I SA/Bk 138/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jacek Pruszyński, Sędziowie sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska, sędzia WSA (del.) Patrycja Joanna Suwaj (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Borkowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 14 maja 2014 r. sprawy ze skargi J. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 rok od dochodu uzyskanego z tytułu objęcia udziałów w E. Spółki z o.o. w zamian za wkład niepieniężny w innej postaci niż przedsiębiorstwo lub jego zorganizowana część oddala skargę 1. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B. decyzją z dnia [...] lipca 2013 r., Nr [...] określił Panu J. G. (dalej powoływany także jako "Skarżący") podatek dochodowy od osób fizycznych za 2008 r. w kwocie [...] zł od dochodu uzyskanego z tytułu objęcia udziałów w E. sp. z o.o. ([...]) w zamian za wkład niepieniężny. Skarżący w badanym okresie prowadził działalność gospodarczą pod firmą P.H.P.U. "J.". W okresie objętym postępowaniem Skarżący na mocy uchwały Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników E. sp. z o.o. oraz oświadczenia złożonego w formie aktu notarialnego objął udziały spółki E. Pokrycie objętych udziałów nastąpiło przez potrącenie należnego zobowiązania Spółki E. wobec Skarżącego w kwocie 338.500 zł oraz w pozostałej części aportem o wartości 2.878.451,19 zł w postaci zorganizowanej części przedsiębiorstwa P.H.P.U. "J." "Z.". Zdaniem Skarżącego, objęcie udziałów nastąpiło poprzez wniesienie wkładu niepieniężnego w postaci zorganizowanej części przedsiębiorstwa oraz poprzez wniesienie wkładu pieniężnego, za który uznał wzajemne potrącenie wierzytelności. Natomiast w ocenie organu kontroli skarbowej przedmiotem aportu nie była zorganizowana część przedsiębiorstwa, a wniesiona wierzytelność stanowiła wkład niepieniężny. Dlatego też, opodatkował dochód z tytułu tak objętych udziałów stawką w wysokości 19% (art. 30b ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, Dz. U. z 2000 r., Nr 14, poz. 196 ze zm., dalej powoływana jako "u.p.d.o.f."). 2. Od powyższej decyzji Skarżący wywiódł odwołanie do Dyrektora Izby Skarbowej, zarzucając w nim naruszenie zarówno przepisów prawa procesowego jak i materialnego a także przedkładając szereg wniosków dowodowych. W związku z powyższym, na etapie postępowania odwoławczego został przesłuchany w charakterze strony Skarżący, zaś postanowieniem z dnia [...] stycznia 2014 r. Organ odwoławczy odmówił przeprowadzenia pozostałych dowodów. 3. Decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w B. uchylił decyzję organu I instancji w całości i określił Skarżącemu podatek dochodowy od osób fizycznych za 2008 r. w kwocie 375.893,34 zł. od dochodu uzyskanego z tytułu objęcia udziałów w E. Spółce z o.o. w zamian za wkład niepieniężny w innej postaci niż przedsiębiorstwo lub jego zorganizowana część. Organ odwoławczy podkreślił, że spór w sprawie dotyczy dwóch zasadniczych kwestii. Po pierwsze, czy Skarżący wniósł do E. Sp. z o.o. zorganizowaną część przedsiębiorstwa, w którym produkowane były świece żelowe i parafinowe, czy też wniósł jedynie poszczególne składniki majątku. Drugą kwestią sporną jest to, czy dokonane potrącenie wzajemnych wierzytelności stanowi wkład pieniężny czy niepieniężny. Dyrektor Izby Skarbowej w B. wskazał, że stosownie do definicji zawartej w art. 5a pkt 4 u.p.d.o.f. zorganizowana część przedsiębiorstwa oznacza organizacyjnie i finansowo wyodrębniony w istniejącym przedsiębiorstwie zespół składników materialnych i niematerialnych, w tym zobowiązania, przeznaczonych do realizacji określonych zadań gospodarczych, który zarazem mógłby stanowić niezależne przedsiębiorstwo samodzielnie realizujące te