II GSK 2089/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Kręcisz Sędziowie NSA Jan Bała Joanna Zabłocka (spr.) Protokolant Nina Szyller po rozpoznaniu w dniu 14 października 2015 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 7 maja 2014 r. sygn. akt V SA/Wa 2397/13 w sprawie ze skargi M. T. na rozporządzenie nr [...] D. R. Z. G. W. w W. z dnia [...] r. w przedmiocie włączenia zbiornika wodnego do obwodu rybackiego na publicznych śródlądowych wodach powierzchniowych płynących 1. prostuje omyłkę pisarską w komparycji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 7 maja 2014 r. sygn. akt V SA/Wa 2397/13 w ten sposób, że w miejsce słów "na informację D. R. Z. G.W. w W.z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wyłączenia zbiornika wodnego do obwodu rybackiego na publicznych śródlądowych wodach powierzchniowych płynących" wpisuje słowa "na rozporządzenie nr [...] D. R. Z. G. W. w W. z dnia [...]. w przedmiocie włączenia zbiornika wodnego do obwodu rybackiego na publicznych śródlądowych wodach powierzchniowych płynących" 2. oddala skargę kasacyjną. Zaskarżonym skargą kasacyjną wyrokiem z dnia 7 maja 2014 r. sygn. akt V SA/Wa 2397/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę M.T. wniesioną na akt prawa miejscowego - rozporządzenie nr 8 D.R.Z.G.W. w W. z dnia 28 maja 2012 r. Za podstawę rozstrzygnięcia Sąd I instancji przyjął następujące ustalenia: Pismem z dnia [...] sierpnia 2013 r., skierowanym do DRZGW M.T., powołując się na treść art. 13 ust. 1a ustawy z dnia 17.07.2001 r. Prawo wodne oraz art. 12 ust. 1a ustawy z dnia 18.04.1985 r. o rybactwie śródlądowym w związku ze stanowiskiem zawartym w postanowieniu D RZGW w W. z dnia 18.07.2013 r., nr [...], wezwał do usunięcia naruszenia prawa "polegającego na włączeniu sztucznego zbiornika na rzece E. na długości 1200 m licząc od czoła zapory Małej Elektrowni Wodnej K., do obwodu rybackiego L. [...] mocą rozporządzenia nr 8 D RZGW w W. z dnia 28.05.2012 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie ustanowienia obwodów rybackich na publicznych śródlądowych wodach powierzchniowych płynących". W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa D RZGW pismem z dnia [..] sierpnia 2013 r. poinformował, że zgodnie z art. 10 ust. 1a i 3 ustawy z dnia 18.07.2001 r. Prawo wodne (t.jed. Dz. U. z 2012 r., poz. 154 ze zm.) śródlądowe wody płynące stanowią własność Skarbu Państwa i nie podlegają obrotowi cywilnoprawnemu. W myśl art. 5 ust. 3 pkt 1c tego Prawa, wody znajdujące się w sztucznych zbiornikach wodnych usytuowanych na wodach płynących zalicza się do śródlądowych wód powierzchniowych płynących. Organ wyjaśnił, że stosownie do przepisów art. 15 ustawy z dnia 18.04.1985 r. o rybactwie śródlądowym (t.jed. Dz. U. z 2009 r. Nr 189, poz. 1471 ze zm.) D RZGW ustanawia obwody rybackie, które zgodnie z art. 13 Prawa wodnego oddaje w użytkowanie w drodze konkursu na użytkowanie obwodu rybackiego. W ocenie Organu sztuczny zbiornik na rzece E przy Małej Elektrowni Wodnej K. powstał w celu odbudowy piętrzenia akwenu i produkcji energii elektrycznej. To było powodem wydania pozwolenia wodnoprawnego, nie zaś utworzenie stawów hodowlanych ryb, co wymagałoby odrębnego pozwolenia. Ponadto Organ wyjaśnił, że zgodnie z zapisami ustawy o rybactwie śródlądowym i ustawy Prawo wodne, wody całego zbiornika na rzece E. przy Małej Elektrowni Wodnej K., jako stanowiące własność Skarbu Państwa, zostały włączone do obwodu rybackiego rzeki l. – nr 5 i są rybacko użytkowane przez Okręg Polskiego Związku Wędkarskiego w O. