I OSK 2054/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska, Sędzia NSA Monika Nowicka, Sędzia del. NSA Andrzej Wawrzyniak (spr.), Protokolant asystent sędziego Marta Romanowska, po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia [...] maja 2014 r. sygn. akt IV SA/Wa 415/14 w sprawie ze skargi T. S. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia [...] maja 2014 r. sygn. akt IV SA/Wa 415/14, po rozpoznaniu sprawy ze skargi T. S. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zmiany w ewidencji gruntów i budynków, oddalił skargę. Wyrok zapadł w następującym stanie sprawy: W 2011 r. T. S. złożyła do Starosty Powiatu Garwolińskiego ponowny wniosek o wprowadzenie zmian w ewidencji gruntów i budynków w zakresie granic i powierzchni działek o nr ewidencyjnych [...] i [...], położonych we wsi I., gm. Ł.. Decyzją z dnia [...] września 2011 r. Starosta Garwoliński odmówił wprowadzenia wnioskowanych zmian, a decyzją z dnia [...] października 2011 r. Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego uchylił tę decyzję i umorzył postępowanie. Powyższe decyzje zostały uchylone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia [...] lutego 2012 r. (sygn. akt IV SA/Wa 2023/11). Ponownie rozpoznając sprawę na podstawie art. 65a § 1 kpa organ I instancji postanowieniem z [...] października 2012 r. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie zmiany w ewidencji gruntów i budynków dotyczącej działek nr [...] o pow. [...]ha i nr [...] o pow. [...] ha, położonych we wsi I. gm. Ł. Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, rozpatrując zażalenie na to postanowienie, postanowieniem z dnia [...] grudnia 2012 r. utrzymał je w mocy, a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia [...] maja 2013 r. sygn. akt IV SA/Wa 368/13 uchylił obydwa powyższe postanowienia z przyczyn proceduralnych podając przy tym, że zarzuty skarżącej podniesione w skardze nie miały znaczenia dla wyniku sprawy. W toku postępowania organ administracyjny stwierdził, że postępowanie prowadzone z wniosku skarżącej jest tożsame, gdy chodzi o kwestie podmiotowe, jak i przedmiotowe oraz wysuwaną w jego toku argumentację, z postępowaniem prowadzonym z wniosku skarżącej przed Starostą Garwolińskim w 2009 r. Postępowanie to zakończyło się wówczas ostateczną decyzją Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję starosty z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] o odmowie uwzględnienia żądanych zmian w ewidencji gruntów i budynków. Zarówno w postępowaniu zainicjowanym w 2009 r., jak i w postępowaniu prowadzonym z wniosku złożonego w 2011 r., skarżąca domagała się zmian w ewidencji gruntów i budynków w stosunku do należących do niej działek z powołaniem się na dokumentację z 1960 i 1961 r. Podnosiła przy tym, że błędy w ewidencji powstały w wyniku przeprowadzenia rodzinnego podziału nieruchomości. W obu tych postępowaniach skarżąca zarzucała fałszerstwa dokumentów. Ponownie rozpoznając sprawę decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] Starosta Powiatu Garwolińskiego umorzył postępowanie w sprawie, a Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 7b ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.jedn. Dz.U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287) utrzymał w mocy wyżej wymienioną decyzję starosty. Powołując się na wytyczne Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organ wywiódł, że postępowanie jest bezprzedmiotowe, a więc podlega umorzeniu na podstawie art. 105 § 1 kpa. Jednocześnie podał, że dopóki w obrocie prawnym jest decyzja rozstrzygająca sprawę w sposób ostateczny, kolejne postępowanie dotyczące tej samej sprawy staje się niedopuszczalne i to niezależnie od prawidłowości tej ostatecznej decyzji. Dalej wskazał, że w obrocie prawnym funkcjonuje decyzja Starosty Powiatu Garwolińskiego z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] rozstrzygająca już sprawę wprowadzenia zmiany granicy i powierzchni działek nr [...] i nr [...] objętych wnioskiem skarżącej. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła T. S., kwestionując rozstrzygnięcie pod względem merytorycznym. W obszernym uzasadnieniu skarżąca opisała zdarzenia i dokumenty, które jej zdaniem winny być brane pod uwagę, ponownie zarzuciła też sfałszowanie dokumentów geodezyjnych będących podstawą ujawnienia danych w ewidencji gruntów i budynków, a w szczególności sfałszowanie mapy sytuacyjnej nr [...]