II SA/Gl 1569/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Bogucka (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Protokolant sekretarz sądowy Marta Zasoń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 maja 2014 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie opłaty za korzystanie ze środowiska 1. uchyla zaskarżoną decyzję i orzeka, że nie podlega ona wykonaniu w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej Spółki kwotę 2 807 (dwa tysiące osiemset siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z dnia [...] r. (data wpływu [...] r.) "A" Sp. z o.o. w D., zwana dalej Spółką lub Skarżącą, zwróciła się do Marszałka Województwa [...] o zwrot nadpłaty z tytułu opłaty za korzystanie ze środowiska za okres od IV kwartału [...] r. do II kwartału [...] r. podnosząc, że [...] r. i [...] r. przekazała z tego tytułu uzupełniającą kwotę opłat w łącznej wysokości [...] zł zawierającą również opłaty, które z tytułu korzystania ze środowiska powinny obciążać inne podmioty. W podanych wyjaśnieniach wskazano, że Spółka za okres IV kwartał [...] – II kwartał [...] uiściła opłaty za wprowadzenie ścieków (wód opadowych i roztopowych) do wód lub ziemi, także z tytułu ścieków pochodzących od innych podmiotów. Część z nich nie rozliczyła się ze Spółką i odmówiła zwrotu przekazanych w ich imieniu opłat, co zmusza Spółkę do żądania od organu zwrotu niezasadnie poniesionych opłat. Wskazano, że pozwolenie wodnoprawne z [...] r. udzielone decyzją Prezydenta Miasta D. zezwala Spółce jako zakładowi głównemu na wspólne korzystanie z wód przez kilka zakładów, to jest na odprowadzanie ścieków opadowych i roztopowych do potoku [...]. Decyzją nr [...] z [...] r. Marszałek Województwa [...] odmówił stwierdzenia nadpłaty za okres od IV kwartału [...] r. do II półrocza [...]r . Rozstrzygnięcie to zostało uchylone przez SKO w K. decyzją z [...] r., nr [...], a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania. Po powtórnym rozpoznaniu wniosku, Marszałek Województwa [...] decyzją nr [...] z dnia [...] r. odmówił stwierdzenia przedmiotowej nadpłaty z tytułu odprowadzania ścieków oraz wód opadowych za okres od II półrocza [...] r. do II półrocza [...] r. (do [...] r.). Także to rozstrzygnięcie zostało uchylone, a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]r. nr [...]. W uzasadnieniu tej decyzji SKO powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych stwierdziło, że nie jest możliwe orzekanie w przedmiocie nadpłaty bez uprzedniego określenia wysokości zobowiązania podatkowego – w okolicznościach przedmiotowej sprawy ustalenia wysokości opłat za korzystanie ze środowiska, które Spółka za dany okres powinna uiścić. Przy ustaleniu wysokości tych opłat (zobowiązania podatkowego) organ odwoławczy powinien też ustalić, czy w objętym postępowaniem okresie oprócz Spółki również inne podmioty były uprawnione na podstawie określonego tytułu prawnego do władania instalacją, za pośrednictwem której były wprowadzane ścieki do wód, a której wyloty znajdują się na terenie działki Spółki. Stosując się do tych wytycznych Marszałek Województwa [...] zawiadomieniem z dnia [...] r. poinformował o wszczęciu wobec Spółki postępowania administracyjnego w sprawie opłat za korzystanie ze środowiska w zakresie wprowadzania ścieków do wód lub do ziemi w okresie II półrocza [...] r. oraz I i II półrocza [...] r. Po przeprowadzeniu tego postępowania decyzją z dnia [...] r. nr [...] Marszałek Województwa [...] określił dla Spółki wysokość zobowiązania podatkowego – opłaty za korzystanie ze środowiska w zakresie wprowadzania ścieków do wód lub do ziemi za okres II półrocza [...] r. w wysokości [...] zł. Jako podstawę decyzji wskazał art. 104 § 1 k.p.a. oraz art. 21 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz.U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm., zwanej dalej Ordynacją podatkową) w związku z art. 281 ust. 1, a także z art. 3 pkt 3, pkt 6, pkt 20 lit. a, pkt 31, pkt 38 lit. c, pkt 41, art. 138 ust. 1, art. 272 pkt 1, art. 273 ust. 1 pkt 2, art. 274 ust. 4 pkt 1, art. 275, art. 276 ust. 1, art. 277 ust. 1, art. 279 ust. 1 pkt 1, art. 284 ust. 1, art. 285 ust. 1, art. 286 ust. 1, art. 287 ust. 1 pkt 4, art. 295 ust. 6 