I OSK 3256/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Bożena Popowska Sędziowie: Sędzia NSA Iwona Bogucka (spr.) Sędzia del. WSA Wojciech Jakimowicz Protokolant st. asystent sędziego Anna Siwonia-Rybak po rozpoznaniu w dniu 14 lipca 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B. G. działającego przez przedstawiciela ustawowego M. C.-G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 września 2014 r. sygn. akt III SA/Kr 553/14 w sprawie ze skargi B. G. działającego przez przedstawiciela ustawowego M. C.-G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia z funduszu alimentacyjnego oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 16 września 2014 r. sygn. akt III SA/Kr 553/14, w pkt I. oddalił skargę małoletniego B. G. działającego przez przedstawiciela ustawowego M. C.-G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia z funduszu alimentacyjnego, w pkt II. orzekł o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Wójt Gminy Gdów decyzją z dnia [...] września 2013 r. znak[...], na podstawie art. 2 pkt 10, art. 12 ust. 1 i ust. 2 w związku z art. 9, art. 10, art. 15, art. 18 i art. 20 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz. U. z 2012 r. poz. 1228 ze zm.), art. 3 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2006 r. nr 139, poz. 992 ze zm.), oraz przepisów rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej dnia 7 lipca 2010 r. w sprawie sposobu i trybu postępowania, sposobu ustalania dochodu oraz wzorów wniosku, zaświadczeń i oświadczeń o ustalenie prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego (Dz. U. z 2010 r. nr 123 poz. 836 ze zm.), odmówił B. G. przyznania świadczenia z funduszu alimentacyjnego na okres od dnia 1 października 2013 r. do dnia 30 września 2014 r. W uzasadnieniu Wójt wskazał, że wyrokiem Sądu Rejonowego w Myślenicach z dnia 17 grudnia 2009 r. sygn. akt III RC 152/09 zostały zasądzone alimenty na rzecz B. G. w wysokości 500 zł miesięcznie, a zgodnie z zaświadczeniem Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym dla Krakowa – Podgórza z dnia 28 sierpnia 2013 r. egzekucja zasądzonych alimentów jest bezskuteczna. Ponadto Wójt ustalił, że w 2012 r. rodzina B. G. uzyskała dochód opodatkowany podatkiem dochodowym od osób fizycznych na zasadach ogólnych w wysokości 26.217,19 zł, zaś z części I pkt 4 wniosku wynika, że żaden z członków rodziny nie utracił dochodu za 2012 rok oraz nie uzyskał dochodu w roku 2013, który byłby osiągany w dniu ustalenia prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego. W związku z tymi ustaleniami miesięczny dochód rodziny B. G. na potrzeby ustalenia prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego wyniósł 2.184,77 zł, co w przeliczeniu na osobę daje kwotę 728,26 zł i przekracza kwotę 725,00 zł uprawniającą do otrzymania świadczenia z funduszu alimentacyjnego. Dlatego też organ I instancji uznał, że w stosunku do B. G. nie zostały spełnione przesłanki zawarte w art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów. Od powyższej decyzji odwołanie złożyła M. C. – G., przedstawiciel ustawowy B. G. W odwołaniu podniesiono, że dochód rodziny B. G. powinien być zmniejszony o kwotę zasiłków chorobowych wypłaconych co prawda w roku 2012, ale dotyczących roku 2011, bowiem wtedy miał miejsce wypadek komunikacyjny z tytułu którego zostały one wypłacone. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. znak: [...] utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła M. C. – G., działająca jako przedstawiciel ustawowy B. G. W skardze zarzucono, że Kolegium błędnie zaliczyło do dochodu rodziny w roku 2012 zasiłki chorobowe wypłacone przez ZUS M. C. – G. za okres od dnia 9 listopada 2011 r. do dnia 31 grudnia 2011 r. To zaś spowodowało przekroczenie kryterium dochodowego o trzy złote. W odpowiedzi na skargę SKO w Krakowie wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Powołanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę wskazując, że zgodnie z art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, świadczenia z funduszu alimentacyjnego przysługują pod warunkiem spełnienia kryterium dochodowego, tzn. jeżeli dochód rodziny w przeliczeniu na osobę w rodzinie nie przekracza kwoty 725 zł. Sąd podał, że z treści art. 15 ust. 4 pkt 2 