zadania. Z kolei zgodnie z art. 5a pkt 2 u.p.d.o.f. składniki majątkowe to aktywa w rozumieniu ustawy o rachunkowości pomniejszone o przyjęte długi funkcjonalnie związane z prowadzoną działalnością gospodarczą zbywcy, o ile długi te nie zostały uwzględnione w cenie nabycia, o której mowa w art. 22g ust.3 u.p.d.o.f. Sięgając do treści przepisu ustawy o rachunkowości wskazuje się, że zgodnie z art. 46 ust. 1, stany aktywów wykazuje się w bilansie. Przyjąć zatem należy, że zorganizowaną częścią przedsiębiorstwa będzie m.in. taka część mienia przedsiębiorstwa, która stanowi zespół składników materialnych i niematerialnych. Zorganizowana część przedsiębiorstwa nie jest zatem dowolnym zbiorem składników majątkowych (materialnych i niematerialnych) wchodzących w skład przedsiębiorstwa, ale wyodrębnionym organizacyjnie, finansowo i funkcjonalnie zespołem tych składników, zdolnym do bycia oddzielnym przedsiębiorstwem, samodzielnie realizującym określone zadania gospodarcze. Zdaniem Organu odwoławczego, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że Skarżący objął udziały w Spółce E. w zamian za wkład niepieniężny w innej postaci niż zorganizowana część przedsiębiorstwa, bowiem składniki wniesionego aportu, nie tworzą zorganizowanej części przedsiębiorstwa. Organ zaznaczył, że wskazana przez Skarżącego dokumentacja "T." nie stanowiła składnika majątku przedsiębiorstwa firmy "J.", nie była również wymieniona jako składnik aportu. W momencie obejmowania udziałów przez Skarżącego w E. Sp. z o.o. podano, że wniesiono Dokumentację Systemu Zarządzania Jakością ISO 9001:2001 dot. produkcji świec, a nie Technologię produkcji świec żelowych i parafinowych. Materiał dowodowy wskazuje, że Dokumentacja Systemu Zarządzania Jakością lSO 9001:2001 nie może być uznana za składnik aportu, ponieważ sporządzona została na rzecz Skarżącego po jego wniesieniu. Takim dokumentem nie może być również System Zarządzania Jakością PN-EN ISO 9001:2009 ze względu na to, że został opracowany nie na rzecz Skarżącego przed wniesieniem aportu, ale na rzecz E. Sp. z o.o. w 2009 r., czyli po wniesieniu aportu. Tym samym, w ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w B., zebrany materiał dowodowy wskazuje, że firma E. faktycznie nie była w posiadaniu dokumentacji "Technologia produkcji świec żelowych i parafinowych". Skoro takiej dokumentacji nie było w trakcie prowadzonego postępowania kontrolnego, to tym bardziej nie było jej w trakcie przenoszenia części majątku przedsiębiorstwa PHPU "J.". Zdaniem Organu, brak jest również podstaw do przyjęcia, zgodnie z twierdzeniami Skarżącego, że składnikiem majątku wchodzącym w skład zorganizowanej części przedsiębiorstwa były akcje Huty S. W. Firma PHPU "J." była ich właścicielem jedynie przez trzy dni przed podjęciem uchwały o przekazaniu ich Spółce E. Okres pomiędzy [...] a [...] stycznia 2008 r. nie daje możliwości przyjęcia, że ten element majątku firmy "J." pełnił jakąkolwiek rolę w działalności i był przeznaczony do realizacji określonych zadań gospodarczych. Z wyjaśnień Skarżącego wynika, że faktycznym celem zakupu przedmiotowych akcji było to, aby E. miała lepszy dostęp do pojemników. Cel ten nie ma związku z funkcjonowaniem firmy "J.". Także analiza ksiąg podatkowych firmy "J." nie stwierdziła przypadku potwierdzającego współpracę Skarżącego z Hutą W. w okresie od [...] do [...] stycznia 2008 r., a więc w okresie kiedy akcje tej huty stanowiły majątek P.H.P.U. "J." i stanowić miały składnik zorganizowanej części przedsiębiorstwa tej firmy. Istotne jest również to, że powyższe akcje, bezpośrednio po wniesieniu aportu, tj. [...] stycznia 2008 r. zostały zbyte. Organ podkreślił, że oczywistym jest, iż definicja zorganizowanej części przedsiębiorstwa nie determinuje przyjęcie danego składnika majątku za jej element od okresu jego posiadania, niemniej ocena tego faktu wraz z pozostałymi ustaleniami wskazuje, że w niniejszej sprawie akcje te nie są w żaden sposób powiązane funkcjonalnie z wniesioną - w ocenie Skarżącego - zorganizowaną częścią przedsiębiorstwa dot. produkcji świec. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w B., w sprawie istotnym było również to, że po przeniesieniu aportu przyjęto w firmie "J." z produkcji do magazynu 2.350 świec (dowód wewnętrzny z [...].01.2008 r.). Fakt ten potwierdza, że w ramach firmy "J." brak było wyodrębnionego organizacyjnie zespołu składników zdolnych do bycia oddzielnym przedsiębiorstwem, samodzielnie realizującym określone zadania gospodarcze w zakresie produkcji świec. Oceny tej nie zmieniają twierdzenia Skarżącego, że przyjęcie świec po wniesieniu aportu spowodowane było oczekiwaniem na materiały do zakończenia procesu produkcji i pakowania. Tłumaczenie to jedynie potwierdza, że w firmie "J." nie funkcjonowała zorganizowana część przedsiębiorstwa. Nie mogła ona więc być również przeniesiona do E. Niezakończona produkcja świec powiązana winna być z zorganizowaną częścią przedsiębiorstwa przeniesiona do E., tymczasem majątek w postaci niezakończonej produkcji świec pozostawał poza aportem i był do dyspozycji przedsiębiorstwa "J.". Istotą zorganizowanej części przedsiębiorstwa jest to, aby była to organizacyjnie wyodrębniona jednostka w strukturze przedsiębiorstwa przed jej wniesieniem. To organizacyjne wyodrębnienie oznacza, że powinno być możliwe alokowanie wszystkich składników materialnych i niematerialnych do działalności prowadzonej przez zorganizowaną część przedsiębiorstwa. Organ wskazał także, że z ustalonego stanu faktycznego sprawy wynika, że brak było wyodrębnienia finansowego zespołu składników stanowiących - wg Skarżącego - zorganizowaną część przedsiębiorstwa. Część przedsiębiorstwa produkująca świece nie była wyodrębniona w stosunku do pozostałej części przedsiębiorstwa w ewidencji księgowej. Ustalenia organu kontroli skarbowej wskazują, że w ewidencji księgowej znaczna część surowców wniesionych aportem ewidencjonowana była na koncie "Materiały-koszty", na którym ewidencjonowane były również surowce i materiały nie związane z wniesionym aportem. W firmie "J." była prowadzona również jedna lista płac zatrudnionych pracowników, zarówno pani N., która znalazła zatrudnienie w Spółce E. jak również pozostałych pracowników. Sam Skarżący zeznał, że przed wniesieniem aportu produkcja świec nie była wyodrębniona finansowo. Prowadzenie jednolitej księgowości w tym zakresie dowodzi, iż przedmiotem aportu nie była wyodrębniona finansowo część przedsiębiorstwa. 4. Na powyższą decyzję, w części określającej wysokość podatku dochodowego z tytułu objęcia udziałów E. Spółce z o.o. za wkład niepieniężny w innej postaci niż przedsiębiorstwo, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wywiódł pełnomocnik Skarżącego, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, w szczególności: - art. 188 oraz 180 § 1 o.p. przez ich nieprawidłową wykładnię i zastosowanie tj. nie przeprowadzenie przez organ II instancji dowodów zgłoszonych w odwołaniu, a także błędne przyjęcie, że organ l instancji zasadnie odmówił Skarżącemu przeprowadzenia dowodów zgłoszonych przez pełnomocnika podatnika w zastrzeżeniach do protokołu z badania ksiąg, a w konsekwencji uniemożliwienie wykazania powiązań między poszczególnymi składnikami aportu, posiadania przez aport cech zorganizowanej części przedsiębiorstwa; - art. 122 i 187 § 1 o.p. poprzez nie zebranie i nie rozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego w sprawie w szczególności poprzez pomniecie