II OSK 2655/14

Dnia 18 lipca 2016 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Włodzimierz Ryms sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz sędzia del. WSA Czesława Nowak-Kolczyńska /spr./ Protokolant sekretarz sądowy Tomasz Bogdan Godlewski po rozpoznaniu w dniu 18 lipca 2016 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 maja 2014 r. sygn. akt IV SA/Wa 453/14 w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Płocku z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 8 maja 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Płocku z dnia [...] stycznia 2014 r. w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia. W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne. Decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. Wójt Gminy[...], na wniosek M. B., ustalił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, polegającego na budowie chlewni na [...]stanowisk na działce nr [...]w miejscowości[...], gmina[...]. Przy wydawaniu decyzji organ wziął pod uwagę opinię uzgadniającą realizację przedsięwzięcia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Warszawie z dnia [...]maja 2013 r. oraz pozytywną opinię sanitarną Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...]z dnia[...]kwietnia 2013 r. Po rozpatrzeniu odwołania M. S., decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Płocku utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W ocenie organu odwoławczego zgromadzony materiał dowodowy miał charakter kompletny, a składał się na niego w szczególności raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wraz z uzupełnieniem, a także wymagana opinia sanitarna i postanowienie uzgadniające Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska. Kolegium szczegółowo omówiło w decyzji raport pod kątem realizacji obowiązków wynikających z przepisów prawa, a także specyfiki inwestycji. Organ I instancji na każdym etapie umożliwił społeczeństwu udział w postępowaniu, a także zapewnił możliwość składania wniosków i uwag. Na decyzję ostateczną skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył M. S. Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że obowiązkiem organu administracji jest dokładne ustalenie zakresu żądania strony, który wyznacza zakres prowadzonego postępowania. Związanie organu żądaniem oznacza, że rozstrzygnięcie ma dotyczyć wyłącznie żądania (nie może wykraczać poza jego zakres), jednocześnie powinno rozstrzygać je w całości (nie może pomijać żadnego z elementów żądania). W sytuacji wszczęcia postępowania na zasadzie skargowości (na żądanie strony), rodzaj sprawy i jego przedmiot określa treść zgłoszonego żądania. Wszczęte postępowanie administracyjne nie oznacza dowolności organu administracji publicznej i organ ten nie jest władny do zmiany tego żądania. Sąd I instancji podkreślił, że w niniejszej sprawie organ prowadził postępowanie będąc związanym granicami wyznaczonymi wnioskiem inwestora. Przepisy prawa nie przewidują, by nie można było pewnego ogólnego celu inwestycyjnego realizować w ramach kilku oddzielnych projektów inwestycyjnych. Organ prawidłowo ustalił, że wydanie decyzji dotyczy wyłącznie budowy chlewni, tak jak to wskazano we wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i prowadził postępowanie wyłącznie co do tego przedsięwzięcia, jako mogącego znacząco oddziaływać na środowisko. Sąd Wojewódzki zgodził się również z organem odwoławczym, że planowane zamierzenie inwestycyjne zostało poddane całościowej ocenie w raporcie o oddziaływaniu na środowisko. Jest to dokument o charakterze specjalistycznym i organ nie może kwestionować informacji w nim zawartych, a jedynie ocenia jego prawidłowość pod względem formalnoprawnym. Za niezasadnie Sąd uznał zarzuty skarżącego oparte na twierdzeniu, że organ nieprawidłowo ustalił przedmiot inwestycji. W tym zakresie nie doszło do naruszenia art. 3 ust. 1 pkt 13, art. 66 ust. 1 pkt 1, art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. a) i b) ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2013 r., poz. 1235 ze zm.), dalej u.o.o.