IV SAB/Wa 201/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Czerwiński po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. C. na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie uchylenia uchwały postanawia: odrzucić skargę W piśmie z dnia 18 września 2013 r. G. C. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie nierozpatrzenia jej wniosku o uchylenie uchwały Rady Dzielnicy [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że w dniu 25 stycznia 2013 r. skarżąca złożyła drogą elektroniczną wniosek do Wojewody [...] o uchylenie wskazanej uchwały - dotyczącej rozpatrzenia skargi na Zarząd Dzielnicy [...]. Natomiast Wojewoda w piśmie z dnia [...] marca 2013 r. zawiadomił skarżącą, że nie rozpatrzy przedmiotowego wniosku, gdyż skarga ma charakter jednoinstancyjny i nie przysługuje od niej środek odwoławczy. Skarżąca zarzuciła także, że jej skargę rozpatrzono w innym kontekście niż skarżyła. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej odrzucenie jako niepodlegającej kognicji sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu, ponieważ jest niedopuszczalna. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – zwanej dalej Ppsa) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w sprawach dotyczących niewydania: decyzji administracyjnych; postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty; postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; innych niż wymienione aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; a także pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach. Natomiast zgodnie z art. 3 § 2 pkt 7 Ppsa kontrola sprawowana przez sądy administracyjne nie obejmuje orzekania w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadku aktów nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego określonych w art. 3 § 2 pkt 7 cytowanej ustawy. Aby możliwa była ocena przez Sąd bezczynności danego organu administracji publicznej należy najpierw ustalić, czy organ ten jest właściwy do podjęcia czynności lub wydania orzeczenia o treści żądanej przez stronę. Zatem organ pozostawał będzie w bezczynności wówczas, gdy przepisy prawa materialnego będą nakładać na niego obowiązek podjęcia działania w przepisanej prawem formie, zgodnie z jego właściwością rzeczową i miejscową. W niniejszej sprawie skarżąca zarzuca bezczynność Wojewodzie [...] polegającą na niepodjęciu działań mających na celu uchylenie uchwały Rady Dzielnicy [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r., podjętej m.in. na podstawie art. 229 pkt 3, art. 237 § 3, art. 238 § 1 K.p.a., a dotyczącej działania Zarządu Dzielnicy [...] W. w przedmiocie niepodjęcia czynności związanych z ograniczeniem działalności korporacji taksówkowej. Wskazać należy, że organ nadzoru sprawuje kontrolę nad działalnością organów samorządu terytorialnego poprzez wydawanie rozstrzygnięć nadzorczych, oraz zaskarżania aktów tych organów do sądu administracyjnego. Uprawnienia nadzorcze wynikają z treści art. 85 -102 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.). Rozstrzygnięcie nadzorcze jest aktem administracyjnym szczególnego rodzaju, bowiem władczo ingeruje w uchwałodawczą działalność organów gminy. Tylko Wojewoda jako organ nadzoru może podjąć decyzję o wydaniu rozstrzygnięcia nadzorczego, które następnie podlegać będzie kontroli sądowoadministracyjnej na podstawie art. 3 § 2 pkt 7 Ppsa. Wobec tego przedmiotem skargi do sądu administracyjnego może być jedynie rozstrzygnięcie organu nadzorczego, a nie zaniechanie wydania przez organ nadzoru rozstrzygnięcia. Brak reakcji organu nadzoru na pisma zawierające żądanie podjęcia działań w trybie nadzoru nie jest bezczynnością organu uzasadniającą dopuszczalność wniesienia skargi do sądu administracyjnego (por. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 marca 1994r., sygn. akt SA/Łd 703/94, ONSA 1995, nr 2, poz. 73; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lipca 1991 r., sygn. akt SA/Ka 491/91, ONSA 1991, nr 3-4, poz. 68). Także pismo organu nadzoru zawiadamiające o braku podstaw do wydania rozstrzygnięcia nadzorczego w konkretnej sprawie, nie jest ani rozstrzygnięciem nadzorczym, ani żadną inną formą działalności administracji publicznej, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 1 – 7 Ppsa (por. wyrok NSA z dnia 4 grudnia 1998 r. sygn. I SA 494/98). W świetle powyższych wywodów uznać należy, skarga w niniejszej sprawie jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 Ppsa. Na marginesie jedynie należy zaznaczyć, że nawet w sytuacji, gdyby skarga w niniejszej sprawie była dopuszczalna to i tak podlegałaby odrzuceniu, bowiem skarżąca nie wyczerpała przysługujących środków zaskarżenia, bowiem przed wniesieniem skargi nie wezwała Wojewody do usunięcia naruszenia prawa.