wniosków dowodowych zgłoszonych przez Skarżącego, a także nie zbadanie okoliczności faktycznych istotnych biorąc pod uwagę materialno-prawne podstawy rozstrzygnięcia; - art. 191 o.p. poprzez dokonanie oceny dowodów i ustaleń faktycznych będących podstawą decyzji na podstawie wadliwie zebranego materiału dowodowego, a także z naruszeniem wskazań doświadczenia życiowego, zasadom logiki oraz wiedzy; - art. 210 § 1 pkt. 6 o.p. w zw. z art. 210 § 4 o.p. poprzez nie wyjaśnienie podstawy prawnej i faktycznej rozstrzygnięcia, w szczególności poprzez: (1) nie wskazanie w zaskarżonej decyzji, faktów, które organ II instancji oparł zaskarżoną decyzję, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności; (2) nie wskazania w nawiązaniu do konkretnych dowodów zgromadzonych w toku postępowania lub przedmiotu sprawy przyczyn dla których odmówiono przeprowadzenia dowodów zgłoszonych przez podatnika w toku postępowania. Ponadto zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy w postaci art. 5a pkt. 4 w zw. z art. 21 ust. 1 pkt 109 u.p.d.o.f. poprzez jego błędną wykładnię i zastosowanie, w tym w szczególności uznanie, że: - koniecznym warunkiem uznania Technologii produkcji świec parafinowych i żelowych było jej zaewidencjonowanie jej w bilansie; - długość okresu posiadania akcji, w świetle powołanego przepisu decyduje o istnieniu związku z przedsiębiorstwem podatnika oraz innymi składnikami aportu; - z przepisu art. 5a pkt. 4 u.p.d.o.f. do uznania danego zespołu składników za przedsiębiorstwo konieczne jest, aby pracownik funkcjonalnie powiązany ze zorganizowaną częścią przedsiębiorstwa miał wiedzę na temat wszystkich składników zorganizowanej części przedsiębiorstwa; - pominięcie w wykładni powiązań poszczególnych składników aportu. Wskazując na powyższe, strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie na rzecz Skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. 5. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej w B., podtrzymując stanowisko w sprawie, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, zważył co następuje. 6. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd administracyjny został wyposażony w funkcje kontrolne działalności administracji publicznej, co oznacza, że w przypadku zaskarżenia decyzji, sąd bada jej zgodność z przepisami prawa (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. Nr 153, poz. 1269 oraz art. 3 i art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Podstawowym celem i efektem kontroli sądowej jest więc eliminowanie z obrotu aktów i czynności organów administracji publicznych niezgodnych z prawem i przywrócenie stanu zgodnego z prawem poprzez wydanie orzeczenia odpowiedniej treści. Dokonując kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, sąd rozpoznając sprawę bada, czy organy do ustalonego stanu faktycznego zastosowały właściwą normę prawa materialnego oraz czy nie uchybiły przepisom prawa regulującym zasady postępowania, a jeśli dopuściły się takich uchybień, to czy te uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uchylenie zaskarżonej decyzji następuje bowiem – m.in. wówczas, gdy sąd stwierdzi, że w sprawie doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy bądź gdy dopuszczono się naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. 7. W rozpatrywanej sprawie Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa w zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej wydanie decyzji organu I instancji, tym samym brak było przesłanek do wyeliminowania ich z obrotu prawnego. Na wstępie należy stwierdzić, że zasadniczy spór w sprawie dotyczy ustalenia, czy Skarżący wniósł do E. Sp. z o.o. zorganizowaną część przedsiębiorstwa, w którym produkowane były świece żelowe i parafinowe, czy też wniósł jedynie poszczególne składniki majątku. Na tle powyższego sporu, autor skargi zarzucił organom naruszenie szeregu przepisów procesowych, związanych w szczególności z właściwym przeprowadzeniem postępowania dowodowego oraz błędną wykładnię przepisów prawa materialnego. 