ś.. Organy nie uchybiły także przepisom postępowania administracyjnego, tj. art. 7 i art. 107 § 3 k.p.a., ponieważ zgromadzony materiał dowodowy dawał możliwość prawidłowej oceny planowanego przedsięwzięcia. Organ przekonywująco uzasadnił przesłanki, jakimi się kierował, wyczerpująco ocenił materiał dowodowy oraz w sposób precyzyjny posłużył się pojęciami specjalistycznymi, wyjaśniając je w sposób wystarczający i niebudzący wątpliwości. Z kolei w art. 33 ust. 1 u.o.o.ś. jest mowa o tym, że przed wydaniem i zmianą decyzji wymagających udziału społeczeństwa organ właściwy do wydania decyzji, bez zbędnej zwłoki, podaje do publicznej wiadomości informacje o przystąpieniu do przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko; wszczęciu postępowania; przedmiocie decyzji, która ma być wydana w sprawie; organie właściwym do wydania decyzji oraz organach właściwych do wydania opinii i dokonania uzgodnień; możliwościach zapoznania się z niezbędną dokumentacją sprawy oraz o miejscu, w którym jest ona wyłożona do wglądu; możliwości składania uwag i wniosków; sposobie i miejscu składania uwag i wniosków, wskazując jednocześnie 21-dniowy termin ich składania; organie właściwym do rozpatrzenia uwag i wniosków; terminie i miejscu rozprawy administracyjnej otwartej dla społeczeństwa, o której mowa w art. 36 u.o.o.ś., jeżeli ma być ona przeprowadzona; postępowaniu w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli jest prowadzone. W ocenie Sądu I instancji organ I instancji spełnił minimalne wymogi wynikające z obowiązku zapewnienia społeczeństwu udziału w postępowaniu sformułowanego w u.o.o.ś., implementującej dyrektywę 2003/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. przewidującą udział społeczeństwa w odniesieniu do sporządzania niektórych planów i programów w zakresie środowiska oraz zmieniająca w odniesieniu do udziału społeczeństwa i dostępu do wymiaru sprawiedliwości dyrektywy Rady 85/337/EWG i 96/61/WE (Dz. Urz. UE L 2003 Nr 156, poz. 17). Dokonane obwieszczenia i zawiadomienia umożliwiały zainteresowanym przedstawicielom społeczeństwa powzięcie informacji o prowadzonym postępowaniu, a także zgłoszenie co do niego uwag. W dalszej kolejności możliwe było także zapoznanie się z kolejnymi etapami prowadzonego postępowania. Dochowanie obowiązku zapewnienia możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu nie oznacza, że organ musi informować społeczeństwo o każdej czynności dokonywanej w ramach postępowania. Takie rozumienie tej normy prowadziłoby do nadinterpretacji. Przedstawiciele społeczeństwa muszą mieć możliwość dowiedzenia się o kwestiach zasadniczych w postępowaniu, na co wskazuje art. 33 ust. 1, jednakże nie będąc stronami postępowania, nie muszą być zawiadamiane o kolejnych czynnościach, a jedynie wyszczególnionych w przepisie. W przeciwnym razie prowadziłoby to do rozszerzenia stron postępowania o nieskonkretyzowany krąg przedstawicieli społeczeństwa i powodowało wypaczenie założenia prawodawcy wspólnotowego oraz krajowego ustawodawcy w tym zakresie. Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 maja 2014 r. skargę kasacyjną złożył M. S. Zaskarżając wyrok w całości zarzucił mu : I. Naruszenie prawa materialnego: 1/ art. 3 ust. 1 pkt 13 oraz art. 72 ust. 5 i art. 82 ust. 1 pkt 1 ppkt a) i b) u.o.o.ś., poprzez błędne ich zastosowanie polegające na przyjęciu, że wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dotyczy wyłącznie zamierzenia określonego jako "budowa chlewni na 1271 stanowisk", podczas gdy przedsięwzięcie dotyczy także "budowy zbiornika otwartego na gnojowicę o poj. do 200 m3 i zmiany technologii chowu ze ściółkowego na bezściółkową" (decyzja o warunkach zabudowy Nr [...]z [...] maja 2013 r.) oraz "budowy 2 silosów zbożowych o poj. 26 ton każdy" (decyzja o warunkach zabudowy Nr [...]z dnia[...]czerwca 2013 r.), które są powiązane technologicznie, przez co przedsięwzięcie jest szersze niż tylko "budowa chlewni na 1271 stanowisk" i wszystkie jego elementy winny być przedmiotem procedowania w ramach u.o.o.ś., czego w niniejszej sprawie organy administracji zaniechały; 2/ art. 66 ust. 1 pkt 1 u.o.o.