. Skarżąca zarzuciła fałszerstwo zarówno geodetom – wykonawcom prac geodezyjnych, geodecie powiatowemu, jak i sędziemu prowadzącemu sprawę o rozgraniczenie nieruchomości w sprawie [...] stwierdzając, że działał "na zamówienie". W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. W zaskarżonym kasacyjnie wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga podlegała oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Sąd I instancji podniósł, że w doktrynie procesu administracyjnego przyjmuje się, że w sytuacji gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej winien wydać decyzję o umorzeniu postępowania. Z bezprzedmiotowością postępowania w rozumieniu przepisu art. 105 § 1 kpa mamy do czynienia m.in. wówczas, gdy sprawa administracyjna została już rozstrzygnięta ostatecznym orzeczeniem (res iudicata). Dopóki orzeczenie rozstrzygające w sposób ostateczny daną sprawę funkcjonuje w obrocie prawnym, kolejne postępowanie dotyczące tej samej materii jest w bezprzedmiotowe. Istotne jest przy tym, że ostateczna decyzja wydana w sprawie stanowi przesłankę umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego jedynie wówczas, gdy strona składa wniosek tożsamy z wnioskiem rozpoznanym merytorycznie ową decyzją uprzednią (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 21 października 2010 r. II SA/Bk 575/2010, LexPolonica nr 2522555). A zatem w razie stwierdzenia, że w obrocie prawnym znajduje się wydana wcześniej w tej samej sprawie ostateczna decyzja, obowiązkiem organu jest umorzenie wszczętego po raz kolejny postępowania (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 24 lutego 2011 r. II SA/Gd 893/2010, LexPolonica nr 2591780). W opinii Sądu I instancji, ponieważ wniosek skarżącej o dokonanie zmiany w ewidencji gruntów i budynków w zakresie przedmiotowym i podmiotowym pokrywa się z wnioskiem rozpoznanym przez organ I instancji decyzją z dnia [...] marca 2010 r. nr [...], utrzymaną następnie w mocy, a jednocześnie uzasadnienie wniosku wskazuje na okoliczności, które były już przedmiotem orzekania organów administracji – należy przyjąć, że w kontrolowanej sprawie mamy do czynienia z "res iudicata", a zatem zasadnie umorzono postępowanie jako bezprzedmiotowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wywiódł, że wbrew twierdzeniom skarżącej zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie pozostają w sprzeczności z wytycznymi tego Sądu zawartymi w przywołanych wyżej wyrokach. W wyroku IV SA/Wa 368/13 jednoznacznie wskazano, że zarzuty skargi czyli argumenty skarżącej w żadnej mierze nie stanowiły podstawy uchylenia zaskarżonego poprzednio postanowienia. Sąd dostrzegł wówczas uchybienia natury stricte proceduralnej i przy ponownym rozpoznawaniu sprawy organy zastosowały się do wytycznych zawartych w uzasadnieniu powyższego wyroku. Zaskarżona decyzja nie pozostaje także w sprzeczności z wytycznymi zawartymi w uzasadnieniu wyroku zapadłego w sprawie IV SA/Wa 2023/11. Wskazując na powyższe, Sąd I instancji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., skargę oddalił.. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wniosła T. S., reprezentowana przez adw. A. N. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie: 1) przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 151 p.p.s.a. poprzez jego zastosowanie i oddalenie skargi, a niezastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b, c p.p.s.a. i uchylenie decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] stycznia 2014 r. w całości, w sytuacji gdy organ naruszył art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80, art. 84 § 1, art. 86, art. 147 w związku z art. 145 § 1, § 2 i § 3 kpa, a tym samym: a) utrzymanie w obrocie prawnym decyzji wydanej z naruszeniem prawa materialnego, b) nie podjęcie z urzędu wszelkich czynności niezbędnych do wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, pomimo obowiązku stania na straży praworządności, jak również nie rozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, c) nie przesłuchanie skarżącej celem wyjaśnienia faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, d) bezzasadne