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jednolity – Dz.U. z 2008 r. Nr 25 poz. 150 ze zm., zwanej dalej ustawą lub Prawem ochrony środowiska), oraz art. 292 pkt 2 tej ustawy w zw. z art. 14 ustawy z dnia 18 maja 2005 r. o zmianie ustawy - Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 113, poz. 954 z późn. zm.), art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. c, art. 37, art. 122 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (tekst jednolity - Dz. U. z 2005 r. Nr 239, poz. 2019 z późn. zm.), § 3 pkt 8, § 5 ust. 1 pkt 1 i 3 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 grudnia 2005 r. w sprawie opłat za korzystanie ze środowiska (Dz. U. Nr 260 poz. 2176), oraz Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 15 grudnia 2005 r. w sprawie wzorów wykazów zawierających informacje i dane o zakresie korzystania ze środowiska oraz o wysokości należnych opłat i sposobu przedstawiania tych informacji i danych (Dz. U. Nr 252, poz. 2128). W obszernym uzasadnieniu decyzji Marszałek m. in. stwierdził, że w myśl art. 273 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo ochrony środowiska opłata za korzystanie ze środowiska jest ponoszona za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi. Jednocześnie w myśl art. 3 pkt 38 lit. c ww. ustawy oraz art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. c ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne, jako ścieki rozumiane są także wody opadowe lub roztopowe, ujęte w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacyjne, pochodzące z powierzchni zanieczyszczonych o trwałej nawierzchni, w szczególności z miast, portów, lotnisk, terenów przemysłowych, handlowych, usługowych i składowych, baz transportowych oraz dróg i parkingów. Zgodnie z treścią art. 274 ust. 4 pkt 1 ustawy Prawo ochrony środowiska wysokość opłaty za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi zależy od wielkości, rodzaju i sposobu zagospodarowania terenu w odniesieniu do wód opadowych lub roztopowych, ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacyjne, pochodzących z powierzchni zanieczyszczonych o trwałej nawierzchni, w szczególności z miast, portów, lotnisk, terenów przemysłowych, handlowych, usługowych i składowych, baz transportowych oraz dróg i parkingów. Zgodnie z art. 279 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, jeżeli obowiązek poniesienia opłaty jest związany z eksploatacją instalacji, podmiotem obowiązanym do poniesienia opłaty z tytułu emisji - w tym wprowadzania ścieków do wód lub do ziemi - jest prowadzący instalację. W świetle art. 3 pkt 31 ustawy pod pojęciem prowadzącego instalację należy rozumieć podmiot uprawniony na podstawie określonego tytułu prawnego do władania instalacją w celu jej eksploatacji zgodnie z wymaganiami ochrony środowiska, na zasadach wskazanych w ustawie, a zgodnie z art. 3 pkt 41 ww. ustawy pod pojęciem tytułu prawnego rozumie się prawo własności, użytkowanie wieczyste, trwały zarząd, ograniczone prawo rzeczowe albo stosunek zobowiązaniowy. Zgodnie zaś z art. 138 ust. 1 ustawy eksploatacja instalacji oraz urządzenia zgodnie z wymaganiami ochrony środowiska jest obowiązkiem ich właściciela, chyba że wykaże on, iż władającym instalacją lub urządzeniem jest na podstawie tytułu prawnego inny podmiot. W myśl art. 277 ust. 1, art. 284 ust. 1, art. 286 ust. 1 ustawy podmiot korzystający ze środowiska ustala we własnym zakresie wysokość należnej opłaty i wnosi ją na rachunek właściwego urzędu marszałkowskiego do końca miesiąca następującego po upływie każdego półrocza. W tym samym terminie przedkłada do właściwego urzędu marszałkowskiego wykaz zawierający informacje i dane wykorzystane do ustalenia wysokości opłat oraz wysokość tych opłat. Stosownie do brzmienia art. 285 ust. 1 ustawy opłatę ustala się według stawek obowiązujących w okresie, w którym korzystanie miało miejsce. Równocześnie w myśl art. 287 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy podmiot korzystający ze środowiska powinien prowadzić aktualizowaną co pół roku ewidencję zawierającą informacje o wielkości, rodzaju i sposobie zagospodarowania terenu, z którego odprowadzane są wody opadowe lub roztopowe, ujęte w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacyjne, podchodzące z