8. W pierwszej kolejności Sąd odniesie się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania, bowiem dopiero właściwie ustalony stan faktyczny może być podstawą do oceny prawidłowości zastosowania przez organ przepisów prawa materialnego. Oceniając zarzuty naruszenia przepisów postępowania, wskazać przede wszystkim trzeba, że obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy nałożony został na organy, o czym stanowi art. 122 o.p. Uzupełnieniem tej zasady jest, skierowany do organów, obowiązek zebrania całego materiału dowodowego (art. 187 § 1 o.p. - tzw. zasada zupełności). Zadaniem organów jest więc takie ustalenie stanu faktycznego sprawy, aby odpowiadał on rzeczywistości. Warunkiem prawidłowego ustalenia stanu faktycznego jest zarówno zebranie wszystkich istotnych dla sprawy dowodów, ale także ich prawidłowa ocena. Oceny tej organ dokonuje na podstawie własnej wiedzy oraz doświadczenia życiowego, a o jej prawidłowości decyduje to czy wyciągnięte wnioski mają logiczne uzasadnienie (art. 191 o.p.). Przy czym rozpatrzeniu podlegają nie tylko poszczególne dowody odrębnie, lecz wszystkie dowody we wzajemnej łączności. W efekcie, wyniki ustaleń powinny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, która wedle przepisu art. 210 § 4 o.p. powinna zawierać w szczególności - wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, uzasadnienie prawne zaś zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Zdaniem Sądu organy nie uchybiły powyższym zasadom postępowania podatkowego i dołożyły wszelkich starań, by dokładnie ustalić stan faktyczny w niniejszej sprawie. Materiał dowodowy jest kompletny i daje podstawę do podjęcia rozstrzygnięcia w zakresie ustalenia, czy składniki aportu wniesionego przez Skarżącego do Spółki E. stanowiły zorganizowaną część przedsiębiorstwa firmy "J." czy też jednie luźno powiązane składniki majątku tejże firmy. 9. Sąd pragnie wskazać, że zgodnie z art. 5a pkt 4 u.p.d.o.f., ilekroć w ustawie jest mowa o zorganizowanej części przedsiębiorstwa - należy przez nią rozumieć organizacyjnie i finansowo wyodrębniony w istniejącym przedsiębiorstwie zespół składników materialnych i niematerialnych, w tym zobowiązania, przeznaczonych do realizacji określonych zadań gospodarczych, który zarazem mógłby stanowić niezależne przedsiębiorstwo samodzielnie realizujące te zadania. Aby zatem w rozumieniu przepisów podatkowych, określony zespół składników majątkowych mógł zostać zakwalifikowany jako zorganizowana część przedsiębiorstwa, nie jest wystarczające jakiekolwiek zorganizowanie masy majątkowej, ale musi się ona odznaczać pełną odrębnością niezbędną do samodzielnego funkcjonowania w obrocie gospodarczym. Zorganizowaną część przedsiębiorstwa tworzą więc składniki, będące we wzajemnych relacjach, takich by można było mówić o nich jako o zespole, a nie o zbiorze przypadkowych elementów, których jedyną cechą wspólną jest własność jednego podmiotu gospodarczego. Organizacyjne i finansowe wyodrębnienie musi istnieć już w ramach istniejącego przedsiębiorstwa, a nie dopiero kształtować się po "wyprowadzeniu" w jakikolwiek sposób zespołu składników materialnych i niematerialnych z tego przedsiębiorstwa. Z treści uchwały podjętej w dniu [...] stycznia 2008 r. wynika, że w skład aportu, będącego zdaniem Skarżącego, zorganizowaną częścią przedsiębiorstwa PHPU "J." są surowce, Dokumentacja Zarządzania Jakością PN-EN ISO 9001:2001 dotycząca produkcji świec, wartości niematerialne i prawne (akcje Huty S. W.) oraz zobowiązania. 