I SA/Gd 1173/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Alicja Stępień, Sędziowie Sędzia NSA Sławomir Kozik, Sędzia NSA Ewa Kwarcińska (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Zalewska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 24 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi N. C. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 5 września 2011 r., nr [...] w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności oddala skargę. I SA/Gd 1173/11 UZASADNIENIE Naczelnik Urzędu Skarbowego (dalej: Naczelnik Urzędu Skarbowego) decyzją z dnia 29 listopada 2010 r. ustalił skarżącemu N. C. wysokość zryczałtowanego podatku dochodowego za 2004 rok od przychodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych w kwocie 202.720 zł. Mając na uwadze treść art. 239b § 1 pkt 3 i pkt 4 oraz § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 98 poz. 60 ze zm., dalej: O.p.) Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem z dnia 15 grudnia 2010 r. nadał rygor natychmiastowej wykonalności decyzji z dnia 29 listopada 2010 r. ustalającej skarżącemu wysokość zryczałtowanego podatku dochodowego za 2004 rok od przychodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych w kwocie 202.720 zł (k. 40-44, t. I akt). N. C., reprezentowany przez pełnomocnika R. B., w dniu 23 grudnia 2010 r. złożył zażalenie na powyższe postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego. W zażaleniu tym pełnomocnik skarżącego zarzucił postanowieniu naruszenie art. 239b § 1 i § 2 O.p. oraz art. 210 § 4 w związku z art. 219 O.p., wnosząc o jego uchylenie. Wskazał przy tym, że motywy podane w uzasadnieniu postanowienia organu podatkowego pierwszej instancji są niezrozumiałe a samo postanowienie wydane zostało z naruszeniem przepisów regulujących postępowanie podatkowe. Podniósł, że zgodnie z art. 47 § 1 O.p. termin płatności podatku wynosi 14 dni od dnia doręczenia decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego. W przepisie tym wskazano moment, od którego należy liczyć termin do zapłaty podatku i terminem tym jest doręczenie decyzji. Zdaniem pełnomocnika decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego została wydana w dniu 29 listopada 2010 r. i jest decyzją nieostateczną. Niemożliwym zatem jest rozumienie jakiejkolwiek czynności skarżącego dokonane w marcu 2010 r. jako odmowy dobrowolnego uiszczenia określonego obowiązku pieniężnego wynikającego z decyzji, skoro obowiązek taki w tym czasie nie istniał. W opinii pełnomocnika skarżącego fakt zbycia przez stronę w dniu 20 marca 2010 r., tj. w trakcie toczącego się postępowania, nieruchomości za kwotę 448.000 zł nie może być rozumiany jako chęć uniemożliwienia wykonania obowiązku podatkowego w przyszłości, w drodze przymusu egzekucyjnego i obniżenia szansy przeprowadzenia skutecznej egzekucji w przyszłości. Powołując się na art. 44 Kodeksu cywilnego pełnomocnik skarżącego wskazał, że zmiana jednego prawa majątkowego na inne, w szczególności prawa własności nieruchomości na inne prawo, quasi rzeczowe w postaci prawa własności środków pieniężnych nie powoduje żadnej zmiany w ogólnym bilansie mienia podatnika. Pełnomocnik skarżącego podniósł dalej, że chybionym jest teza o uprawdopodobnieniu niewykonania zobowiązania podatkowego wynikającego z decyzji w następstwie dokonywania przez stronę działań, które można uznać za utrudnienie sprawnego zakończenia postępowania, polegających na wielokrotnym składaniu wniosków, w szczególności o przesunięcie czynności proceduralnych, nieprzedłożenie do wglądu dokumentów i ich tłumaczeń czy niestawienie się w siedzibie organu. Zdaniem pełnomocnika ww. czynności stanowią realizację wynikających z przepisów o postępowaniu podatkowym gwarancji proceduralnych. Pełnomocnik wskazał dalej, że organ podatkowy pierwszej instancji powołał się również na fakt, że dochód osiągnięty przez skarżącego w latach 2007-2009 jest niższy niż kwota ustalonego podatku za rok 2004. Jego zdaniem dane te są sprzeczne z treścią ustaleń poczynionych w postępowaniu podatkowym, zgodnie z którymi "(...) podatnik posiadał określone składniki majątkowe, dające organowi podstawę nawet do tezy o osiąganiu tzw. dochodów nie mających pokrycia w ujawnionych źródłach. Ustalenia co do stanu majątkowego strony powinny