II OSK 1901/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Leszek Kamiński po rozpoznaniu w dniu 29 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. S.i R. S. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 kwietnia 2014 r. sygn. akt IV SA/Wa 548/14 o odrzuceniu skargi J. S. i R. S. na uchwałę Rady Miejskiej w Sochaczewie z dnia 25 października 2013 r. nr XXXVI/380/13 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: oddalić skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 29 kwietnia 2014 r. sygn. akt IV SA/Wa 548/14, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zw. dalej p.p.s.a., odrzucił skargę J. S. i R. S. na uchwałę Rady Miejskiej w Sochaczewie z dnia 25 października 2013 r. nr XXXVI/380/13 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że w dniu 25 października 2013 r. Rada Miejska w Sochaczewie podjęła uchwałę nr XXI/90/2012 w przedmiocie uchwalenia planu zagospodarowania przestrzennego miasta Sochaczew dla terenu byłego "...". Pismem z 13 grudnia 2013 r. (nadanym 16 grudnia 2013 r.). J. S. i R. S. wezwali organ do usunięcia prawa wywołanego ww. uchwałą. Następnie 17 lutego 2014 r. skarżący wnieśli skargę na powyższą uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie mając na względzie treść art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.), który stanowi, że skargę na uchwałę lub zarządzenie podjęte przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa - wnieść każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone daną uchwałą lub zarządzeniem. Skuteczne wniesienie skargi wymaga dochowania terminu oraz wyczerpania środków zaskarżenia. Stosownie natomiast do postanowień z art. 53 § 2 p.p.s.a. w przypadku aktów innych niż decyzja lub postanowienie, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Mając na uwadze powyższe przepisy Sąd Wojewódzki stwierdził, że w niniejszej sprawie skarżący wnieśli skargę z uchybieniem terminu. Skarżący wezwali organ do usunięcia naruszenia prawa pismem nadanym 16 grudnia 2013 r. (data stempla pocztowego). Organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, zatem skarżący mieli sześćdziesiąt dni na wniesienie skargi do sądu administracyjnego. Termin ten minął dnia 14 lutego 2014 r., natomiast skarżący wnieśli skargę dopiero 17 lutego 2014 r. skutkiem czego, skargę jako wniesioną z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 53 § 2 p.p.s.a. Sąd Wojewódzki odrzucił. Skargę kasacyjną na powyższe postanowienie wnieśli skarżący, reprezentowani przez adwokata. Zaskarżonemu postanowieniu w całości zarzucono naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 53par 2 p.p.s.a. przez uznanie, iż dniem od którego rozpoczyna się bieg sześćdziesięciodniowy termin do wniesienia skargi, jest dzień nadania wezwania do usunięcia naruszenia prawa, a nie dzień następny po dniu doręczenia wezwania organowi, co skutkowało uznaniem przez Sąd Wojewódzki, iż skarga została wniesiona z uchybieniem terminu do jej wniesienia; - art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. poprzez błędne ustalenie przez Sąd Wojewódzki, że zaszła przesłanka do odrzucenia skargi oraz wydanie postanowienia odrzucającego skargę podczas, gdy skarżący dochowali ustawowego terminu do jej wniesienia. Wskazując na te zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy Sądowi Wojewódzkiemu do ponownego rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera uzasadnionych podstaw. Podstawą do stwierdzenia w niniejszej sprawie uchybienia terminu do wniesienia skargi był przepis art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), zgodnie z którym w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Wskazać należy, że na gruncie powyższego przepisu w orzecznictwie sądów administracyjnych ujawniły się wątpliwości w kwestii dotyczącej terminu do złożenia skargi do sądu na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.). Istniejące w tej kwestii rozbieżności zostały rozstrzygnięte w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OPS 2/07 (publ. ONSAiWSA 2007, Nr 3, poz. 60), w której stwierdzono, że przepis art. 53 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi na zastosowanie do skargi wnoszonej do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Zgodnie zatem z poglądem prawnym zaprezentowanym w tej uchwale, termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego wynosi trzydzieści dni od dnia doręczenia skarżącemu odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Natomiast w przypadku, gdy organ nie udzielił skarżącemu odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, termin do wniesienia przez niego skargi do sądu administracyjnego wynosi sześćdziesiąt dni, liczonych od dnia wniesienia tego wezwania. Jak zatem zasadnie podkreślił Sąd I instancji, już z dniem wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa rozpoczyna bieg termin sześćdziesięciu dni na wniesienie skargi. W okresie biegu tego terminu organ może udzielić odpowiedzi na wezwanie, wówczas dalszy bieg tego terminu staje się bezprzedmiotowy, bowiem od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie rozpoczyna bieg termin trzydziestu dni do wniesienia skargi. Jeżeli natomiast w tym okresie organ nie udzieli odpowiedzi na wezwanie, to nieprzerwanie biegnie termin sześćdziesięciu dni, liczony od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa i przed upływem tego terminu powinna być wniesiona skarga. W okolicznościach niniejszej sprawy wskazać należy, że skarżący wezwali Radę Miejską w Sochaczewie do usunięcia naruszenia prawa w związku z wydaniem uchwały z dnia 25 października 2013 r. Jak słusznie wskazał Sąd Wojewódzki wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zostało zawarte w piśmie złożonym przez skarżących w dniu 16 grudnia 2013 r. (data stempla pocztowego). Do dnia 14 lutego 2014 r. organ nie udzielił odpowiedzi na powyższe wezwanie strony, zatem w sprawie obowiązywał sześćdziesięciodniowy termin do wniesienia skargi. W związku z powyższym skarga wniesiona przez skarżących w dniu 17 lutego 2014 r. wniesiona została po upływie przewidzianego prawem terminu i z powyższych względów podlegała odrzuceniu. Skoro zatem Naczelny Sąd Administracyjny, powołaną wyżej uchwałą, przesądził o zastosowaniu art. 53 § 2 ustawy p.p.s.a. w sprawach z zakresu skarg wnoszonych do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, to przyjąć trzeba, iż Sąd Wojewódzki prawidłowo oceniał kwestię zachowania terminu do wniesienia skargi w przedmiotowej sprawie w świetle tego przepisu. Zasadnym było więc przyjęcie przez ten Sąd, iż skarżący winni byli wnieść skargę na uchwałę Rady Miejskiej w Sochaczewie z dnia 25 października 2013 r. w terminie przewidzianym w art. 53 § 2 p.p.s.a. Z uwagi na fakt, iż organ nie udzielił skarżącym odpowiedzi na skierowane do niego wezwanie do usunięcia naruszenia prawa skarżący winni skargę swoją wnieść w terminie 60 dni liczonym od dnia nadania wezwania, które miało miejsce w dniu 16 grudnia 2013 r. Tym samym termin ten upływał z dniem 14 lutego 2014 r., jak słusznie zauważył to Sąd Wojewódzki. Prawidłowym było też przyjęcie przez ten Sąd, iż skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2014 r. była spóźniona i jako taka podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.