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. M.T. wniósł o stwierdzenie nieważności rozporządzenia D RZGW w W. z dnia [...] maja 2012 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie ustanowienia obwodów rybackich na publicznych śródlądowych wodach powierzchniowych płynących, w zakresie, w jakim utrzymuje włączenie zbiornika na rzece E. położonego w K. na długości ok. 1200 metrów licząc od czoła zapory Małej Elektrowni Wodnej K. do obwodu rybackiego L. 5, tj. w zał. nr 6 – Wykaz obwodów rybackich zlewni rzeki L., pkt 5 tabeli, a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego, jako wydanego z rażącym naruszeniem prawa. Zaskarżonemu rozporządzeniu zarzucił naruszenie prawa materialnego mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 13 ust. 1a ustawy Prawo wodne poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że uprawnionym do pobierania pożytków z urządzenia wodnego przeznaczonego do chowu lub hodowli ryb (tj. zbiornika na rzece E. położonego w miejscowości K. na długości około 1200 metrów licząc od czoła zapory Małej Elektrowni Wodnej K.) jest właściciel wody, podczas gdy z mocy ww. przepisu uprawnienie to przysługuje właścicielowi zbiornika, tj. Skarżącemu; b) art. 13 ust. 1b ustawy Prawo wodne poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że do pobierania pożytków w drodze rybackiego korzystania z wód sztucznego zbiornika usytuowanego na publicznych śródlądowych wodach powierzchniowych płynących (tj. zbiornika na rzece E. położonego w miejscowości K. na długości około 1200 metrów licząc od czoła zapory Małej Elektrowni Wodnej k.), jest uprawniony D RZGW, podczas gdy uprawnienie to przysługuje mu o tyle, o ile utrzymanie i gospodarowanie wodą w tym zbiorniku należy do jego zadań; c) art. 13 ust. 1b ustawy Prawo wodne poprzez jego błędną wykładnię i przekazanie, w drodze umowy, Okręgowi Polskiego Związku Wędkarskiego w O. uprawnień, których organ sam nie posiadał; d) art. 12 ust. 1a ustawy z dnia 18 kwietnia 1985 r. o rybactwie śródlądowym poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i pominięcie normy, zgodnie z którą do obwodu rybackiego nie włącza się wód sztucznych zbiorników wodnych przeznaczonych do chowu lub hodowli ryb i innych organizmów wodnych, usytuowanych na publicznych śródlądowych wodach powierzchniowych płynących, jeżeli wody w tych zbiornikach sztucznie zajęły grunty, które nie stanowią własności publicznej, a przez to włączenie zbiornika na rzece E. do obwodu rybackiego L. 5; e) § 1 ust. 1 i 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 grudnia 2002 r. w sprawie śródlądowych wód powierzchniowych lub ich części stanowiących własność publiczną poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i pominięcie faktu, że ww. rozporządzeniem wykonywanie uprawnień Skarbu Państwa w stosunku do rzeki E. powierzone zostały Marszałkowi Województwa W.; f) § 1 Uchwały Zarządu Województwa W. nr 66/379/07/III z dnia [...] grudnia 2007 r. w sprawie zatwierdzenia "...." w związku z tabelą o tytule "[..]" w zakresie tyczącym się Zlewni "P" w pozycji 46, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i pominięcie faktu, że zbiornik wodny na rzece E. został zakwalifikowany przez podmiot uprawniony jako staw prywatny, przeznaczony do hodowli ryb, a przez to niesłuszne włączenie zbiornika na rzece E. położonego w miejscowości K. na długości około 1200 metrów licząc od czoła zapory Małej Elektrowni Wodnej K. do obwodu rybackiego L. 5. B. Naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj.: g) art. 6 w związku z art. 19 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i nieprzestrzeganie właściwości rzeczowej organu; h) art. 7 w związku z art. 77 § 1 k.p.a. i 80 k.