II GSK 2445/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Gabriela Jyż po rozpoznaniu w dniu 21 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej W. P. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 25 kwietnia 2014 r., sygn. akt VI SA/Wa 3188/13 w sprawie ze skargi W. K. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia podlegania obowiązkowi ubezpieczenia społecznego postanawia: oddalić skargę kasacyjną Postanowieniem z dnia 25 kwietnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odrzucił skargę W. K. (obecnie P.) na decyzję Prezesa NFZ z dnia [...] września 2013 r. w przedmiocie ustalenia podlegania obowiązkowi ubezpieczenia społecznego. W motywach postanowienia Sąd I instancji wskazał, że skarżąca w związku z wniesioną skargą wezwana została do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 200 złotych w terminie siedmiu pod rygorem odrzucenia skargi. W związku z dwukrotnym awizowaniem przesyłki zawierającej wezwanie, przesyłka została zwrócona do nadawcy i dołączona do akt sprawy w trybie art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.). Sąd I instancji uznał bowiem, że wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi doręczone został skarżącej w dniu 7 marca 2014 r., czternaście dni od dnia pierwszego awizowania przesyłki, które miało miejsce w dniu 21 lutego 2014 r. Siedmiodniowy termin do uzupełnienia braków formalny skargi upływał wobec tego w dniu 14 marca 2014 r. Sąd I instancji stwierdził, że do tej daty skarżąca nie uiściła wpisu i w oparciu o art. 220 § 3 p.p.s.a. odrzucił wniesioną przez skarżącą skargę. W. P. skargą kasacyjną zaskarżyła wyrok Sądu I instancji w całości zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, art. 73 § 2 i 3 i art. 65 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 8 ust. 2 pkt 2 i § 7 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 12 października 2010 r. w sprawie szczegółowego trybu doręczania pism sądowych w postępowaniu cywilnym (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 1350, dalej: rozporządzenie w sprawie szczegółowego trybu doręczania) oraz art. 220 § 3 p.p.s.a poprzez błędną wykładnię polegającą na niezasadnym uznaniu, że przesyłka zawierająca wezwanie do uiszczenia wpisu została skarżącej skutecznie doręczona i termin do uiszczenia wpisu upłynął bezskutecznie, co skutkowało odrzuceniem skargi, podczas kiedy na etapie doręczania ww. przesyłki popełniono uchybienia, takie jak między innymi niepozostawienie awiza w skrzynce pocztowej skarżącej, zamieszczeniu nieczytelnej adnotacji o ponownym awizowaniu, powodującej niemożność stwierdzenia czy adnotacja została podpisana przez doręczyciela, nieodnotowanie na przesyłce jak i na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, gdzie i czy pozostawiono skarżącej powtórne zawiadomienie o przesyłce, brak podpisu przy datowniku z datą przyjęcia przesyłki po ponownym awizowaniu, które to uchybienia skutkowały niemożnością uznania przesyłki, zawierającej wezwanie do uiszczenia wpisu za skutecznie doręczoną w trybie art. 73 p.p.s.a., co z kolei przemawiało za brakiem podstaw do odrzucenia skargi na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. Podnosząc ten zarzut skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji oraz o zsądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie znajduje usprawiedliwionych podstaw. Okolicznością istotną dla oceny prawidłowości objętego skargą kasacyjną postanowienia odrzucającego skargę strony na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] września 2013 r., jest prawidłowość zastosowania przez Sąd I instancji instytucji doręczenia zastępczego, o której mowa w art. 73 § 4 p.p.s.a., przesyłki zawierającej wezwanie skarżącej do uiszczenia wpisu sądowego od wniesionej skargi na opisaną decyzję. Zgodnie z powołanym art. 73 § 4 p.p.s.a. doręczenie przesyłki adresatowi uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 tego przepisu, a więc z upływem okresu czternastu dni, na który złożono pismo w placówce pocztowej w przypadku niemożności doręczenia adresatowi przesyłki w sposób określony w art. 65 – 72 p.p.s.a. Domniemanie doręczenia poprzedzone musi zostać procedurą opisaną w § 2 i 3 art. 73 p.p.s.a., zgodnie z którą doręczyciel podejmujący próbę doręczenia przesyłki, wobec niemożności jej doręczenia bezpośrednio adresatowi powinien pozostawić zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z możliwością jego odbioru w placówce pocztowej w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, w oddawczej skrzynce pocztowej, na drzwiach mieszkania adresata, w miejscu wskazanym do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia w którym wykonuje on swoje czynności zawodowe. W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie doręczyciel pozostawia powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni do dnia pierwszego zawiadomienia. Mając na uwadze przywołane regulacje oraz uwidocznione na kopercie zawierającej wezwanie skarżącej do uiszczenia wpisu od skargi informacje o podjętych czynnościach zmierzających do doręczenia tejże przesyłki stwierdzić należy, że Sąd I instancji