ś., poprzez błędne zastosowanie polegające na uznaniu, że przedłożony przez inwestora raport środowiskowy obejmuje wszystkie elementy przedsięwzięcia, podczas gdy w rzeczywistości raport obejmuje jedynie analizę przedsięwzięcia oznaczonego jako "budowa chlewni na 1271 stanowisk", przy czym całością przedsięwzięcia jest budowa chlewni na 1271 stanowisk, budowa zbiornika otwartego na gnojowicę o pojemności do 200 m3 i zmiana technologii chowu ze ściółkowej na bezściółkową oraz budowa 2 silosów zbożowych o poj. 26 ton każdy; 3/ art. 3 ust. 1 pkt 8 ppkt c), art. 33 ust. 1 i art. 79 ust. 1 u.o.o.ś,., poprzez błędne ich zastosowanie w postaci zaniechania zapewnienia prawidłowego udziału społeczeństwa w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach inwestycji oznaczonej jako "budowa chlewni na 1271 stanowisk", poprzez zaniechanie informowania społeczeństwa o wszelkich aspektach przedmiotowej inwestycji oraz o wydanych stanowiskach organów; II. Naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy: 1/ art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., w zw. z art. 7, 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a., polegające na oddaleniu skargi oraz niestwierdzeniu nieważności decyzji organów obydwu instancji, ewentualnie ich nieuchyleniu, choć decyzje te zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa, bez zebrania i rozważenia pełnego materiału dowodowego; 2/ art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez wadliwe uzasadnienie zaskarżonego wyroku, nieodpowiadające ustawowym wymogom, polegające na całkowitym braku rozpoznania i dokonania prawidłowej oceny prawnej podniesionych w skardze zarzutów, a także zdawkowe ustosunkowanie się w uzasadnieniu wyroku do tych zarzutów; 3/ art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 151 p.p.s.a., poprzez nieuwzględnienie i oddalenie skargi w sytuacji naruszenia przez zaskarżone decyzje przepisów prawa materialnego oraz procesowego. Wskazując na powyższe zarzuty autor skargi kasacyjnej wniósł o orzeczenie zgodnie ze skargą strony skarżącej, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także o zasadzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor wskazał, że zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 13 u.o.o.ś. pod pojęciem "przedsięwzięcie" należy rozumieć zamierzenie budowlane lub inną ingerencję w środowisko polegające na przekształceniu lub zmianie sposobu wykorzystywania terenu, w tym również na wydobywaniu kopalin; przedsięwzięcia powiązane technologicznie kwalifikuje się jako jedno przedsięwzięcie, także kiedy są one realizowane przez różne podmioty. W niniejszej sprawie inwestor, wnioskiem z dnia 25 marca 2013 r., wystąpił do organu celem uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie chlewni na 1271 stanowisk. Wniosek złożony w tym zakresie dotyczył wyłącznie samej chlewni. Ten sam inwestor wystąpił w dniu 20 marca 2013 r. do tego samego organu z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla przedsięwzięcia w zakresie budowy zbiornika otwartego na gnojowicę i budowy silosów zbożowych. W ocenie autora skargi kasacyjnej istnieje powiązanie technologiczne pomiędzy dodatkowymi przedsięwzięciami (budową silosów oraz zbiornika otwartego na gnojowicę), a przedsięwzięciem objętym wnioskiem o wydanie decyzji środowiskowej. Skarżący kasacyjnie poniósł także, że choć raport oddziaływania na środowisko wspomina o elementach całości przedsięwzięcia (zbiorniku otwartym na gnojowicę i zmianie technologii chowu), to nie można zgodzić się z twierdzeniem, że pod tym kątem była badana całość przedsięwzięcia i jej wpływ na środowisko. Sąd I instancji zaniechał dalszego uzasadnienia tej kwestii. Autor skargi kasacyjnej stwierdził następnie, że minimalne wymogi wynikające z obowiązku zapewnienia społeczeństwu udziału w postępowaniu sformułowane w u.o.o.ś., które w ocenie Sądu spełnił organ I instancji, należy uznać za niewystarczające na gruncie obowiązującego stanu prawnego. Szereg zawiadomień w niniejszej sprawie było skierowanych przede wszystkim do stron prowadzonego postępowania, nie zaś do społeczeństwa. Jedynie informowanie społeczeństwa o przystąpieniu do przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko miało miejsce na wczesnym etapie postępowania, jeszcze sprzed wezwania Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska do uzupełnienia raportu środowiskowego w dniu 29 kwietnia 2013 r. - odbyło się za pomocą obwieszczenia z dnia 5 kwietnia 2013 r. Społeczeństwo zostało pozbawione możliwości uzyskania informacji co do zakresu uzupełniania raportu oraz stanowiska właściwych organów. Organy dokonały także wielu błędów w mylnym utożsamianiu informowania społeczeństwa z informowaniem stron o toczącym się postępowaniu, co skutkowało uchybieniu przez organy obowiązującym przepisom w tym zakresie. Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania, autor skargi kasacyjnej podniósł, że Sąd I instancji dokonał niewystarczającego uzasadnienia w zakresie zarzucanego naruszenia przez organy przepisów postępowania administracyjnego. Jednocześnie Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie wskazał żadnych okoliczności uzasadniających oddalenie skargi. Dowolnie poczynione ustalenia przez Sąd I instancji w zakresie oceny przez organy raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, jak również w zakresie związania organu żądaniem inwestora, twierdzenie, że informowanie społeczeństwa na minimalnym poziomie jest wystarczające - w żadnym wypadku nie ma podstaw prawnych i nie wypełnia dyspozycji art. 141 § 4 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Dlatego też, przy rozpoznawaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Biorąc po uwagę tak uregulowany zakres kontroli instancyjnej sprawowanej przez Naczelny Sąd Administracyjny, stwierdzić należy, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Autor skargi kasacyjnej zaskarżonemu wyrokowi Sądu I instancji postawił w praktyce dwa zarzuty zmierzające do zakwestionowania zaakceptowanej przez Sąd I instancji oceny organów administracji, że w przypadku planowanej inwestycji zaistniały podstawy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Pierwszy z argumentów zmierza do wykazania, że zakres inwestycji jest większy, niż to inwestor przedstawił we wniosku o wydanie decyzji środowiskowej. Nie obejmuje bowiem wyłącznie chlewni na 1271 stanowisk, ale również zmiany technologii chowu w istniejącej już chlewni ze ściółkowej na bezściółkową i budowę otwartego zbiornika na gnojowicę o pojemności do 200 m3 (wydana już została decyzja o warunkach zabudowy dla takiego zamierzenia inwestycyjnego), a także dwóch silosów zbożowych o pojemności 26 ton każdy (również wydana została już decyzja o warunkach zabudowy). Autor skargi kasacyjnej wskazał przy tym na naruszenie art. 3 ust. 1 pkt 13 u.o.o.ś., w myśl którego ilekroć w ustawie jest mowa o przedsięwzięciu – rozumie się przez to zamierzenie budowlane lub inną ingerencję w środowisko, polegającą na przekształceniu lub zmianie sposobu wykorzystania terenu, w tym również na wydobywaniu kopalin; przedsięwzięcia powiązane technologicznie kwalifikuje się jako jedno przedsięwzięcie, także jeżeli są one realizowane przez różne podmioty. W ocenie skarżącego kasacyjnie inwestycja objęta wnioskiem o wydanie decyzji środowiskowej, jak i inwestycje, wobec których wydano decyzje o warunkach zabudowy, powiązane są technologicznie, wobec czego kontrolowana w niniejszej sprawie decyzja środowiskowa jest wadliwa z uwagi na zbyt wąski zakres przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Do takiej tezy odnoszą się także zarzuty naruszenia art. 72 ust. 5 oraz 82 ust. 1 pkt 1 lit. a) i b) u.o.o.ś. Argumentacja taka nie mogła jednak przynieść oczekiwanego rezultatu, brak bowiem powiązania technologicznego pomiędzy planowaną budową chlewni na 1271 stanowisk, a zmianą technologii chowu w istniejącej już chlewni i związaną z tym budową zbiornika na gnojowicę, a także z budową dwóch silosów zbożowych. Inwestycje te prowadzone są bowiem niezależnie od siebie, zmiana technologii chowu w istniejącej chlewni, jak i budowa silosów zbożowych w żaden sposób nie determinuje procesu budowy nowej chlewni. Definicję przedsięwzięcia należy interpretować w kontekście dalszych przepisów ustawy środowiskowej. Chodzi więc o przypadki, w których inwestor planuje kilka przedsięwzięć, a przedsięwzięcia te będą powiązane technologicznie w sposób, który wpływać będzie na zakres ich oddziaływania na środowisko. W tym kontekście należy kwalifikować przedsięwzięcia jako powiązane technologicznie. Od