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w tym niewyjaśnienie: kwestii własnościowych gruntu zajętego pod zbiornik na rzece E. w miejscowości K., podmiotów użytkujących wodę w ww. zbiorniku, nieustalenie kręgów podmiotów uprawnionych do gospodarowania wodą w zbiorniku i wykonywania uprawnień Skarbu Państwa w stosunku do wód rzeki E., oraz na dowolnej i wyrywkowej ocenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, co doprowadziło do zbadania sprawy jedynie pod kątem kilku dowolnie wybranych przepisów ustawy Prawo wodne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W> wyrokiem z dnia 7 maja 2014 r. oddalił skargę jako nieuzasadnioną, stwierdzając, że z akt administracyjnych sprawy wynika, że zbiornik na rzece E. przy Małej Elektrowni Wodnej K. powstał wskutek spiętrzenia wód tej rzeki celem umożliwienia produkcji energii elektrycznej. Z pozwolenia wodnoprawnego, które stanowi decyzja Wojewody W. z dnia 30.09.1998 r., wynika, iż dotyczy ono wykonania urządzeń wodnych na rzece E., piętrzenia wody i jej poboru dla potrzeb małej elektrowni wodnej i stawu rybnego w miejscowości K.. W części rozstrzygającej tego aktu administracyjnego - w pkt 4e – Organ zobowiązał M.R.T. do powiadomienia Zarządu Okręgu PZW w O., który jest użytkownikiem wody rzeki E. do celów rybackich, w wypadku konieczności spuszczenia zbiornika wodnego w razie awarii urządzeń piętrzących. W uzasadnieniu zaś, organ orzekający zwrócił uwagę, że spiętrzenie wody rzeki spowoduje powstanie zbiornika wodnego o powierzchni całkowitej 5,60 ha, który może być wykorzystany do hodowli ryb dla celów wędkarskich. Taką możliwość przewiduje także operat wodnoprawny, który zgodnie z pkt 3 decyzji Wojewody W. z dnia [...].09.1998 r. stanowił podstawę do jej wydania. W ocenie Sądu I instancji zapisy decyzji z [...].09.1998 r. odnoszą się do wykonania urządzeń wodnych, których celem jest spiętrzenie wód w postaci zbiornika zaporowego, pozwalającego na funkcjonowanie elektrowni wodnej, a nie powstanie zbiornika wodnego w celu hodowli ryb, co potwierdza również fakt, iż w podstawie prawnej rozstrzygnięcia nie zostały wskazane przepisy dotyczące możliwości korzystania z utworzonego akwenu w zakresie rybactwa. WSA uznał, że Organ wspominając o możliwości hodowli ryb w tym akwenie wskazał jedynie istnienie takiej potencjalnej możliwości nie przyznając ww. żadnych uprawnień. Sąd I instancji odniósł się do podniesionych w skardze zarzutów, uznając je za bezzasadne. W szczególności podkreślił, że przepis art. 12 ust. 1a ustawy o rybactwie śródlądowym przekreśla możliwość włączenia do obwodu rybackiego wód "w sztucznych zbiornikach wodnych przeznaczonych do chowu lub hodowli ryb, usytuowanych na publicznych śródlądowych wodach powierzchniowych płynących, jeżeli wody w tych zbiornikach sztucznie zajęły grunty, które nie stanowią własności publicznej". Stwierdził również, że w rozpoznanej sprawie nie został spełniony podstawowy warunek - przeznaczenie akwenu do chowu lub hodowli ryb, tj. rybactwa. WSA wyjaśnił, że wykonanie uprawnień Skarbu Państwa w stosunku do rzeki E. powierzone mocą rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 grudnia 2002 r. w sprawie śródlądowych wód powierzchniowych lub ich części stanowiących własność publiczną (Dz. U. z 2003 r., Nr 16, poz. 149) Marszałkowi Województwa W. nie wyklucza wykonywania przez D RZGW w W. zgodnie z art. 13 ust. 2 ustawy Prawo wodne oraz art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy o rybactwie śródlądowym uprawnień właściciela wody w zakresie rybactwa śródlądowego, w związku z czym za bezzasadny uznał zarzut, jakoby D RZGW w W. nie przestrzegał art. 6 w związku z art. 19 k.p.a. WSA stwierdził również, że treść uchwały Zarządu Województwa W. nr [...] z dnia 11.12.2007 r. w sprawie zatwierdzenia "..." w związku z tabelą o tytule "..." w zakresie tyczącym się Zlewni "P" w poz. 46 i przyjęcie, że zbiornik wodny na rzece E. został zakwalifikowany jako staw prywatny, przeznaczony do hodowli ryb jest o tyle niewłaściwa, że