VII SA/Wa 2255/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak - Podsiadły (spr.), Sędzia WSA Paweł Groński, Sędzia WSA Małgorzata Miron, Protokolant Spec. Eliza Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 maja 2014 r. sprawy ze skargi A P i A P na decyzję Wojewody (...) z dnia (...) sierpnia 2013 r. nr (...) w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Wojewody (...) na rzecz A P i A P kwotę 757 (słownie: siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi wniesionej przez A P i A P jest decyzja Wojewody (...) z (...) sierpnia 2013 r. Nr (...). Decyzją tą organ, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267, dalej: k.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania A P i A P od decyzji (...) Nr (...) z dnia (...) października 2012 r., odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia J O pozwolenia na rozbudowę i przebudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, położonego na terenie działki nr ew. (...) z obrębu (...) przy ul. (...) w (...), umorzył postępowanie odwoławcze. W uzasadnieniu decyzji, przedstawiając przebieg sprawy, organ wskazał, że Prezydent (...) decyzją Nr (...) z (...) listopada 2010 r., odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia J O pozwolenia na budowlę dla inwestycji polegającej na rozbudowie oraz przebudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego położonego na terenie działki o nr ew. (...) z obrębu (...), przy ul. (...) w Dzielnicy (...). Za stronę postępowania, w którym wydano ww. decyzję uznano A P i A P. Decyzją Wojewody (...) Nr (...) z (...) lutego 2011 r., uchylono ww. decyzję Prezydenta (...) Nr (...) i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Uzasadniając rozstrzygnięcie Wojewoda (...) wskazał między innymi na to, że wątpliwości budzi ustalenie kręgu stron postępowania. Organ odwoławczy zauważył, że budynek przy ul. (...) od strony północnej zlokalizowany jest w tzw. ostrej granicy zabudowanej nieruchomości stanowiącej działkę o nr ew. (...) z obrębu ewidencyjnego (...). Powyższa działka stanowi przedmiot użytkowania wieczystego, przysługującego A P oraz A P. Przy czym podniesiono, że analiza całokształtu materiału dowodowego wskazuje, że inwestor nie planuje objęcia robotami budowlanymi ściany północnej budynku przy ul. (...) położonej w ostrej granicy z działką o nr ew. (...) jak również, że planowana rozbudowa ww. budynku ma nastąpić po stronie zachodniej działki i jest oddalona od granicy działki o nr ew. (...)o około 4 m. Decyzją z (...) października 2012 r. Nr (...) Prezydent (...) odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia J O pozwolenia na rozbudowę i przebudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, położonego na terenie działki nr ew. (...) z obrębu (...) przy ul. (...)w (...) Organ pierwszej instancji wskazał jednocześnie, że A P oraz A P nie przysługuje przymiot strony postępowania, w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia J O pozwolenia na rozbudowę i przebudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, położonego na terenie działki nr ew. (...) z obrębu (...) przy ul. (...) w (...) Uzasadniając, w tym zakresie, swoje rozstrzygnięcie Prezydent (...) wskazał, że planowana inwestycja polega na rozbudowie jedynie części zachodniej budynku przy ul. (...) w (...), która oddalona będzie o ponad 4 m od granicy działki położonej przy ul. (...) w (...). Odwołania od ww. decyzji Prezydenta (...) Nr (...) z (...) października 2012 r. wnieśli: J O oraz A i A P. Odwołanie J O wyłączone zostało do odrębnego rozpatrzenia. Odwołanie A P i A P wniesiono przed uzyskaniem przez zaskarżoną decyzję waloru ostateczności. A P oraz A P wskazali, że skarżą decyzję Prezydenta (...) Nr (...) z (...) października 2012 r. w części dotyczącej uzasadnienia decyzji, w zakresie, w jakim odmawia im ona przymiotu strony w postępowaniu zakończonym wydaniem tejże decyzji. Czyniąc rozważania w sprawie Wojewoda (...) wskazał, iż stosownie do art. 138 k.p.a. organ odwoławczy nie ogranicza się tylko do kontroli zaskarżonej decyzji, lecz zobowiązany jest ponownie rozstrzygnąć sprawę w jej całokształcie. Przywołał następnie przepis art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Podał dalej, że dla oceny, czy inwestycja polegająca na rozbudowie i przebudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, położonego na terenie działki nr ew. (...) z obrębu (...) przy ul. (...) w (...), wprowadza ograniczenie w zagospodarowaniu działki nr ew. (...) z obrębu (...) przy ul. (...) w (...) konieczne jest uprzednie ustalenie możliwego sposobu zagospodarowania drugiej ze wskazanych działek, na gruncie obecnie obowiązujących norm prawnych. Aktem prawnym mającym kluczowe znaczenie dla analizy możliwości zagospodarowania działki nr ew. (...) z obrębu (...) przy ul. (...) w (...) jest uchwała Nr (...) Rady Miasta (...) z dnia (...) stycznia 2010 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu (...) (Dz. Urz. Woj. (...). z 2010 r. Nr 38, poz. 525 ze zm.) - dalej "uchwała w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu (...)". Przywołując § 34 ust. 8.2 pkt 1 uchwały w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu (...) oraz § 34 ust. 8.3 pkt 3 i 4 wskazanego aktu prawa miejscowego organ stwierdził, że na działce nr ew. (...) z obrębu (...) przy ul. (...)(...) nie jest obecnie możliwe wznoszenie jakichkolwiek obiektów budowlanych. Na wskazanej działce niedozwolona jest bowiem nowa zabudowa (za wyjątkiem wymiany istniejącej zabudowy przy ograniczeniu jej gabarytów - § 34 ust. 8.3 pkt 5 uchwały w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu (...)). To zaś oznacza, że inwestycja polegająca na rozbudowie i przebudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, położonego na terenie działki nr ew. (...) z obrębu (...) przy ul. (...) w (...), nie wprowadzi dodatkowych ograniczeń w możliwości zagospodarowania działki ew. (...) z obrębu (...) przy ul. (...)(...). Organ podał również, że wzajemne położenie planowanej inwestycji w stosunku do istniejącego budynku mieszkalnego, położonego na działce nr ew. (...) z obrębu (...) przy ul. (...)(...) powoduje, że przewidywany do realizacji obiekt budowlany nie będzie wpływał na budynek sąsiedni. W ocenie Wojewody (...) wynika to z porównania wysokości nowej zabudowy (9,40 m, vide k. 57 projektu budowlanego) do odległości tejże zabudowy od budynku zlokalizowanego przy ul(...) w (...) (ponad 13 m, co ustalono na podstawie pomiaru projektu zagospodarowania działki, vide k. 58 projektu budowlanego) I dalej, organ II instancji stwierdził, że w niniejszej sprawie przymiotu strony skarżących nie da się również wywieść z § 12 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm.), albowiem przepis ten dotyczy sytuowania budynków bezpośrednio przy granicy działki, a nie (jak ma to miejsce w niniejszej sprawie) przebudowy budynku tak położonego. Podniósł też, że wykonywanie prac związanych z renowacją elewacji budynku położonego bezpośrednio przy granicy działki sąsiedniej nie wpływa na możliwość zagospodarowania tejże działki. Reasumując poczynione rozważania uznał, że organ pierwszej instancji zasadnie przyjął, iż A P oraz A P nie przysługuje przymiot strony postępowania, w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia J O pozwolenia na rozbudowę i przebudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, położonego na terenie działki nr ew. (...) z obrębu (...) przy ul. (...) w (...), co w konsekwencji czyni koniecznym umorzenie, wobec A P i A P postępowania odwoławczego od tejże decyzji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. orzeczenie Wojewody (...) skarżący – A P i A P reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika wnieśli o jej uchylenie w całości i zasądzenie od organu na ich rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucili: -naruszenie art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego poprzez wadliwą wykładnię pojęcia obszaru oddziaływania obiektu polegającą na przyjęciu, że przepisami odrębnymi, w oparciu o które organ ustala obszar oddziaływania obiektu są również przepisy dotyczące planowania przestrzennego, w tym zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego właściwe dla działki będącej przedmiotem badania, a także, iż ograniczenia w zabudowie w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego mogą wynikać ze sposobu zagospodarowania badanej działki dopuszczonego miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, podczas gdy prawidłowa wykładnia ww. przepisów prowadzi do wniosku, iż organ ustalając