I OSK 2895/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Joanna Runge-Lissowska Sędziowie NSA Wiesław Morys del. WSA Przemysław Szustakiewicz (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Piotr Baryga po rozpoznaniu w dniu 5 kwietnia 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M.M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 maja 2014 r. sygn. akt II SA/Wa 2123/13 w sprawie ze skargi M.M. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego w sprawie zwolnienia z zajmowanego stanowiska i przeniesienia na niższe stanowisko służbowe oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 13 maja 2014 r., sygn. akt II SA/Wa 2123/13, oddalił skargę M. M. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] sierpnia 2013 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie zwolnienia z zajmowanego stanowiska i przeniesienia na stanowisko niższe. Sąd I instancji przedstawił następujący stan sprawy: Komendant Główny Policji, orzeczeniem z dnia [...] października 2012 r., uznał M. M. winnym popełnienia zarzucanych mu w postępowaniu dyscyplinarnym czynów i wymierzył mu karę dyscyplinarną wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe. Komendant Główny Policji, rozkazem personalnym z dnia [...] grudnia 2012 r., z dniem 31 grudnia 2012 r. zwolnił M. M. − radcę Wydziału Rozwoju Naukowego Centralnego Laboratorium Kryminalistycznego Policji (dalej: CLKP) z zajmowanego stanowiska i z dniem 1 stycznia 2013 r. przeniósł go na niższe stanowisko służbowe specjalisty Wydziału Rozwoju Naukowego CLKP. Minister Spraw Wewnętrznych, po rozpatrzeniu wniosku M. M. o stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego, decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r., odmówił stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego z dnia [...] grudnia 2012 r. Minister Spraw Wewnętrznych, po rozpoznaniu wniosku M. M. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] czerwca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi M. M., uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Podniesiono, że rozkaz personalny z dnia [...] grudnia 2012 r. został przesłany w dniu 11 grudnia 2012 r. na adres: ul. W.. Przesyłka po raz pierwszy została awizowana w dniu 11 grudnia 2012 r., a po raz drugi w dniu 19 grudnia 2012 r., zaś jako nieodebrana w dniu 28 grudnia 2012 r. została zwrócona organowi z adnotacją "lokal zamknięty". Przyjęto więc, że doręczenie przedmiotowego rozkazu personalnego nastąpiło skutecznie (w ramach tzw. doręczenia zastępczego) w dniu 25 grudnia 2012 r., a ponieważ nie wniesiono środka zaskarżenia, rozkaz personalny stał się ostateczny i prawomocny. Omyłkowe przyjęcie przez organ, że dniem doręczenia tego rozkazu jest 28 grudnia 2012 r. nie miało znaczenia w przedmiotowej sprawie. M. M. wskazał, że rozkaz personalny został mu błędnie przesłany na adres: ul. W., a nie na adres właściwy − ul. W.. W czasie zwolnienia lekarskiego przebywał w lokalu przy ul. W. i taki też adres widnieje w rubryce "dane adresowe ubezpieczonego" na zaświadczeniach lekarskich obejmujących okres od 15 października 2012 r. do 11 stycznia 2013 r. Zauważono, że M. M., decyzją z dnia 13 sierpnia 2003 r., otrzymał tymczasową kwaterę w miejscu pełnienia służby przy ul. W. i taki też adres figuruje w jego dokumentach personalnych jako adres zamieszkania. Ponadto, w dniu 4 lipca 2012 r. złożył on oświadczenie mieszkaniowe do ustalenia uprawnień do równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego. W jego aktach osobowych brak jest także informacji o zmianie miejsca zamieszkania. Zgodnie § 13 pkt 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz.U. nr 151, poz. 1261) policjant musi niezwłocznie pisemnie poinformować przełożonego w sprawach służbowych o zmianie miejsca zamieszkania. Adres wpisany na zaświadczeniu lekarskim nie jest takim pismem. Tym samym gdy strona, nie podając nowego adresu, zmienia miejsce zamieszkania lub nie przebywa pod wskazanym adresem, doręczenie pisma pod dotychczasowym adresem ma skutek prawny (art. 41 § 2 K.p.a.). Sąd I instancji podniósł, że zakres postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji jest ograniczony do badania przesłanek nieważnościowych, a więc do weryfikacji samej decyzji z wyłączeniem możliwości rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, której ta decyzja dotyczy. W przedmiotowej sprawie nie doszło do naruszenia art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a., tj. przepisów o właściwości. Zdaniem M. M. organem właściwym do wydania decyzji w sprawie osobowej policjanta zatrudnionego w CLKP jest dyrektor instytutu badawczego, jakim jest CLKP, nie zaś Komendant Główny Policji. Zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U z 2015 r. poz. 355 ze zm.) do mianowania policjanta na stanowiska służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk, właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) Policji oraz komendanci szkół policyjnych. W przepisie tym nie został wymieniony Dyrektor CLKP, co oznacza, że nie jest on przełożonym właściwym w sprawach osobowych policjantów CLKP, a jedynie kierownikiem jednostki organizacyjnej Policji. Podniesiono, że zgodnie z § 1 ust. 2 i ust. 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 30 września 2010 r. w sprawie utworzenia jednostki badawczo-rozwojowej − Centralne Laboratorium Kryminalistyczne Policji (Dz.U. nr 181, poz. 1227) jednostka wchodzi w skład Policji a nadzór nad CLKP sprawuje minister właściwy do spraw wewnętrznych za pośrednictwem Komendanta Głównego Policji. M. M. jest natomiast funkcjonariuszem Policji pełniącym służbę w CLKP, nie zaś pracownikiem "cywilnym" instytutu badawczego w rozumieniu art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o instytutach badawczych (Dz.U. z 2016 r. poz. 371), z którym stosunek pracy został nawiązany na podstawie umowy o pracę. Stwierdzono także, że rozkaz personalny z dnia [...] grudnia 2012 r. nie był wydany bez podstawy prawnej (art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.). Podstawę prawną przedmiotowego rozkazu personalnego stanowiły: art. 38 ust. 1 ustawy o Policji oraz § 8 ust. 1 pkt 1 w zw. z § 9 ust. 