I SA/Bk 549/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA (del.) Patrycja Joanna Suwaj, sędzia WSA Jacek Pruszyński (spr.), sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska, Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Rusiecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi M. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe: styczeń, czerwiec 2010 r. oraz za III i IV kwartał 2010 r. oraz uchylenia decyzji w zakresie podatku od towarów i usług za luty, marzec, kwiecień i maj 2010 r. oddala skargę. Decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...] Naczelnik . Urzędu Skarbowego w B. określił M. J. Zakład R. – B. w Ł. (dalej również jako Skarżący) zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za okres styczeń – kwiecień 2010 r. oraz zweryfikował rozliczenia za okresy rozliczeniowe maj – czerwiec 2010 r. oraz III i IV kwartał 2010 r. W rezultacie przeprowadzonego postępowania podatkowego organ I instancji stwierdził szereg nieprawidłowości w rozliczeniu VAT za wskazane wyżej okresy. Stwierdzone nieprawidłowości w zakresie podatku należnego to: - błędne ustalenie momentu powstania obowiązku podatkowego z tytułu usług budowlanych udokumentowanych dwiema fakturami z [...] maja 2010 r. zaewidencjonowanymi w lipcu 2010 r. i fakturą z [...] lipca 2010 r. zaewidencjonowaną w sierpniu 2010 r. Powyższe usługi powinny zostać rozliczone, gdyż wykonane usługi zostały opłacone w dniu wystawienia faktur - art. 19 ust. 13 pkt 2 lit. d ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) – dalej "u.p.t.u." odpowiednio w maju 2010 r. i w lipcu 2010 r., - nierozliczenie podatku należnego od zaliczek pobranych od J. S. na poczet robót budowlanych w styczniu 2010 r. i w październiku 2010 r. Dodatkowo bezpodstawnym było wystawienie na rzecz J. S. faktury korygującej nr [...] z 10 listopada 2010 r. do faktury nr [...] z [...] listopada 2010 r., w której to pomniejszono wartość wykonanych usług, - nierozliczenie podatku należnego od zaliczki na roboty budowlane pobranej w lipcu 2010 r. od H. P., - nierozliczenie podatku należnego od przekazania na cele osobiste towaru zakupionego w październiku 2010 r. Dodatkowo organ I instancji stwierdził nieprawidłowości w zakresie podatku naliczonego, w tym: - odliczenie podatku naliczonego z 29 faktur dokumentujących zakup materiałów budowlanych w sytuacji, gdy te zakupy nie miały związku z wykonywanymi przez Skarżącego czynnościami opodatkowanymi i zużyte zostały do celów osobistych. Z tej przyczyny zawyżono podatek naliczony za maj, czerwiec, III i IV kwartał 2010 r., - bezpodstawne odliczenie podatku naliczonego z faktury z [...] października 2010 r. dokumentującej zakup soczewek, opraw okularowych i badanie wzroku w sytuacji, gdy zakup ten pozostawał bez związku z wykonywaniem czynności opodatkowanych i miał charakter osobisty, - odliczenie podatku naliczonego z faktury z [...] lutego 2010 r. dokumentującej zakup 38 płytek ceramicznych w sytuacji, gdy jak ustalono, materiały te wykorzystane zostały do nieodpłatnego świadczenia usług remontowych na rzecz siostry Skarżącego, - odliczenie podatku naliczonego z faktur z [...] stycznia 2010 r. i z [...] lutego 2010 r., wystawionych przez T. S.A., w rozliczeniu za maj 2010 r., w sytuacji, gdy prawo to powstało zgodnie z art. 86 ust. 10 pkt 1 u.p.t.u. odpowiednio w styczniu i w lutym 2010 r., - ujęcie w deklaracji VAT-7K za III kwartał 2010 r. podatku naliczonego wynikającego z faktury zakupu samochodu ciężarowego F. wystawionej dnia [...] grudnia 2009 r. w sytuacji, gdy stosownie do art. 