pozostaje w sprzeczności z dyspozycją art. 122 ust. 1 w zw. z art. 37 pkt 8 Prawa wodnego, zgodnie z którym rybackie korzystanie ze śródlądowych wód powierzchniowych wymaga pozwolenia wodnoprawnego. O wydanie takiej decyzji M. T i R. T się nie ubiegali. Za nieuzasadnione WSA uznał również zarzuty naruszenia przepisów art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., uznając, że w toku postępowania administracyjnego D RZGW w W/ przeprowadził wnikliwą analizę wszystkich zebranych dokumentów pod kątem obowiązujących przepisów prawa: ustawy Prawo wodne, a także innych ustaw oraz ustawy o rybactwie śródlądowym. M.T. zaskarżył powyższy wyrok skargą kasacyjną, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to przepisu art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 7 i 77 § 1 k.p.a. polegające na oddaleniu skargi w wyniku niedostrzeżenia przez WSA naruszenia przez organ obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, które przejawiało się w niewychwyceniu, iż obowiązek gospodarowania wodą w zbiorniku powstałym wskutek przegrodzenia rzeki E. należy do R.T. i M.T. nie zaś do D RZGW, a urządzenie wodne (zbiornik wodny) usytuowane na publicznych śródlądowych wodach powierzchniowych płynących, tj. rzece E. jest przeznaczone do chowu lub hodowli ryb. Zarzucił również naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest: 1/ przepisu art. 12 ust. 1a ustawy o rybactwie śródlądowym poprzez jego błędną wykładnię i utożsamienie pojęcia "wód w zbiornikach wodnych przeznaczonych do chowu lub hodowli ryb i innych organizmów wodnych" z pojęciem zbiornika objętego pozwoleniem wodnoprawnym na rybackie korzystanie z wód, 2/ przepisu art 13 ust. 1a Ustawy Prawo wodne poprzez jego błędną wykładnię i utożsamienie pojęcia wód w urządzeniu wodnym przeznaczonym do chowu lub hodowli ryb i innych organizmów wodnych" z pojęciem zbiornika objętego pozwoleniem wodnoprawnym na rybackie korzystanie z wód, 3/ przepisu art. 13 ust. 1b ustawy prawo wodne poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji przyjęcie, że D.R.Z.G.W. [...]ma prawo pobierać pożytki ze sztucznego zbiornika na rzece E., podczas gdy przepis ten uzależnia to uprawnienie Organu od tego, czy jest on obowiązany do prowadzenia gospodarki wodnej na tymże zbiorniku, a która to gospodarka w stanie faktycznym i prawnym niniejszej sprawy należy do Skarżącego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący stwierdził między innymi, że bezspornym jest, iż zbiornik na rzece E. powstał w wyniku spiętrzenia wody przez Skarżącego. W wyniku tego zalane zostały grunty, które stanowią własność R.M.T.. Zbiornik obecnie wchodzi w skład obwodu rybackiego L. [..] i jest użytkowany na podstawie umowy cywilnoprawnej przez P.Z.W.. Skarżący nie posiada pozwolenia wodnoprawnego na rybackie korzystanie z wód znajdujących się w zbiorniku. Zbiornik jest zaś urządzeniem wodnym w rozumieniu przepisu art. 9 ust. 19 Ustawy prawo wodne. Podniósł, że wyczerpujące rozpatrzenie całego materiału dowodowego w sprawie powinno doprowadzić do ustalenia dwóch dodatkowych okoliczności, po pierwsze, że gospodarka wodna na sztucznym zbiorniku wodnym na rzece E. należy do M.R.T., nie zaś do D.R.Z.G.W> w W., w związku z czym D RZGW nie ma kompetencji do pobierania pożytków ze zbiornika; po drugie, że zbiornik ten jest urządzeniem wodnym przeznaczonym do chowu lub hodowli ryb, które to okoliczności zostały pominięte przez Organ i Sąd I instancji. Skarżący podniósł, że przez wprowadzenie do ustawy Prawo wodne przepisu art. 13 ust. 1a ustawodawca celowo wprowadził rozróżnienie pomiędzy zbiornikami oddanymi do rybackiego korzystania (a zatem faktycznie wykorzystywanymi w tym celu) a zbiornikami jedynie do tego celu przeznaczonymi. Stwierdził, że