być poczynione aktualnie z uwzględnieniem aktualnego stanu majątkowego strony. Tym samym naruszono w zaskarżonym postanowieniu art. 239b § 2 O.p., zgodnie z którym uprawdopodobnienie niewykonania zobowiązania i badanie przesłanki braku majątku powinno być dokonane, niezależnie od wyniku tego badania, z uwzględnieniem daty ewentualnej zapłaty podatku." Organ podatkowy pierwszej instancji podał jedynie dane historyczne dotyczące dochodów osiąganych w przeszłości, bez uwzględnienia własnych ustaleń, co do majątku, w szczególności nabytego w drodze spadkobrania, a także bez uwzględnienia aktualnych dochodów skarżącego. Końcowo pełnomocnik podniósł, że w postanowieniu Naczelnika Urzędu Skarbowego nie wskazano, z naruszeniem norm art. 210 § 4 O.p. w związku z art. 219 O.p., faktycznych motywów wydania postanowienia i właściwej wykładni przepisów prawnych (k. 51-55, t. I akt). Dyrektor Izby Skarbowej (dalej: Dyrektor Izby Skarbowej), mając na względzie zarzuty podniesione przez pełnomocnika skarżącego w zażaleniu, dla prawidłowego ustaleniu, czy zaistniały łącznie przesłanki wskazane w art. 239b § 1 pkt 3 i § 2 O.p. zlecił organowi podatkowemu pierwszej instancji przeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu ustalenia wartości posiadanego przez skarżącego majątku, czy majątek ten nie jest w jakikolwiek sposób obciążony oraz jaką część całości majątku strony stanowił zbyty w dniu 25 marca 2010 r. za cenę 448.000 zł lokal mieszkalny położony w G. przy ul. [...], stanowiący odrębną nieruchomość (k. 70-72, t. I akt). Mając na uwadze zalecenia Dyrektora Izby Skarbowej zawarte w treści uzasadnienia postanowienia z dnia 28 kwietnia 2011 r., Naczelnik Urzędu Skarbowego ustalił, że skarżący nie figuruje w operacie ewidencji gruntów jako właściciel/użytkownik wieczysty nieruchomości na terenie gminy Miasta G.(k. 2, t. II akt). Na dzień 8 lutego 2011 r. nie figuruje również wśród podmiotów w operacie ewidencji gruntów miasta G. jako właściciel gruntu bądź użytkownik wieczysty gruntu i właściciel budynku lub lokalu (k. 9, t. II akt). Zgodnie z informacją z dnia 27 czerwca 2011 r. skarżący nie figuruje w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców (k. 78, t. II akt). Strona nie posiada również środków na rachunku bankowym (k. 20, t. II akt). Ustalono ponadto, że skarżący od 1 października 2008 r. jest zatrudniony na B na stanowisku asystenta (k. 35, t. II akt). Naczelnik Urzędu Skarbowego wskazał również, że skarżący figurował jako wspólnik spółki A Sp. z o.o. z siedzibą w G. od dnia 22 kwietnia 2005 r. do dnia 28 października 2010 r. W dniu 6 sierpnia 2010 r. skarżący zbył udziały w ww. spółce (k. 41, 66-72, t. II akt). Skarżący nie występuje już jako podmiot w Krajowym Rejestrze Sądowym. Ponadto strona w złożonym w Urzędzie Skarbowym zeznaniu PIT-36L za 2010 r. wykazała dochód w wysokości 156.556,24 zł (k. 60, t. II akt), natomiast w zeznaniu PIT-37 za 2010 r. dochód (po odliczeniu składek na ubezpieczenie społeczne) w kwocie 23.534,62 zł (k. 63-65, t. II akt). W celu uzyskania kompletnej informacji dotyczącej stanu majątkowego skarżącego organ podatkowy pierwszej instancji wystąpił pismem z dnia 1 czerwca 2011 r., nr [...] do Departamentu Informatyzacji i Rejestrów Sądowych w celu uzyskania informacji o posiadanych przez skarżącego nieruchomościach (k. 45, t. II akt). W wyniku powyższego zapytania uzyskano odpowiedź z Ministerstwa Sprawiedliwości – Departament Informatyzacji i Rejestrów Sądowych, Centralna Informacja o Zastawach Rejestrowych, Krajowego Rejestru Sądowego oraz Ksiąg Wieczystych z dnia 13 czerwca 2011 r., nr [...] zgodnie, z którą według stanu na dzień 13 czerwca 2011 r. skarżący nie figurował w elektronicznym rejestrze Ksiąg Wieczystych (k. 57, t. II akt). Mając powyższe na względzie Naczelnik Urzędu Skarbowego stwierdził, że fakt zbycia przez skarżącego w dniu 25 marca 2010 r., tj. w trakcie toczącego się postępowania, nieruchomości za kwotę 448.000 zł może być rozumiany jako chęć uniemożliwienia wykonania obowiązku podatkowego w przyszłości, w drodze przymusu egzekucyjnego i obniżenia szansy przeprowadzenia skutecznej egzekucji w przyszłości. Wskazał przy tym, że zbyta w dniu 25 marca 2010 r. nieruchomość stanowiła znaczną część majątku skarżącego (k. 73-74, t. II akt). Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia 5 września 2011 r. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 15 grudnia 2010 r. w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 29 listopada 2010 r., nr [...] ustalającej wysokość zryczałtowanego podatku dochodowego za 2004 rok od przychodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych w kwocie 202.720 zł (k. 81-84, t. II akt). Nie zgadzając się z postanowieniem Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 5 września 2011 r. skarżący skorzystał z prawa wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zarzucił skarżonemu postanowieniu naruszenie art. 239b § 1 i § 2 O.p. oraz art. 210 § 4 w związku z art. 219 O.p. W uzasadnieniu skargi podkreślono, że postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 5 września 2011 r. winno zostać uchylone ze względu na fakt, że postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego narusza prawo. Zdaniem pełnomocnika skarżącego motywy podane w uzasadnieniu postanowienia organu pierwszej i drugiej instancji uzasadniają tezę, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem przepisów regulujących postępowanie podatkowe. Skarżący podnosi dalej, że zgodnie z art. 47 § 1 O.p., termin płatności podatku wynosi 14 dni od dnia doręczenia decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego. W przepisie tym wskazano moment, od którego należy liczyć termin do zapłaty podatku i terminem tym jest doręczenie decyzji. Wskazuje, że decyzja w niniejszej sprawie wydana została w dniu 29 listopada 2010 r. i jest nieostateczna. Niemożliwym jest zatem rozumienie jakiejkolwiek czynności skarżącego dokonanej w marcu 2010 r. jako odmowy dobrowolnego uiszczenia określonego obowiązku pieniężnego wynikającego z decyzji, skoro obowiązek taki w tym czasie nie istniał. Wskazuje nadto, że fakt zbycia w dniu 20 marca 2010 r., tj. w trakcie toczącego się postępowania nieruchomości za kwotę 448.000 zł nie może być rozumiany jako chęć uniemożliwienia wykonania obowiązku podatkowego w przyszłości w drodze przymusu egzekucyjnego i obniżenia szansy przeprowadzenia skutecznej egzekucji w przyszłości. Wykładnia norm z art. 239b § 1 pkt 3 O.p. powinna prowadzić do wniosku, że pojęcie zbywania majątku określone w tym przepisie dotyczy czynności zmniejszających majątek strony. Pełnomocnik skarżącego podnosi dalej, że chybiona jest teza (która nie została podtrzymana przez organ podatkowy drugiej instancji) o uprawdopodobnieniu niewykonania zobowiązania podatkowego wynikającego z decyzji w następstwie dokonywania przez stronę działań, które można uznać za utrudnianie sprawnego zakończenia postępowania, polegających na wielokrotnym składaniu wniosków, w szczególności o przesunięcie czynności proceduralnych, nieprzedłożenie do wglądu dokumentów i ich tłumaczeń, czy niestawienie się w siedzibie organu. Wskazuje, że Dyrektor Izby Skarbowej ustalił, że skarżący osiągnął w 2010 r. dochód w wysokości 23.534 zł. Podnosi przy tym, że skarżący posiadał również środki pochodzące ze sprzedaży mieszkania, których doliczenie do ogólnego stanu mienia pozwala na stwierdzenie, że skarżący dysponował kwota porównywalną z kwotą zobowiązań podatkowych. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje: I. Sąd administracyjny został wyposażony w funkcje kontrolne działalności administracji publicznej, co oznacza, że w przypadku zaskarżenia decyzji, sąd bada jej zgodność z przepisami prawa (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. Nr 153, poz. 1269 oraz art. 3 i art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Podstawowym celem i efektem kontroli sądowej jest więc eliminowanie z obrotu aktów i czynności organów administracji publicznych niezgodnych z prawem i przywrócenie stanu zgodnego z prawem poprzez wydanie orzeczenia odpowiedniej treści. W rozpatrywanej sprawie Sąd nie dopatrzył się wskazanych naruszeń prawa przez organy podatkowe, dających podstawę do uchylenia, czy stwierdzenia nieważność w całości lub w części zaskarżonej decyzji. Należy podkreślić, że Sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego, a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie (wyrok NSA z 6 lutego 2008r. sygn. akt II FSK 1665/06, opubl. w: LEX nr 471526), zatem oceniając stan faktyczny ustalony przez