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz.U z 2015 r. poz. 1236). Nie doszło także do rażącego naruszenia prawa o czym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Wydanie rozkazu personalnego z dnia [...] grudnia 2012 r. było bezpośrednią konsekwencją wymierzenia M. M. kary dyscyplinarnej. W rozkazie tym obniżono również wysokość dodatku służbowego, ponieważ w sprawie wystąpił szczególnie uzasadniony przypadek, o którym mowa w § 9 ust. 5 rozporządzenia − wymierzenie kary dyscyplinarnej za naruszenie przez policjanta dyscypliny służbowej w czasie służby. Brak więc było podstaw do przyznania M. M. dodatku służbowego w tej samej wysokości, w jakiej pobierał on dotychczas dodatek służbowy. Nie doszło także do rażącego naruszenia prawa poprzez przeniesienie M. M. na stanowisko niższe − specjalisty w 6 grupie zaszeregowania, nie zaś na stanowisko bezpośrednio niższe − eksperta w 9 grupie zaszeregowania. Zgodnie z art. 38 ust. 1 ustawy o Policji, policjanta przenosi się na "niższe stanowisko" służbowe w razie wymierzenia kary dyscyplinarnej wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe, co nie oznacza stanowiska "bezpośrednio niższego". Na stanowisku eksperta w 9 grupie zaszeregowania wymagane jest posiadanie wykształcenia wyższego z tytułem zawodowym magistra lub innym równorzędnym wymaganym na stanowisku eksperta, którego to warunku M. M. nie spełniał. WSA w Warszawie zauważył, że doszło do naruszenia art. 10 K.p.a. Z akt administracyjnych sprawy nie wynika, aby M. M. został zawiadomiony przed wydaniem rozkazu personalnego z dnia [...] grudnia 2012 r. o możliwości zapoznania się z aktami sprawy oraz wypowiedzenia się co do zgłoszonych żądań. Uchybienie to jednak nie miało istotnego wpływu na wynik przedmiotowej sprawy. Skargę kasacyjna wniósł M. M., żądając uchylenia wyroku WSA w Warszawie i rozpoznania sprawy albo uchylenia wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Zarzucono: "I. W oparciu o pierwszą podstawę kasacyjną z art. 174 pkt 1 P.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego. tj.: 1. art. 156 § 1 pkt. 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 158 § 1 k.p.a., art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 134 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a — poprzez odmowne rozpatrzenie zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2013 r., utrzymaną w mocy decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. Ministra Spraw Wewnętrznych, przywoływanego dalej jako "organ nadzoru", wniosku skarżącego z 19 maja 2013 r. o stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. Komendanta Głównego Policji, przywoływanego dalej jako "organ", podczas gdy wniosek ten był niedopuszczalny, bowiem brak jest możliwości prawnych stwierdzenia nieważności decyzji, która nie weszła do obrotu i nie wywołała skutków prawnych — wyżej wskazane naruszenie prawa jest konsekwencją naruszenia przepisów wskazanych poniżej w punktach od 3 do 15. Z ostrożności procesowej — na wypadek przyjęcia przez Naczelny Sąd Administracyjny, że organ nadzoru prawidłowo odmówił zaskarżonymi decyzjami stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego nr [...], bowiem nie stwierdza się nieważności decyzji, która nie weszła do obrotu i nie wywołała skutków prawnych — Sądowi I instancji zarzucam naruszenie przepisu: 2. art. 107 § 1 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt. 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. — poprzez pominięcie w uzasadnieniu faktycznym i prawnym zaskarżonych decyzji organu nadzoru nr [...] oraz nr [...], że zapadłe rozstrzygnięcie wynika z faktu, iż rozkaz personalny nr [...] nie został skarżącemu skutecznie doręczony, a w konsekwencji tego naruszenia nie wszedł do obrotu prawnego i nie wywołał żadnych skutków prawnych, co oznacza, że brak jest możliwości prawnych stwierdzenia jego nieważności, bowiem nie stwierdza się nieważności decyzji, która nie weszła do obrotu i nie wywołała skutków prawnych. Ponadto 3. art. 61 § 4 k.p.a. w zw. z § 18 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. U. Nr 151, poz. 1261), przywoływanego dalej jako "rozporządzenie w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów", w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. — poprzez jego niezastosowanie, a w konsekwencji niezawiadomienie skarżącego o wszczęciu wobec niego z urzędu postępowania zakończonego wydaniem rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. w sprawie wykonania kary dyscyplinarnej wymierzonej skarżącemu orzeczeniem nr 56 z dnia [...] października 2012 r., w szczególności zważywszy, że orzeczenie to również zostało wydane podczas choroby skarżącego i nie zostało mu doręczone (w sprawie tej toczy się inne postępowanie sądowe), w wyniku czego skarżący dopiero w marcu 2013 r. dowiedział się o zakończeniu postępowania dyscyplinarnego, w którym Komendant Główny Policji wydał wspomniane orzeczenie o ukaraniu w pierwszej instancji, przywoływane dalej jako "orzeczenie nr 56", jak i przeprowadzeniu postępowania w sprawie jego wykonania, w którym organ ten wydał wspomniany rozkaz personalny, przywoływany również jako "rozkaz personalny nr [...]"; 4. art. 9 k.p.a. w zw. z § 18 ust. 2 rozporządzenia w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. — poprzez jego niezastosowanie, a w konsekwencji niepoinformowanie skarżącego o jakichkolwiek okolicznościach mających wpływ na prawa i obowiązki strony w postępowaniu administracyjnym zakończonym wydaniem rozkazu personalnego nr [...], w szczególności polegające na niepouczeniu skarżącego o obowiązku strony, o którym mowa w art. 41 § 1 k.p.a., oraz skutkach zaniedbania tego obowiązku, o których mowa w art. 41 § 2 k.p.a.; 5. art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z § 18 ust. 2 rozporządzenia w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. — poprzez jego niezastosowanie, a w konsekwencji pozbawienie skarżącego, wskutek wyżej wskazanych naruszeń prawa, zagwarantowanych tym przepisem uprawnień strony do czynnego udziału w postępowaniu i obrony swoich praw; 6. art. 14 k.p.a. w zw. z § 18 ust. 2 rozporządzenia w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. — poprzez jego niezastosowanie, a w konsekwencji nieudokumentowanie w jakiejkolwiek formie czynności ustalenia adresu skarżącego na potrzeby wysyłki do niego w dniu 7 grudnia 2012 r. korespondencji, w której miał się znajdować rozkaz personalny nr [...]; 7. § 13 pkt 6 rozporządzenia w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów w zw. z § 18 ust. 2 tego rozporządzenia w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. — poprzez zastosowanie tego przepisu, który stanowi, że policjant jest obowiązany niezwłocznie poinformować w pisemnym raporcie drogą służbową przełożonego właściwego w sprawach osobowych o zmianie miejsca zamieszkania, podczas gdy zawarta