86 ust. 10 pkt 1 i ust. 11 u.p.t.u. prawo do odliczenia tego podatku przysługiwało w rozliczeniu za IV kwartał 2009 r. lub jeden z dwóch następnych okresów rozliczeniowych, tj. za styczeń lub luty 2010 r., - podwójny zapis w rejestrze zakupu VAT za październik 2010 r. tej samej faktury z [...] października 2010 r., tym samym zawyżenie podatku naliczonego za IV kwartał 2010 r., - odliczenie podatku naliczonego z 4 faktur, na których jako wystawca widnieje "Zakład O. R. C.", które to faktury stwierdzają czynności niedokonane. Z rozstrzygnięciem tym nie zgodził się Skarżący, w odwołaniu wniesionym do Dyrektora Izby Skarbowej w B. zarzucił ww. decyzji naruszenie: 1. art. 120, art. 121 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.) - dalej: "o.p.", poprzez rozstrzygnięcie wątpliwości stanu faktycznego na niekorzyść podatnika, 2. art. 187 w zw:. z art. 122 o.p., poprzez naruszenie zasady oficjalności postępowania dowodowego polegające na zaniechaniu wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy oraz zaniechaniu zebrania materiału dowodowego niezbędnego dla wydania niewadliwego rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie, 3. art. 191 o.p. poprzez naruszenie swobodnej oceny dowodów i oceny materiału dowodowego w sposób dowolny, w sytuacji braku podjęcia prób ustalenia, czy faktycznie R. C. podpisując faktury i wręczając je stronie nie upoważnił jej do wystawienia faktur na wykonanie w jego imieniu usług przez jego byłych pracowników, 4. art. 86 ust. 1 u.p.t.u. poprzez nieuznanie prawa do odliczenia podatku naliczonego z tytułu zakupów materiałów budowlanych do remontu mieszkania stanowiącego własność D. J. oraz zakupu materiałów budowlanych w celu dokonania napraw gwarancyjnych u K. M. Decyzją z [...] września 2013 r., nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika. Urzędu Skarbowego w B. za okresy rozliczeniowe styczeń, czerwiec 2010 r. oraz III i IV kwartał 2010 r. Za pozostałe okresy - marzec, kwiecień i maj 2010 r. uchylił rozstrzygnięcie organu I instancji i w tym zakresie dokonał rozliczenia VAT. Organ II instancji w uzasadnieniu decyzji stwierdził, że Skarżący zakwestionował jedynie trzy ustalenia podjęte przez Dyrektora Urzędu Skarbowego, tj. odliczenie podatku naliczonego z 29 faktur dokumentujących zakup materiałów budowlanych, odliczenie podatku naliczonego z 4 faktur, na których jako wystawca figuruje R. C. oraz odliczenie podatku naliczonego wynikającego z faktury dokumentującej zakup 38 sztuk płytek ceramicznych, wystawionej przez C. sp. j. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że w podatnikowi nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z 29 faktur dokumentujących zakup materiałów budowlanych. Towary te nie zostały bowiem wykorzystane do czynności opodatkowanych - art. 86 ust. 1 u.p.t.u. Organ uznał za wiarygodne zeznania Skarżącego złożone w postępowaniu podatkowym, iż przedmiotowe materiały budowlane zostały przeznaczone i wykorzystane na jego cele osobiste, niezwiązane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Późniejsze oświadczenia Skarżącego zawarte w odwołaniu, iż sporne materiały budowlane zostały użyte do wykonania czynności opodatkowanej, tj. remontu mieszkania stanowiącego własność jego żony D, J, i czynność ta została ostatecznie rozliczona i ujęta w urządzeniach księgowych w 2011 r., zdaniem organu, nie zasługują na uwzględnienie. Służą bowiem jedynie uniknięciu negatywnych skutków podatkowych. Dyrektor Izby Skarbowej uznał także, że faktury, w których jako wystawca figuruje R, C,, ujęte przez Skarżącego w rozliczeniach VAT-7K za III i IV kwartał 2010 r. dokumentują czynności, które w rzeczywistości nie zostały dokonane, co w rezultacie skutkuje zawyżeniem podatku naliczonego za III i IV kwartał 2010 r. - art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a u.p.t.u. Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, m.in. oświadczenia złożonego przez R. C. z [...] kwietnia 2012 r. wynika, że od czerwca 2005 r. nie on prowadzi działalności gospodarczej, nie świadczył usług budowlanych na rzecz Skarżącego, nie zawierał z nim też umów na świadczenie takich usług. Ponadto R. C. nie wystawił faktur VAT na rzecz Skarżącego oraz nie otrzymał od niego żadnego wynagrodzenia, nie potwierdził również faktu posługiwania się pieczęcią firmową, która znajduje się na dokumentach posiadanych przez Skarżącego. Organ II instancji nie podzielił stanowiska Skarżącego, iż R. C. dając druki faktur, zawierające wyłącznie jego podpis i pieczęć firmową, upoważnił stronę do wystawiania faktur na usługi wykonywane w jego imieniu przez "byłych pracowników". Faktura wystawiana przez nabywcę powinna zawierać bowiem m.in. informacje, kto był wystawcą faktury i że wystawił ją w imieniu i na rachunek podatnika wymienionego w fakturze jako sprzedawca. Zakwestionowane faktury nie zawierają takich informacji. Organ odwoławczy uwzględnił wyjaśnienia Skarżącego w zakresie rozliczenia VAT dotyczącego czerwca 2010 r. Skarżący skorzystał z prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktury z [...] lutego 2010 r. na zakup 38 sztuk płytek ceramicznych, wystawionej przez C. sp. j. Dyrektor Izby Skarbowej uznał za wiarygodne wyjaśnienia Skarżącego zawarte w odwołaniu, że płytki te zostały zużyte przy naprawie gwarancyjnej na rzecz jego siostry K. M. w ramach usług wykonanych w latach wcześniejszych (2006-2008). Skarżący dokonał obniżenia podatku należnego o podatek naliczony w niewłaściwym miesiącu, tj. w czerwcu 2010 r. W związku z tym organ prawidłowo rozliczył go w lutym 2010 r. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, zarzucając naruszenie: 1. art. 29 ust. 1 u.p.t.u. poprzez błędne przyjęcie, iż środki tymczasowo administrowane przez stronę stanowią świadczenie jej nienależne, 2. art. 122 o.p. poprzez rażące naruszenie norm proceduralnego prawa podatkowego zawierających zasadę prawdy obiektywnej poprzez przeprowadzenie postępowania podatkowego w sposób nie budzący zaufania do organów podatkowych (art. 121 § 1 o.p.), 3. art. 187 o.p. poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności faktycznych w sprawie, jak odmowa przesłuchania J. S. w obecności kontrolowanego podatnika, czy też nie danie wiary wyjaśnieniom innych inwestorów, u których podatnik wykonywał usługi budowlane. W pozostałym zakresie Skarżący powtórzył zarzuty zawarte w odwołaniu. W uzasadnieniu skargi jej autor podniósł, iż zebrany materiał dowodowy wskazuje na przeprowadzenie postępowania kontrolnego w zakresie podatku od towarów i usług z pominięciem istotnych okoliczności sprawy lub wykładnią sprzeczną z rzeczywistym stanem prawnym. Zgłoszone przez stronę wnioski zostały oddalone przez organ II instancji, co faktycznie uniemożliwiło wyjaśnienie istotnych okoliczności sprawy - postępowanie to stanowi drastyczne ograniczenie prawa podatnika do obrony. Dodatkowo organ pominął korzystny dla strony materiał dowodowy oraz zinterpretował ten materiał w rażącej sprzeczności z treścią przepisów prawa. Dyrektor Izby Skarbowej naruszył art. 199a § 1 o.p., poprzez przyjęcie, że czynności, w których jako wystawca figuruje jako R. C. w rzeczywistości nie