nie dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu identyfikacji pisma ręcznego i technicznej ekspertyzy dokumentów, celem ustalenia czy podpis P. M. – Kierownika Powiatowego Biura Geodezji i Urządzeń Rolnych, widniejący na mapie zaewidencjonowanej w ewidencji gruntów i budynków wsi I. K. za numerem [...] w dniu [...] grudnia 1967 r. jest podpisem podrobionym, przy przyjęciu jako materiału porównawczego 4 podpisów P. M. widniejących na mapie wykazu powierzchni nr [...] zewidencjonowanej w dniu [...] października 1961 r. oraz na mapie rejestru powierzchni nr [...] zewidencjonowanej w dniu [...] listopada 1961 r., a tym samym nie przeprowadzenie dowodu mającego istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, e) nie wznowienie z urzędu postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną, a tym samym nie zbadanie czy dowody z dokumentów, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne są dokumentami podrobionymi; 2) prawa materialnego, to jest "art." 44 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. Nr 38, poz. 454 z późn. zm.) w związku z art. 7d pkt 1 i art. 22 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, poprzez utrzymywanie przez Starostę Powiatu Garwolińskiego operatu ewidencyjnego dotyczącego działek nr [...] i [...], położonych we wsi I., gm. Ł, stanowiących własność skarżącej, w stanie nieaktualnym. Na tej podstawie skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz o zasądzenie na jej rzecz od strony przeciwnej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Rozwijając powyższe zarzuty w motywach skargi kasacyjnej podniesiono, że przedmiotowa dokumentacja ewidencyjna została sfałszowana, przez co została zaniżona powierzchnia nieruchomości będącej własnością skarżącej kasacyjnie. Powołując się na wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2012 r. sygn. akt I OSK 1482/2011 wywiedziono, że w tej sytuacji w przedmiotowej sprawie obowiązkiem organu było wszczęcie postępowania wznowieniowego, gdyż – zdaniem skarżącej kasacyjnie – zgromadzony w sprawie materiał dowodowy potwierdza, że w niniejszej sprawie zachodzi przesłanka wznowienia postępowania określona w art. 145 § 1 pkt 1 kpa. W opinii skarżącej, "Stwierdzić bowiem należy, z dużym prawdopodobieństwem, iż podpis P. M. Kierownika Powiatowego Biura Geodezji i Urządzeń Rolnych widniejący na mapie sytuacyjnej nr [...] datowanej [...].12.1967 r. jest podpisem podrobionym, bowiem różni się w sposób zasadniczy od 4 podpisów P. M. widniejących na mapach z roku 1961". W piśmie procesowym z dnia [...] sierpnia 2015 r., określonym jako uzupełnienie uzasadnienia skargi kasacyjnej, T. S. przedstawiła obszerną merytoryczną argumentację odnoszącą się do kwestii związanych ze sfałszowaniem dokumentacji ewidencyjnej. Zarzuciła, że Wojewódzki Sąd Administracyjny zignorował podnoszone przez nią argumenty dotyczące powyższych kwestii. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 718), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone każdorazowo wskazanymi w skardze kasacyjnej podstawami, którymi – zgodnie z art. 174 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – może być: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Prawidłowo sporządzona skarga kasacyjna powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych oraz ich uzasadnienie (art. 176 § 1 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Przytoczenie podstaw kasacyjnych to wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które w ocenie skarżącego zostały naruszone przez sąd pierwszej instancji, oraz precyzyjne wyjaśnienie, na czym polegało niewłaściwe zastosowanie lub błędna wykładnia prawa materialnego, bądź wykazanie możliwego istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez sąd pierwszej instancji. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować. Rozpoznając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną wniesioną w niniejszej sprawie, należy stwierdzić, iż nie została ona oparta na usprawiedliwionych podstawach. W rozpatrywanej skardze kasacyjnej zarzucono zaskarżonemu wyrokowi naruszenie zarówno przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak i prawa materialnego. Zdaniem skarżącej kasacyjnie, naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, polegać miało na naruszeniu art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi "poprzez jego zastosowanie i oddalenie skargi, a niezastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b, c p.p.s.a. i uchylenie decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] stycznia 2014 r. w całości, w sytuacji gdy organ naruszył art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80, art. 84 § 1, art. 86, art. 147 w związku z art. 145 § 1, § 2 i § 3 kpa", a tym samym: "utrzymanie w obrocie prawnym decyzji wydanej z naruszeniem prawa materialnego"; "nie podjęcie z urzędu wszelkich czynności niezbędnych do wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, pomimo obowiązku stania na straży praworządności, jak również nie rozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie"; "nie przesłuchanie skarżącej celem wyjaśnienia faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy"; "bezzasadne nie dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu identyfikacji pisma ręcznego i technicznej ekspertyzy dokumentów, celem ustalenia czy podpis P. M. – Kierownika Powiatowego Biura Geodezji i Urządzeń Rolnych, widniejący na mapie zaewidencjonowanej w ewidencji gruntów i budynków wsi I. za numerem [...] w dniu [...] grudnia 1967 r. jest podpisem podrobionym, przy przyjęciu jako materiału porównawczego 4 podpisów P. M. widniejących na mapie wykazu powierzchni nr [...] zewidencjonowanej w dniu [...] października 1961 r. oraz na mapie rejestru powierzchni nr [...] zewidencjonowanej w dniu [...] listopada 1961 r., a tym samym nie przeprowadzenie dowodu mającego istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy"; "nie wznowienie z urzędu postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną, a tym samym nie zbadanie czy dowody z dokumentów, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne są dokumentami podrobionymi". Natomiast naruszenie prawa materialnego polegać miało na naruszeniu "art. 44 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. Nr 38, poz. 454 z późn. zm.) w związku z art. 7d pkt 1 i art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. 2010 r. Nr 193 poz. 1287 ze zm.), poprzez utrzymywanie przez Starostę Powiatu Garwolińskiego operatu ewidencyjnego dotyczącego działek nr [...] i [...], położonych we wsi I., gmina Ł. stanowiących własność T. S. w stanie nieaktualnym". Tak sformułowane zarzuty naruszenia przepisów postępowania i prawa materialnego nie mogły zostać uwzględnione. Jak trafnie podkreślano w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, przepis art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Jest to przepis ogólny (blankietowy) i ta jego właściwość sprawia, że strona skarżąca, chcąc powołać się na zarzut naruszenia tej regulacji powinna powiązać go z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów, którym uchybił sąd pierwszej instancji w toku rozpatrywania sprawy (por. wyroki NSA z 27 stycznia 2016 r., II GSK 856/14; z 9 kwietnia 2015 r., sygn. akt II GSK 379/14; z 28 maja 2014 r., sygn. akt II GSK 229/13; z 14 maja 2014 r., sygn. akt II GSK 384/13; z 24 maja 2012 r., sygn. akt II GSK 563/11). Wskazywano ponadto, że powyższy przepis jest tzw. przepisem wynikowym, regulującym sposób rozstrzygnięcia i bez stwierdzenia naruszenia innych przepisów, w stopniu mającym wpływ na wynik postępowania, zarzut jego naruszenia nie jest trafny (por. wyrok NSA z 11 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 2383/14). Powiązanie w rozpatrywanej skardze kasacyjnej art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z niezastosowaniem art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b, c tej ustawy powyższych wymogów nie spełnia. Regulacja zawarta w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b, c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, podobnie jak zawarta w art. 151 tej ustawy, jest również tzw. przepisem wynikowym, regulującym sposób rozstrzygnięcia. Powiązanie zaś tego zarzutu z naruszeniem przez organ art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80, art. 84 § 1, art. 86, art. 147 w związku z art. 145 § 1, § 2 i § 3 kpa nie jest związane z naruszeniem przepisów postępowania, które w ocenie skarżącego zostały naruszone przez sąd pierwszej