II GSK 2757/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Korycińska Sędzia NSA Magdalena Bosakirska (spr.) Sędzia del. WSA Mirosław Trzecki Protokolant Beata Cisek - Chojnacka po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2015 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. z dnia 6 sierpnia 2014 r., sygn. akt III SA/Po 1372/13 w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w P. Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. wyrokiem z dnia 6 sierpnia 2014 r., sygn. akt III SA/Po 1372/13, oddalił skargę A. K. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...], odmawiającą umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne. I Z uzasadnienia wyroku wynika, że Sąd I instancji przyjął za podstawę rozstrzygnięcia następujące ustalenia. A. K. zwrócił się do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z wnioskiem o umorzenie zadłużenia z tytułu nieuregulowanych składek na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne oraz na Fundusz Pracy. Decyzją z dnia [...] maja 2013 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych odmówił umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne oraz na Fundusz Pracy. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek umorzenia należności określonych w art. 28 ust. 2 i 3 ustawy z 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. Nr 11 z 2007 r., poz. 74 ze zm.; powoływanej dalej jako: u.s.u.s.), to jest nie można stwierdzić całkowitej nieściągalności składek. Wobec strony nie jest prowadzone postępowanie egzekucyjne i nie stwierdzono braku majątku, z którego można prowadzić egzekucję. Zakład rozważył także możliwość umorzenia należności na podstawie art. 28 ust. 3a ustawy u.s.u.s., zgodnie z którym należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne ubezpieczonych będących równocześnie płatnikami składek na te ubezpieczenia mogą być w uzasadnionych przypadkach umarzane pomimo braku ich całkowitej nieściągalności i przeanalizował w tym zakresie, czy nie zachodzą przypadki wymienione w § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne (Dz. U. Nr 141, poz. 1365; powoływanego dalej jako: rozporządzenie MGPiPS z dnia 31 lipca 2003 r.). Organ ustalił, że zobowiązany jest bezrobotny bez prawa do zasiłku, nie uzyskuje dochodów i ma przyznany zasiłek celowy na zakup żywności oraz zasiłek okresowy. Mieszka w jednym pokoju w mieszkaniu utrzymywanym przez jego siostry oraz jest właścicielem pojazdu R. M. z 1997 r. Pomimo problemów zdrowotnych nie ponosi wydatków na leczenie z powodu braku środków finansowych. Ponadto posiada zobowiązanie kredytowe z ratą 184,48 zł miesięcznie i kartę kredytową zadłużoną na kwotę 28241,18 zł. Na skarżącego nałożono również obowiązek alimentacyjny z koniecznością uiszczania 675 zł miesięcznie, zaś zaległości alimentacyjne wynoszą 5042,76 zł plus odsetki. Organ wyjaśnił ponadto, że umorzenie na podstawie ww. przepisów ustawy i rozporządzenia ma charakter uznania administracyjnego, co pozwala organowi po wszechstronnym wyjaśnieniu sprawy odmówić umorzenia nawet w przypadku spełnienia ustawowych przesłanek przez zobowiązanego, zaś wskazane powyżej okoliczności uzasadniają odmowę. A. K. złożył do ZUS wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, wskazując na okoliczność braku możliwości podjęcia pracy i spłacenia przedmiotowych zaległości. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych utrzymał w mocy pierwszą decyzję. Organ podzielił dotychczasowe ustalenia faktyczne i rozważania prawne odnośnie braku podstaw do umorzenia spornych należności. Podniósł ponadto, iż zobowiązany jest zarejestrowany jako bezrobotny bez prawa do zasiłku. Otrzymał z MOPR zasiłek celowy na zakup żywności oraz zasiłek okresowy. Mieszka w pokoju, ale nie ponosi kosztów jego wynajmu. Nie płaci aktualnie zobowiązań finansowych, ani alimentów na córkę. Organ uznał, że sytuacja zobowiązanego jest trudna, ale jest on osobą poszukującą pracy i w dalszej perspektywie będzie mógł uiścić sporne zadłużenie. Skargę na powyższą decyzję wniósł A. K., podtrzymując swoją wcześniejszą argumentację odnoszącą się do jego ciężkiej sytuacji finansowej i życiowej (status bezrobotnego bez prawa do zasiłku, zasiłek okresowy z MOPR w wysokości 271 zł miesięcznie) oraz wskazując na problemy związane ze znalezieniem zatrudnienia ze względu na swój wiek. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w P. skarżący stwierdził, że pracuje na umowę zlecenie, otrzymując ostatecznie 650 zł netto. Wyrokiem z dnia 6 sierpnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę. Sąd I instancji stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą przesłanki umorzenia wymienione w art. 28 u.s.u.s. WSA przytoczył treść art. 28 ust. 1, 2 i 3a u.s.u.s. oraz § 3 rozporządzenia MGPiPS z 31 lipca 2003 r. a następnie wskazał, że decyzja w przedmiocie umorzenia zaległości wobec ZUS ma charakter uznaniowy co oznacza, że nie może być ona całkowicie dowolna. Kontrola takiej decyzji przez sąd sprowadza się wyłącznie do kontroli jej legalności, wobec czego sąd nie może nakazać organowi podjęcia określonego rozstrzygnięcia, gdyż jest to wyłączna kompetencja organu. Sąd bada zatem, czy wydanie decyzji poprzedzone zostało prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, tj. czy organ w sposób wyczerpujący zebrał materiał dowodowy oraz rozważył i ocenił wszystkie okoliczności mogące mieć wpływ na rozstrzygnięcie w przedmiocie umorzenia należności. W ocenie WSA, w rozpoznawanej sprawie organ zadziałał prawidłowo i przy wydawaniu decyzji nie przekroczył granicy uznania administracyjnego. W postępowaniu ustalono, że zobowiązany jest zarejestrowany jako bezrobotny bez prawa do zasiłku. Otrzymał z MOPR zasiłek celowy na zakup żywności oraz otrzymuje zasiłek okresowy w kwocie 271 zł. Mieszka w pokoju nie ponosząc kosztów jego wynajmu (koszt ten ponoszą jego siostry). Nie przedstawił żadnych dowodów w zakresie ewentualnych kosztów utrzymania (żywność, odzież, środki higieny itd.) uniemożliwiając tym samym całościową ocenę jego sytuacji materialnej. Sąd wskazał również na podaną przez skarżącego na rozprawie okoliczność podjęcia zatrudnienia i osiąganie zarobków netto w kwocie 650 zł miesięcznie i uznał, że sytuacja ta umożliwia mu dokonanie spłaty długu w dłuższej perspektywie czasowej (m. in. w formie układu ratalnego). Zdaniem WSA, organ zasadnie uznał, że skarżący ma perspektywę na zatrudnienie w przyszłości i możliwości zarobkowania, skoro nie powoływał się na czynniki zdrowotne. Organ nie przekroczył więc granic uznania administracyjnego twierdząc, iż skarżący nie wykazał przesłanek całkowitej nieściągalności z art. 28 ust. 2 u.s.u.s. z uwagi na posiadany aktualnie stały dochód. Sąd stwierdził też, że strona nie wykazała, aby zachodziły przesłanki z § 3 ust. 1 rozporządzenia z 31 lipca 2003 r., w szczególności dotyczące złej sytuacji majątkowej czy zdrowotnej, gdyż zobowiązany nie udokumentował kosztów swojego utrzymania. Sąd I instancji stwierdził, że obowiązkiem ZUS jest dochodzenie należności, gdyż zobowiązania z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne są uprzywilejowane i podlegają – co do zasady - zaspokojeniu przed innymi należnościami, w tym przed zobowiązaniami cywilnoprawnymi. Zdaniem Sądu skarżący nie wykazał skutecznie, iż jego sytuacja rodzinna, zdrowotna i majątkowa wyczerpuje przesłanki do umorzenia należności. Organ dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych i trafnie ocenił, że nie ma możliwości umorzenia wskazanych należności publicznoprawnych. II Skargę kasacyjną złożył A. K. Wyrok zaskarżył w całości. Wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o przyznanie pełnomocnikowi wynagrodzenia za udzielenie pomocy prawnej z urzędu według norm przepisanych. Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; powoływanej dalej jako: p.p.s.a.) zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie: I. przepisów prawa materialnego, które mogło mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, a to: - przepisu art. 28 ust. 3a, art. 28 ust. 3a w zw. z art. 32 u.s.u.s. oraz § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia z 31 lipca 2003 r., poprzez niezasadne przyjęcie, że sytuacja życiowa i majątkowa skarżącego nie uzasadnia umorzenia zaległości wobec ZUS, podczas gdy subsumcja ustalonego w sprawie stanu faktycznego pod przywołaną normę prawną winna doprowadzić do całkowicie innego rozstrzygnięcia, co tym samym powoduje, że Sąd I instancji aprobując stanowisko organu – przy dwukrotnym rozpoznaniu sprawy – niezasadnie uznał, że ten nie przekroczył przyznanego mu przepisami prawa tzw. uznania administracyjnego, albowiem przepisy prawa umożliwiają umorzenie należności wobec skarżącego. II. przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, a to: - przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że przepis ten nie znajduje zastosowania w przedmiotowej sprawie – co w konsekwencji skutkowało niezasadnym uznaniem, ze zaskarżona decyzja ZUS nr [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. nie podlega uchyleniu w całości, pomimo iż została wydana przez organ II instancji z rażącym naruszeniem przepisów postępowania – polegającym na uznaniu, ze w przedmiotowej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów art. 7, art. 77 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.; powoływanej dalej jako: k.p.a.) w zw. z art. 123 u.s.u.s., poprzez dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny zebranego materiału dowodowego, skutkujące niezasadnym przyjęciem, że sytuacja życiowa i majątkowa skarżącego nie uzasadnia umorzenia zaległości wobec ZUS. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że podstawa umorzenia składek określona w art. 28 ust. 3a u.s.u.s. oraz w § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia z 31 lipca 2003 r. nie została w sposób właściwy rozważona w odniesieniu do sytuacji życiowej i majątkowej skarżącego. Ocena dokonana zarówno przez organ jak i przez Sąd I instancji przekracza ramy ustawowego uznania administracyjnego i została poczyniona w oderwaniu od realiów życia, co jest działaniem rażąco sprzecznym z przepisami prawa. III Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy, zatem wyrok Sądu I instancji podlega uchyleniu. Naczelny Sąd Administracyjny precyzuje, gdyż nie wynika to z uzasadnienia Sądu I instancji, że sprawa niniejsza dotyczy umorzenia należności składkowych za okres od października 2012 r. do grudnia 2012 r. w wysokości wraz z odsetkami 2.717 zł. Ocenę skargi kasacyjnej należy rozpocząć od wykładni przepisów prawa materialnego dotyczących uznaniowego charakteru decyzji o umorzeniu należności składkowych oraz kontroli sądowej decyzji uznaniowych, bowiem niejasny i błędny pogląd Sądu I instancji, co do zakresu tej kontroli, legł u podstaw bardzo powierzchownej kontroli zaskarżonej decyzji. Rzeczywiście, decyzja ZUS o umorzeniu należności z tytułu składek jest decyzją uznaniową. Decyzja taka podlega jednak pełnej kontroli sądowej, bowiem wbrew poglądom Sądu I instancji i organu, ustawodawca nie pozostawił ZUS całkowitej swobody, co do wyboru rozstrzygnięcia, ani też nie zezwolił na dowolność. Swoboda wyboru rozstrzygnięcia zawarta jest w granicach ściśle określonych przepisami prawa, które precyzują przesłanki umorzenia. W wyroku z dnia 20 marca 2007 r. (II GSK 345/06) NSA wyjaśnił, że ograniczeniami swobody uznania administracyjnego są przesłanki sformułowane w art. 28 u.s.u.s. i w § 3 rozporządzenia MGPiPS. W sytuacji, gdy strona wykaże, że istnieją ustawowe przesłanki umorzenia, aby uniknąć dowolności decyzji, organ musi wykazać przyczyny, dla których, mimo istnienia tych przesłanek, odmówił umorzenia, a w wywodach tych musi rozważyć zarówno ważny interes osoby zobowiązanej jak i interes publiczny. Z art. 28 ust. 3b u.s.u.s., który dotyczy umorzenia składek ubezpieczonych będących jednocześnie ich płatnikami, wynika, że dla oceny, czy przypadek jest uzasadniony należy brać pod uwagę z jednej strony ważny interes osoby zobowiązanej, a z drugiej strony stan finansów ubezpieczeń społecznych. W wyroku z dnia 21 lutego 2007 r. (II GSK 301/06) NSA