III SAB/Lu 22/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Marek Zalewski po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. R. i W. R. na przewlekłe prowadzenie przez Starostę Z. postępowania likwidacyjnego w przedmiocie orzeczenia przepadku pojazdów na rzecz powiatu oraz postępowania o przyznanie zwrotu wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za usunięcie i dozór pojazdów postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 16 lipca 2013 r. M.R. i W. R. wnieśli do Starostwa Powiatowego w Z. wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zarzucając Staroście Z. przewlekłe prowadzenie postępowania likwidacyjnego w sprawie przepadku pojazdów marki V. G.- nr rej. [...], R. [...] nr rej. [...] (i innych wymienionych w skardze) na rzecz powiatu, zwrotu wydatków za ich dozór oraz należnego wynagrodzenia za usunięcie tych pojazdów z drogi. Wobec nieustosunkowania się przez organ do powyższego wezwania, pismem z dnia 12 sierpnia 2013 r., M.R. i W.R. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na przewlekłe prowadzenie przez Powiat Z.postępowania w powyższym zakresie. Wyrokiem z dnia 9 stycznia 2014 r., III SAB/Lu 55/13, Wojewódki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę wskazując, że status organu administracji publicznej przysługuje staroście, a nie powiatowi. Następnie, pismem z dnia 5 marca 2014 r., skarżący wnieśli skargę na przewlekłe prowadzenie przez Starostę Z. postępowania likwidacyjnego w sprawie przepadku pojazdów marki V. G. - nr rej. [...], R.[...]nr rej. [...] (i innych wymienionych w skardze) na rzecz powiatu, zwrotu wydatków za ich dozór oraz należnego wynagrodzenia za usunięcie tych pojazdów z drogi. Do skargi załączyli wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia 16 lipca 2013 r. W odpowiedzi na skargę Starosta L.wniósł o odrzucenie skargi ze względu na niewyczerpanie środków zaskarżenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.), dalej: p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Natomiast w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa (§ 2). Z dniem wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa rozpoczyna bieg termin sześćdziesięciu dni do wniesienia skargi, mimo że sprawa udzielenia odpowiedzi na to wezwanie jest otwarta. W okresie biegu tego terminu organ może udzielić odpowiedzi na wezwanie i w takim przypadku dalszy bieg tego terminu staje się bezprzedmiotowy, ponieważ od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie, rozpoczyna bieg termin trzydziestu dni od dnia doręczenia tej odpowiedzi. Jeżeli natomiast w tym okresie organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, to nieprzerwanie biegnie termin sześćdziesięciu dni, liczony od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa (vide: uchwała NSA z dnia 2 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OPS 2/07). W rozpoznawanej sprawie skarżący wnieśli wezwanie do usunięcia naruszenia prawa pismem z dnia 16 lipca 2013 r., które według prezentaty organu wpłynęło do Starostwa Powiatowego w Z. w dniu [...] 2013 r. Skarga w niniejszej sprawie została zaś złożona w dniu 7 marca 2014 r. (data nadania skargi w urzędzie pocztowym), a więc po upływie terminu do jej wniesienia, który minął w dniu 16 września 2013 r. (15 września 2013 r. to niedziela). W tej sytuacji należy uznać, że skarga z dnia 5 marca 2014 r. została wniesiona z uchybieniem ustawowego terminu. Z uwagi na to, że skarga została złożona po upływie terminu do jej wniesienia, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.