III SA/Kr 696/14

Kraków, dnia 9 maja 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janusz Kasprzycki po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A Spółki z o.o. z siedzibą w N na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 6 lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanawia odmówić wstrzymania wykonania decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 6 lutego 2014 r. nr [...] Decyzją z dnia 6 lutego 2014 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] 2013 r. nr [...] o nałożeniu na A Spółkę z o.o. z siedzibą w N kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. W skardze na powyższą decyzję, pełnomocnik skarżącej Spółki zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako P.p.s.a.), Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o których mowa w cytowanym przepisie należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi akt ten zostanie wzruszony. W analizowanym przepisie chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot wyegzekwowanego świadczenia, albo przez przywrócenie pierwotnego stanu rzeczy. Natomiast trudne do odwrócenia skutki mogą być zarówno prawne, jak i faktyczne. Rodzaj i zakres wystąpienia tych skutków musi być oceniony na podstawie obowiązującego prawa oraz sytuacji faktycznej, w jakiej znalazła się strona obciążona obowiązkami określonymi w decyzji (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lipca 2008 r., sygn. akt II GZ 139/08). Przechodząc do rozstrzygnięcia kwestii wstrzymania wykonania decyzji o nałożeniu kary pieniężnej, wskazać w pierwszej kolejności należy, że na wnioskodawcy spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie zaskarżonego aktu administracyjnego popartego materiałem dowodowym, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Dokonując oceny złożonego wniosku w okolicznościach przedmiotowej sprawy, Sąd uznał, iż brak jest uzasadnienia dla wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca Spółka nie uprawdopodobniła, że zachodzą ustawowe przesłanki wstrzymania wykonania decyzji, bowiem nie wskazała żadnych okoliczności, które dawałyby podstawę do przyjęcia, iż w realiach tej konkretnej sprawy zachodzi po stronie skarżącej Spółki niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ograniczenie się do wskazania treści przepisu stanowiącego podstawę wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie spełnia wymogu uprawdopodobnienia wstrzymania jej wykonania. W takiej sytuacji Sąd pozbawiony został możliwości oceny zasadności wniosku, polegającej na zbadaniu, czy wykonanie decyzji o nałożeniu kary pieniężnej może rodzić dla skarżącej skutki, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym jednolicie przyjmuje się, że wskazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków wymaga podania okoliczności, z którymi wiąże się szkoda lub trudne do odwrócenia skutki. Skarżący we wniosku o wstrzymanie wykonania aktu obowiązany jest wskazać okoliczności, które w jego ocenie uzasadniają wniosek, co do tego, że wykonanie aktu może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki (por. postanowienia NSA: z dnia 17 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 1273/12, z dnia 26 czerwca 2012 r., sygn. akt II FZ 497/12, z dnia 22 czerwca 2012 r., sygn. akt I GZ 106/12, z dnia 1 sierpnia 2012 r., sygn. akt II OZ 664/12). Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na mocy art. 61 § 3 i 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.