zakresu oddziaływania na środowisko zależy tryb postępowania przed właściwymi organami, w tym ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W niniejszej sprawie istniejąca chlewnia nr 1 (tak oznaczona jest w raporcie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko), o liczbie stanowisk 370, została już zrealizowana i jest legalnie użytkowana. Zmiana technologii chowu ze ściółkowej na rusztowy ze zbiornikiem podrusztowym o pojemności 300 m3 oraz budową rezerwowego dodatkowego zbiornika na gnojowicę o pojemności do 200 m3 odnosi się wyłącznie do chlewni nr 1. Przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. Nr 213, poz. 1397 ze zm.) kwalifikację przedsięwzięcia do mogącego znacząco oddziaływać na środowisko (czy to zawsze czy potencjalnie) uzależniają wyłącznie od ilości dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP) - § 2 ust. 1 pkt 51, bądź § 3 ust. 1 pkt 102 i 103 i ust. 2 pkt 1. Zmiana technologii chowu w istniejącej już chlewni, ocenionej z punktu widzenia wpływu na środowisko na etapie jej realizacji, w sytuacji braku zmian odnośnie do ilości hodowanych zwierząt, w żaden sposób nie może wpłynąć na środowisko w rozumieniu przepisów u.o.o.ś. i ww. rozporządzenia. Te same uwagi odnoszą się do budowy dwóch silosów zbożowych. Będą one niewątpliwie służyły potrzebom zarówno istniejących dwóch chlewni, jak i chlewni planowanej, jednak z punku widzenia przepisów u.o.o.ś. nie sposób mówić w ich przypadku o powiązaniu technologicznym. W żaden sposób silosy te nie wpłyną bowiem na zakres oddziaływania na środowisko. Będzie to więc jedynie powiązanie funkcjonalne, pozostające bez znaczenia dla oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. W tej sytuacji zarzut naruszenia art. 3 ust. 1 pkt 13 oraz art. 72 ust. 5 i art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. a) i b) u.o.o.ś. był niezasadny. Za niezasadny w tej sytuacji należało uznać także zarzut naruszenia art. 66 ust. 1 pkt 1 u.o.o.ś., w myśl którego raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko powinien zawierać opis planowanego przedsięwzięcia, a w szczególności charakterystykę całego przedsięwzięcia i warunku użytkowania terenu w fazie budowy i eksploatacji lub użytkowania (lit. a), główne cechy charakterystyczne procesów produkcyjnych (lit. b) oraz przewidywane rodzaje i ilości zanieczyszczeń, wynikające z funkcjonowania planowanego przedsięwzięcia (lit. c). Naruszenia tych przepisów autor skargi kasacyjnej ponownie upatrywał w niezaliczeniu zmiany technologii chowu w istniejącej chlewni nr 1 i budowie silosów zbożowych, jako technologicznie powiązanych, do przedsięwzięcia objętego wnioskiem o wydanie decyzji środowiskowej. Skoro Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił już wyżej, że nie można tych inwestycji traktować jako powiązanych technologicznie w rozumieniu u.o.o.ś., to tak uargumentowany zarzut nie mógł przynieść oczekiwanego rezultatu. Tym niemniej należy podkreślić, że znajdujący się w aktach sprawy raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, wraz z jego uzupełnieniem, zawiera wszystkie elementy wymagane cytowanymi przepisami, odnosi się także do dwóch istniejących już chlewni. Zresztą wyłącznie z uwagi na tę prowadzoną już hodowlę tuczników raport był wymagany. W myśl art. 74 ust. 1 ustawy raport należy dołączyć do wniosku o wydanie decyzji środowiskowej jedynie w przypadku inwestycji mogącej zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. W przypadku zaś inwestycji mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko do wniosku o wydanie decyzji środowiskowej wystarczy dołączyć kartę informacyjną przedsięwzięcia (art. 74 ust. 1 pkt 2). Planowana inwestycja przewiduje maksymalną obsadę stanowisk w liczbie 1271 sztuk tuczników, co zgodnie z załącznikiem do rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. oznacza 177,94 dużych jednostek przeliczeniowych – DJP (współczynnik przeliczania sztuk rzeczywistych na DJP w przypadku tuczników wynosi 0,14). Skoro § 2 ust. 1 pkt 51 rozporządzenia jedynie chów zwierząt w liczbie nie mniejszej niż 210 DJP zalicza do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, to gdyby planowaną budowę chlewni