IV SA/Gl 1049/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga - Gajewska Sędzia WSA Małgorzata Walentek Protokolant Monika Rał po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 maja 2014 r. sprawy ze skargi A Sp. z o. o. w G. na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. Państwowy Inspektor Sanitarny w C. stwierdził u E. D. chorobę zawodową – przewlekłą chorobę obwodowego układu nerwowego wywołaną sposobem wykonywania pracy – zespół cieśni w obrębie nadgarstka, wymienioną w pozycji 20/1 wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. Nr 105, poz. 869). Rozstrzygnięcie to oparto na ustaleniu, że podczas zatrudnienia wymienionego pracownika w Spółce z o.o. A w G., Oddział w C., na stanowisku pracownika magazynowego – pickera, był on narażony na powstanie przedmiotowej choroby, gdyż sposób wykonywania pracy związany był z monotypowymi, powtarzalnymi ruchami w stawach nadgarstkowych. Jednocześnie choroba ta została rozpoznana w orzeczeniu Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w K. – Poradni Chorób Zawodowych w S. W odwołaniu zakład pracy zarzucił, że sprawa nie została należycie wyjaśniona pod kątem pozazawodowych czynników, które mogły mieć wpływ na wystąpienie choroby rozpoznanej u pracownika. Zakwestionował też ustalenie, że na powierzonym pracownikowi stanowisku występowała konieczność wykonywania powtarzalnych ruchów nadgarstka. Zaskarżoną decyzją [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w trybie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa utrzymał w mocy decyzję I instancji, całkowicie podzielając jej ustalenia i wnioski. Organ odwoławczy wskazał w szczególności, że w świetle art. 2351 Kodeksu pracy do przyjęcia istnienia choroby zawodowej wystarczy ustalenie wysokiego prawdopodobieństwa związku przyczynowego pomiędzy występującymi w środowisku pracy szkodliwymi czynnikami, a chorobą ujętą w wykazie chorób zawodowych, a dokonana w niniejszej sprawie ocena warunków pracy pozwalała na przyjęcie takiego prawdopodobieństwa. Zgromadzony materiał dowodowy potwierdził przy tym, że E. D. wykonywała pracę związaną z przeciążeniem i monotonią ruchów w zakresie stawów nadgarstkowych. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Spółka A wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu podstawowego stopnia. Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 2351 Kp przez stwierdzenie choroby zawodowej mimo niewykonywania przez pracownika pracy w warunkach szkodliwych dla zdrowia oraz naruszenie § 8 ust. 2 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych przez bezzasadne uznanie zebranego materiału dowodowego za wystarczający do wydania decyzji. Zarzuciła też uchybienie przepisom proceduralnym z art. 77 i 107 § 3 Kpa. W skardze zawarto wniosek o przeprowadzenie dowodu z karty opisu stanowiska pracy na okoliczność wykonywania przez E. D. pracy o zróżnicowanym charakterze, w trybie zadań naprzemiennych oraz rotacji na stanowiskach pracy, a także dowodu z zeznań świadków na te i dalsze okoliczności. W motywach skargi wyrażono pogląd, że dla stwierdzenia choroby zawodowej konieczne jest wykluczenie możliwości powstania zespołu cieśni nadgarstka na skutek innych okoliczności niż wynikających w związku z pracą zawodową, a tego w sprawie nie uwzględniono, co oznacza, iż nie zebrano wystarczającego materiału dowodowego, w tym uzupełniającej opinii lekarskiej. Zdaniem skarżącej także wywiedzione przez organy z karty narażenia zawodowego ustalenie, że omawiane schorzenie z wysokim prawdopodobieństwem mogło wynikać ze sposobu wykonywania pracy, stoi w oczywistej sprzeczności z istotą pracy na stanowisku pracownika magazynowego – pickera – operatora wózków widłowych, gdyż do podstawowych obowiązków E. D. należało również wykonywanie takich prac, jak komplementacja zleceń, kontrolowanie jakości komisjonowanych towarów, wyrywkowa kontrola stanu magazynu, prowadzenie dokumentacji oraz wykonywanie prac porządkowych, a więc podejmowała ona prace o zróżnicowanym charakterze, w trybie zadań przemiennych oraz rotacji na stanowiskach pracy. Odpowiadając na skargę organ odwoławczy