zostały dokonane oraz negując wszelkie próby wyjaśnienia przez stronę innych czynności prawnych. W konkluzji Skarżący podniósł naruszenie przez Dyrektora Izby Skarbowej art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 11, art. 12, art. 13, art. 14 i art. 15 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w B. wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko zawarte w skarżonej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skargę należało oddalić. W złożonej skardze strona skarżąca kwestionuje niektóre ustalenia organów podatkowych dotyczące nieprawidłowości rozliczenia podatku od towarów i usług w zakresie odliczenia podatku naliczonego. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że część stawianych zarzutów jest niezrozumiała. W szczególności Dyrektor Izby Skarbowej w zaskarżonej decyzji uwzględnił wyjaśnienia podatnika, iż materiały zakupione na podstawie faktury VAT z [...] lutego 2010 r. wystawionej przez C. sp.j. zostały wykorzystane do napraw gwarancyjnych u siostry Skarżącego K. M., u której w latach 2006 - 2008 wykonał on usługi budowlane. Organ odwoławczy uznał prawo Skarżącego do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z ww. faktury i dokonał jego rozliczenia we właściwym okresie, tj. w lutym 2010 r. Organy nie zakwestionowały też prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur VAT wystawionych przez T. S.A. dokumentujących zakup przez Skarżącego usług telekomunikacyjnych. Stwierdziły jedynie, że stosownie do art. 86 ust. 10 pkt 1 u.p.t.u. prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony powstało odpowiednio w rozliczeniu za styczeń 2010 r. (w odniesieniu do faktury z [...] stycznia 2010 r.) oraz za luty 2010 r. (w odniesieniu do faktury z [...] lutego 2010 r.), a nie - jak wykazał Skarżący - w rozliczeniu za maj 2010 r. Tym samym Skarżący zawyżył podatek naliczony za maj 2010 r., zaniżając jednocześnie ten podatek za styczeń 2010 r. oraz za luty 2010 r. Sąd w pełni podziela stanowisko organów podatkowych odnośnie braku możliwości odliczenia podatku naliczonego z 29 faktur VAT dokumentujących zakup przez Skarżącego w 2010 r. materiałów budowlanych. W pierwszej kolejności należy wskazać, że w postępowaniu kontrolnym uzyskano wyjaśnienia od wszystkich znanych organowi kontrahentów Skarżącego, u których świadczył on usługi w 2010 r. Z wyjaśnień tych wynika, iż roboty budowlane były realizowane z materiałów powierzonych przez kontrahentów. Przesłuchany w sprawie Skarżący stwierdził, że nie kojarzy robót, do których zużył przedmiotowe materiały budowlane, wskazując jednocześnie, że część materiałów przeznaczył na cele własne (remont domu, w tym łazienki). Mając na uwadze wyjaśnienia uzyskane od kontrahentów, a także nie budzące wątpliwości wyjaśnienia Skarżącego, organy miały uzasadnione podstawy do stwierdzenia, że przedmiotowe materiały budowlane zostały przeznaczone na cele osobiste strony, niezwiązane z prowadzoną działalnością gospodarczą. W tym kontekście prawidłowo odmówiono wiarygodności wyjaśnieniom Skarżącego zawartym w odwołaniu, w których zmienił on swoje stanowisko. Otóż Skarżący na tym etapie wskazał, że materiały te wykorzystał do świadczonych odpłatnie na rzecz żony usług remontu mieszkania. Miały one zostać opodatkowane w okresie nie objętym zaskarżoną decyzją (tj. w 2011 r. w kwocie 1 zł). Należy zgodzić się z organem odwoławczym, że argumentacja podniesiona w odwołaniu stanowiła jedynie swoistą linię obrony Skarżącego, mającą służyć uniknięciu negatywnych skutków podatkowych. Jest ona przede wszystkim sprzeczna z wcześniejszymi wyjaśnieniami składanymi przez samego Skarżącego. Z tych względów, stosownie do art. 86 ust. 1 u.p.t.u., Skarżącemu nie przysługiwało w tym zakresie prawo do odliczenia podatku naliczonego, bowiem zakupione towary nie zostały wykorzystane do wykonywania czynności opodatkowanych. Prawidłowe są również ustalenia dotyczące kwestii odliczenia podatku naliczonego z 4 faktur VAT, na których jako wystawca widnieje Z. O. R. C. Zebrany materiał dowodowy wskazuje, że R. C. nie świadczył wymienionych w fakturach usług budowlanych na rzecz Skarżącego. W szczególności przekonują o tym wyniki czynności sprawdzających przeprowadzonych wobec R. C. w dniu [...] kwietnia 2012 r. w zakresie ustalenia prawidłowości i rzetelności transakcji sprzedaży dokonanych na rzecz Skarżącego w 2010 r. W ramach tych czynności ustalono, że R. C. nie jest zarejestrowany jako czynny podatnik podatku od towarów i usług, nie posiada kopii ww. faktur, nie ujął ich też ani w urządzeniach księgowych, ani w deklaracjach do celów VAT. Z oświadczenia złożonego przez Pana C. wynika, że od czerwca 2005 r. nie prowadzi on działalności gospodarczej. Nigdy nie świadczył usług budowlanych na rzecz Skarżącego, ani nie zawierał z nim żadnych umów na świadczenie takich usług, nie wystawił również na jego rzecz faktur VAT, ani nie otrzymał od niego żadnego wynagrodzenia. R. C. nie potwierdził również faktu posługiwania się pieczęcią firmową uwidocznioną na fakturach, znajdujących się u Skarżącego. Wnioski organów potwierdza także analiza zeznań zarówno Skarżącego i jego małżonki D. J. Skarżący wskazał jedynie, że faktura z października 2010 r. mogła dotyczyć robót na budynku w S. u Pana P., nie potrafił natomiast wyjaśnić powodów wystawienia pozostałych faktur. Pani D. J. zeznała, że dostawała niewypełnione faktury od Pana C., tylko z jego podpisem i pieczątką firmową, które następnie sama wypełniała wpisując dane podane przez małżonka. Podała również, że Pan C. polecił Skarżącemu kilku pracowników, których następnie opłacał Skarżący. Świadek nie przekazywała kopii faktur Panu C., nie dostawał on też faktycznie z tego tytułu żadnych pieniędzy. Z przedstawionych dowodów wynika, że faktury VAT, w których jako wystawca figuruje R. C. nie dokumentowały czynności, które zostały wykonane przez ten podmiot na rzecz Skarżącego. Żadne takie usługi nie miały miejsca. Faktury zostały wystawione "w zależności od potrzeby" przez D. J., na podstawie wskazań Skarżącego. Kopii tych faktur nie posiadał R. C., który nie otrzymał też od Skarżącego należności wynikających z faktur. Fakt ewentualnego "polecenia" przez R. C. Skarżącemu do pracy jakichś osób w sytuacji, gdy należności za wykonaną pracę były przekazywane bezpośrednio tym osobom, nie uzasadnia tego, aby roboty wykonane przez te osoby przypisać R. C. Wskazany na spornych fakturach wystawca nie wykonał zatem żadnych usług na rzecz Skarżącego. Tak wiec, faktury te dokumentują czynności, które w rzeczywistości nie zostały dokonane. Konsekwentnie zgodnie z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a u.p.t.u. Skarżącemu nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z tych faktur. Prawa do odliczenia VAT nie tworzy bowiem sama faktura. Musi ona dokumentować rzeczywisty obrót pomiędzy wymienionymi niej podmiotami. Sporne faktury warunku tego nie spełniały. Niezasadny jest też stawiany w tym zakresie zarzut naruszenia art. 199a § 1 o.p. Skarżący zakwestionował na rozprawie (zarzut ten nie był podniesiony w odwołaniu, ani w skardze), także nieuwzględnienie w rozliczeniu faktury korygującej Nr [...] z 10 listopada 2010 r. (zaewidencjonowanej jako faktura numer [...]). Organy stwierdziły, że zaewidencjonowana w rejestrze sprzedaży VAT za listopad 2010 r., wystawiona na rzecz J. S., faktura korygująca z [...] listopada 2010 r. stanowi korektę do faktury oznaczonej tym samym numerem, wystawionej w dniu [...] listopada 2010 r. o wartości netto 35.500,00 zł, VAT 2.485,00 zł tytułem rozbudowy i modernizacji budynku mieszkalnego jednorodzinnego w B. zgodnie z umową z [...] czerwca 2009 r. Przy czym faktura z [...] listopada 2010 r. nie została ujęta w rejestrze sprzedaży VAT, nie została też doręczona nabywcy. W korekcie Skarżący zmniejszył wartość brutto wykonanych robót o 14.766,00 zł. Z faktury korygującej wynika, że dotyczy ona materiałów zakupionych przy realizacji usługi. W tym zakresie ustalono, że w latach 2009 - 2010 Skarżący wykonywał na podstawie umowy z [...] czerwca 2009 r. zawartej z J. S. roboty budowlane, pobierając z tego tytułu zaliczki. Roboty te miały zostać wykonane z materiałów powierzonych przez inwestora. Tytułem wynagrodzenia za robociznę Skarżący miał otrzymać kwotę 35.500,00 zł plus VAT, łącznie kwotę 37.985,00 zł. Trzeba zauważyć, że kwestia dotycząca robót wykonanych w 2009 r. została rozstrzygnięta przez organ podatkowy w prawomocnej decyzji z [...] kwietnia 2011 r. Nr [...]. Z decyzji tej wynika, że w 2009 r. tytułem zaliczki na wykonanie robót budowlanych Skarżący pobrał od J. S. łącznie kwotę 30.099,56 zł. Z tych względów w pełni uprawnionym pozostaje wniosek, że skoro w 2009 r. Skarżący otrzymał w formie zaliczek kwotę 30.099,56 zł, to w 2010 r. Skarżącemu należna była kwota 7.885,44 zł (37.985,00 - 30.099,56). Potwierdzają to zeznania H. S. – małżonki zleceniodawcy, według której w 2010 r. dokonała ona zapłaty na rzecz Skarżącego łącznie ok. 8.000,00 zł. Z tych względów organ I instancji stwierdził, że z tytułu pobranych zaliczek na roboty budowlane wykonywane w 2010 r. na rzecz J. S., u Skarżącego powstał obowiązek podatkowy w styczniu 2010 r. od zaliczki w łącznej kwocie 1.400,00 zł i w październiku 2010 r. od zaliczki w łącznej kwocie 6.485,44 zł. Zgodnie bowiem z art. 19 ust. 11 u.p.t.u. jeżeli przed wydaniem towaru lub wykonaniem usługi otrzymano część należności, w szczególności: przedpłatę, zaliczkę, zadatek, ratę, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą jej otrzymania w tej części. Wskazane wartości łącznie stanowią kwotę 7.885,44 zł, a zatem kwotę należną Skarżącemu w 2010 r. z tytułu robocizny. Organ przyjął korzystnie dla strony, że z wpłaconej w październiku 2010 r. przez Państwo S. kwoty 10.500,00 zł, kwota 4.014,56 zł (tj. różnica pomiędzy kwotami 10.500,00 zł i 6.485,44 zł) stanowiła wartość materiałów budowlanych zakupionych przez Skarżącego w 2010 r. na rzecz J. S. Z tych względów sporna faktura korygująca, z której wynika zmniejszenie podstawy opodatkowania i podatku należnego została wystawiona niezasadnie. W toku postępowania nie uzyskano dowodów pozwalających na uwzględnienie możliwości zmniejszenia przez podatnika wartość wykonanych robót o kwotę 14.766,00 zł, takich dowodów nie przedstawiła też strona skarżąca. Trzeba zauważyć, że ww. Faktur została wystawiona do faktury, której nie doręczono nabywcy. H. S. nie potrafiła stwierdzić, czego dotyczy ta faktura, co przeczy zeznaniom D. J., że faktura korygująca została wystawiona w oparciu o informację przekazaną przez tę osobę. D. J. nie potrafiła wskazać faktur dokumentujących zakup materiałów budowlanych dla J. S. Nadto ani w 2009 r., ani w 2010 r. Skarżący nie wykazał w