traktować odrębnie, bez uwzględniania chlewni już istniejących, byłaby to jedynie inwestycja mogąca potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i raport byłby niepotrzebny – wystarczyłaby karta informacyjna. Skoro jednak już w chlewni nr 1 hodowla wynosi 25,9 DJP, a w chlewni nr 2 – 14 DJP, to łączna hodowla w całym gospodarstwie przekracza liczbę 210 DJP i raport w niniejszej sprawie był konieczny – inwestor złożył go wraz z wnioskiem o wydanie decyzji środowiskowej. Treść raportu uwzględnia przy tym całość hodowanych w gospodarstwie zwierząt odnośnie do wpływu hodowli na środowisko. Tym niemniej z uwagi na brak w uzasadnieniu zarzutu argumentów wobec treści raportu, poza tezą o niepotraktowaniu innych inwestycji jako całości z planowaną, szersze odniesienie się do tej treści przez Naczelny Sąd Administracyjny byłoby nieuprawnione wobec związania Sądu skargą kasacyjną. Drugim argumentem przemawiającym, w ocenie skarżącego kasacyjnie, za wadliwością wydanych w sprawie decyzji administracyjnych, a co za tym idzie – wadliwością wyroku Sądu I instancji, jest brak zapewnienia społeczeństwu udziału w postępowaniu w stopniu wymaganym przepisami u.o.o.ś. Zarzut ten sformułowany został poprzez wskazanie na art. 3 ust. 1 pkt 8 lit. c), art. 33 ust. 1 i art. 79 ust. 1 ustawy. W myśl art. 3 ust. 1 pkt 8 lit. c) ilekroć w ustawie jest mowa o ocenie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko - rozumie się przez to postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia, obejmujące w szczególności zapewnienie możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu. Przepis art. 79 ust. 1 stanowi z kolei, że przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy do jej wydania zapewnia możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu, w ramach którego przeprowadza ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Stosownie do art. 33 ust. 1 przed wydaniem i zmianą decyzji wymagających udziału społeczeństwa organ właściwy do wydania decyzji, bez zbędnej zwłoki, podaje do publicznej wiadomości informacje o: 1/ przystąpieniu do przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko; 2/ wszczęciu postępowania; 3/ przedmiocie decyzji, która ma być wydana w sprawie; 4/ organie właściwym do wydania decyzji oraz organach właściwych do wydania opinii i dokonania uzgodnień; 5/ możliwościach zapoznania się z niezbędną dokumentacją sprawy oraz o miejscu, w którym jest ona wyłożona do wglądu; 6/ możliwości składania uwag i wniosków; 7/ sposobie i miejscu składania uwag i wniosków, wskazując jednocześnie 21-dniowy termin ich składania; 8/ organie właściwym do rozpatrzenia uwag i wniosków; 9/ terminie i miejscu rozprawy administracyjnej otwartej dla społeczeństwa, o której mowa w art. 36, jeżeli ma być ona przeprowadzona; 10/ postępowaniu w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli jest prowadzone. Ostatni z cytowanych artykułów ma w ramach prowadzonego postępowania szczególne znaczenie. Wprost zobowiązuje organ prowadzący postępowanie do podania do publicznej wiadomości informacji o prowadzonym postępowaniu w przedmiocie wydania decyzji wymagających udziału społeczeństwa. Obowiązek określony powyższym artykułem ma charakter bezwzględny i oznacza konieczność powiadomienia społeczeństwa o każdej czynności w nim wymienionej. Ustawa precyzuje przy tym w art. 3 ust. 1 pkt 11, że przez podanie informacji do publicznej wiadomości uznaje się, w rozumieniu ustawy, udostępnienie informacji na stronie Biuletynu Informacji Publicznej organu właściwego w sprawie, ogłoszenie informacji w sposób zwyczajowo przyjęty w siedzibie organu właściwego w sprawie oraz ogłoszenie informacji przez obwieszczenie w sposób zwyczajowo przyjęty w miejscu planowanego przedsięwzięcia, a w przypadku projektu dokumentu wymagającego udziału społeczeństwa - w prasie o odpowiednim do rodzaju dokumentu zasięgu. W ramach prowadzonego postępowania podano do publicznej wiadomości: 1/ informację o wszczęciu postępowania (na stronie Biuletynu Informacji Publicznej Gminy w [...]oraz poprzez wywieszenie na tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy w [...] w dniach 5-19 kwietnia 2013 r. - k. 178 - 180 akt administracyjnych), 