instancji. Zauważyć przy tym wypada, że nie wiadomo w istocie, czy dalsze argumenty podniesione w ramach tego zarzutu dotyczą w ogóle postępowania prowadzonego przez Sąd I instancji, czy też odnoszą się do organu administracyjnego. Podkreślić bowiem trzeba, że w szczególności takie zarzuty, jak: "nie przesłuchanie skarżącej celem wyjaśnienia faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy"; "bezzasadne nie dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu identyfikacji pisma ręcznego i technicznej ekspertyzy dokumentów, celem ustalenia czy podpis P. M. – Kierownika Powiatowego Biura Geodezji i Urządzeń Rolnych, widniejący na mapie zaewidencjonowanej w ewidencji gruntów i budynków wsi I. za numerem [...] w dniu [...] grudnia 1967 r. jest podpisem podrobionym, przy przyjęciu jako materiału porównawczego 4 podpisów P. M. widniejących na mapie wykazu powierzchni nr [...] zewidencjonowanej w dniu [...] października 1961 r. oraz na mapie rejestru powierzchni nr [...] zewidencjonowanej w dniu [...] listopada 1961 r., a tym samym nie przeprowadzenie dowodu mającego istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy"; "nie wznowienie z urzędu postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną, a tym samym nie zbadanie czy dowody z dokumentów, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne są dokumentami podrobionymi" – nie mogą być w ogóle stawiane sądowi administracyjnemu, który – stosownie do art. 106 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – może jedynie przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Nie może więc w szczególności ani przesłuchiwać skarżącej, ani przeprowadzać dowodu z opinii biegłego. Nie może też wznawiać z urzędu postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną, jak również badać czy dowody z dokumentów, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne są dokumentami podrobionymi. W tym stanie rzeczy podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przepisów postępowania nie był uzasadniony, gdyż nie wykazał możliwego istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez sąd pierwszej instancji. Również wyżej przedstawiony zarzut naruszenia prawa materialnego nie był uzasadniony, ponieważ nie wyjaśniał należycie, na czym polegać miało niewłaściwe zastosowanie lub błędna wykładnia prawa materialnego przez sąd pierwszej instancji. Podkreślić trzeba, że Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał za prawidłowe stanowisko organów administracyjnych, iż skoro w 2009 i 2010 r. toczyło się już postępowanie z wniosku skarżącej w tym samym przedmiocie, jak w niniejszym postępowaniu i tamto postępowanie zostało zakończone ostateczną decyzją, to w sprawie tej mamy do czynienia z powagą rzeczy osądzonej. W związku z tym ponowne rozstrzygnięcie przez organ sprawy załatwionej wcześniej decyzją ostateczną jest możliwe tylko po uchyleniu pierwotnej decyzji w ustalonym przez prawo trybie. Uznano więc, że gdyby organ administracyjny wydał decyzję merytorycznie rozpatrującą wniosek skarżącej w sytuacji, gdy poprzednio wydana decyzja pozostaje w obrocie prawnym, decyzja taka dotknięta byłaby wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 3 kpa. Sąd I instancji nie stosował zatem przywoływanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego, a więc nie mógł ich naruszyć, rozstrzygając sprawę jedynie na gruncie przepisów procesowych. Zauważyć wypada, że skarżąca kasacyjnie w istocie nie kwestionuje, że w niniejszej sprawie zachodzi tożsamość ze sprawą zakończoną decyzją Starosty Powiatu Garwolińskiego z dnia [...] marca 2010 r. nr [...], utrzymaną następnie w mocy decyzją Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...], a jedynie podaje, że wnioskowane zmiany wynikają z faktu sfałszowania wymienionych przez nią dokumentów. Podnoszone przez nią argumenty w istocie więc nie odnoszą się do treści zapadłych rozstrzygnięć. Mając na względzie powyższe należy stwierdzić, iż wniesiona w niniejszej sprawie skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Jak już wyżej zaznaczono, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować. W tym stanie rzeczy, skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, na mocy art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.