powierzchni zanieczyszczonych o trwałej nawierzchni, w szczególności z miast, portów, lotnisk, terenów przemysłowych, handlowych, usługowych i składowych, baz transportowych oraz dróg i parkingów. Stosownie zaś do art. 295 ust. 6 ustawy Prawo ochrony środowiska opłatę za wprowadzanie do środowiska wód opadowych lub roztopowych, ponosi się w postaci zryczałtowanej. Biorąc pod uwagę treść powyższych przepisów oraz fakt, że wyloty, którymi wody opadowe zrzucane są do potoku Pogoria znajdują się na terenie działki Spółki, organ pierwszej instancji doszedł do przekonania, że to ona władała instalacją, którą wody te zostały wprowadzone do środowiska i dlatego też Spółka jest zobowiązana do poniesienia opłat z tego tytułu za całą ilość wprowadzanych do środowiska tą instalacją wód opadowych i roztopowych. Ponieważ jednocześnie do [...] r. Spółka nie posiadała pozwolenia wodno-prawnego na odprowadzanie ścieków opadowych i roztopowych to zobowiązana była ponosić z tego tytułu opłaty podwyższone, co uzasadniało ustalenie wysokości tych opłat zgodnie z osnową decyzji przy uwzględnieniu art. 21 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 281 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska. Wskazano, że organ był zobowiązany rozpatrzyć sprawę opłat za cały okres rozliczeniowy II półrocza [...] r., z tym że opłatę podwyższoną naliczono od [...] do [...] r. (ostatni dzień bez pozwolenia). W odwołaniu od tej decyzji pełnomocnik Spółki wniósł o jej uchylenie w całości i wydanie decyzji określającej prawidłową wysokość zobowiązania podatkowego – opłaty za korzystanie ze środowiska, uwzględniającej fakt wprowadzania ścieków do instalacji przez inne podmioty. Zarzucił szereg uchybień m.in. naruszenie przepisu art. 275, art. 284 oraz art. 3 pkt 20 ustawy Prawo ochrony środowiska. W uzasadnieniu odwołania wskazano, że organ pierwszej instancji błędnie określił wysokość opłaty za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi, należnej za okres II półrocza [...] r., gdyż Spółka jest tylko jednym z wielu podmiotów wspólnie korzystających z instalacji wodnej. "A" nie jest właścicielem całości instalacji, za pomocą której odprowadzane są ścieki za pośrednictwem wylotu W-1 oraz W-2. W konsekwencji powyższego Spółka nie powinna ponosić odpowiedzialności za całość opłat związanych z korzystaniem z instalacji. Instalacją wg Spółki jest cała kanalizacja deszczowa wraz z wylotami, a nie jak przyjął organ pierwszej instancji same wyloty wód opadowych. Fakt, że wyloty instalacji wodnej znajdują się na nieruchomości należącej do Spółki nie oznacza, że tylko ona włada całością instalacji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. odwołania tego nie uwzględniło i zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymało orzeczenie Marszałka Województwa [...] w mocy. W uzasadnieniu Kolegium podzieliło stanowisko organu pierwszej instancji, że w sprawie zachodziła podstawa orzekania na podstawie art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej w zw. z treścią art. 281 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska. Podzieliło również ustalenia tego organu co do podstaw wymierzenia opłaty podwyższonej za okres do [...] r. jak i co do wyliczenia jej wysokości za II półrocze [...] r. Kolegium przyjęło, że Spółka była władającym instalacją – urządzeniem kanalizacyjnym, do którego ścieki były odprowadzane również przez inne podmioty i to Spółka była wyłącznie zobowiązana do uiszczenia opłat podwyższonych z tytułu korzystania ze środowiska za całość odprowadzanych tą instalacją do środowiska ścieków. Może ona przy tym dochodzić zwrotu części tych opłat od innych podmiotów na drodze cywilnoprawnej. W skardze do sądu administracyjnego pełnomocnik "A" Sp. z o.o. w D. wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Zarzucił, że decyzje te zostały wydane z naruszeniem art. 275 i art. 284 w zw. z art. 3 pkt. 20 Prawa ochrony środowiska, poprzez bezzasadne przyjęcie, iż w objętym rozstrzygnięciem okresie podmiotem korzystającym ze środowiska w zakresie odprowadzania ścieków oraz wód opadowych z terenów nieruchomości należących do kilkunastu podmiotów była w całości skarżąca, podczas gdy w istocie korzystała ze środowiska jedynie co do części obszaru, od którego