III SAB/Lu 55/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Drwal (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Ewa Ibrom, Sędzia WSA Grzegorz Wałejko, Protokolant Referent Bartłomiej Maciak, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 9 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi M. R. i W. R. na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego przez Powiat Z. w przedmiocie wynagrodzenia za usunięcie i dozór pojazdów oddala skargę. A i B zarzucili Powiatowi Z. przewlekłe prowadzenie postępowania likwidacyjnego w sprawie przepadku pojazdów marki VW (...) - nr rej. (...), Renault (...) nr rej. (...) (i innych wymienionych w skardze) na rzecz powiatu, zwrotu wydatków za ich dozór oraz należnego wynagrodzenia za usunięcie tych pojazdów z drogi. W skardze do WSA w Lublinie podniesiono, że wniosek skarżących z dnia (...) października 2011 r. w tej sprawie, skierowany do Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z., przekazany następnie do Starostwa Powiatowego w Z., nie został – z naruszeniem przepisów art. 7, art. 8, art. 12, art. 35 i art. 77 k.p.a. - jeszcze rozpoznany. W odpowiedzi na wystąpienie o udzielenie informacji odnośnie stanu sprawy, podlegającej załatwieniu w trybie przepisów ustawy – Prawo o ruchu drogowym, w piśmie z dnia (...) czerwca 2013 r. Starostwo podało, że Urząd Skarbowy nie przekazał dokumentacji dotyczącej usunięcia pojazdów i dlatego nie skierowano wniosków do sądu o orzeczenie przepadku pojazdów na rzecz Powiatu Z.. Z w/w informacji wynikało, że prawomocne orzeczenie o przepadku pojazdu jest warunkiem niezbędnym do przeprowadzenia postępowania likwidacyjnego oraz przyznania jednostce parkującej stosownego wynagrodzenia. Skarżący podnieśli, że postępowanie zażaleniowe dotyczące rozpoznania wniosku o zwrot kosztów i przyznanie wynagrodzenia za dozór w/w pojazdów zakończyło się postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Z. z dnia (...) czerwca 2013 r. odmawiającym wyznaczenia dodatkowego terminu załatwienia sprawy. Bezskutecznym okazało się wezwanie Starostwa do usunięcia naruszenia prawa i do tej pory złożono tylko jeden wniosek (dotyczący przepadku pojazdu marki VW (...) o nr rej. (...) na rzecz powiatu), oddalony zresztą przez sąd. W odpowiedzi na skargę Starosta Z. wniósł o jej odrzucenie argumentując, że w niniejszej sprawie postępowanie likwidacyjne nie zostało wszczęte w związku z brakiem tytułów własności pojazdów przechowywanych przez skarżących, że błędnie wskazano Powiat Z. jako organ oraz że sprawa ma charakter cywilnoprawny, co wynika z postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2012 r. sygn. akt I OW 12/12 rozstrzygającego o niedopuszczalności zarówno drogi administracyjnej w kwestii przepadku pojazdów na rzecz Skarbu Państwa, jak i postępowania likwidacyjnego w przypadku, gdy pojazdy stanowią własność osób fizycznych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1. decyzje administracyjne; 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5 podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7. akty nadzoru nad działalnością jednostek samorządu terytorialnego; 8. bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. W orzecznictwie ugruntowany jest pogląd prawny, że z przewlekłością w postępowaniu organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia danej czynności, nie podejmuje jej w terminach określonych przez przepisy prawa. Zarzut przewlekłości jest zasadny, kiedy organ, będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia określonej czynności w zakreślonym terminie i prowadzenia samego postępowania w sposób należycie aktywny, nie przejawia właściwego zaangażowania w jej załatwieniu. Z uwagi na charakter sporu – wywołanego wniesioną skargą - należy przypomnieć, że stosownie do art. 12 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia, a sprawy niewymagające zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, powinny być załatwione niezwłocznie. Do zasady szybkości i prostoty postępowania, o której mowa w tym przepisie, nawiązują regulacje zamieszczone w art. 35 – 38 k.p.a. dotyczące proceduralnych kwestii załatwiania spraw administracyjnych w określonym czasie. Kontrolę legalności działań administracji publicznej w tym zakresie umożliwia skarga na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie przez niego postępowania (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.). Kontrola ta dotyczy wyłącznie działań (bądź ich braku) po stronie określonego organu administracji publicznej. Stosownie do treści art. 149 § 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Ustawa z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym w art. 38 ust. 1 przyznaje staroście status organu administracji publicznej. Takiego statusu nie ma powiat (posiadający osobowość prawną - w myśl art. 2 ust. 2 w/w ustawy). W tych okolicznościach sporządzona przez profesjonalnego pełnomocnika A i B skarga zarzucająca Powiatowi Z. przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego dotyczącego orzeczenia przepadku pojazdów na rzecz powiatu oraz postępowania o przyznanie zwrotu kosztów za dozór pojazdów i wynagrodzenia za ich usunięcie z drogi publicznej – nie mogła być przedmiotem (podobnie zresztą, jak i zawarte w skardze wnioski, w tym o wyznaczenie Powiatowi Z. dodatkowego terminu na załatwienie sprawy) merytorycznej oceny Sądu. Z tych względów skarga podlegała oddaleniu na mocy art. 151 p.p.s.a.