II SAB/Rz 26/14

II SAB/Rz 26/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 5 maja 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący – Sędzia WSA Joanna Zdrzałka po rozpoznaniu w dniu 5 maja 2014 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. D. na bezczynność Starosty Powiatu [...] w przedmiocie przyznania praw strony w postępowaniu - p o s t a n a w i a - I. odrzucić skargę II. zwrócić B. D. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem wpisu od odrzuconej skargi II SAB/Rz 26/14 U Z A S A D N I E N I E W dniu 14 kwietnia 2014 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wpłynęła skarga B. D., wniesiona za pośrednictwem Starosty Powiatu [...], na bezczynność w/w organu w przedmiocie przyznania praw strony w postępowaniu. Z treści skargi oraz nadesłanych przez organ wyjaśnień i dokumentów wynika, że wnioskiem z 8 listopada 2013 r. E. Sp. z o.o. z siedzibą w W. wystąpiła do Starosty Powiatu [...] o udzielenia pozwolenia na budowę farmy zwierząt futerkowych wraz z niezbędnymi urządzeniami budowlanymi, zlokalizowanej na działkach nr ewid. 676/2, 645, 340/11 w W. Pismem z 12 grudnia 2013 r. skarżąca wniosła o uznanie jej za stronę postępowania w w/w sprawie podnosząc, że jej działka nr ewid. 270/28 zlokalizowana jest w bliskim sąsiedztwie planowanej inwestycji. Pismem z 18 grudnia 2013 r. nr [...] Starosta Powiatu [...] poinformował wnioskodawczynie, że nie może być stroną prowadzonego postępowania. Mając na uwadze treść art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 z późn. zm.; dalej: "P.b.") wskazano, że obszar oddziaływania projektowanych obiektów mieści się w granicach nieruchomości inwestora i znajduje się poza terenami będącymi w jej posiadaniu, co przesądza o braku przymiotu strony postępowania po jej stronie. We wniesionej skardze B. D. podniosła, że pisemna odpowiedz organu nie jest decyzją lub postanowieniem w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm.; dalej: "K.p.a."), bowiem nie spełnia wymagań określonych art. 107 § 1 i art. 124 K.p.a. Zdaniem skarżącej, poprzez udzielenie odpowiedzi w formie pisma organ uniemożliwił skorzystanie z drogi odwoławczej naruszając przepis art. 28 K.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy Sąd w pierwszej kolejności obowiązany jest ocenić dopuszczalność skargi. Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 1 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.; dalej: "P.p.s.a."), jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego albo skarga jest niedopuszczalna z innych przyczyn, wówczas podlega ona odrzuceniu. Regulacją wyznaczającą zakres sądowej kontroli w sprawach skarg na bezczynność organów jest art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. Zgodnie z powyższym przepisem, przedmiotem skarg na bezczynność mogą być tylko i wyłącznie decyzje administracyjne; postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; inne niż określone powyżej akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, a ponadto pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Z wypowiedzi strony skarżącej wynika, że upatruje ona bezczynność organu w zaniechaniu wydania aktu administracyjnego (decyzji lub postanowienia) w związku ze złożonym przez nią wnioskiem o uznanie jej za stronę postępowania. Tak określony przedmiot skargi nie podlega jednak kognicji sądu administracyjnego, a zatem na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. skarga podlega odrzuceniu z przyczyn niżej wywiedzionych. Przepis art. 31 ust. 2 K.p.a. stanowi, że właściwy organ rozstrzyga w formie zaskarżalnego postanowienia o dopuszczeniu bądź odmowie dopuszczenia do udziału w postępowaniu organizacji społecznej. Zaznaczyć należy, że w przepisach K.p.a. lub P.b. brak analogicznych uregulowań w stosunku do osób fizycznych, wnioskujących o uznanie ich za strony prowadzonego postępowania administracyjnego. Tym samym jeżeli osoba taka nie posiada statusu strony, organ o powyższym fakcie informuje w drodze niezaskarżalnego do sądu administracyjnego pisma. W rozpoznawanej sprawie organ udzielił skarżącej wyjaśnień w w/w zakresie, podając przyczyny stwierdzonego stanu rzeczy. Odpowiedzi udzielono w terminie niespełna tygodnia od daty złożenia wniosku przez skarżącą i zdaniem Sądu organ administracji publicznej nie był zobowiązany do ponownego zajęcia stanowiska w w/w zakresie w drodze postanowienia, a tym bardziej decyzji administracyjnej. Zaznaczyć należy, że rozstrzygnięcie organu administracji o odmowie dopuszczenia do udziału w sprawie w charakterze strony nie stanowi aktu bądź czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, objętych regulacja art. 3 § pkt 1 – 4a P.p.s.a. (zob. uzasadnienie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z 19 czerwca 2013 r. II SA/Go 445/13 oraz uzasadnienie postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 października 2013 r. II OSK 2543/13; dostępne na orzeczenia.nsa.gov.pl). Wobec powyższego niedopuszczalne jest wniesienie skargi na bezczynność organu w w/w zakresie, tym bardziej, że przepisy K.p.a. umożliwiają skarżącemu obronę swoich interesów w postępowaniu przed organami administracji, a następnie przed sądem administracyjnym. Weryfikacja czynności procesowych organu związana z ustaleniem przez organ kręgu stron postępowania jest dokonywana w postępowaniu odwoławczym. Podmiot, który domaga się uznania go za stronę może wnieść odwołanie od decyzji i wówczas organ odwoławczy wydaje akt oceniający jego legitymację w sprawie. Ponadto stwierdzenie, że strona nie brała udziału w postępowaniu jest przesłanką wznowienia postępowania w sprawie już zakończonej decyzją ostateczną w myśl art. 145 K.p.a. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia. O zwrocie wpisu orzeczono zgodnie z art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.