2/ obwieszczenie o przystąpieniu do przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wraz z informacją o możliwości zapoznania się z treścią raportu (na stronie Biuletynu Informacji Publicznej Gminy w [...]oraz poprzez wywieszenie na tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy w [...] w dniach 5-30 kwietnia 2013 r. - k. 183 - 184 akt administracyjnych), 3/ informację o wydaniu opinii przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...]i możliwości zapoznania się z jej treścią (na stronie Biuletynu Informacji Publicznej Gminy w [...]oraz poprzez wywieszenie na tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy w [...] - k. 196 akt administracyjnych), 4/ informację o niezałatwieniu sprawy w terminie z uwagi na postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Warszawie o wezwaniu inwestora do uzupełnienia raportu (na stronie Biuletynu Informacji Publicznej Gminy w [...] oraz poprzez wywieszenie na tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy w [...] - k. 197 akt administracyjnych), 5/ informację o wydaniu przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Warszawie postanowienia uzgadniającego realizację przedsięwzięcia i możliwości zapoznania się z jego treścią (na stronie Biuletynu Informacji Publicznej Gminy w [...] oraz poprzez wywieszenie na tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy w [...] w dniach 4-11 czerwca 2013 - k. 209-210 akt administracyjnych), 6/ informację o zakończeniu postępowania i o możliwości zapoznania się z aktami sprawy (na stronie Biuletynu Informacji Publicznej Gminy w [...]oraz poprzez wywieszenie na tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy w [...] w dniach 17-24 czerwca 2013 - k. 212-216 akt administracyjnych), 7/ informację o wydaniu decyzji (na stronie Biuletynu Informacji Publicznej Gminy w [...] oraz poprzez wywieszenie na tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy w [...] w dniach 26 lipca – 9 sierpnia 2013 - k. 222-223 akt administracyjnych), 8/ obwieszczenie z dnia 8 stycznia 2014 r. o wydaniu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Płocku decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji (na stronie Biuletynu Informacji Publicznej Gminy w [...]oraz poprzez wywieszenie na tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy w [...] do dnia 23 stycznia 2014 - k. 34-35 akt administracyjnych organu II instancji). Z powyższego zestawienia wynika, że organy obydwu instancji zapewniły społeczeństwu udział w postępowaniu o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia w sposób przewidziany w przepisach u.o.o.ś. Należy podkreślić, że poza ogólnymi stwierdzeniami autor skargi kasacyjnej nie wskazał na żadną konkretną okoliczność, która jego zdaniem świadczyłaby o pozbawieniu społeczeństwa udziału w prowadzonym postępowaniu. Należy przy tym podkreślić, że u.o.o.ś. nie zawiera normy prawnej, która wskazywałaby, że naruszenie zasad dotyczących udziału społeczeństwa w postępowaniu winno skutkować bezwzględną eliminacją z obrotu prawnego wydanych rozstrzygnięć. Zatem ewentualne naruszenie zasad postępowania musi podlegać ocenie, czy owe naruszenia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tymczasem fakt, że autor skargi kasacyjnej nie wskazuje na żadne konkretne uchybienie odnośnie do obowiązku zapewnienia społeczeństwu udziału w postępowaniu, prowadzi do konkluzji, że organy swoje obowiązki w tym zakresie wypełniły prawidłowo, co stwierdził także w zaskarżonym wyroku Sąd I instancji. Odnosząc się zaś do postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia przepisów postępowania, to uzasadnione one zostały w ten oto sposób, że skrótowe i wadliwie odniesienie się Sądu I instancji do postawionych w skardze zarzutów naruszenia przepisów materialnych doprowadziło Sąd I instancji do wydania wadliwego wyroku oddalającego skargę. Skoro jednak Naczelny Sąd Administracyjny podzielił stanowisko Sądu I instancji odnośnie do oceny legalnego zastosowania w sprawie przepisów u.o.o.ś., to zarzuty naruszenia przepisów postępowania również nie mogły przynieść oczekiwanego rezultatu. Wobec powyższego Naczelny sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.