złożonych rozliczeniach podatkowych po stronie sprzedaży faktu dostawy materiałów budowlanych na rzecz J. S. Sąd nie znajduje również podstaw do podważenia pozostałych ustaleń zawartych w decyzji organu I instancji, nie kwestionowanych przez Skarżącego. Przeprowadzone postępowanie w pełni odpowiada wymogom określonym w przepisach o.p. Zdaniem Sądu organy zebrały i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły cały materiał dowodowy, podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w tym jako dowód dopuściły wszystko, co mogło przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. Dokonano oceny zebranych dowodów, odniesiono się do każdego z nich z osobna, jak też we wzajemnej łączności. W myśl zasady zawartej w art. 191 o.p. organy dokonały samodzielnej oceny na podstawie całego zebranego w sprawie materiału dowodowego, czy dane okoliczności zostały udowodnione. Podjęte w tym zakresie wnioski znajdują oparcie w wyczerpującej argumentacji, odpowiadają zasadom logiki i doświadczenia życiowego. Nie przekraczają one granic wyznaczonych przez zasadę swobodnej oceny dowodów. Nie ma też jakichkolwiek podstaw by uznać, że doszło do naruszenia zasady zaufania wyrażonej w art. 121 § 1 o.p. Fakt, że ocena materiału doprowadziła organ podatkowy do odmiennych od oczekiwanych przez podatnika wniosków, nie świadczy o naruszeniu powoływanych w skardze przepisów. Dyrektor Izby Skarbowej prawidłowo odniósł się do przedstawionego w postępowaniu odwoławczym wniosku dowodowego. W tym zakresie należy wskazać, że zgodnie z art. 188 o.p. żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. W postanowieniu z [...] września 2013 r. organ odmówił przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego grafologa na okoliczność, że podpis widniejący na fakturze należy do R. C. Rozstrzygnięcie to jest prawidłowe, bowiem okoliczność, na ustalenie której wnioskowano o przeprowadzenie ww. dowodu nie ma znaczenia dla sprawy. Istotne w tym zakresie było bowiem ustalenie, czy usługi, które miały dokumentować sporne faktury miały w rzeczywistości miejsce i takie ustalenia w sprawie poczyniono. Organ nie odmówił natomiast przesłuchania J. S., ponieważ Skarżący nie składał wniosku dowodowego w tym zakresie. Okoliczności związane z wystawieniem faktury korygującej z [...] listopada 2010 r. zostały ustalone na podstawie umowy z [...] czerwca 2009 r. zawartej przez Skarżącego z J. S., zeznań H. S., D. J. i wyjaśnień Skarżącego. W konsekwencji nie zachodziła potrzeba przeprowadzenia tego dowodu. Wbrew zarzutom skargi organy, zgodnie z regułą z art. 191 o.p., poddały ocenie zeznania kontrahentów podatnika, u których wykonywał on usługi budowlane. Niezrozumiały jest zarzut naruszenia art. 17 ust. 1 pkt 4 u.p.t.u., bowiem przepis ten nie miał zastosowania w sprawie. Podobnie należy ocenić zarzut naruszenia art. 29 ust. 1 u.p.t.u. poprzez "błędne przyjęcie, iż środki tymczasowo administrowane przez stronę stanowią świadczenie jej nienależne". Biorąc pod uwagę uzasadnienie skargi trzeba zauważyć, iż organy podatkowe prowadząc postępowanie w niniejszej sprawie działały na podstawie Ordynacji podatkowej, a nie na podstawie Kodeksu postępowania administracyjnego. Jak wyjaśniono powyżej przeprowadzone postępowanie w pełni odpowiada wymogom stawianym przez zasady sformułowane w przepisach o.p. (odpowiadających powołanym w skardze regulacjom k.p.a.). Skarżący nie sprecyzował, na czym opiera stawiane w tym zakresie zarzuty. W tym stanie rzeczy Sąd oddalił skargę, o czym orzekł na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).