organ, Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organ administracji publicznej (organy podatkowe) albowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej. Innymi słowy - ustalony w postępowaniu administracyjnym stan faktyczny stał się stanem faktycznym przyjętym przez Sąd. II. W niniejszej sprawie spór pomiędzy stronami sprowadza się do zasadności nadania rygoru natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 239b § 1 pkt 4 O.p. postanowieniem Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 15 grudnia 2010r. - decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z 29 listopada 2010r. ustalającej skarżącemu wysokość zryczałtowanego podatku dochodowego za rok 2004 od przychodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych w kwocie 201 720 zł. III. Zgodnie z art. 239b § 1 O.p., decyzji nieostatecznej może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności gdy: 1/ organ podatkowy posiada informacje, z których wynika, że wobec strony toczy się postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych lub 2/ strona nie posiada majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia, lub 3/ strona dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku znacznej wartości, lub 4/ okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż 3 miesiące. W sprawie podkreślenia wymaga, że zgodnie z dyspozycją art. 239b § 2 O.p. rygor natychmiastowej wykonalności zostanie nadany, gdy organ podatkowy uprawdopodobni, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. Z brzmienia tych przepisów należy wywieść, że przesłanki uzasadniające nałożenie rygoru natychmiastowej wykonalności określone w art. 239b § 1 i § 2 O.p. dzielą się one na dwie kategorie: po pierwsze - związane z sytuacją majątkową podatnika; po drugie - z upływem terminu przedawnienia. Przesłankami należącymi do grupy pierwszej to dyspozycja art. 239b § 1 pkt 1, 2 i 3 oraz art. 239b § 2 O.p. Przesłanki należące do grupy drugiej zawarte są w art. 239b § 1 pkt 4 O.p. Przesłanki określone w art. 239b § 1 pkt 1-4 mają charakter fakultatywny i rozłączny, co powoduje, że zaistnienie jednej z nich daje podstawę do nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Zdaniem Sądu, wobec treści przytoczonego przepisu art. 239b § 1 i § 2 O.p., musi wystąpić przynajmniej jedna z czterech przesłanek wymienionych w art. 239b § 1 O.p., przy czym, w przypadku tychże przesłanek wymienionych w art. 239b § 1 O.p. organ podatkowy obowiązany jest ustalić ich wystąpienie przez udowodnienie, natomiast w przypadku przesłanki określonej w art. 239b § 2 O.p. wystarczy uprawdopodobnienie, przez które należy rozumieć takie działanie, które ma na celu sprawienie, że coś stanie się prawdopodobne, czyli że przypuszczalnie nastąpi. Reasumując powyższe uzasadniona staje się teza, że dla nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności konieczne jest spełnienia łącznie dwóch przesłanek tj. jednej ze wskazanych w art. 239b § 1 pkt 1-4 O.p. oraz w § 2 art. 239b O.p. Warunkiem koniecznym dla nadania rygoru natychmiastowej wykonalności w trybie art. 239b § 1 O.p. jest bowiem jednoczesne uprawdopodobnienie przez organ podatkowy, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane (art. 239b § 2 O.p.). Organ ustala zatem, czy zaistnienie jednej z przesłanek o jakich mowa w art. 239b § 1 O.p. daje prawdopodobieństwo, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. Po przeprowadzeniu tego procesu dowodzenia organ podatkowy może nadać decyzji nieostatecznej rygor natychmiastowej wykonalności. Należy to do uznania organu podatkowego, który mimo spełnienia wszystkich przesłanek określonych w art. 239b § 1 i 2 O.p. może dojść do przekonania, że nie ma potrzeby stosowania omawianej regulacji. Wskazać należy przy tym, że jak wynika z uzasadnienia postanowienia organu odwoławczego przesłanka z pkt 4 § 1 art. 239b O.p. nie znajduje w rozpoznawanej sprawie zastosowania. Podstawą prawną nadania rygoru natychmiastowej wykonalności staje się zatem wyłącznie dyspozycja art. 239b § 1 pkt 3 w związku z art. 239b § 2 O.p. Sądowej kontroli podlega zatem to czy skarżący dokonał czynności polegających na zbywaniu majątku znacznej wartości i czy jednocześnie organ podatkowy uprawdopodobnił, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane (art. 239b § 2 O.p.). IV. Zdaniem Sądu wykazano, że zostały spełnione łącznie przesłanki art. 239c § 1 pkt 3 i § 2 O.p. Skarżący w dniu 25 marca 2010r., a więc w czasie trwania postępowania podatkowego w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2004r. od przychodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych – sprzedał lokal mieszkalny stanowiący odrębną nieruchomość, położony w G. przy ul. [...] za cenę 448.000 zł. Jak wynika z treści aktu notarialnego nabywcy lokalu mieszkalnego zobowiązali się do dnia 2 kwietnia 2010r. zapłacić ww. cenę w następujący sposób: kwotę 260.000 zł na wskazany rachunek bankowy, a to celem całkowitej spłaty kredytu bankowego, zaś kwotę 188.000 zł na jego rachunek bankowy. Po tym fakcie skarżący nie figuruje jako właściciel bądź użytkownik wieczysty nieruchomości na terenie gminy Miasta G., ani G. Skarżący nie figuruje również w elektronicznym rejestrze ksiąg wieczystych (informacja Ministerstwa Sprawiedliwości Departament Informatyzacji i Rejestrów Sądowych, Centralna Informacja o Zastawach Rejestrowych, Krajowego Rejestru Sądowego oraz Ksiąg Wieczystych – w aktach sprawy). Skarżący nie figuruje również w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców. Wskazać w tym miejscu należy na równie istotną okoliczność rozpoznawanej sprawy – organ pierwszej instancji ustalił, że skarżący w okresie od 22 kwietnia 2005r. do 29 października 2010r. figurował jako wspólnik spółki z o.o. A z siedzibą w G. W dniu 6 sierpnia 2010r. skarżący zbył posiadane udziały za kwotę 25 000 zł. Dodatkowo dokonano oceny sytuacji finansowo-majątkowej strony i wysokości dochodów uzyskiwanych przez stronę w okresie od 2004r., poddając tej ocenie jednocześnie fakt zbycia składników majątkowych oraz fakt, że w chwili obecnej skarżący nie posiada żadnego majątku nieruchomego ani ruchomego, na którym można ustanowić hipotekę przymusową bądź zastaw skarbowy korzystający z pierwszeństwa zaspokojenia uzasadnia orzeczenie o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności. Zdaniem Sądu, ocena powyższa jest zgodna, w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym, z dyspozycją art. 239b § 1 pkt 3 O.p. w związku z art. 239b § 2 O.p., nie podzielając tym samym zarzutów skarżącego, prezentowanych w skardze. Pod pojęciem zbywania majątku znacznej wartości, o którym mowa w art. 239b § 1 pkt 3 O.p., rozumie się zbywanie takiej jego części, która w proporcji do pozostałej, pozostającej w dyspozycji strony postępowania, uniemożliwia zaspokojenie wynikającego z decyzji obowiązku podlegającego wykonaniu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Wbrew zarzutom strony, transakcja zbycia udziałów w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością oraz sprzedaż lokalu mieszkalnego nosi znamiona wyzbywania się majątku znacznej wartości. W kontekście przesłanki art. 239b § 1 pkt 3 O.p. w związku z art. 239b § 2 O.p. wskazać należy, że uprawdopodobnienie wystąpienia danej okoliczności oznacza wykazanie, iż zachodzi duże prawdopodobieństwo - graniczące z pewnością - zmaterializowania się jej. W związku z przyjętym przez ustawodawcę sformułowaniem uprawdopodobni należy uznać, że ustawodawca nie wymaga od organu podatkowego wykazania okoliczności za pomocą przewidzianych przepisami procedury dowodów, a rygory uznania jego twierdzeń są złagodzone i odformalizowane. Uprawdopodobnienie jest surogatem dowodu i nie oznacza konieczności udowodnienia danej okoliczności. Sprowadza się zaś do uzyskania przekonania o istnieniu określonych okoliczności faktycznych w nieskrępowanym regułami dowodowymi procesie myślowym. Stąd też, zdaniem Sądu, przesłanka uprawdopodobnienia niewykonania zobowiązania (art. 239b § 2 O.p.) nie może być utożsamiana z udowodnieniem tej okoliczności, a jedynie sprowadza się do wykazania stosowną argumentacją istnienia uzasadnionej obawy, przypuszczenia, że zobowiązanie to wygaśnie wskutek upływu terminu przedawnienia. Rezultat ustalenia przez organ podatkowy istnienia takiego prawdopodobieństwa znalazł swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu postanowienia o nadaniu decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności. Z wymienionych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na mocy art. 151 p.p.s.a orzekł jak w sentencji. EK