ponieważ żaden organ administracji nie ma kompetencji do decydowania o przeznaczeniu urządzeń wodnych, o przeznaczeniu zbiornika do chowu lub hodowli ryb decyduje wola jego właściciela, a więc w tej sprawie skarżącego, co wnosić należy z treści art. 13 ust. 1a Prawa wodnego. Stwierdził, że on i drugi współwłaściciel urządzenia wodnego – R.T. dokonując inwestycji piętrzenia wody na rzece E. w celu wykorzystania na cele energetyczne, nie wystąpili o pozwolenie wodnoprawne na rybackie korzystanie z wód w zbiorniku, brali jednak pod uwagę możliwość rybackiego wykorzystania zbiornika w przyszłości, co znalazło odzwierciedlenie w operacie wodnoprawnym i pozwoleniu wodnoprawnym. Skarżący stwierdził również, że nie mógł przeznaczyć zbiornika na cele energetyczne, ponieważ dla celów energetycznych zbiornik potrzebny nie jest, potrzebny jest spadek, który uzyskuje się tworząc spiętrzenie i " gdyby koryto rzeki w miejscu spiętrzenia miało pionowe ściany zbiornik by nie powstał." Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W postępowaniu kasacyjnym obowiązuje wynikająca z art. 183 § 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jed. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami i granicami zaskarżenia, wskazanymi w skardze kasacyjnej. Przytoczone w tym środku prawnym przyczyny wadliwości kwestionowanego orzeczenia determinują zakres jego kontroli przez Sąd II instancji. Do podjęcia działań z urzędu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie w sytuacjach określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a., które w tej sprawie nie występują. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ wyrok Sądu I instancji odpowiada prawu pomimo częściowo błędnego uzasadnienia. Na wstępie należy zaznaczyć, że przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W, a więc przedmiotem rozpoznanej sprawy sądowoadministracyjnej jest żądanie stwierdzenia nieważności rozporządzenia nr 8 D.R.G.W. w W. z dnia [...] maja 2012 r., w części dotyczącej włączenia sztucznego zbiornika na rzece E. przy Małej Elektrowni Wodnej K. do obwodu rybackiego rzeki L.. To żądanie określa przedmiot sprawy sądowoadministracyjnej. Sąd administracyjny I instancji miał więc prawo i obowiązek skontrolowania zgodności z prawem tego aktu prawnego w zaskarżonej części. Określając ramy prawne rozpoznanej sprawy należy przypomnieć, że d.r.z.g.w. jest, stosownie do art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (t.jed. Dz.U. z 2012r., poz. 145 ze zm.), organem administracji rządowej niezespolonej właściwym w sprawach gospodarowania wodami w regionie wodnym, w zakresie określonym w ustawie. W myśl ust.2 w przypadkach określonych ustawą d.r.g.w. wydaje akty prawa miejscowego. Art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 18 kwietnia 1985 r. o rybactwie śródlądowym (t.jed. Dz. U. z 2009 r., Nr 189, poz. 1471, ze zm.) stanowi, że D.r.Z.G.w>, w drodze rozporządzenia, ustanawia i znosi obwody rybackie. Przepis ten nakłada na dyrektora każdego regionalnego zarządu g.w. obowiązek ustanawiania i znoszenia obwodów rybackich, stanowiąc podstawę prawną do wydawania w tych sprawach rozporządzeń – aktów prawa miejscowego. Należy zauważyć, że kompetencję do wydawania ww. rozporządzeń posiadają wyłącznie dyrektorzy r.z.g.w. i nie jest ona związana z prawem do wykonywania uprawnień właścicielskich w imieniu Skarbu Państwa, ani też z prawem pobierania pożytków z wód. Podmioty, którym powierzone jest na mocy ustawy Prawo wodne wykonywanie uprawnień właścicielskich w stosunku do wód publicznych stanowiących własność Skarbu Państwa, wymienione zostały w art. 11 ust. 1 i 3 ustawy Prawo wodne, z zastrzeżeniem art. 13 tej ustawy, w którym określono jakim podmiotom przysługuje prawo pobierania pożytków