III SA/Lu 155/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Ibrom po rozpoznaniu w dniu 7 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi C. T. na informację Starosty z dnia [...] grudnia 2013 r. w przedmiocie wznowienia punktów granicznych na nieruchomości postanawia: odrzucić skargę. C. T. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na informację Starosty z dnia [...] grudnia 2013 r. w przedmiocie wznowienia punktów granicznych na nieruchomości. W odpowiedzi na skargę Starosta wniósł o odrzucenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zakres tej kontroli sprecyzowany został w przepisie art. 3 § 2 cyt. ustawy, zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. O innych niż decyzje administracyjne lub postanowienia, wskazane w art. 3 § 2 pkt 1 – 3 p.p.s.a., aktach lub czynnościach z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa można mówić, jeżeli akt posiada następujące cechy: ma charakter władczy, jest podjęty w sprawie indywidualnej, ma charakter publicznoprawny, dotyczy uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisu prawa (J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012, s. 32). Zakres przedmiotowy aktów dotyczących uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa należy ograniczyć do przepisów materialnego prawa administracyjnego (B. Adamiak, Z problematyki właściwości sądów administracyjnych (art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.), ZNSA 2006 nr 2 s. 12 za J.P. Tarno, op. cit., s. 33). Mając na uwadze powyższe rozważania należy stwierdzić, że zarzuty przedstawione przez skarżącego w skardze, nie dotyczą żadnej z form działalności administracji publicznej, podlegającej kontroli sądu administracyjnego. Przedmiotem skargi jest wznowienie punktów granicznych na nieruchomości. Stosownie do art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2010 r., Nr 193, poz. 1287, z późn zm.) przesunięte, uszkodzone lub zniszczone znaki graniczne, ustalone uprzednio, mogą być wznowione bez przeprowadzenia postępowania rozgraniczeniowego, jeżeli istnieją dokumenty pozwalające na określenie ich pierwotnego położenia. Jeżeli jednak wyniknie spór co do położenia znaków, strony mogą wystąpić do sądu o rozstrzygnięcie sprawy. Wznowienia znaków granicznych dokonują, na zlecenie zainteresowanych, podmioty prowadzące działalność gospodarczą i inne jednostki, o których mowa w art. 11 (ust. 2). O czynnościach wznowienia znaków granicznych zawiadamia się zainteresowane strony (ust. 3), a z czynności wznowienia znaków granicznych sporządza się protokół (ust. 4). Przepisy te stosuje się odpowiednio przy wyznaczeniu punktów granicznych ujawnionych uprzednio w ewidencji gruntów i budynków (ust. 5). Z powyższego wynika, że wznowienie znaków granicznych następuje tylko w sytuacji, gdy sam przebieg granic nieruchomości nie jest sporny, a tylko znaki zostały przesunięte, uszkodzone lub zniszczone. Podejmowane w trybie art. 39 czynności nie stanowią jednak postępowania administracyjnego ani sądowego. Wznowienia znaków granicznych dokonuje się w wyniku czynności materialno-technicznej podmiotu uprawnionego do wykonywania prac geodezyjnych i kartograficznych, na zlecenie i na koszt zainteresowanych osób. Postępowanie, którego przedmiotem jest wznowienie znaków granicznych nie ma charakteru postępowania administracyjnego, w którym zapada władcze rozstrzygnięcie organu rozgraniczeniowego. Nie dotyczy również bezpośrednio uprawnień ani obowiązków skarżącego wynikających z przepisu prawa. Wznowienie znaków granicznych stanowi jedynie techniczną procedurę geodezyjną, która nie podlega kontroli sądowoadministracyjnej. W razie istnienia sporu co do położenia znaków przed ich przesunięciem, uszkodzeniem lub zniszczeniem, spór taki nie jest rozstrzygany w postępowaniu administracyjnym, lecz przed sądem powszechnym. Stanowisko takie znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sadów administracyjnych (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 lipca 2011 r., sygn. akt I OSK 206/11 i z dnia 14 maja 2010 r., sygn. akt I OSK1009/09 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 kwietnia 2008 r., sygn. akt III SA/Kr 109/08, niepubl.). Powyższe ustalenia jednoznacznie wskazują, że wznowienie znaków granicznych nie stanowi sprawy administracyjnej w rozumieniu art. 3 § 2 p.p.s.a., a zatem postępowanie w tym przedmiocie nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Skargę C. T. uznać zatem należało za niedopuszczalną. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a.