10. W ocenie Sądu, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że w niniejszej sprawie, Skarżący nie wniósł aportem do E. Sp. z o.o. zorganizowanej części przedsiębiorstwa PHPU "J.", a jedynie poszczególne składniki majątku tejże firmy. Zgodzić się należało z Organami obu instancji, że Dokumentacja Zarządzania Jakością PN-EN ISO 9001:2001, która została wymieniona w protokole z dnia [...] stycznia 2008 r. nie mogła stanowić elementu aportu, bowiem została sporządzona na zlecenie Skarżącego po wniesieniu aportu. Z kolei dokumentacja "Technologia produkcji świec", na którą w trakcie postępowania wskazywał Skarżący jako składnik aportu, nie stanowiła majątku PHPU "J." a zatem również ona nie była wniesiona do Spółki E. jako element aportu. Podkreślić przy tym należy, że Spółka E., na wezwanie organu podatkowego, jako element aportu wskazała System Zarządzania Jakością PN-EN ISO 9001:2009, który to został opracowany nie na rzecz firmy "J." lecz Spółki E. Tym samym również powyższy dokument nie mógł stanowić elementu zorganizowanej części przedsięwzięcia PHPU "J.". Brak jest również podstaw przyjęcia za słuszne stanowiska Skarżącego, jakoby elementem zorganizowanej części przedsiębiorstwa PHPU "J." były akcje Huty S. W. Powyższe akcje stały się własnością Skarżącego na podstawie umów z dnia [...] grudnia 2007 r. i [...] stycznia 2008 r. W dniu [...] stycznia 2008 r. Skarżący oświadczył, że wniósł powyższe akcje do prowadzonej przez siebie firmy PHPU "J.", a zatem dopiero z tym dniem stały się składnikiem majątku firmy PHPU "J.". Następnie w dniu [...] stycznia 2008 r., a zatem trzy dni po przekazaniu akcji, zdaniem Skarżącego stanowiły one element zorganizowanej części przedsiębiorstwa, niezbędny do realizacji określonych zadań gospodarczych - produkcji świec i zostały wniesione, jako element tego przedsiębiorstwa aportem do Spółki E. Następnie w dniu [...] stycznia 2008 r., Spółka E. - nowy właściciel akcji dokonał ich zbycia. Powyższe, bezsporne okoliczności jednoznacznie w wskazują, że akcie Huty S. W. nie miały żadnego związku z produkcją prowadzoną przez PHPU "J." a zatem nie mogły stanowić zorganizowanej części przedsiębiorstwa tejże firmy. Podkreślić należy, iż sam Skarżący zeznał, że celem nabycia powyższych akcji było umożliwienie lepszego dostępu Spółce E. do pojemników, a zatem nie były one w żaden sposób związane z działalnością prowadzoną przez firmę "J.". Owszem, sam okres posiada określonego składnika majątkowego nie determinuje tego, czy może być on uznany za element zorganizowanej części przedsiębiorstwa, jednakże w realiach niniejszej sprawy, akcje Huty S. W. w żaden sposób nie były powiązane funkcjonalnie i gospodarczo z firmą "J.". Okres posiadania akcji przez firmę "J." (3 dni) jedynie potwierdza powyższe ustalenia. Zdaniem Sądu, ustalony w sprawie stan faktyczny wskazuje również, że wniesione do Spółki E. składniki majątku firmy PHPU "J." nie były wyodrębnione finansowo i gospodarczo. Część przedsiębiorstwa produkująca świece nie była wyodrębniona w stosunku do pozostałej części przedsiębiorstwa w ewidencji księgowej, były prowadzone wspólne konta dotyczące kosztów wytworzenia świec i zniczy, jak również materiałów niezbędnych do ich produkcji. W firmie "J." była prowadzona również jedna list płac, dotycząca wszystkich pracowników. Zaznaczyć należy, że sam Skarżący zeznał, iż przed wniesieniem aportu produkcja świec nie była wyodrębniona finansowo, a zatem nie można mówić w tym zakresie o jakiejkolwiek zorganizowanej części przedsiębiorstwa. Powyższej oceny nie mógł zmienić fakt, podnoszony w skardze, że wraz z aportem do pracy w Spółce E. została