z tych wód oraz zasady pobierania pożytków, w tym w drodze rybackiego korzystania. Art. 12 ust. 1 ustawy o rybactwie śródlądowym stanowi, że publiczne wody powierzchniowe płynące dzieli się na obwody rybackie. W myśl art. 12 ust. 1a do obwodu rybackiego nie włącza się wód znajdujących się w granicach parku narodowego lub rezerwatu przyrody, w których jest zabronione wykonywanie rybactwa, oraz wód w sztucznych zbiornikach wodnych przeznaczonych do chowu lub hodowli ryb i innych organizmów wodnych, usytuowanych na publicznych śródlądowych wodach powierzchniowych płynących, jeżeli wody w tych zbiornikach sztucznie zajęły grunty, które nie stanowią własności publicznej. Skarga wniesiona do sądu administracyjnego w rozpoznanej sprawie jest skargą na akt prawa miejscowego, wydany przez organ administracji rządowej w granicach kompetencji przysługujących temu organowi, zgodnie z przywołanym przepisem art. 15 ust. 1 ustawy o rybactwie śródlądowym. Z niepodważonego w sprawie stanu faktycznego przyjętego przez Sąd I instancji wynika, że M.R.T. decyzją z dnia [..] września 1998 r. Wojewoda W. udzielił pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzeń wodnych na rzece E. oraz piętrzenie wody rzeki i pobór wody dla potrzeb małej elektrowni wodnej i stawu rybnego w miejscowości K.. Zbiornik na rzece E. przy Małej Elektrowni Wodnej K. powstał wskutek spiętrzenia wód tej rzeki celem umożliwienia produkcji energii elektrycznej. W części rozstrzygającej decyzji – pozwolenia wodnoprawnego - w pkt 4e – Organ zobowiązał M.R.T. do powiadomienia Zarządu Okręgu PZW w O., który jest użytkownikiem wody rzeki E. do celów rybackich, w wypadku konieczności spuszczenia zbiornika wodnego w razie awarii urządzeń piętrzących. W uzasadnieniu zaś zwrócił uwagę, że spiętrzenie wody rzeki spowoduje powstanie zbiornika wodnego o powierzchni całkowitej 5,60 ha, który może być wykorzystany do hodowli ryb dla celów wędkarskich. Taką możliwość przewiduje także operat wodnoprawny, który zgodnie z pkt 3 decyzji Wojewody W. z dnia [...].09.1998 r. stanowił podstawę do jej wydania. W ocenie Sądu I instancji zapisy decyzji z [..].09.1998 r. odnoszą się do wykonania urządzeń wodnych, których celem jest spiętrzenie wód w postaci zbiornika zaporowego, pozwalającego na funkcjonowanie elektrowni wodnej, a celem pozwolenia wodnoprawnego nie było powstanie zbiornika wodnego w celu hodowli ryb. Dla uzasadnienia tej tezy WSA, obok wskazania, że informacja o możliwości wykorzystania zbiornika wodnego do hodowli ryb umieszczona została w uzasadnieniu decyzji, wskazał również na to, że w warstwie dotyczącej powołania przepisów, które stanowią podstawę rozstrzygnięcia nie można wskazać norm prawa, które stanowiłyby podstawę do uznania, że Organ orzekł również o możliwości korzystania przez wyżej wymienionych z utworzonego akwenu w zakresie rybactwa. Stanowisko Sądu I instancji jest trafne. Pozwolenie wodnoprawne dotyczyło wykonania urządzeń wodnych, piętrzenia i poboru wody dla potrzeb małej elektrowni i stawu rybnego o pow. 0,16 ha. Nie stanowiło o tym, że zbiornik wodny powstały w wyniku spiętrzenia wody będzie przeznaczony do hodowli ryb. Przywołane jako podstawa prawna decyzji – pozwolenia wodnoprawnego - przepisy obowiązującej wówczas ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo wodne (Dz. U. Nr 38, poz. 230 ze zm.), tj. m.in. art. 53 ust. 2 pkt 1 i art. 82 ust. 1 pkt 3 i 4 nie odnoszą się do korzystania z wód do celów rybackich. Przepis art. 53 ust. 2 pkt 1 stanowi, że szczególne korzystanie z wód wymaga pozwolenia wodnoprawnego, pozwolenia takiego wymaga w szczególności pobór wód powierzchniowych i podziemnych. Szczególne korzystanie z wód polegające na korzystaniu z nich do celów rybackich zostało wymienione w punkcie 9 