II SA/Wa 349/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Fronczyk, Sędziowie WSA Andrzej Góraj (spr.), Adam Lipiński, Protokolant Referent stażysta Małgorzata Ciach, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi K. na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie informacji publicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] października 2013 r.; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości; 3. zasądza od Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej na rzecz strony skarżącej K. kwotę 440 (słownie: czterysta czterdzieści) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z [...] stycznia 2014 r. Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej utrzymał w mocy własną decyzję z [...] października 2013 r. odmawiającą K. udostępnienia informacji publicznej w zakresie udzielenia odpowiedzi na pytanie, jakich usług [...]. dotyczyły przedłożone Prezesowi UKE na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy Prawo telekomunikacyjne, w okresie od [...] czerwca 2013 r. do [...] lipca 2013 r. cenniki i regulaminy, oraz w zakresie udostępnienia tych cenników i regulaminów. W uzasadnieniu organ wskazał, iż żądane informacje stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa – [...]. W tym zakresie powołał się na przepis art. 11 ustawy z 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Jako podstawę decyzji wskazał zaś normę art. 5 ust. 2 i art. 16 ust. 1 i 2 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Rozwijając tezę leżącą u podstaw wydania skarżonej decyzji organ podał, iż żądana we wniosku informacja posiada wartość handlową. Może bowiem dawać posiadaczowi takiej informacji przewagę nad konkurentami działającymi na tym samym rynku. Nowe cenniki pozwalają przedsiębiorstwu telekomunikacyjnemu na pozyskiwanie nowych abonentów, co ma bezpośredni wpływ na wynik finansowy firmy. Organ podkreślił również, iż sporne informacje nie zostały ujawnione do wiadomości publicznej a firma [...]. opatrzyła je klauzulą "tajemnica przedsiębiorstwa". Od powyższej decyzji skargę do tutejszego Sądu wywiodła K., wnosząc o jej uchylenie. Zarzuciła organowi naruszenie art. 7 i 77 § 1 K.p.a. przez brak wszechstronnej analizy treści informacji będących przedmiotem wniosku, oraz naruszenie art. 16 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz w zw. z art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji polegające na nieprawidłowym przyjęciu, że sporne informacje, przedłożone Prezesowi UKE w wykonaniu obowiązków regulacyjnych, stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa. W uzasadnieniu skarżący podkreślił, że z obowiązku regulacyjnego nałożonego na uczestnika postępowania wynika to, iż inni przedsiębiorcy telekomunikacyjni winni być informowani o wszelkich zmianach w ofercie firmy [...]. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w skarżonej decyzji. Uczestnik postępowania [...]. przychylił się do wniosku organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy, iż powinna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego jako wadliwa. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy informacja stanowiąca przedmiot wniosku strony, posiadała przymiot informacji publicznej. Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej każda informacja o sprawach publicznych, stanowi informacje publiczną. Doprecyzowanie pojęcia "informacja publiczna" ustawodawca zawarł dodatkowo w art. 6 omawianej ustawy. Wyliczenie w nim dokonane nie stanowi katalogu zamkniętego. Wskazuje jednakże na sposób rozumienia spornego sformułowania. Generalnie należy więc uznać, że informacja publiczna dotyczy sfery faktów, tj. zdarzeń już zaistniałych. Obejmuje swym zakresem stanowcze i wiążące oświadczenia woli lub wiedzy. Jedynym odstępstwem od ww. zasady jest treść art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. a i b ustawy o dostępie do informacji publicznej, zgodnie z którymi to przepisami informacją publiczną są informacje o zamierzeniach działań władzy ustawodawczej oraz wykonawczej, oraz informacje o projektowaniu aktów normatywnych. Powyższego zapisu omawianej normy prawnej nie należy jednak zdaniem tutejszego Sądu interpretować w sposób rozszerzający. Ustawodawca w art. 6 ust. 1 pkt 1 zawarł bowiem jedynie odniesienie wprost do organów władzy ustawodawczej i