postulował jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza obowiązującego prawa a tylko pod tym kątem odbywa się sądowa kontrola działalności administracji publicznej (art. 1 Prawa o ustroju sądów administracyjnych – Dz.U. Nr 153 z 2002 r., poz. 1269, ze zm.). W szczególności organy nie uchybiły przepisom, na które wskazują zarzuty skargi. Ponieważ skarżąca nie kwestionuje rozpoznania u E. D. zespołu cieśni nadgarstka, a więc schorzenia w sprawie chorób zawodowych, kluczową pozostaje kwestia związku przyczynowego tego schorzenia z warunkami pracy, według normatywnego ujęcia z art. 2351 Kodeksu pracy. Zakłada ono istnienie choroby zawodowej w razie bezspornego lub poczynionego z wysokim prawdopodobieństwem stwierdzenia, że choroba wymieniona w wykazie została spowodowana na skutek narażenia zawodowego w rozumieniu tego przepisu. W świetle definicji choroby zawodowej chybione jest stanowisko skarżącej, najwyraźniej wyrażone w odwołaniu, że związek choroby z pracą można badać dopiero po stanowczym wykluczeniu wpływu innych czynników na wystąpienie choroby. Rzecz się ma zgoła odwrotnie. Otóż jeżeli pracownik pracował w warunkach narażenia zawodowego, to odmowa stwierdzenia choroby zawodowej możliwa jest tylko w razie wykazania, że co najmniej z wyższym prawdopodobieństwem mogła ona wynikać z czynników pozazawodowych. Czynniki te nie mogą być rozpatrywane abstrakcyjnie, lecz muszą się odnosić do konkretnej osoby. Tymczasem skarżąca dopiero w odwołaniu przywołała hipotetyczne pozazawodowe przyczyny powstania zespołu cieśni nadgarstka, w żaden sposób nie odnosząc ich do sytuacji E. D., ani nie podnosząc zarzutów względem orzeczenia lekarskiego, w którym rozpoznano chorobę zawodową. Tymczasem stanowisko zajęte w tym orzeczeniu przez uprawnioną placówkę medyczną jest jednoznaczne i oparte na konkretnych argumentach wynikających zarówno z oceny narażenia zawodowego, jak i przeprowadzonych badań diagnostycznych. Wbrew zarzutom skargi orzeczenie lekarskie oceniło stan zdrowia pracownika i uwzględniło w tym zakresie dokumentację medyczną. W toku postępowania administracyjnego nie ujawniły się żadne okoliczności, które uzasadniałyby konieczność uzupełnienia orzeczenia lekarskiego w trybie § 8 ust. 2 cyt. rozporządzenia. Zasadniczo skarżąca kwestionuje ustalenia organów dotyczące występowania narażenia zawodowego. Omawiając to zagadnienie w pierwszej kolejności należy odnieść się do zgłoszonych w skardze wniosków dowodowych. Mianowicie stosownie do art. 106 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: ppsa, w postępowaniu sądowym nie jest dopuszczalne przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków, a można jedynie przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości. Tak więc osobowe środki dowodowe zgłoszone w skardze nie mogły być uwzględnione. Natomiast w sprawie nie wystąpiły owe istotne wątpliwości. Znajdujące się w aktach administracyjnych dwie karty oceny narażenia zawodowego wyraźnie stwierdzają wykonywanie przez E. D. powtarzalnych ruchów w stawach m.in. nadgarstkowych, połączonych z użyciem siły, powodujących obciążenie tych stawów przez ok. 4 godziny na zmianę roboczą i stwarzających możliwość powstania przedmiotowej choroby zawodowej. Przy sporządzaniu tych kart brali udział przedstawiciele skarżącej, którzy je podpisali bez zastrzeżeń. W tych warunkach nie ma znaczenia podnoszona przez skarżącą okoliczność, że pracownik wykonywał jeszcze inne czynności, przy czym sprzeczne z zapisami owych kart jest twierdzenie, że prace te podejmowane były rotacyjnie, chyba że skarżąca ma na myśli rotację w ramach danej zmiany roboczej, co jest bez znaczenia dla oceny prawidłowości ustaleń organów, skoro naruszenie występowało codziennie przez 4 godziny. Z dołączonych do odwołania i skargi dokumentów nie można wywieść odmiennych wniosków. Tym samym stwierdzenie skarżącej można potraktować jedynie jako bezskuteczną polemikę z trafnymi ustaleniami organów, mającymi pełne oparcie w zebranym materialne dowodowym i właściwe zaprezentowanymi w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 ppsa orzeczono, jak w sentencji. bu