wyjaśnił, że w sprawach dotyczących umorzenia składek konieczne jest także stosowanie zasady zawartej w art. 7 k.p.a. in fine ustanawiającej obowiązek uwzględnienia przy orzekaniu zarówno interesu społecznego jak i słusznego interesu obywatela. Zatem w sprawach dotyczących umorzenia składek interes społeczny nie może być rozumiany wąsko, wyłącznie jako dbałość o finanse ubezpieczeń społecznych. Zauważyć też trzeba, że w doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, iż z art. 7 k.p.a. nie wynika prymat ani przewaga interesu społecznego (por. B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz" Wyd. C.H. Beck 2003 s. 73). Użyty w art. 28 ust. 1 i ust. 3a zwrot "składki mogą być umarzane" w sytuacjach określonych w tych przepisach należy rozumieć jako sprecyzowanie uprawnienia ZUS do umorzenia składek, z którego wynika przede wszystkim, że w innych sytuacjach ZUS nie ma prawa składek umarzać. Jednak ustalenie istnienia przesłanek umorzenia określonych w ustawie lub rozporządzeniu nie pozwala na podjęcie decyzji odmownej z powołaniem się wyłącznie na uznanie administracyjne, bowiem każde takie rozstrzygnięcie podjęte bez wnikliwej analizy obu omawianych interesów będzie naruszać art. 7 k.p.a. Należy tu przytoczyć wyrok NSA z dnia 26 stycznia 2010 r. II GSK 349/09, w którym Sąd ten wyjaśnił, że jeżeli z ustalonych okoliczności wynika, iż opłacenie należności z tytułu składek pociągnęłoby zbyt ciężkie skutki dla zobowiązanego i jego rodziny, w szczególności pozbawiłoby go i jego rodzinę możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych, brak podstaw do wydania decyzji o odmowie umorzenia składek. Zatem, wbrew stanowisku Sądu I instancji, decyzje uznaniowe wymagają szczególnie wnikliwej kontroli celem ustalenia, czy wszystkie okoliczności sprawy zostały należycie wyjaśnione i ocenione pod kątem realizacji przesłanek umorzenia oraz czy podjęte rozstrzygnięcie jest należycie uzasadnione pod względem faktycznym i prawnym, przy należytym wyważeniu interesu indywidualnego i dobrze rozumianego interesu publicznego. W tym miejscu przypomnieć trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie wyjaśnił, iż interes publiczny nie powinien być rozumiany jako sprzeczny z interesem obywatela. Sytuacja, w której zapłata zaległości powoduje konieczność sięgania przez zobowiązanego, pozbawionego możliwości zaspakajania swoich niezbędnych potrzeb materialnych, do środków pomocy państwa nie jest bowiem zgodna z interesem tego obywatela, jednocześnie nie jest również zgodna z interesem publicznym (por. wyroki z dnia 25 czerwca 2003 r. (III SA 3118/01, POP 2004/4/77, z dnia 20 marca 2007 r. II GSK 345/06, z dnia 21 maja 2009 r. II GSK 1045/08). Należy też zauważyć, że z punktu widzenia interesu społecznego nie jest zasadne pozbawienie zobowiązanego wszelkiej możliwości wyjścia z trudnej sytuacji życiowej w celu doprowadzenia do zapłaty choćby części zaległej należności. Podjęcie przez zobowiązanego niestabilnego zatrudnienia i osiągnięcie niewielkich dochodów nie jest naganne i nie może przekreślać szansy na umorzenie zadłużenia. Odmowa umorzenia należności, powodująca narastanie zadłużenia, zniechęca do podjęcia starań o powrót do samodzielnej egzystencji, pogrąża w nieodwracalnym ubóstwie i bezradności oraz zmusza do korzystania z pomocy społecznej, co jak wskazano wyżej nie jest zgodne z interesem publicznym. Zatem wszystkie powyższe okoliczności powinny być brane pod uwagę przez Sąd przy ocenie decyzji uznaniowej o odmowie umorzenia odsetek. W świetle powyższych rozważań należy uznać za usprawiedliwiony zarzut dotyczący naruszenia prawa procesowego tj. arty.145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 7, 77 i 80 k.p.a. poprzez dokonanie dowolnej oceny materiału dowodowego z pominięciem sytuacji życiowej i majątkowej skarżącego. Ponieważ prawidłowe rozumienie przepisów prawa materialnego pozwala na określenie zakresu koniecznego postępowania dowodowego oraz ocenę wpływu ustalonych okoliczności na ocenę istnienia przesłanek umorzenia należności z tytułu