obszar oddziaływania obiektu winien kierować się przepisami prawa materialnego z zakresu prawa budowlanego i na tej podstawie ustalić ograniczenia zabudowy i ich zakres terytorialny, które zaktualizowałyby się w obszarze przyległym do planowanego obiektu w przypadku jego wybudowania, co z kolei stanowiłoby podstawę ustalenia kręgu stron postępowania budowlanego; -naruszenie § 12 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez niezasadne przyjęcie, że przepis ten dotyczy wyłącznie sytuowania nowych budynków bezpośrednio przy granicy działki i nie dotyczy robót budowlanych wynikających z wydania pozwolenia na budowę, prowadzonych bezpośrednio przy granicy działki, związanych z przebudową istniejącego w tym miejscu budynku. W uzasadnieniu skargi powyższe zarzuty zostały rozwinięte. W kontekście naruszenia § 12 ust. 4 ww. rozporządzenia skarżący podnieśli, iż w przepisie tym chodzi nie tylko o sytuowanie nowo wybudowanych budynków (budowa), ale również o prowadzenie robót budowlanych wymagających zgodnie z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego wydania pozwolenia na budowę, a zatem zarówno przebudowa jak i rozbudowa (art. 3 pkt 7 Prawa budowlanego) prowadzona w budynku posadowionym w ostrej granicy z działką sąsiednią, tym bardziej, jeżeli roboty budowlane mają być prowadzone w odległości mniejszej niż określone w § 12 ust. 1 rozporządzenia. Taka zaś sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna. Sąd podzielił zarzuty w niej podniesione, a te uzasadniały uchylenie zaskarżonej decyzji z uwagi na jej wydanie z naruszeniem prawa. -Przypomnieć należy, iż przedmiotem kontroli Sądu była decyzja Wojewody (...) z (...) sierpnia 2013 r. Nr (...), wydana na skutek odwołania wniesionego przez skarżących od decyzji Prezydenta (...)z (...) października 2012 r. Nr (...) odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia J O pozwolenia na rozbudowę i przebudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, położonego na terenie działki nr ew. (...) z obrębu (...) przy ul. (...) w (...). Kontrolowaną decyzją Wojewoda (...), powołując się na przepis art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. umorzył postępowanie odwoławcze. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał na to, iż odwołujący się – A P i A P nie mają interesu prawnego w sprawie. Przyjął przy tym, iż z uwagi na przedmiot sprawy interes prawny odwołujących się należało zbadać w oparciu o art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r. Przyjął również, że o interesie prawnym skarżących w rozumieniu wskazanej normy prawnej nie może świadczyć posiadanie przez nich tytułu prawnego do zabudowanej działki o nr ewid. (...), bezpośrednio sąsiadującej z działką o nr ew. (...) na której znajduje się budynek objęty wnioskiem J O o udzielenie pozwolenia na przebudowę i rozbudowę obiektu. Z jednej strony organ wskazał na zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dotyczące działki o nr ewid. (...) i wynikający z nich zakaz zabudowy tej nieruchomości, z drugiej zaś w sposób kategoryczny przyjął, że o przymiocie strony odwołujących się nie może stanowić m. in. § 12 ust. 4 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. -Sąd nie podziela tak dokonanej oceny. Wprawdzie organ prawidłowo, czyniąc ustalenia w zakresie przymiotu strony odwołujących się, uwzględnił przepis art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, niemniej stosując ten przepis nie dokonał prawidłowej analizy okoliczności sprawy. W efekcie, organ ten błędnie orzekł w sprawie, w oparciu o przepis art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. Przed rozwinięciem powyżej oceny dostrzec trzeba, iż środek zaskarżenia decyzji administracyjnej, jakim jest odwołanie, który jest sposobem wzruszenia decyzji nieostatecznej, stanowi gwarancję realizacji zasady dwuinstancyjności określonej w art. 15 k.p.a. Oznacza to, że strona postępowania niezadowolona z wydanej decyzji ma prawo domagać się, w drodze złożonego odwołania, ponownego rozpatrzenia sprawy w jej całokształcie. Stosownie jednak do treści art. 127 § 1 k.p.a. prawo do wniesienia odwołania przysługuje wyłącznie stronie. W sytuacji więc, gdy do organu odwoławczego wpływa odwołanie, organ ten -przed wydaniem decyzji merytorycznej w sprawie- dokonuje