prawidłowo uznał, że przesyłka ta doręczona została w sposób zastępczy w dniu 7 marca 2014 r. Jak wynika z analizy zwrotnego poświadczenia odbioru załączonego do przesyłki, w dniu 21 lutego 2014 r., wobec niemożności doręczenia adresatowi przesyłki z powodu zamkniętego mieszkania pozostawiono zawiadomienie (awizo) w oddawczej skrzynce pocztowej. Informacja ta została opatrzona tak datownikiem jak i podpisem osoby dokonującej doręczenia. O fakcie pierwszego awizowania przesyłki, w dacie 21 lutego 2014 r., poczyniono adnotację również na adresowej stronie przesyłki opatrując tę informację datą i podpisem pracownika operatora pocztowego. Również informacja dotycząca ponownego awizowania została opatrzona tak datą jak i podpisem doręczyciela, a wynikało z niej, że ponownego awizo dokonano w dniu 3 marca 2014 r. Brak jest, zatem podstaw do uznania, aby podczas prób doręczenia skarżącej spornej przesyłki doszło do naruszeń opisanych w zarzucie skargi kasacyjnej, skutkujących obaleniem domniemania doręczenia wezwania do uiszczenia wpisu od skargi. Przesyłka zawierała, bowiem wszelkie niezbędne elementy określone w art. 73 § 1 – 3 p.p.s.a., konieczne do przyjęcia, że w przypadku niemożności doręczenia przesyłki w sposób określony w art. 65 – 72 p.p.s.a., została ona skutecznie doręczona adresatowi. Stwierdzić również należy, wbrew stanowisku autora skargi kasacyjnej zawartemu w jej uzasadnieniu, że informacje zwarte tak na kopercie, jaki i zwrotnym poświadczeniu odbioru przesyłki nie naruszały § 7 ust. 2 i § 8 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia w sprawie szczegółowego trybu doręczania. Przesyłka zawierała podpis pracownika i odciski stempla (datownika) placówki pocztowej potwierdzający przyjęcie od doręczającego awizowaną przesyłkę oraz zawierała zaznaczenie na jej adresowej stronie informację o powtórnym awizowaniu. Autor skargi kasacyjnej niezasadnie w tym zakresie wywodzi, w oparciu o przepisy powołanego rozporządzenia, że podpisy pracownika placówki pocztowej i doręczyciela powinny zostać dokonane w czytelnej formie. Przepis § 8 ust. 2 pkt 2 określa, że jeśli osoba uprawniona nie zgłosi się po odbiór przesyłki złożonej w placówce pocztowej operatora w terminie, o którym mowa w § 7 ust. 3, placówka pocztowa operatora zaznacza dokonanie powtórnego zawiadomienia na adresowej stronie niedoręczonej przesyłki z adnotacją "awizowane powtórnie dnia" i podpisem. Przyjąć, zatem należy, iż wystarczającym dla potwierdzenia uwidocznionego na adresowej stronie przesyłki bądź zwrotnym poświadczeniu odbioru zdarzenia związanego z podejmowaną próbą doręczenia przesyłki jest również złożenie podpisu pracownika poczty i doręczyciela w formie zwyczajowej, takiej jakim zwykle się posługuje. Niezasadny jest wobec treści przywołanego przepisu również zarzut o braku adnotacji na przesyłce i zwrotnym poświadczeniu odbioru informacji gdzie i czy w ogóle pozostawiono powtórne awizo. Przesyłka zawierała, bowiem informację zgodną z omawianym przepisem co do faktu powtórnego awizowania przesyłki oraz daty kiedy miało ono miejsce. Informacja ta umieszczona została natomiast w miejscu (adresowa strona przesyłki) zgodnym z wytycznymi zawartymi w przepisie. Odnosząc się do kwestii dokonania powtórnego awizowania przesyłki nie po siedmiu dniach od daty pierwszego zawiadomienia o pozostawieniu przesyłki do odbioru w placówce poczty lecz po dniach dziesięciu, stwierdzić należy, że ostatni, siódmy dzień pierwszego awizowania mijał w piątek, powtórne awizo dokonane zaś zostało w najbliższym dniu roboczym przypadającym po upływie terminu pierwszego zawiadomienia, tj. w poniedziałek 3 lutego 2014 r. Skarżąca miała zatem możliwość odebrania wezwania jeszcze w dniu 10 marca 2014 r. i choć istotnie nastąpiłoby to już po dacie, w której można było uznać przesyłkę za skutecznie doręczoną w trybie art. 73 § 4 p.p.s.a. co zresztą uczynił Sąd I instancji, to zaistnienie takiej okoliczności (odebranie przesyłki w dniach 8 – 10 marca 2014 r.) stanowiłoby podstawę do żądania przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od skargi. Zauważyć również należy, że do obalenia domniemanie określonego w art. 73 § 4 p.p.s.a. nie jest wystarczające samo przedstawienie oświadczeń osób zamieszkujących pod adresem zamieszkania skarżącej. Dowodem świadczącym o naruszeniu bądź braku naruszeń procedury doręczania przesyłki w sposób przewidziany w art. 73 § 1 – 3 p.p.s.a., mogły być wyniki procedury reklamacyjnej wszczętej u odpowiedniego operatora pocztowego, czego skarżąca nie uczyniła. W takim stanie sprawy za prawidłową uznać należy ocenę jakiej dokonał Sąd I instancji stwierdzając, że wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi doręczono skarżącej w dniu 7 marca 2014 r. zaś termin do wniesienia tej opłaty mijał w dniu 14 marca 2014 r. Wobec nieuzupełnienia braku skargi w terminie Sąd I instancji również niewadliwie zastosowała art. 220 § 3 p.p.s.a. odrzucając skargę Wiesławy Kwiatek. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd administracyjny, w oparciu o art. 184 w zw. z art. 182 § 1 i 3 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.