w tym przepisie norma nie znajduje zastosowania w zaistniałym stanie faktycznym, bowiem: — policjant w trakcie zwolnienia z obowiązków służbowych z powodu choroby informuje przełożonego o czasowej zmianie miejsca pobytu wyłącznie poprzez przedłożenie zaświadczenia lekarskiego, o którym mowa w przepisie 17 wyżej wskazanego rozporządzenia, w którym w rubryce "dane adresowe ubezpieczonego" wpisuje się rzeczywisty adres pobytu chorego, — w toku postępowania administracyjnego poprzedzającego wydanie decyzji w formie rozkazu personalnego, w zakresie dotyczącym obowiązku zawiadomienia organu prowadzącego to postępowanie o zmianie adresu strony, zastosowanie ma niżej wskazany przepis art. 41 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, jak również poprzez nieprawidłową wykładnię tego przepisu polegającą na przyjęciu, że poinformowanie w niewłaściwej formie przełożonego właściwego w sprawach osobowych o zmianie przez policjanta miejsca zamieszkania, tj. poprzez przedłożenie zaświadczenia lekarskiego zamiast pisemnego raportu, oznacza, że przełożony ten (organ) nie powziął informacji o wspomnianej zmianie miejsca (adresu) zamieszkania; 8. art. 41 § 1 k.p.a. w zw. z § 18 ust. 2 rozporządzenia w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. — poprzez błędne przyjęcie, że przepis ten, który stanowi, że w toku postępowania strona ma obowiązek zawiadomić organ administracji publicznej o każdej zmianie swego adresu, nie ma zastosowania w sprawie dotyczącej zmiany stosunku służbowego policjanta, podczas gdy: — w myśl § 18 ust. 2 tego rozporządzenia w sprawie osobowej dotyczącej zmiany stosunku służbowego w zakresie nieuregułowanym rozporządzeniem stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, a zatem skoro rozporządzenie to nie reguluje zagadnienia doręczeń — w szczególności przepisem takim nie jest § 13 pkt 6 — zastosowanie mają przepisy zawarte w rozdziale 8 "Doręczenia" Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym art. 41 § 1 k.p.a. (na tej samej zasadzie mają zastosowanie pozostałe przepisy tego Kodeksu, które przywołane zostały w niniejszej skardze kasacyjnej), — w przepisie tym mowa jest o "swym adresie" (a nie adresie zamieszkania, o który mowa jest w § 13 ust. 6 ww. rozporządzenia), rozumianym jako każdy adres, w tym adres czasowego pobytu strony (niepokrywający się z adresem stałego zamieszkania, o którego zmianie policjant informuje przełożonego pisemnym raportem), pod który należy kierować korespondencję, tak aby zgodnie z wolą strony trafiła ona do rąk własnych adresata; 9. art. 41 § 2 k.p.a. w zw. z § 18 ust. 2 rozporządzenia w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. — poprzez nieprawidłową wykładnię tego przepisu, który stanowi, że w razie zaniedbania obowiązku określonego w 1 doręczenie pisma pod dotychczasowym adresem ma skutek prawny, a w konsekwencji jego niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym przyjęciu, że wystąpił skutek doręczenia rozkazu personalnego nr [...] w związku z rzekomym niewywiązaniem się przez skarżącego z obowiązku, o którym mowa w § 13 pkt. 6 ww. rozporządzenia, podczas gdy: — z jasnej dyspozycji przepisu art. 41 § 2 k.p.a. wynika, że ma on zastosowanie wyłącznie w razie zaniedbania przez stronę obowiązku określonego w art. 41 § 1 k.p.a., a nie obowiązku określonego w innym przepisie, jak błędnie przyjął Sąd, w postępowaniu wszczętym z urzędu organ winien pouczyć stronę — czego organ nie uczynił — o obowiązku, o którym mowa w przepisie art. 41 § 1 k.p.a., oraz o skutkach zaniedbania tego obowiązku, o których mowa w przepisie art. 41 § 2 k.p.a., w przeciwnym razie przepisy te nie mają zastosowania, co Sąd pominął, — przepisy art. 41 § 1 i 2 k.p.a. nie regulują, w jakiej formie strona zawiadamia o zmianie swego adresu, a zatem nie można wywodzić niedopelnienia przez stronę obowiązku, o którym mowa w tych przepisach, z niedochowania właściwej — zdaniem Sądu — formy tego zawiadomienia, tj. pisemnego raportu, — skarżący zawiadomił organ o zmianie swego adresu przedkładając zaświadczenia lekarskie, w których jego adres (adres jego pobytu), tj. Warszawa, ul. W. m. 32, figuruje w rubryce "dane adresowe ubezpieczonego", chociaż skarżący nie wiedział o toczącym się postępowaniu i nie ciążył na nim taki obowiązek, bowiem nie został o nim pouczony; 10. art. 44 § 1-4 k.p.a. w zw. z art. 42 § 1 k.p.a. w zw. z § 18 ust. 2 rozporządzenia w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. — poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym przyjęciu fikcji prawnej doręczenia rozkazu personalnego nr [...] w związku z niepodjęciem przez skarżącego z placówki pocztowej przesyłki awizowanej pod adresem: Warszawa, ul. W. m. 19, pod którym nikt nie przebywał, i który to adres w okresie obejmującym przeprowadzenie postępowania oraz wydanie tego rozkazu ([...] grudnia 2012 r.), wysłanie go (7 grudnia 2012 r.), jego dwukrotne awizowanie (11 i 19 grudnia 2012 r.), uznanie jego doręczenia za skuteczne (28 grudnia 2012 r.), jak również przyjęcie, że wywołał skutki materialnoprawne (1 stycznia 2013 r.) i uprawomocnił się (11 stycznia 2013 r.), nie był adresem mieszkania strony w rozumieniu przepisu art. 42 § 1 k.p.a., bowiem skarżący podczas swojej choroby przebywał pod adresem: Warszawa, ul. W. m. 32, który to adres został odnotowany w rubryce "dane adresowe ubezpieczonego" w zaświadczeniach lekarskich obejmujących okres od 15 października 2012 r. do 11 stycznia 2013 r. i był organowi znany, co Sąd pominął pomimo przeprowadzenia dowodu z uwierzytelnionych kopii wspomnianych zaświadczeń lekarskich przesłanych Sądowi przez organ (zarzut ten został rozwinięty poniżej w punktach od 11 do 13); 11. art. 44 § 1 k.p.a. w zw. z § 18 ust. 2 rozporządzenia w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. — poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym przyjęciu, że organ podjął próbę doręczenia rozkazu personalnego nr [...] w sposób wskazany w art. 42 § 1 k.p.a., podczas gdy rozkaz ten został wysłany na adres: Warszawa, ul. W. m. 19, niebędący w danym czasie adresem strony w rozumieniu tego przepisu, oraz na błędnym przyjęciu, że okres czternastu dni od dnia pierwszego awizowania przesyłki upłynął w dniu 28 grudnia 2012 r., podczas gdy ostatni dzień tego okresu, liczonego od dnia 11 grudnia 2012 r., upłynął w dniu 25 grudnia 2012 r.; 12. art. 44 § 2 i § 3 k.p.a. w zw. z § 18 ust. 2 rozporządzenia w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. — poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym przyjęciu, że rozkaz personalny nr [...] był skutecznie dwukrotnie awizowany, podczas gdy przesyłka z tym rozkazem była awizowana pod wyżej wskazanym, niewłaściwym adresem; 13. art. 44 § 4 k.p.a. w zw. z § 18 ust. 2 rozporządzenia w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. — poprzez jego zastosowanie, polegające na uznaniu doręczenia rozkazu personalnego nr [...] za dokonane wraz z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w art. 44 § 1 k.p.a., podczas gdy przepis ten nie miał zastosowania wskutek wysłania tego rozkazu na wyżej wskazany, niewłaściwy adres; Nadto 14. art. 109 § 1 k.p.a. w zw. z § 18 ust. 2 rozporządzenia w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. — poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym przyjęciu, że rozkaz personalny nr [...] został skarżącemu skutecznie doręczony w ramach tzw. doręczenia zastępczego przez awizo (fikcji prawnej doręczenia, podczas gdy rozkaz ten nie został skarżącemu skutecznie doręczony; 15. art. 110 k.p.a. w zw. z § 18 ust. 2 rozporządzenia w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. — poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym przyjęciu, że Komendant Główny Policji jest związany rozkazem personalnym nr [...] od chwili przyjęcia fikcji prawnej jego doręczenia skarżącemu, podczas gdy wskutek niedoręczenia skutecznie tego rozkazu skarżącemu nie wszedł on do obrotu prawnego i nie wywołał skutków prawnych; Ponadto, z daleko idącej ostrożności procesowej 16. art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. — poprzez jego nieprawidłową wykładnię, a w konsekwencji błędne przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie nie zaistniała określona w tym przepisie przesłanka nieważnościowa, a zatem że nie doszło do wydania z naruszeniem przepisów o właściwości rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] grudnia 2012 r., a następnie wydanie z naruszeniem tego przepisu zaskarżonej decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych nr [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. o odmowie stwierdzenia nieważności tego rozkazu, utrzymanej w mocy decyzją tego organu nadzoru nr [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r.; 17. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. — poprzez jego nieprawidłową wykładnię, a w konsekwencji błędne przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie nie zaistniała co najmniej jedna z określonych w tym przepisie przesłanek nieważnościowych, a zatem że nie doszło do wydania bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] grudnia 2012 r., a następnie wydanie z naruszeniem tego przepisu zaskarżonej decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych nr [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. o odmowie stwierdzenia nieważności tego rozkazu, utrzymanej w mocy decyzją tego organu nadzoru nr [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r.; 18. § 9 ust. 5 w zw. z § 8 ust. 8 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. nr 152 nr, poz. 1732 ze zm.) w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. — poprzez zastosowanie przepisu 9 ust. S rozporządzenia, który stanowi, że w szczególnie uzasadnionych przypadkach dodatek służbowy podlega obniżeniu, a przepisy § 8 ust. 5-8 stosuje się odpowiednio, podczas gdy adresat rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. w dacie jego wydania nie miał przyznanego dodatku służbowego, a zatem nie mógł mu być taki dodatek obniżony, natomiast w tej dacie przysługiwał mu dodatek funkcyjny w wysokości 2000 zł, którego rozstrzygnięcie tego rozkazu nie obejmuje; powyższa okoliczność wskazuje, że rozkaz personalny nr [...] wydany został z naruszeniem przepisu art. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.; 19. art. 32 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.), przywoływanej dalej jako "ustawa o Policji", w zw. z art. 38 ustawy o Policji, § 1 ust. 3, § 9 ust. 5 w zw. z § 8 ust. 8 pkt 1 wyżej wskazanego rozporządzenia w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. — poprzez nieprawidłową wykładnię przepisu art. 32 ust. 1 ustawy o Policji, który stanowi, że do mianowania policjanta na stanowisko służbowe oraz przenoszenia i zwalniania z tych stanowisk właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) Policji oraz komendanci szkół policyjnych, a w konsekwencji zastosowanie tego przepisu oraz błędne przyjęcie, że rozkaz personalny nr [...] został wydany przez organ właściwy, którego właściwość w konkretnej sprawie indywidualnej wynika z tego przepisu prawa, podczas gdy właściwość ta z przywołanego przepisu nie wynika, w szczególności zaś nie stanowi on podstawy do określenia organu właściwego do wydania decyzji w sprawach osobowych, które nie zostały w tym przepisie wymienione, tj. ustalenia wysokości miesięcznych stawek kwotowych uposażenia zasadniczego policjanta, o którym mowa w § 1 ust. 3 wyżej wskazanego rozporządzenia, oraz określenia (zmiany) wysokości dodatku funkcyjnego albo służbowego, o których mowa w § 8 ust. 8 pkt 1 i § 9 ust. 5 tego rozporządzenia; w następstwie którego organ nadzoru wydał decyzję nr [...] o odmowie stwierdzenia nieważności tego rozkazu, utrzymaną w mocy decyzją nr [...]; powyższe okoliczności — jak również okoliczności wskazane w poniższych zarzutach — wskazują, że rozkaz personalny nr [...] wydany został z naruszeniem przepisu art. art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a.; 20. art. 4 ust. 3b ustawy o Policji w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. — poprzez jego niezastosowanie, podczas gdy przepis ten wyłącza spod działania ustawy o Policji organizację instytutu badawczego, do której należy realizacja przez dyrektora instytutu polityki kadrowej oraz podejmowanie przez niego decyzji w sprawach osobowych policjantów zatrudnionych w instytucie badawczym, pozostawiając te kwestie regulacjom ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o instytutach badawczych (Dz.U. nr 96, poz. 618 ze zm.), przywoływanej dalej jako "ustawa o instytutach badawczych"; 21. art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy o instytutach badawczych w zw. z art. 4 ust. 3b ustawy o Policji w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. — poprzez: — błędną wykładnię tego przepisu, który stanowi, że dyrektor realizuje politykę kadrową, polegającą na przyjęciu, że zgodnie z tym przepisem dyrektor instytutu badawczego realizuje politykę kadrowa, ale jedynie w stosunku do pracowników cywilnych, podczas gdy treść tego przepisu jest jasna i takiego zastrzeżenia nie zawiera, — a w konsekwencji, niezastosowanie tego przepisu, podczas gdy z jego brzmienia jednoznacznie wynika, że dyrektor instytutu realizuje politykę kadrową w odniesieniu do policjantów zatrudnionych w instytucie badawczym, w sytuacji gdy do przejawów realizacji tej polityki należy podejmowanie decyzji w sprawach osobowych, a w szczególności w sprawach, o których mowa w art. 32 ust. 1 ustawy o Policji, jak również w sprawach o których mowa w § 1 ust. 3, § 8 ust. 8 pkt 1 i § 9 ust. 5 wyżej wskazanego rozporządzenia w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego; 22. art. 24 ust. 1 pkt 6 ustawy o instytutach badawczych w zw. z art. 4 ust. 3b ustawy o Policji w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. — poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, w której ustawa ta zastrzega do właściwości dyrektora instytutu badawczego załatwianie spraw osobowych podległych mu policjantów i podejmowanie decyzji administracyjnych w tym zakresie, bowiem z przepisu tego jednoznacznie wynika, że dyrektor instytutu podejmuje decyzje we wszystkich sprawach dotyczących instytutu z wyjątkiem spraw należących do zakresu działania rady naukowej; 23. art. 64 ustawy o instytutach badawczych w zw. z art. 4 ust. 3b ustawy o Policji w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. — poprzez jego niezastosowanie, podczas gdy przepis ten winien być zastosowany, zawiera bowiem zamknięty katalog spraw, których zasady określają przepisy właściwe dla Policji w odniesieniu do pracowników instytutów będących jednocześnie funkcjonariuszami Policji; w katalogu tym nie wymienia się spraw, o których mowa w art. 32 ust. 1 ustawy o Policji; 24. art. 4 ust. 3a i 3b ustawy o Policji w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. — poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy z zestawienia brzmień przepisu art. 4 ust. 3a ustawy o Policji (przepisu prawa materialnego odnoszącego się do Wyższej Szkoły Policji w Szczytnie, dalej: "WSPol.") i przepisu art. 4 ust. 3b ustawy o Policji (przepisu prawa materialnego odnoszącego się do instytutu badawczego — Centralne Laboratorium Kryminalistyczne Policji, dalej: "CLKP"), jak również z zestawienia brzmień postanowienia § 1 ust. 1 Statutu WSPoI., nadanego uchwałą nr 86J1112012 Senatu WSPol. z dnia 31 stycznia 2012 r., i postanowienia 1 Statutu CLKP, nadanego zarządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nr 40 z dnia 2 listopada 2010 r. (Dz. Urz. MSWiA nr 13, poz. 16), zmienionego zarządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nr 49 z dnia 3 grudnia 2010 r. (Dz. Urz. MSWiA nr 15, poz. 75), jednoznacznie wynika, że WSPol. jest publiczną szkołą wyższą oraz jednostką organizacyjną Policji, podczas gdy CLKP jest instytutem badawczym, natomiast jednostką organizacyjną Policji w rozumieniu ustawy o Policji nie jest; 25. § 1 ust. 1 w zw. z § 1 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 30 września 2010 r. w sprawie utworzenia jednostki badawczo-rozwojowej — Centralne Laboratorium Kryminalistyczne Policji (Dz. U. nr 182, poz. 1227), przywoływanego dalej jako "rozporządzenie w sprawie utworzenia CLKP", w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. — poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że CLKP stanowi jedną z jednostek Policji, podczas gdy rozporządzenie to nie umiejscawia instytutu badawczego w strukturze jednostek organizacyjnych Policji; 26. § 1 ust. 4 rozporządzenia w sprawie utworzenia CLKP w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. — poprzez nieprawidłową wykładnię tego przepisu, który stanowi, że nadzór nad Centralnym Laboratorium Kryminalistycznym Policji sprawuje minister właściwy do spraw wewnętrznych za pośrednictwem Komendanta Głównego Policji, polegającą na przyjęciu, że CLKP podlega Komendantowi Głównemu Policji, podczas gdy temu Komendantowi nie podlega, nie jest również przez niego nadzorowane, bowiem na mocy art. 61 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. — Przepisy wprowadzające ustawy reformujące system nauki (Dz.U. nr 96, poz. 620 ze zm.) z dniem 2 października 2011 r. uchylone zostało rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie działania oraz tworzenia, łączenia, podziału, reorganizacji i likwidacji jednostek badawczo-rozwojowych nadzorowanych przez Ministra Obrony Narodowej oraz ministra właściwego do spraw wewnętrznych (Dz.U. nr 26, poz. 1076), które zawierało podstawę do powierzenia sprawowania bezpośredniego nadzoru nad instytutem badawczym organowi podległemu ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (§ 30 ust. 3 uchylonego rozporządzenia); 27. § 3 pkt 5 lit. d decyzji nr 6 Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 9 grudnia 2011 r. w sprawie zakresu czynności członków Kierownictwa Ministerstwa Spraw Wewnętrznych oraz Dyrektora Generalnego Urzędu (Dz. Urz. MSW nr 1, poz. 5 oraz z 2012 r., poz. 4), zmienionej decyzją nr 33 Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 29 marca 2012 r. (Dz. Urz. MSW z 2012 r., poz. 14), w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. — poprzez błędne przyjęcie, że Komendant Główny Policji nadzoruje Centralne Laboratorium Kryminalistyczne Policji, podczas gdy z przepisu tego wynika, że w resorcie spraw wewnętrznych podmiotem nadzorującym Centralne Laboratorium Kryminalistyczne Policji jest podsekretarz stanu w MSW, który zapewnia prowadzenie spraw wynikających ze stosunku podległości wobec Ministra Komendanta Głównego Policji (§ 3 pkt 4 lit. a) oraz zapewnia prowadzenie spraw wynikających z nadzoru Ministra nad Centralnym Laboratorium Kryminalistycznym Policji (§ 3 pkt 5 lit. d); 28. decyzji nr 25 Komendanta Głównego Policji z dnia 24 stycznia 2012 r. w sprawie podziału zadań między Komendantem Głównym Policji a I Zastępcą Komendanta Głównego Policji i zastępcami Komendanta Głównego Policji oraz upoważnień do podejmowania decyzji w imieniu Komendanta Głównego Policji (Dz. Urz. KGP z 2012 r., poz. 4 ze zm.) w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. — podczas gdy z treści tej decyzji wynika, że dyrektor Centralnego Laboratorium Kryminalistycznego Policji nie jest nadzorowany przez Komendanta Głównego Policji, bowiem nie wymienia się tego dyrektora wśród podmiotów nadzorowanych przez w/w Komendanta i jego zastępców; 29. art. 81 ust. 1 ustawy o Policji w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. — poprzez jego nieprawidłową wykładnię polegającą na błędnym