sprawdzenia pod względem formalnoprawnym, czy odwołanie jest wniesione prawidłowo, w tym - czy pochodzi od strony postępowania. Jeżeli organ ustali, że osoba, która wniosła odwołanie nie jest stroną postępowania, obowiązany jest na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. umorzyć postępowanie odwoławcze. Taki też powód wydania decyzji umarzającej postępowanie odwoławcze został wskazany przez Wojewodę (...) Organ ten uznał, iż odwołujący się nie są stroną w sprawie i przedstawił w uzasadnieniu decyzji własną analizę tego zagadnienia. W ocenie Sądu, analiza ta nie potwierdza jednak zasadności i prawidłowości wydanego przez ten organ rozstrzygnięcia. -I tak, organ II instancji błędnie przede wszystkim przyjął, iż dla ustalenia przymiotu strony odwołujących się w oparciu o art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, konieczne jest uprzednie ustalenie możliwego sposobu zagospodarowania działki o nr ewid. (...) z obrębu (...) przy ul. (...) w (...), a to z uwzględnieniem zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Warto przy tym przypomnieć, iż wniosek o pozwolenie na budowę obejmował działkę o nr ewid(...)z obrębu (...) przy ul. (...) w (...) (a nie ww. działkę o nr ewid. (...)). Trzeba też zauważyć, iż zgodnie z przepisem art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Pojęcie "obszaru oddziaływania obiektu" zdefiniowane zostało w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego jako teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Przepisy odrębne, które należy uwzględnić przy ustalaniu obszaru oddziaływania planowanej inwestycji to zarówno przepisy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, jak i przepisy dotyczące ochrony środowiska (m. in. dotyczące ochrony przed hałasem, promieniowaniem), a także przepisy z zakresu zagospodarowania przestrzennego (v. wyrok NSA z dnia 12 czerwca 2013 r. sygn. akt II OSK 391/12; wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 28 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Wr 860/12). Dostrzegając powyższe, w tym definicję "obszaru oddziaływania obiektu", stwierdzić w konsekwencji należy, iż choć przepisy z zakresu zagospodarowania przestrzennego, w tym zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego winny być uwzględniane przy stosowaniu art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, to jednak powinny one obejmować te z nich, które dotyczą nieruchomości inwestycyjnej, a nie działki, która ewentualnie może znajdować się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji. W kontekście przywołanych regulacji prawnych, w celu ustalenia kręgu stron postępowania znaczenie mają bowiem jedynie te przepisy prawa, które wprowadzają ograniczenia dla działek sąsiednich w związku z realizacją konkretnego przedsięwzięcia. Słusznie wskazano w tym kontekście w skardze, że chodzi o ograniczenia w zagospodarowaniu terenu wokół obiektu, które powstałyby w wyniku jego realizacji. Chodzi więc o "przepisy odrębne", które odnoszą się do projektowanego obiektu i wprowadzają związane z tym obiektem ograniczenia. Tym samym kluczowego znaczenia w sprawie nie mogła odnieść ta argumentacja przywołana w uzasadnieniu kontrolowanej decyzji, która opiera się na analizie zapisów planu miejscowego odnoszących się do działki o nr ewid. (...) i położonego na nim domu objętego ochroną planu. Te zapisy planu miejscowego nie stanowią w sprawie "przepisów odrębnych", o których mowa w ww. art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, z przyczyn powyżej podniesionych. Reasumując, definicja strony postępowania w sprawie pozwolenia na budowę oparta jest na ustaleniu "obszaru oddziaływania inwestycji". Sposób ustalenia tego obszaru wskazuje natomiast ww. art. 3 pkt 20, co umknęło organowi odwoławczemu wydającemu zaskarżoną decyzję. -Sąd orzekając w sprawie nie zgodził się także z oceną organu II instancji dokonaną w kontekście § 12 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690 ze zm.). Wyjaśnić należy, iż zgodnie z tym przepisem, usytuowanie budynku na działce budowlanej w sposób, o którym mowa w ust. 2 i 3, powoduje objęcie sąsiedniej działki budowlanej obszarem oddziaływania w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. W ust. 2 i ust. 3 § 12 wymienionego rozporządzenia, uregulowane