art. 53 ust. 2 tej ustawy. Z kolei art. 82 ust 1 w punkcie 3 i 4 stanowi, że pozwolenia wodnoprawnego w zakresie budownictwa wodnego wymaga w szczególności wykonywanie kanałów, stopni wodnych, zbiorników wodnych i innych urządzeń wodnych służących do przepływu wód lub zmiany poziomu zwierciadła wody i wykonywanie ujęć służących do poboru wody. W punkcie 6 tego artykułu jako wymagające pozwolenia wodnoprawnego zostało wymienione odgradzanie i przegradzanie wód oraz wykonywanie stałych urządzeń służących do połowu ryb lub pozyskiwania innych organizmów wodnych. Ani przepis art. 53 ust. 2 pkt 9 ani przepis art. 82 ust. 1 pkt 6 ww. ustawy nie zostały przywołane w podstawie prawnej pozwolenia wodnoprawnego. Tak więc wbrew twierdzeniu skarżącego brak jest podstaw do uznania, że z pozwolenia wodnoprawnego można wyprowadzić twierdzenie o tym, ze zbiornik wodny powstały w wyniku spiętrzenia wody w wyniku przegrodzenia rzeki E. zgodnie z pozwoleniem wodnoprawnym jest przeznaczony do hodowli ryb. Ponieważ, jak zostało już wyżej wyjaśnione, wynikające z art. 15 ust. 1 ustawy o rybactwie śródlądowym, uprawnienie d.r.g.w. do ustanawiania i znoszenia w drodze rozporządzenia obwodów rybackich nie jest uzależnione od prawa do wykonywania uprawnień właścicielskich w imieniu Skarbu Państwa ani też od prawa pobierania pożytków z wód, zatem nie mogło być przedmiotem oceny w tej sprawie prawo pobierania pożytków ze sztucznego zbiornika na rzece E. przez D.R.Z.g.w.j w W. lub przez inny podmiot, bowiem ustalenia w tym zakresie nie mogą mieć wpływu na zgodność z prawem zaskarżonego aktu prawa miejscowego – rozporządzenia D RZGW w sprawie ustanowienia obwodów rybackich. Brak było podstaw do rozważania tych okoliczności przez Sąd. W konsekwencji nieuprawniony jest zarzut niewłaściwego zastosowania przez Sąd I instancji przepisu art. 13 ust. 1a ustawy Prawo wodne poprzez jego błędną wykładnię, a przepisu art. 13 ust. 1b tej ustawy poprzez jego błędne zastosowanie. Nieuprawniony jest też zarzut naruszenia przepisu art. 12 ust. 1a ustawy o rybactwie śródlądowym poprzez jego błędną wykładnię, którą skarżący wywodzi z utożsamiania przez Sąd I instancji pojęcia "wód w zbiornikach wodnych przeznaczonych do chowu lub hodowli ryb i innych organizmów wodnych" z pojęciem "zbiornika objętego pozwoleniem wodnoprawnym na rybackie korzystanie z wód". Dokonując kontroli zgodności z prawem rozporządzenia nr 8 D RZGW w W. w zaskarżonej części, to jest w zakresie włączenia do obwodu rybackiego, będącego przedmiotem sporu zbiornika wodnego, należało dokonać oceny, czy w sprawie wystąpiły przesłanki do niewłączania tego zbiornika do obwodu rybackiego na podstawie art. 12 ust. 1a ustawy o rybactwie śródlądowym. Kwestią sporną było to czy zbiornik ten jest przeznaczony do chowu lub hodowli ryb. Skarżący trafnie wskazuje, że w art. 12 ust. 1a ustawodawca posłużył się pojęciem zbiornika przeznaczonego do chowu lub hodowli ryb, a nie pojęciem zbiornika oddanego do rybackiego korzystania. Należy jednak zauważyć, że jedynym dokumentem w sprawie regulującym kwestie powstania i przeznaczenia spornego zbiornika wodnego jest decyzja Wojewody W. z [...].09.198 r. – pozwolenie wodnoprawne. Dlatego Sąd I instancji dokonał oceny przeznaczenia spornego zbiornika wodnego na podstawie zapisów pozwolenia wodnoprawnego. Sąd trafnie ocenił, że przeznaczeniem urządzenia wodnego, na które wydano pozwolenie wodnoprawne było wytwarzanie energii elektrycznej, z dokumentu tego nie wynika natomiast, aby zbiornik został utworzony lub przeznaczony do chowu lub hodowli ryb, a wzmianka w uzasadnieniu decyzji wskazuje jedynie na potencjalną możliwość prowadzenia w akwenie w przyszłości hodowli ryb. Nie został spełniony warunek przeznaczenia akwenu do chowu lub hodowli