przyjęciu, że przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. U. nr 151, poz. 1261 ze zm.), wydane na podstawie delegacji ustawowej zawartej w w/w przepisie, mają zastosowanie do policjantów zatrudnionych w Centralnym Laboratorium Kryminalistycznym Policji, bowiem ustawodawca nie wyłączył zastosowania tego rozporządzenia w stosunku do funkcjonariuszy pełniących służbę w tym instytucie badawczym, podczas gdy w zamkniętym katalogu jednostek organizacyjnych Policji w rozumieniu tego rozporządzenia nie wymienia się CLKP, a zatem z obowiązku wypełnienia delegacji ustawowej w odniesieniu do CLKP — i funkcjonariuszy Policji w nim zatrudnionych — Minister Spraw Wewnętrznych wywiązał się dopiero rozporządzeniem z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. U. z 2013 r., poz. 644), uchylającym wyżej wskazane rozporządzenie z dnia 2 września 2002 r., w którym to rozporządzeniu uwzględnił CLKP; 30. § 19 ust. 1 pkt 7 i § 1 pkt 2 rozporządzenia w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. — poprzez niewłaściwe zastosowanie tych przepisów, bowiem w myśl § 19 ust. 1 pkt 7 rozkaz personalny powinien w szczególności zawierać nazwę jednostki organizacyjnej Policji, tj. nazwę jednej spośród jednostek wymienionych w § 1 pkt 2 rozporządzenia, podczas gdy Centralne Laboratorium Kryminalistyczne Policji do tych jednostek nie należało, bowiem nie zostało w tym przepisie w wymienione — zgodnie z tym przepisem określenie "jednostka organizacyjna Policji" oznacza komendę, komisariat, komisariat specjalistyczny, oddział prewencji i pododdział antyterrorystyczny, Wyższą Szkołę Policji, szkołę policyjną i ośrodek szkolenia Policji; 31. § 3 ust. 3 rozporządzenia w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. — poprzez błędną wykładnię tego przepisu, który stanowi, że sprawy osobowe, o których mowa w ust. 1, załatwia się na piśmie w formie rozkazu personalnego, o ile odrębne przepisy nie stanowią inaczej, podczas gdy analiza wyżej wskazanych przepisów ustawy o instytutach badawczych, a w szczególności art. 64 tej ustawy, prowadzi do wniosku, że dyrektor instytutu badawczego był wyłączony spod działania postanowień tego rozporządzenia, w tym w zakresie dotyczącym obowiązku wydania w formie rozkazu personalnego decyzji w sprawach osobowych policjanta zatrudnionego w instytucie badawczym. Wyżej wskazane naruszenia prawa materialnego pozostają w związku przyczynowym z wynikiem niniejszej sprawy. II. W oparciu o drugą podstawę kasacyjną z art. 174 pkt 2 P.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj.: 1. art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153 poz. 1269 ze zm.), przywoływanej dalej jako "P.u.s.a.", w zw. z art. 3 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 109 § 1 k.p.a., art. 110 k.p.a., art. 42 § 1 k.p.a., art. 44 § 1-4 k.p.a., art. 61 § 4 k.p.a., art. 9 k.p.a. w zw. z art. 41 § 1 i 2 k.p.a. w zw. z § 13 pkt 6 rozporządzenia w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów — polegające na oddaleniu zamiast uwzględnieniu skargi, pomimo, że z materiału dowodowego jednoznacznie wynika, iż decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych nr [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. utrzymująca w mocy decyzję tego organu nadzoru nr [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. o odmowie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2012 r. w sprawie zwolnienia M. M. z zajmowanego stanowiska i przeniesienia go na niższe stanowisko służbowe, ustalenia stawki jego uposażenia zasadniczego oraz obniżenia dodatku służbowego, winny zostać uchylone, jako wydane z naruszeniem wskazanych wyżej przepisów, a naruszenia te, miały istotny wpływ na wynik sprawy; 2. art. 31 P.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 109 § 1 k.p.a., art. 110 k.p.a., art. 42 § 1 k.p.a., art. 44 § 1-4 k.p.a., art. 61 § 4 k.p.a., art. 9 k.p.a. w zw. z art. 41 § 1 i 2 k.p.a. w zw. z § 13 pkt 6 rozporządzenia w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów — polegające na niewłaściwej kontroli przez Sąd działalności organu administracji publicznej, poprzez niedostrzeżenie istotnych naruszeń organu mających wpływ na wynik sprawy oraz powielenie tych naruszeń, w szczególności poprzez pominięcie istotnej okoliczności, że z treści przedłożonych organowi przez skarżącego zaświadczeń lekarskich za okres od 15 października 2012 r. do 11 stycznia 2013 r. jednoznacznie wynika, że organ winien doręczyć skarżącemu rozkaz personalny nr [...] pod wskazanym w tych zaświadczeniach adresem: tj. Warszawie przy ul. W. m. 32; 3. art. 133 § 1 P.p.s.a. w zw. art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. — poprzez przedstawienie przez Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stanu sprawy wybiórczo, oraz niezgodnie z obowiązującym stanem prawnym oraz stanem faktycznym, pominięcie istotnej części argumentacji zawartej w pismach skarżącego z dnia 23 marca 2014 r. oraz z dnia 6 maja 2014 r. stanowiących uzupełnienie skargi, a w konsekwencji uchylenie się przez Sąd od dokonania oceny naruszeń poczynionych przez organ, a w konsekwencji oddalenie skargi, 4. art. 1 § 1 i 2 P.u.s.a. w zw. z art. 3 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 k.p.a. w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 151 P.p.s.a. — polegające na oddaleniu zamiast uwzględnieniu skargi, pomimo że Sąd pominął materiał dowodowy, w tym argumentację i stanowisko skarżącego zawarte w jego pismach z dnia 23 marca 2014 r. i z dnia 6 maja 2014 r., stanowiących uzupełnienie skargi, oraz ustalenia wynikające z przeprowadzonego przez Sąd dowodu z uwierzytelnionych kopii zaświadczeń lekarskich za okres od 15 października 2012 r. do 11 stycznia 2013 r. przesłanych Sądowi przez organ, w których figuruje adres (miejsce pobytu) skarżącego, tj. ul. W. m. 32 w Warszawie, pod który to adres organ winien był skierować do skarżącego korespondencję w celu doręczenia mu do rąk własnych rozkazu personalnego nr [...]; ponadto Sąd wykroczył poza granice sprawy i nie wydał wyroku na podstawie akt sprawy, dokonując całkowicie dowolnej oceny zebranego materiału dowodowego skutkującą między innymi ustaleniem, które nie znajduje jakiegokolwiek potwierdzenia w aktach sprawy, że miejscem zamieszkania skarżącego w danym okresie była Warszawa ul. W. m. 19, bowiem "taki adres figuruje w jego dokumentach personalnych", podczas gdy taki adres zamieszkania skarżącego w jego aktach personalnych nie figurował; 5. art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a. — wobec