zostały wyjątki dotyczące sytuowania budynku w odległości mniejszej niż 4 m i 3 m od granicy (które to odległości określa ust. 1 pkt 1 i 2 § 12). Zatem, przytoczony przepis § 12 ust. 4 przewiduje, że w sytuacji "usytuowania budynku" w odległości mniejszej niż odległość minimalna wymagana w ust. 1 § 12 ww. rozporządzenia, działka sąsiednia już tylko z tego powodu będzie znajdowała się w obszarze oddziaływania inwestycji, a tym samym – jej właściciel, użytkownik wieczysty lub zarządca będzie stroną w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę tej inwestycji. W niniejszej sprawie wniosek o pozwolenie na budowę dotyczy istniejącego na działce o nr ewid. (...) z obrębu (...) przy ul. (...) w (...) budynku, usytuowanego w ostrej granicy z działką zabudowaną o nr ewid. (...) z obrębu (...) przy ul. (...) w (...). Projekt budowlany przewiduje rozbudowę i przebudowę wskazanego obiektu. Organ II instancji przyjął, że w takiej sytuacji ww. § 12 ust. 4 rozporządzenia nie może znaleźć zastosowania. Uznał bowiem, że wskazany przepis odnosi się tylko do "sytuowania" budynków i nie obejmuje przebudowy budynku już usytuowanego w sposób określony w tym przepisie. Dokonując takiej oceny organ II instancji nie wziął jednak pod uwagę zakresu robót przewidzianych w projekcie budowlanym i zbyt pochopnie w konsekwencji uznał, że ww. przepis rozporządzenia nie ma znaczenia w sprawie. Przy czym, Sąd co do zasady zgadza się z organem, iż zgodnie z literalnym brzmieniem, omawiany przepis § 12 ust. 4 rozporządzenia odnosi się do "sytuowania budynku". Niemniej, w tej konkretnej sprawie, z uwagi na zakres zaprojektowanej przebudowy, rozwiązania i roboty budowlane przewidziane w projekcie budowlanym, nie można było wykluczyć zastosowania wskazanego unormowania. W tym miejscu dostrzec należy, iż z przedłożonego projektu budowlanego wynika, że przewidziano w nim wyburzenie wszystkich stropów, ścian działowych i konstrukcyjnych (za wyjątkiem trzech ścian zewnętrznych, w tym ściany od strony północnej - czyli od strony ww. działki o nr ewid. (...). Przewidziano także podbicie istniejących ław fundamentowych, "co pozwoli na pogłębienie kondygnacji podziemnej". Już tylko z tych fragmentów projektu wynika, że co prawda ściana szczytowa budynku usytuowana w ostrej granicy z działką o nr ewid. (...) nie została przewidziana do wymiany, jednakże zakres robót składających się na przebudowę tego budynku jest szeroki (prowadzący niemalże do powstania nowego obiektu), obejmuje m. in. pogłębienie kondygnacji podziemnej, jak i rozbiórkę/"wymianę" całego wnętrza budynku (co może oznaczać konieczność odpowiedniego zabezpieczenia/wzmocnienia ściany szczytowej budynku od strony północnej), a to z kolei oznacza prace także w granicy z działką o nr ewid. (...). Tym samym rację mają skarżący podnosząc, iż ich udział w postępowaniu w charakterze strony jest uzasadniony zakresem przewidzianych w projekcie prac budowlanych oraz sposobem usytuowania budynku objętego wnioskiem o pozwolenie na budowę, i wynika z ww. § 12 ust. 4 omawianego rozporządzenia. -Z przedstawionych powodów Sąd uznał w konsekwencji, iż w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Wojewoda (...) nie wykazał zasadności i konieczności zastosowania w sprawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a., czym dopuścił się istotnego naruszenia tak wskazanego przepisu, jak i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, w tym w zw. z § 12 ust. 4 ww. rozporządzenia. Orzekając ponownie w sprawie organ II instancji winien uwzględnić powyższe uwagi Sądu. Winien także wziąć pod uwagę wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zapadły ze skargi J O na decyzję Wojewody (...) z (...) sierpnia 2013 r. Nr (...), w sprawie o sygn. akt. VII SA/Wa 2275/13, w tym wziąć pod uwagę, iż w przypadku uprawomocnienia się wskazanego wyroku w obrocie prawnym nie będzie pozostawała decyzja Prezydenta (...) z (...) października 2012 r. Nr (...), a wniosek J O o udzielenie pozwolenia na przebudowę i rozbudowę budynku przy ul. (...) w (...) będzie wymagał ponownego rozpatrzenia, z udziałem wszystkich stron postępowania. Wobec wskazanych nieprawidłowości popełnionych w sprawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 152 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku.