można więc skutecznie powoływać się na treść tego przepisu w sytuacji , gdy pracownik przedsiębiorcy, działający w ramach powierzonych mu zadań dopuszcza się działań, za które ustawa przewiduje nałożenie kary. Orzecznictwo sądów administracyjnych jest w tej materii jednolite, a Sąd rozpoznający niniejszą skargę w pełni podziela prezentowane w nim stanowisko ( wyrok NSA z dnia 6 lipca 2011r., sygn. akt II GSK 71/10, wyrok WSA w Lublinie z dnia 13 marca 2012 r., sygn. akt IIISA/Lu 738/11, wyrok WSA w Krakowie z dnia 12 kwietnia 2012r., sygn. akt III SA/Kr 1061/11). Przypomnieć należy, że wynikający z art. 10 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 obowiązek nadzoru przedsiębiorcy nad przestrzeganiem czasu pracy kierowcy nie jest ograniczony do przypadków, kiedy możliwe jest sprawowanie bezpośredniej kontroli nad kierowcą. Takie rozumienie wspomnianego obowiązku w istocie powodowałoby, że podmiot wykonujący przewozy mógłby powołać się na okoliczności ,,braku wpływu" czy ,,okoliczności których nie mógł przewidzieć" w każdej sytuacji naruszenia przepisów przez kierowcę. To zaś czyniłoby całą regulację dotyczącą odpowiedzialności przedsiębiorcy martwą. W ocenie Sądu organy w sposób prawidłowy dokonały interpretacji obowiązującego stanu prawnego na tle zaistniałego stanu faktycznego i wyciągnęły trafne wnioski. Wbrew twierdzeniom skarżącego art. 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym wskazuje na okoliczności o charakterze wyjątkowym i nadzwyczajnym, a więc sytuacje powstałe w warunkach niezależnych od przedsiębiorcy, np. klęska żywiołowa, katastrofy, czy wprowadzenie na danym obszarze stanów nadzwyczajnych. W przedmiotowej sprawie kierowca w trakcie składania zeznań ani przedsiębiorca nie wskazali na wystąpienie okoliczności ujętych przepisem art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym – nadzwyczajnych, niespodziewanych, które miałby bezpośredni wpływ na powstanie stwierdzonego naruszenia, a których doświadczony kierowca i profesjonalny podmiot organizujący przewozy drogowe, przy zachowaniu należytej staranności i przezorności nie był w stanie przewidzieć. Nie stanowią takich okoliczności naruszenia wynikłe z działań kierowcy. W zdecydowanej większości przypadków kierowca samodzielnie prowadzi pojazd na drodze, gdzie trudno jest o osobisty nadzór pracodawcy, jednak okoliczności takich nie można kwalifikować w kategorii ,,braku wpływu" czy ,,okoliczności, których podmiot wykonujący przewóz nie mógł przewidzieć", nawet w sytuacji gdy przedsiębiorca pozostawił kierowcy podejmowanie decyzji o czasie i miejscu postojów. Przedsiębiorca wykonujący przewozy drogowe ma bowiem wpływ na działanie kierowcy poprzez odpowiedni dobór kierowców, właściwą organizację przejawiająca się zarówno w przeprowadzaniu szkoleń w zakresie przepisów dotyczących zasad wykonywania przewozów i czasu pracy, sprawdzania czy kierowca w sposób właściwy zrozumiał obowiązujące przepisy, nie tylko w formie podpisania pisemnego oświadczenia o odbyciu szkolenia i zobowiązaniu się do przestrzegania w trym zakresie obowiązujących przepisów oraz poprzez wprowadzenie skutecznego systemu kontroli i nadzoru, który nie tylko będzie miał na celu ujawnianie popełnionych w tym zakresie wykroczeń, ale także ,,skłonienie" kierowcy do ich przestrzegania. Należy nadto podkreślić, że przeniesienie przez przedsiębiorcę wykonującego przewozy drogowe na kierowcę decyzji w sprawie planowania przerw w jeździe i dziennych okresów odpoczynku (co wynika z zeznań świadka Z.K. jak i przesłuchanego w charakterze strony W.Z.) nie uwalnia przedsiębiorcy od odpowiedzialności za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego w oparciu o przepis art.92a ustawy o transporcie drogowym. Przepisy art. 92b i art. 92c w/w ustawy zawierają ogólną klauzulę wyłączającą odpowiedzialność administracyjną przedsiębiorcy. W przesłankach tych nie mieści się przeniesienie na kierowcę części obowiązków związanych z organizacją i dyscypliną pracy, jak również nie może to stanowić podstawy przyjęcia, że nie miał w wyniku takiego podziału obowiązków wpływu na powstanie naruszenia. Należy również stwierdzić – podzielając pogląd organów - że odpowiedzialność przedsiębiorcy wykonującego przewóz drogowy oparta na art. 92a ustawy o transporcie drogowym ma charakter odpowiedzialności administracyjnej, nie jest oparta na zasadzie winy, a do stwierdzenia jej zaistnienia wystarczające jest – co do zasady- stwierdzenie naruszenia przepisów o transporcie drogowym przez wykonującego w imieniu przedsiębiorcy transport kierowcę, nawet jeżeli doszło do naruszeń w sposób niezawiniony przez przedsiębiorcę. Wynika to z przytoczonego wyżej przepisu art. 10 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 561/2005 oraz z przepisu art. 92a ustawy o transporcie drogowym. Jest ona niezależna od odpowiedzialności kierowcy odbywa się w trybie przepisów kodeksu postepowania w sprawach o wykroczenia ( art. 92 ust. 1 i 5 ) i jest odpowiedzialnością odrębną opartą na zasadzie winy w stosunku do odpowiedzialności przedsiębiorcy. Przedsiębiorca odpowiada za skutki działania osób, którymi w wykonywaniu działalności gospodarczej się posługuje. Organy prawidłowo określiły również podmiot odpowiedzialny za naruszenie norm czasu pracy kierowców wykonujących przewóz drogowy. Jest nim podmiot wykonujący przewóz drogowy, którym w niniejszej sprawie jest D Spółka jawna M.Z. i W.Z.. Zgodnie z treścią art. 8 § 1 ustawy z dnia kodeks spółek handlowych spółka osobowa może we własnym imieniu nabywać prawa, w tym własność nieruchomości i inne prawa rzeczowe, zaciągać zobowiązania, pozywać i być pozywana a zgodnie z art. 22 § 1 spółka jawna jest spółką osobową, która prowadzi przedsiębiorstwo pod własną firmą. Z przepisu art. 28 kodeksu spółek handlowych wynika natomiast, że jej majątek stanowi wszelkie mienie wniesione jako wkład lub nabyte przez spółkę w czasie jej trwania. Spółka jawną jest więc odrębnym podmiotem prawa, mającym zdolność prawną, zdolność do czynności prawnych, zdolność sądową, swój własny niezależny od wspólników majątek i jest od nich wyodrębniona również organizacyjnie. Brak jest również podstaw do uwzględnienia zarzutu dotyczącego nie wyjaśnienia wszystkich okoliczności istotnych do prawidłowego i pełnego rozstrzygnięcia sprawy i dokonania błędnych ustaleń przez organ. Organ działając zgodnie z zasadami określonymi w art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1 oraz art. 80 kpa podjął wszelkie czynności w celu ustalenia stanu faktycznego sprawy, zebrał i rozpatrzył materiał zgromadzony w sprawie i na podstawie jego całokształtu ustalił stan faktyczny sprawy, dokonując właściwej oceny zgromadzonego materiału dowodowego. Poczynione ustalenia przez organ znajdują oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie wykazał w uzasadnieniu fakty, które uznał za udowodnione, wskazał dowody, na których się oparł oraz przyczyny, z powodu których odmówiono argumentom strony wiarygodności. Wyjaśnił w sposób szczegółowy podstawę prawną podjętej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Uzasadnienie decyzji odpowiada dyspozycji art. 107 § 3 kpa. Podkreślić należy, że organ zgodnie z treścią art. 10 kpa zapewnił skarżącemu czynny udział w każdym stadium postepowania, a przed wydaniem decyzji umożliwił mu wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów, informując o powyższym w formie pisemnej. Umożliwił skarżącemu przedłożenie wszystkich dowodów niezbędnych do wyjaśnienia sprawy. Pismem z dnia [...] maja 2012 roku wezwał stronę do przedłożenia dokumentów takich jak zleceń na wykonywanie w dniach w których nastąpiło przekroczenie norm czasu pracy przez Z.K., dokumentów CMR, listów przewozowych, wskazanie trasy przejazdu w tych dniach wraz z dokumentacją potwierdzającą poszczególne etapy, a w szczególności gdzie i w jakich godzinach kierowca miał zaplanowane postoje w celu odebrania przerw w jeździe trwającej dłużej niż 4,5 godziny oraz przedłożenie ewentualnie innych dokumentów jakie skarżący posiada potwierdzających wykonywanie w tym czasie przez kierowcę czynności. Nadto pismem z dnia [...] marca 2013 roku poinformował stronę , że jeżeli w jej ocenie zachodzą okoliczności określone w art. 92b i art. 92c ustawy o transporcie drogowym , które zwalniałyby ją od odpowiedzialności administracyjnej za stwierdzone w toku kontroli naruszenia dokonane przez kierowcę , to powinna je wskazać oraz potwierdzić stosownymi dokumentami. W odpowiedzi na pismo strony z dnia [...] czerwca 2013 roku organ podał przykładowo dowody na potwierdzenie okoliczności określonych w/w przepisami oraz, że dokumenty te powinny w szczególności dotyczyć planowania czasu pracy kierowców, prowadzenia szkoleń, przeprowadzania kontroli w zakresie wykonywania przewozu drogowego w tym przestrzegania czasu pracy kierowców i inne rodzaju środki dyscyplinujące kierowców do przestrzegania przepisów ( pismo z dnia [...] lipca 2013 roku i [...] sierpnia 2013 roku). Skarżący nie udzielił na powyższe pismo odpowiedzi, nie przesłał żadnych dokumentów. Pokreślić w tym miejscu należy, że niejednokrotnie podmiot postępowania administracyjnego jest jedynym dysponentem informacji oraz związanych z nimi środkami dowodowymi pozwalających stwierdzić czy ponosi on odpowiedzialność administracyjną. O ile cześć tych ustaleń w zakresie wskazującym na odpowiedzialność tego podmiotu, jest dokonywana przez organ na podstawie zgromadzonego w trakcie kontroli i na dalszych etapach postepowania wyjaśniającego materiału dowodowego, o tyle pozostałe ustalenia , w szczególności wskazujące na wystąpienie okoliczności zwalniających od odpowiedzialności, powinny być dokonywane w oparciu o materiał dowodowy przedstawiony przez stronę. Tego skarżący w niniejszej sprawie nie uczynił. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał skargę za bezzasadną. Tym samym na podstawie art. 151 p.p.s.a podlega ona oddaleniu.