składek, należy przytoczyć przepisy będące podstawą umorzenia należności składkowych. W art. 28 ust. 1 u.s.u.s. określone są granice przedmiotowe możliwego umorzenia, zaś w ust. 2 i ust. 3 sprecyzowana jest zasadnicza przesłanka umożliwiająca umorzenie. Jest nią nieściągalność należności, która występuje w okolicznościach wymienionych w art. 28 ust. 3 u.s.u.s. W art. 28 ust. 3a u.s.u.s. przewidziana jest dodatkowa możliwość umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia. Dotyczy ona tylko ubezpieczonych będących równocześnie płatnikami składek, czyli tych ubezpieczonych, którzy byli zobowiązani płacić sami za siebie składki, ale tego nie czynili, doprowadzając do zaległości. Ta grupa płatników potraktowana została przez ustawodawcę łagodniej i zaległe należności mogą być umarzane, mimo braku całkowitej nieściągalności, w sytuacjach określonych w rozporządzeniu MGPiPS. Zgodnie z § 3 rozporządzenia MGPiPS, ZUS może (ma prawo) umorzyć należności, jeżeli zobowiązany wykaże, że ze względu na stan majątkowy i sytuację rodzinną nie jest w stanie ich opłacić, gdyż pociągnęłoby to zbyt ciężkie skutki dla niego i jego rodziny. W omawianym przepisie wymienione są przykładowo sytuacje, które mogą uzasadniać umorzenie należności tej grupy płatników. Jest to m.in.: pozbawienie zobowiązanego i jego rodziny możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych (§ 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia). Zatem prawodawca sam uznał, że pozbawienie możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych stanowi zbyt ciężki skutek dla zobowiązanego i jego rodziny i uzasadnia umorzenie należności. W świetle powołanych wyżej przepisów prawa organ rozpoznając wniosek w sprawie niniejszej powinien ustalić i uzasadnić to ustalenie, czy występuje nieściągalność spowodowana okolicznościami wskazanymi przez wnioskodawcę a określonymi w art. 28 ust. 3 u.s.u.s. Organ powinien także ustalić, czy występuje przesłanka umorzenia określona § 3 ust. 1 pkt 1) w rozporządzenia MGPiPS z dnia 31 lipca 2003 r., tj. czy w świetle ustalonych okoliczności opłacanie należności pozbawi wnioskodawcę możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych. Oba powyższe ustalenia wymagają odniesienia się do wyników postępowania dowodowego w konkretnej sprawie i nie mogą być oparte na ogólnikach, w szczególności organ powinien wyjaśnić, na czym opiera przekonanie o efektywności egzekucji oraz dlaczego uważa, że w sytuacji finansowej zobowiązanego spłata należności nie pobawi go możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w pełni akceptuje pogląd wyrażony w wyroku z dnia 10 października 2007 r. (II GSK 176/07), w którym NSA wskazał, że konieczne jest skonfrontowanie sytuacji materialnej strony z wysokością zaległej należności i wskazanie dochodów, jakie zdaniem organu byłyby wystarczające do pokrycia zadłużenia. Zatem w każdej sprawie dotyczącej umorzenia należności organ powinien realnie wskazać, na czym opiera przekonanie o możliwości spłaty zadłużenia bez narażenia strony na niezaspokojenie niezbędnych potrzeb życiowych, natomiast ogólniki nie przystające do ustalonych okoliczności nie powinny być akceptowane. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie niniejszej Sąd I instancji z naruszeniem art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. nie ocenił należycie zastosowania art. 7 k.p.a. i 80 k.p.a. nie dostrzegając, że w decyzji nie wyjaśniono i nie ustalono na czym polega uwzględnienie interesu obywatela i właściwe wyważenie interesu społecznego i interesu wnioskodawcy, a także naruszył art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w związku z art. 28 ust. 3a u.s.u.s. i w związku z § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia MGPiPS z dnia 31 lipca 2003 r. przyjmując, że uznaniowy charakter rozstrzygnięcia organu pozwala na wydanie decyzji odmownej z pominięciem badania wystąpienia przesłanki zbyt ciężkich skutków dla zobowiązanego. Powyższe uchybienia spowodowały konieczność uchylenia zaskarżonego wyroku. W ponownie