nieprzedstawienia w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku takich ustaleń i dowodów, jakie mogłyby przemawiać za oddaleniem skargi oraz wobec błędnej interpretacji lub zastosowania przez Sąd przepisów prawa materialnego, tj. art. 109 § 1 k.p.a., art. 110 k.p.a., art. 42 § 1 k.p.a., art. 44 § 1 pkt. 1-4 k.p.a., art. 41 § 1 i 2 oraz § 13 pkt 6 rozporządzenia w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów; 6. art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. w zw. z art. 109 § 1 k.p.a., art. 110 k.p.a., art. 42 § 1 k.p.a., art. 44 § 1-4 k.p.a., art. 61 § 4 k.p.a., art. 9 k.p.a. w zw. z art. 41 § 1 i 2 k.p.a. w zw. z § 13 pkt 6 rozporządzenia w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów — poprzez dokonanie niewłaściwej kontroli legalności działania organu administracji publicznej, a w konsekwencji nieuwzględnienie skargi M. M., podczas gdy zostało wykazane, że Minister Spraw Wewnętrznych wydał rozstrzygnięcie z naruszeniem przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, a naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy; 7. art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. w zw. z art. 61 § 4 k.p.a., art. 10 § 1 k.p.a., art. 9 k.p.a. w zw. z art. 41 § 1 i 2 k.p.a., art. 109 § 1 k.p.a. i art. 110 k.p.a. — poprzez oddalenie skargi pomimo niezawiadomienia skarżącego przez organ, wbrew obowiązkowi wynikającemu z przepisu art. 61 § 4 k.p.a., o wszczęciu w stosunku do niego z urzędu postępowania administracyjnego, co w konwencji spowodowało, że nie miał on możliwości skorzystania z przysługujących mu na mocy przepisu art. 10 § 1 k.p.a. uprawnień, niepouczenia skarżącego o jakichkolwiek okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogły mieć wpływ na ustalenie jego praw i obowiązków, o których mowa w art. 9 k.p.a., w tym niepouczenia skarżącego o treści art. 41 § 1 i 2 k.p.a., a następnie niedoręczenia skarżącemu, wbrew obowiązkowi wynikającemu przede wszystkim z przepisu art. 109 § 1 k.p.a., rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] grudnia 2012 r., co w konsekwencji spowodowało, że skarżący dopiero w marcu 2013 r. dowiedział się o przeprowadzeniu postępowania i wydaniu przedmiotowego rozkazu, którym organ, jak uznał wbrew dyspozycji przepisu art. 110 k.p.a., jest związany; 8. art. 10 1 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. w zw. z art. 151 P.p.s.a. — poprzez oddalenie skargi w sytuacji, w której organ nadzoru wydał zaskarżone decyzje pozbawiając skarżącego możliwości czynnego udziału w postępowaniu, a przed wydaniem rozstrzygnięć uniemożliwił mu wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszenia żądań; 9. art. 7, 77 § 1 oraz 80 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. w zw. z art. 151 P.p.s.a. — poprzez oddalenie skargi, pomimo wykazania przez skarżącego, że organ nadzoru nie podjął czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, nie zebrał i nie rozpatrzył całego materiału dowodowego, a dokonał jedynie jego wybiórczej oceny, które to naruszenie prawa Sąd I instancji powielił. Z przywołanej już w niniejszej skardze ostrożności procesowej — na wypadek przyjęcia przez Naczelny Sąd Administracyjny, że w związku z niedoręczeniem skutecznie skarżącemu rozkazu personalnego nr [...], organ nadzoru prawidłowo odmówił zaskarżonymi decyzjami stwierdzenia jego nieważności, bowiem nie stwierdza się nieważności decyzji, która nie weszła do obrotu i nie wywołała skutków prawnych, co z kolei oznacza, że również Sąd z tego powodu prawidłowo oddalił skargę z 16 października 2013 r. — Sądowi I instancji zarzucam naruszenie przepisu: 10. art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 i 2 P.u.s.a. w zw. z art. 3 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 151 P.p.s.a., wobec nieprzedstawienia w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku takich ustaleń i dowodów, jakie mogłyby przemawiać za oddaleniem skargi — poprzez nieprawidłowe uzasadnienie faktyczne i prawne zaskarżonego wyroku, polegające na niewskazaniu, że zapadłe rozstrzygnięcie wynika ż faktu, że rozkaz personalny nr [...] nie został skarżącemu skutecznie doręczony, a w konsekwencji tego naruszenia prawa nie wszedł do obrotu i nie wywołał żadnych skutków prawnych, co oznacza, że brak jest możliwości prawnych stwierdzenia jego nieważności, bowiem nie stwierdza się nieważności decyzji, która nie weszła do obrotu i nie wywołała skutków prawnych". Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: P.p.s.a.) NSA rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki, określone w art. 183 § 2 P.p.s.a., w przedmiotowej sprawie nie wystąpiły. Związanie podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Wskazać zatem należy konkretne przepisy prawa, którym – zdaniem skarżącego – uchybił sąd i uzasadnić swoje twierdzenia. Uzasadnienie podstaw kasacyjnych polega na wykazaniu, że stawiane zarzuty mają usprawiedliwioną podstawę i zasługują na uwzględnienie. Uzasadniając zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, że sąd stosując przepis popełnił błąd w subsumcji, czyli niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi jaka powinna być prawidłowa wykładnia zastosowanego przepisu prawa, bądź jak powinien być stosowany konkretny przepis prawa ze względu na stan faktyczny sprawy, a w przypadku zarzutu niezastosowania przepisu – dlaczego powinien być zastosowany. Uzasadniając zaś naruszenie przepisów postępowania wykazać należy, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna nieodpowiadająca powyższym wymaganiom uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego. Zarzuty dotyczą faktycznie pięciu zagadnień: 1. uznania, że rozkaz personalny z dnia [...] grudnia 2012 r. został prawidłowo doręczony M. M., pomimo, że rozkaz został doręczony na inny adres, niż wskazany w doręczonych organowi zwolnieniach lekarskich; 2. błędne uznanie, że w stosunku do funkcjonariusza zatrudnionego w Centralnym Laboratorium Kryminalistycznym Policji (dalej: CLKP) przełożonym jest Komendant Główny Policji, podczas, gdy z przepisów pragmatycznych wynika, iż takim przełożonym jest Dyrektor CLKP. Tym samym organy administracji i WSA w Warszawie nieprawidłowo przyjęły, że decyzja ta nie jest dotknięta wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 1-2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r. poz. 23, dalej: K.p.a.); 3. postępowanie administracyjne było prowadzone w sposób naruszający przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, ponieważ M. M. nie został prawidłowo powiadomiony o wszczęciu postępowania oraz nie mógł uczestniczyć w czynnościach dowodowych związanych z wydaniem rozkazu personalnego z dnia [...] grudnia 2012 r.; 4. naruszenia przepisów § 9 ust. 5 w zw. z § 8 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania uposażenia zasadniczego policjantów dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz.U. z 2015 r. poz. 1236) poprzez bezpodstawne obniżenie dodatku służbowego, podczas gdy w dniu wydania rozkazu M. M. posiadał tylko dodatek funkcyjny, którego rozstrzygnięcie nie obejmuje; 5. wybiórczego uzasadnienia wyroku Sądu I instancji i orzeczenia organu, ponieważ nie uwzględniają faktu, że organ nie umożliwił M. M. wypowiedzenie się w sprawie oraz nie wyjaśnił wszystkich okoliczności w sprawie. Wskazać należy, że zgodnie z § 13 pkt 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 22 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz.U. nr 151, poz. 1261) funkcjonariusz ma bezwzględny obowiązek poinformowania przełożonych o zmianie miejsca zamieszkania w formie pisemnego raportu drogą służbową. Wzór zachowania się funkcjonariusz jest zatem jasno określony. Rozporządzenie nie dopuszcza żadnego innego sposobu informowania przełożonego o zmianie miejsca zamieszkania, nie można więc uznać, że wpisanie w przedstawianych przez M. M. zwolnieniach lekarskich innego adresu, niż znajdujący się w aktach osobowych, może być uznany za równoznaczny z pisemnym raportem, o którym mowa w powołanym § 13 pkt 6. Dodać także trzeba, że w zwolnieniach lekarskich rubryka, w której wypisywane są dane chorego, nosi nazwę "dane ubezpieczonego", co oznacza, iż dotyczy ona informacji przetwarzanych na potrzeby ubezpieczenia zdrowotnego, a nie postępowania administracyjnego. Podnieść należy, że podstawą ustalenia organu właściwego do wydania M. M. rozkazu personalnego o przeniesieniu na niższe stanowisko służbowe jest art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U z 2015 r. poz. 355 ze zm.). Przepis ten stanowi, że do mianowania policjanta na stanowiska służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, Komendant CBŚP, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) Policji oraz komendanci szkół policyjnych. Przepis ten zawiera zatem katalog organów policji właściwych w sprawach z zakresu stosunku służbowego policjantów (por. wyrok NSA z dnia 12 stycznia 2010 r., sygn. akt I OSK 884/09). Katalog ten jest zamknięty i jako podmiot upoważniony do wydania decyzji administracyjnych w sprawach personalnych nie występuje w nim Dyrektor CLKP. Przytoczony przez M. M. art. 4 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji posiada charakter organizacyjny, wskazujący na sposób zorganizowania Policji jako służby mundurowej wykonującej podstawie zadania z zakresu ochrony bezpieczeństwa publicznego. Przepis ten wskazuje, że w skład Policji wchodzą instytut badawcze – takie jak CLKP. Wskazany art. 4 ust. 3b określa natomiast sposób zorganizowania instytutów badawczych, które działają na podstawie ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o instytutach badawczych (Dz.U. z 2016 r. poz. 371). Dyrektor CLKP nie jest upoważniony do wydawania rozkazów personalnych w stosunku do funkcjonariuszy pełniących służbę w Laboratorium. Dyrektor jest natomiast przełożonym w stosunku do pracowników "cywilnych" CLKP. Nie budzi, zatem wątpliwości, że w świetle przepisów § 1 ust. 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 30 września 2010 r. w sprawie utworzenia jednostki badawczo-rozwojowej − Centralne Laboratorium Kryminalistycznego Policji (Dz.U. nr 181, poz. 1227) w zw. z art. 32 ust. 1 ustawy o Policji, Komendant Główny Policji, jako organ nadzorujący jest przełożonym funkcjonariuszy pełniących służbę w CLKP. Zarzut naruszenia przepisów postępowania administracyjnego jest również bezpodstawny. Podkreślenia bowiem wymaga, że zgodnie z art. 38 ust. 1 ustawy o Policji przełożony jest zobowiązany do przeniesienia funkcjonariusza na niższe stanowisko służbowe w sytuacji, gdy wymierzono wobec niego karę dyscyplinarną wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe. Przełożony w toku postępowania o wydanie rozkazu, który jest wykonaniem kary dyscyplinarnej, bada jedynie czy zostało wydane orzeczenie dyscyplinarne wobec funkcjonariusza i czy stało się one ostateczne. W tego rodzaju postępowaniu nie ma konieczności wydawania postanowienia o wszczęciu postępowania ani tym bardziej konieczności udziału obwinionego w czynnościach postępowania. Dodać należy, że M. M. nie wykazał w skardze kasacyjnej w jaki sposób brak powiadomienia go w wszczęciu postępowania w sprawie wykonania orzeczenia dyscyplinarnego z dnia [...] października 2012 r. spowodował, iż nie mógł on bronić swoich prawa oraz nie przestawił argumentów, które wskazywałby, iż posiadał dowody, które doprowadziłby do innego rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Stwierdzić trzeba, że zarzut naruszenia przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] grudnia 2001 r. jest całkowicie niezasadny. Sąd I instancji słusznie wskazał, że w rozkazem personalnym z dnia [...] grudnia 2012 r. organ Policji przyznał M. M. dodatek służbowy w wysokości 1000 zł, jednocześnie, kierując się § 9 ust. 5 tego rozporządzenia, organ uznał, iż brak jest przesłanek, w związku z wymierzeniem M. M. kary dyscyplinarnej, do przyznania dodatku w wysokości takiej samej jak dodatek funkcyjny, który policjant pobierał na poprzednio zajmowanym stanowisku. Organ nie przyznał M. M. dodatku funkcyjnego, a więc uwagi skargi kasacyjnej, że obniżono mu niewłaściwy dodatek, nie odnoszą się do treści wydanego rozkazu personalnego. Zarzuty dotyczące błędów w postępowaniu dowodowym i nieuwzględnienia okoliczności i dowodów korzystnych dla skarżącego kasacyjnie są bezzasadne. Zarzuty takie można byłoby postawić, gdyby M. M. kwestionował stan faktyczny sprawy. Tymczasem zarówno w skardze do Sądu I instancji jak i w skardze kasacyjnej nie zakwestionowano ustalonych w toku postępowania faktów, tj. tego, że rozkaz personalny z dnia [...] grudnia 2012 r. był wykonaniem orzeczenia dyscyplinarnego z dnia [...] października 2012 r. W uzasadnieniach wydanych w sprawie orzeczeń dyscyplinarnych oraz w wyroku WSA w Warszawie nie zostały pominięte argumenty M. M., a jedynie nie zostały one podzielone. W przedmiotowej sprawie nie doszło zatem do niedostatecznego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny, z uwagi na powyższe, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.