naliczone zostały opłaty, zaś w pozostałym zakresie korzystającym ze środowiska były inne podmioty. W uzasadnieniu skargi stwierdzono, że skarżąca nigdy nie kwestionowała, iż korzystała ze środowiska w zakresie m.in. odprowadzania wód i ścieków, także w okresie którego dotyczy kwestionowana decyzja, lecz zgodnie ze znajdującą się w aktach postępowania decyzją Prezydenta Miasta D. z dnia [...] r., nr [...], "A" jest jednym z wielu podmiotów wspólnie korzystających z instalacji wodnej. Z uwagi na fakt, iż nie jest ona właścicielem całości instalacji za pomocą której odprowadzane są ścieki za pośrednictwem wylotu W-1 oraz W-2, brak jest podstawy prawnej do przyjęcia aby za całość opłat związanych z takim korzystaniem w okresie objętym zaskarżoną decyzją odpowiedzialność ponosiła wyłącznie skarżąca i aby była ona wyłącznie podmiotem korzystającym ze środowiska. Wniosku takiego nie można wyprowadzić w szczególności z treści art. 7 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska. W odpowiedzi na skargę SKO w K. wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko i jego uzasadnienie. Zaakcentowano, że to skarżąca była podmiotem władającym instalacją, za pośrednictwem której dochodziło do wprowadzania ścieków opadowych i wód roztopowych do środowiska. Ona też wniosła opłatę podwyższoną, co oznacza, że była świadoma ciążącego na niej w tym względzie obowiązku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach rozważył, co następuje: Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi. Na tej podstawie Sąd uwzględnił z urzędu okoliczności będące podstawą do uwzględnienia skargi, niezależnie od zgłoszonych zarzutów. Materianoprawną podstawę wydanych decyzji stanowi przepis art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 281 ust. 1 Prawa ochrony środowiska. Organy orzekające nie uzasadniły jednak w ogóle przesłanek zastosowania tych przepisów, koncentrując się na ich analizie i wykazaniu wysokości opłat za korzystanie ze środowiska. Z analizy uzasadnień decyzji organów obu instancji można natomiast wyprowadzić wniosek, że konieczność wydania decyzji określającej wysokość opłaty za korzystanie ze środowiska wynika z faktu złożenia przez stronę wniosku o stwierdzenie nadpłaty, spowodowanej wykazaniem należności z tego tytułu w zawyżonej wysokości. Właśnie w celu rozpoznania wniosku o stwierdzenie nadpłaty, pismem z dnia [...] r. Marszałek Województwa [...] wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określania wysokości opłat za korzystanie ze środowiska m.in. za II półrocze [...] r., zakończone wydaniem zaskarżonej decyzji. W przekonaniu Sądu stanowiska organów obydwu instancji co do podstawy prawnej działania w zakresie określenia opłaty za korzystanie ze środowiska, nie można podzielić. W tym zakresie całościową regulację zawiera przepis art. 288 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska i dlatego co do podstawy wydania decyzji ustalającej wysokość należnej opłaty za korzystanie ze środowiska nie ma zastosowania art. 21. § 3 Ordynacji podatkowej (w zw. z art. 281 ust. 1 Prawa ochrony środowiska). Przepis art. 288 ust. 1 w brzmieniu obowiązującym od dnia 28 lipca 2005 r. (Dz. U. z 2005 r., Nr 113, poz. 954) stanowił, że marszałek województwa wymierza opłatę w drodze decyzji, jeżeli podmiot korzystający ze środowiska: 1) nie przedłożył wykazu zawierającego informacje i dane o zakresie korzystania ze środowiska oraz o wysokości należnych opłat, 2) zamieścił w wykazie informacje lub dane nasuwające zastrzeżenia. Organy orzekające nie wskazały, aby którakolwiek z tych sytuacji zachodziła w niniejszej sprawie. Wprost przeciwnie, stwierdziły, że skarżąca złożyła wymagane wykazy i uiściła opłatę podwyższoną we właściwej wysokości. Co więcej, stosując art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej, również nie wykazano, aby zachodziły okoliczności wymienione w hipotezie tego przepisu, organy nie stwierdziły braku złożenia wykazów za II półrocze [...] r., nie zakwestionowały wysokości zobowiązania w zakresie opłat, nie stwierdziły aby Spółka nie wniosła w całości lub w części opłat wynikających ze złożonych wykazów. Należy także zwrócić uwagę, że wydanie decyzji określającej wysokość opłaty za korzystanie ze środowiska w trybie