prowadzonym postępowaniu Sąd oceni prawidłowość rozstrzygnięcia w świetle dokonanych ustaleń, z których wynika, że dłużnik ma 54 lata, prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, jest zawodowym kierowcą, od 1986 r. prowadził własną działalność gospodarczą, jako kierowca taksówki opłacając terminowo składki na ubezpieczenie społeczne przez 25 lat, działalność ta "załamała się" we wrześniu 2011 r. i przestała przynosić dochód umożliwiający płacenie zobowiązań składkowych, co spowodowało narastanie zadłużenia, od grudnia 2012 r. dłużnik zaprzestał prowadzenia działalności gospodarczej, gdyż jego samochód uległ wypadkowi, w dacie wydawania kontrolowanej decyzji wnioskodawca był zarejestrowany jako bezrobotny bez prawa do zasiłku, nie miał żadnego majątku, miał zobowiązania alimentacyjne wobec córki w kwocie 675 zł miesięcznie jednak była przeciwko niemu prowadzona egzekucja świadczeń alimentacyjnych tylko w kwocie 100 zł miesięcznie, zaległości alimentacyjne przekraczały 5.000 zł, posiadał niespłacane zadłużenie w dwóch bankach na kwotę przekraczającą 30.000 zł, jego zadłużenie wobec ZUS łącznie przekracza 13.000 zł, korzystał z pomocy MOPR dostając okresowe zapomogi na zakup żywności, co świadczy o tym, że spełniał kryterium dochodu mniejszego niż 542 zł miesięcznie. Sąd weźmie też pod uwagę, że w postępowaniu sądowym nie jest uprawiony do czynienia samodzielnych ustaleń i nie może na nich opierać rozstrzygnięcia, zaś powzięta na rozprawie informacja o podjęciu przez wnioskodawcę zatrudnienia i osiągnięciu zarobków może, co najwyżej, powodować konieczność ponownego rozpoznania sprawy przez organ z uwzględnieniem tych zarobków i dokonania oceny, czy ich wysokość w całokształcie sytuacji i przy wysokości zadłużeń (w szczególności alimentacyjnych) może powodować, że spłata zadłużenia wobec ZUS będzie realna i nie spowoduje niemożności zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych. Oceniając zaskarżoną decyzję Sąd weźmie pod uwagę, że celem instytucji umorzenia składek osobom będącym ich płatnikami jest umożliwienie tym osobom wyjścia z życiowego impasu. Prawidłowo stosowane umorzenie składek powinno mobilizować do aktywności w poszukiwaniu pracy i dawać nadzieję na powrót do samodzielnej egzystencji. Wypaczeniem stosowania instytucji umorzenia składek jest stanowisko, że składki powinny być za wszelką cenę ściągane z uwagi na stan finansów ZUS, podczas gdy prawodawca wyraźnie wskazuje, że granicą, której przekraczać nie wolno jest doprowadzenie do niemożności zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych zobowiązanego. Prawidłowa kontrola sądowa powinna zatem w każdym przypadku koncentrować się na sprawdzeniu, czy interes obywatela i interes publiczny były przez organ należycie rozumiane i należycie wyważone. Rozstrzygnięcia spychające obywatela na margines i powodujące konieczność korzystania przez niego z pomocy społecznej naruszają prawo, gdyż celem omawianych uregulowań jest ochrona interesów jednostki i rodziny, nie zaś finansów ZUS. Na marginesie tylko Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę, że za prawidłowością wskazanego wyżej stanowiska przemawia też fakt, iż ustawodawca chcąc zapobiec pogrążaniu się w biedzie i bezczynności kolejnych grup dłużników oraz chcąc powstrzymać nieefektywne działania ZUS wprowadził tzw. "ustawę abolicyjną" o umarzeniu zadłużenia powstałego w latach1999-2009 (ustawa z dnia 9 listopada 2012r. o umorzeniu należności powstałych z tytułu nieopłaconych składek przez osoby prowadzące działalność pozarolniczą (Dz. U. z 2012 r. poz. 551), a ustawą z dnia 16 września 2011r. o redukcji niektórych obowiązków obywateli i przedsiębiorców (Dz. U. Nr 232, poz. 1378) skrócił termin przedawnienia należności do 5 lat. Obie powołane ustawy nie wpływają na sytuację wnioskodawcy jednak powinny mieć wpływ na wykładnię i stosowanie przepisów o umorzeniu należności składkowych. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O kosztach pomocy prawnej udzielonej z urzędu orzeknie Wojewódzki Sąd Administracyjny w P.