przeniesiona Pani W. N. Wskazać bowiem należy, że osoba ta, zatrudniona jako referent administracyjno-biurowy zajmowała się sprzedażą produktów wytwarzanych w firmie "J.". Jednakże mimo zatrudnienie jej w Spółce E., w 2008 r. w dalszym ciągu podpisywała faktury dotyczące zakupów i sprzedaży, faktury korygujące czy dokumenty wydania towaru na rzecz firmy "J.". Jak ustaliły Organy podatkowe łącznie w 2008 r. było to blisko 1000 dokumentów, a zatem nie można przyjąć, że osoba ta stanowiła gwarancję bytu zorganizowanej części przedsiębiorstwa firmy "J." wniesionej aportem do Spółki E.. 11. Ustosunkowując się do zarzutów skargi dotyczących nieprzeprowadzenia wnioskowanych przez Skarżącego dowodów, zgodzić się należało z Organami, że ich przeprowadzenie nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy, a zatem nie było konieczności ich przeprowadzania. Jak wynika z akt sprawy, Skarżący wniósł między innymi o wystąpienie do Spółki E. o przekazanie informacji, co obejmuje technologia produkcji świec parafinowych i żelowych, na okoliczność ustalenia przedmiotu aportu. Tymczasem kwestia technologii produkcji świec nie miała istotnego znaczenia dla celów podatkowych, bowiem Organy ponad wszelką wątpliwość wykazały, że powyższa dokumentacja nie mogła stanowić elementu aportu wnoszonego do Spółki E. w dniu [...]stycznia 2008 r., gdyż bądź nie stanowiła majątku firmy "J." bądź też nie istniała na ten dzień (w zależności o jaką dokumentację Skarżącemu chodziło). Potwierdziła to przesłuchana w charakterze świadka G. S., która zeznała, że dopiero od lutego 2008 r. do połowy 2010 r. w Spółce E. tworzone były karty technologiczne związane z produkcją świec, a zatem już po wniesieniu aportu. W ocenie Sądu również pozostałe wnioski dowodowe, zawarte w odwołaniu od decyzji organu I instancji i szczegółowo wymienione w postanowieniu z dnia [...] stycznia 2014 r. (k. 15/1-15/4 akt adm.), a dotyczące m.in. zapoznania się z procedurą produkcji świec i dokumentacją ISO, przesłuchania świadków czy wyroby z Huty S. W. nie mogły mieć zastosowania w produkcji świec, nie mogły wnieść nic istotnego do sprawy. Okoliczności, które miałyby być wykazane powyższymi dowodami nie miały wpływu na wynik sprawy i przeprowadzenie powyższych dowodów jedynie niepotrzebnie przedłużałoby prowadzone postępowanie i stanowiłoby naruszenie zasady szybkości postępowania. 12. W ocenie Sądu za niezasadne należało uznać także zarzuty dotyczące nieprawidłowego sporządzenia uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Wbrew twierdzeniom skargi, w sprawie nie został naruszony art. 210 § 1 pkt 4 i 6 o.p., albowiem zaskarżona decyzja zawiera wyczerpujące uzasadnienie faktyczne oraz prawne. Niewątpliwie treści tego uzasadnienia zawiera motywy podjętego rozstrzygnięcia, wyjaśnia jakie to dowody przesądziły, że organy przyjęły, iż przedmiotem aportu z dnia [...] stycznia 2008 r. nie była zorganizowana część przedsiębiorstwa firmy "J.". 13. Wszystkie powyższe elementy we wzajemnym powiązaniu sprawiają, że w postępowaniu Organów podatkowych nie można dopatrzyć się naruszenia art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188 i art. 191 o.p. Dlatego też organ prawidłowo zastosował art. 5a pkt 4 w zw. z art. 21 ust. 1 pkt 109 oraz art. 22 ust. 1e i art. 30b ust. 1 u.p.d.o.f. Wbrew twierdzeniom skargi, Organy dokonały właściwej wykładni pojęcia zorganizowanej części przedsiębiorstwa i słusznie przyjęły, że w realiach niniejszej sprawy, składniki majątku firmy PHPU "J.", wniesione w dniu [...] stycznia 2008 r. do Spółki E. taką zorganizowaną częścią nie były. Stwierdzić zatem należało, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Tym samym orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.).