ryb. Z uzasadnienia wyroku Sądu I instancji nie można wyprowadzić wniosku, że o przeznaczeniu zbiornika wodnego do chowu lub hodowli ryb decyduje pozwolenie wodnoprawne, ale że z istniejącego pozwolenia wodnoprawnego, stanowiącego jedyny, obok operatu wodnoprawnego, dokument dotyczący przeznaczenia spornego zbiornika, takie przeznaczenie nie wynika. Nie jest błędem wykładni przepisu art. 12 ust. 1a ustawy o rybactwie śródlądowym uznanie przez WSA braku podstaw do przyjęcia, że zbiornik jest przeznaczony do chowu lub hodowli ryb, z tego powodu, że wydane w 1998 r. pozwolenie wodnoprawne takiego przeznaczenia nie przewidywało i nierozważenie innych możliwości uznania zbiornika wodnego za przeznaczony do chowu lub hodowli ryb, w sytuacji gdy w sprawie nie przedstawiono żadnych innych, oprócz pozwolenia wodnoprawnego i fragmentu operatu wodnoprawnego, dokumentów wskazujących na przeznaczenie tego zbiornika wodnego. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że w ocenie skarżącego prawidłowa wykładnia przepisu art. 12 ust. 1a ustawy o rybactwie śródlądowym jest taka, że o tym czy sporny zbiornik wodny, o którym mowa w tym przepisie, przeznaczony jest do chowu lub hodowli ryb decyduje wola skarżącego jako właściciela urządzenia wodnego, która w tej sprawie znalazła wyraz w operacie wodnoprawnym i pozwoleniu wodnoprawnym. Stanowisko skarżącego nie jest prawidłowe, co zostało wyżej wyjaśnione. Zapis w uzasadnieniu pozwolenia wodnoprawnego, a tym bardziej w operacie wodnoprawnym, że planowane spiętrzenie wody spowoduje powstanie zbiornika, co do którego przewiduje się możliwość wykorzystywania go do celów hodowli ryb dla celów wędkarskich nie może, w ocenie NSA, stanowić o tym, że zbiornik ma takie przeznaczenie w rozumieniu przepisu art. 12 ust. 1a ustawy o rybactwie śródlądowym. Sąd nie odnosi się do twierdzenia skarżącego o przysługującym mu prawie własności do spornego zbiornika wodnego powstałego w wyniku spiętrzenia rzeki E., ponieważ kwestia ta nie była przedmiotem oceny Sądu I instancji. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów prawa procesowego, tj. art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 7 i 77 § 1 k.p.a. NSA wyjaśnia, że Sąd I instancji prawidłowo uznał, że do naruszenia tych przepisów przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło, natomiast uzasadnienie stanowiska Sądu jest w tym zakresie błędne. D RZGW nie naruszył przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, ponieważ ich nie stosował, brak jest bowiem podstaw prawnych do stosowania przy wydawaniu aktu prawa miejscowego przepisów k.p.a. Przepisy k.p.a. mają zastosowanie w postępowaniu przed organami administracji publicznej w należących do właściwości tych organów sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych; przed innymi organami państwowymi oraz przed innymi podmiotami, gdy są one powołane z mocy prawa lub na podstawie porozumień do załatwiania spraw określonych w pkt 1; w sprawach rozstrzygania sporów o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i organami administracji rządowej oraz między organami i podmiotami, o których mowa w pkt 2 i w sprawach wydawania zaświadczeń (art. 1 k.p.a.), a także w sprawie skarg i wniosków (Dział VIII) przed organami państwowymi, organami jednostek samorządu terytorialnego oraz przed organami organizacji społecznych (art. 2 k.p.a.). Na podstawie art. 156 § 3 p.p.s.a. NSA dokonał sprostowania wyroku WSA ponieważ z uzasadnienia wyroku w sposób nie budzący wątpliwości wynika, że przedmiotem rozpoznania przez Sąd była skarga na rozporządzenie nr 8 D RZGW w W z dnia [...] maja 2012 r., a nie na informację tego organu z dnia [..] sierpnia 2013 r. Z wyżej wyłożonych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. .