Ordynacji podatkowej narusza uchwałę NSA z dnia 3 grudnia 2012 r. sygn. akt I FSK 1/12 (ONSAiWSA 2013/3/37), mającą walor wiążący. W uchwale tej Naczelny Sąd Administracyjny w składzie Siedmiu Sędziów stwierdził, że w świetle art. 70 § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa – w brzmieniu obowiązującym od 1 września 2005 r., po upływie terminu przedawnienia nie jest dopuszczalne prowadzenie postępowania podatkowego i orzekanie o wysokości zobowiązania podatkowego, które wygasło przez zapłatę (art. 59 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej). Z taką zaś sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, gdy weźmie się pod uwagę, że zgodnie z art. 70 § 1 Ordynacji zobowiązanie z tytułu opłat za korzystnie ze środowiska za II półrocze [...] r. (płatne do końca stycznia [...] r. [...] r.) przedawniło się po upływie 5 lat od końca roku [...]., czyli z końcem [...] r. Jakkolwiek postępowanie zostało wszczęte [...] r., to decyzje wydano już w roku [...]r. Zdaniem Sądu, do rozpoznania wniosku o stwierdzenia nadpłaty nie było niezbędne wdrożenie odrębnego postępowania w sprawie określenia wysokości tej opłaty (zobacz też w tym względzie uchwałę NSA z 27 stycznia 2014 r. sygn. II PS 5/13), postępowanie to mogłoby się toczyć jedynie w trybie art. 288 ust. 1 Prawa ochrony środowiska. Nie oznacza to jednak, że decyzja o wymierzeniu opłaty w trybie art. 288 ust. 1 Prawa ochrony środowiska, może być wydana w każdym czasie. Jeżeli opłata za korzystanie ze środowiska została uiszczona, co dotyczy niniejszej sprawy, to właściwy organ mógł kwestionować wysokość tej opłaty i wydać decyzję o jej wymierzeniu jedynie w okresie, kiedy należność z tytułu korzystania ze środowiska nie uległa przedawnieniu. Do ponoszenia opłat mają bowiem zastosowanie przepisy art. 59 § 1 Ordynacji, jak i art. 70 § 1 Ordynacji zamieszczone w dziale III. Zatem o ile nie nastąpiło zawieszenie bądź przerwanie biegu terminu, zobowiązanie do uiszczenia opłaty uległo przedawnieniu z dniem [...] r. Oznacza to, że po tej dacie organ ochrony środowiska nie jest władny do kwestionowania wysokości uiszczonej opłaty, nawet w sytuacji, gdy podejmie wątpliwości co do jej wysokości. Z podanych względów skarga musiała odnieść skutek, bowiem zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 281 ust. 1 Prawa ochrony środowiska oraz wskutek błędnej wykładni art. 288 ust. 1 tej ustawy. W tej sytuacji decyzja Kolegium podlegała uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Wobec uwzględnienia skargi należało także orzec o niewykonalności zaskarżonej decyzji po myśli art. 152 p.p.s.a. O kosztach postępowania, obejmujących wpis sądowy w kwocie 407 zł, liczony od wartości przedmiotu sporu i wynagrodzenie pełnomocnika w osobie adwokata w kwocie minimalnej 2.400,00 zł, czyli łącznie w kwocie 2.807,00 zł, rozstrzygnięto na wniosek skarżącej Spółki zgodnie z art. 200, art. 205 § 2 i art. 209 tej ustawy oraz § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokatów oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461). Odnosząc się do wniosku Skarżącej o uchylenie decyzji organu I instancji Sąd wyjaśnia, że nie jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy (art. 135 p.p.s.a.). Przy ponownym rozpoznaniu odwołania od decyzji Marszałka, Kolegium, winno zgodnie z powyższymi rozważaniami orzec o uchyleniu decyzji organu I instancji i umorzeniu wadliwie wszczętego postępowania przed tym organem na podstawie art. 138 § 1 pkt. 2 w zw. z art. 105 § 1 Kpa. Umorzenie postępowania w sprawie określenia wysokości opłaty za korzystnie ze środowiska nie uniemożliwia przy tym rozpoznania złożonego wniosku o stwierdzenie i zwrot nadpłaty opłaty na podstawie art. 72 § 1 pkt. 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 281 ust. 1 Prawa ochrony środowiska, skoro spór dotyczy kwestii, czy uiszczono opłatę w wyższej niż należna wysokości. W tym stanie rzeczy zarzuty skargi dotyczące wysokości obciążającego skarżącą zobowiązania nie miały w niniejszej sprawie znaczenia i nie mogłyby stanowić przedmiotu rozstrzygnięcia w postępowaniu sądowym (w niniejszej sprawie). Skarżąca będzie je mogła ewentualnie podnieść w sprawie rozstrzygającej jej wniosek o stwierdzenie wysokości i zwrot nadpłaty.