wykonawczej. Przy tak sformułowanym przepisie brak jest wiec przesłanek mogących świadczyć o tym, by intencją ustawodawcy było rozszerzenie pojęcia informacja publiczna na sferę zamierzeń innych podmiotów, niż organów władzy ustawodawczej i wykonawczej. Powyższe rozważania pozostają w zgodzie z ugruntowanym od lat orzecznictwem Sądów administracyjnych. Dla lepszego zobrazowania omawianej tematyki zasadnym byłoby przykładowe powołanie tez zawartych w uzasadnieniach wyroków m. in.: - z 3 lipca 2013 r. (II SAB/Wa 187/13): "nie jest informacją publiczną wniosek, który obejmuje pytanie o zdarzenia przyszłe lub takie, które jeszcze nie nastąpiły"; - z 14 września 2012 r. (I OSK 1177/12): "wnioskiem o udzielenie informacji publicznej może być objęte pytanie o określony stan istniejący na dzień udzielenia odpowiedzi - wniosek nie może zmierzać do inicjowania działań"; - z 21 czerwca 2012 r. (I OSK 736/12): "prawo dostępu do informacji publicznej obejmuje prawo żądania udzielenia informacji o określonych faktach i stanach istniejących w chwili udzielania informacji - informacja publiczna dotyczy sfery faktów"; - z 9 grudnia 2010 r. (I OSK 1797/10): "informacja publiczna dotyczy sfery faktów"; - z 16 czerwca 2009 r. (I OSK 89/09): "opinia prawna sporządzona na użytek organu w przedmiocie zasadności wszczęcia w przyszłości postępowania w konkretnej sprawie cywilnej, nie stanowi informacji publicznej"; - z 12 grudnia 2006 r. (I OSK 123/06) "informacja odnosi się do faktów". Przechodząc do realiów niniejszej sprawy wskazać należy, że przedmiotem żądania wnioskodawcy objęte były cenniki i regulaminy przedłożone Prezesowi UKE na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy Prawo telekomunikacyjne. Zgodnie zaś z powołaną normą prawną "przedsiębiorca telekomunikacyjny, na którego nałożono obowiązek, o którym mowa w art. 46 ust. 3 pkt 4 przedkłada Prezesowi UKE projekty cenników i regulaminów świadczenia usług wraz z uzasadnieniem, w terminie co najmniej 30 dni przed planowanym terminem wprowadzenia w życie cennika lub regulaminu świadczenia usług lub ich zmian". Powyższe świadczy więc o tym, iż przedmiotem wniosku nie były okoliczności ze sfery faktów, a co najwyżej plany i zamierzenia. Cytowany przepis mówi bowiem wprost o przedkładaniu organowi projektów cenników i regulaminów. Mało tego, przedmiotowe plany spółki, nie mogą być nawet traktowane jako wiążące oświadczenia na przyszłość. Przedłożenie bowiem Prezesowi UKE omawianych cenników i regulaminów nie jest bowiem jednoznaczne z tym, że nieobjęcie ich sprzeciwem organu sprawi, iż zostaną one wdrożone w życie przez firmę telekomunikacyjną. Brak sprzeciwu organu sprawia jedynie, że takie cenniki i regulaminy stanowią dla spółki [...] możliwą, ewentualną opcję działań biznesowych na przyszłość, z której firma może, lecz nie musi skorzystać. Powyższych konkluzji nie zmienia fakt, że spółka [...] przedkłada sporne cenniki i regulaminy organowi, w wykonaniu nałożonego na nią obowiązku regulacyjnego. Przyczyny, dla których organ znalazł się w posiadaniu omawianych cenników i regulaminów nie zmieniają bowiem tego, iż są to nadal jedynie niewiążące projekty, nieposiadające waloru ostateczności i pewności wprowadzenia ich do oferty handlowej spółki. W świetle powyższych dywagacji, w ocenie tutejszego Sądu, cenniki i regulaminy, objęte wnioskiem strony, nie mają charakteru informacji publicznej. To zaś sprawia, że ich udostępnienie nie może nastąpić w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Konsekwencją powyższego jest również to, że odmowa udostępnienia żądanej informacji nie powinna nastąpić na podstawie art. 16 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Stąd więc zaistniała potrzeba uchylenia skarżonej i poprzedzającej ją decyzji organu. Gwoli wyjaśnienia należało również wskazać, iż skoro sporne cenniki i regulaminy nie są informacją publiczną, to również informacja o tym jakich usług dotyczyły, jak też treść wniosków załączonych do tych cenników i regulaminów, nie posiada przymiotu publiczności. W związku z powyższym, uznając że skarżona decyzja narusza prawo, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w pkt 1 wyroku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Rozstrzygnięcie zawarte w pkt 2 wyroku zostało wydane w myśl art. 152 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.