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów wynika, że do wniosku o ustalenie prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego należy dołączyć zaświadczenia lub oświadczenia dokumentujące wysokość innych dochodów, zaś szczegóły dotyczące sposobu i trybu postępowania, sposobu ustalania dochodu oraz wzorów wniosku, zaświadczeń i oświadczeń o ustalenie prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego reguluje rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 7 lipca 2010 r. (Dz. U. z 2010 r. nr 123, poz. 836 ze zm.). Przepis § 2 ust. 2 pkt 1 lit. "a" tego rozporządzenia nakazuje dołączyć do wniosku o ustalenie prawa do świadczeń zaświadczenie z urzędu skarbowego albo oświadczenia o dochodzie członków rodziny podlegającym opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych na zasadach określonych w art. 27, 30b, 30c i 30e ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, uzyskanym w roku kalendarzowym poprzedzającym okres świadczeniowy. Sąd wskazał, że w niniejszym postępowaniu organy oparły się na treści zaświadczenia Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. nr [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r., z którego jednoznacznie wynikało, że dochód M. C. – G. w roku 2012 wyniósł 32.206,26 zł, co po odjęciu sumy składek na ubezpieczenie społeczne (3.723,88 zł), na ubezpieczenie zdrowotne (2.265,19 zł) oraz podatku dochodowego (0 zł) dało kwotę 26.217,19 zł. Zatem łączny dochód rodziny B. G. w 2012 r. wyniósł 26.217,19 zł, a miesięczny dochód rodziny 2.184,77 zł. W rezultacie dochód na osobę w trzyosobowej rodzinie skarżącej wyniósł 728,26 zł. Sąd I instancji podkreślił, że to, czy dana osoba spełnia kryterium dochodowe przewidziane dla osób ubiegających się o przyznanie pomocy uprawnionym do alimentów, ustala się na podstawie dochodu "uzyskanego w roku kalendarzowym poprzedzającym okres świadczeniowy". Takie sformułowanie zawiera § 2 ust. 2 pkt 1 lit. "a" powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 7 lipca 2010 r. Także definicja dochodu członka rodziny zawarta w art. 3 pkt 2a ustawy o świadczeniach rodzinnych wyraźnie mówi o "dochodzie członka rodziny osiągniętym w roku kalendarzowym". Wobec tego, skoro zasiłki chorobowe z tytułu wypadku komunikacyjnego (który miał miejsce w 2011 r.), zostały wypłacone M. C. – G. w roku 2012, to stanowiły one dochód uzyskany w roku 2012. Tak też zostały one zakwalifikowane w opisanym wyżej zaświadczeniu wydanym przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. i na treści tego zaświadczenia zasadnie – w ocenie Sądu – oparły się organy obu instancji. Dokonane na tej podstawie obliczenia doprowadziły do ustalenia dochodu na osobę w rodzinie B. G. w wysokości 728,26 zł. Nastąpiło zatem przekroczenie kryterium dochodowego przewidzianego w ustawie o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (725 zł) i choć było ono niewielkie, to – w ocenie Sądu – nie zmienia to faktu, że w takiej sytuacji organy były zobowiązane do wydania decyzji o odmowie przyznania wnioskowanej pomocy. Sąd podkreślił, że ustawodawca nie pozostawił w tym zakresie swobody organom administracji i dlatego każde przekroczenie kryterium dochodowego skutkuje odmową przyznania pomocy. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wniósł małoletni B. G. działający przez przedstawiciela ustawowego M. C.– G., reprezentowaną przez adwokata z urzędu, zaskarżając wyrok w całości. Wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych, jak również zasądzenia na rzecz pełnomocnika skarżącej kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej "p.p.s.a.") zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, tj.: 1) art. 2 pkt 4 w zw. z art. 4 pkt 5 ustawy o pomocy uprawnionym do alimentów w zw. z art. 3 pkt 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych, poprzez niewłaściwe zastosowanie tego przepisu i uznanie za prawidłowe zaliczenie zasiłków chorobowych wypłaconych M. C. – G. w roku 2012 do dochodu za 2012 rok, a zatem za rok, w którym świadczenie to należało się skarżącej i zostało jej przyznane; 2) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 6, 7, 8, 77 i 78 K.p.a., poprzez oddalenie skargi i niepodjęcie przez organy czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, co w konsekwencji doprowadziło do ustalenia błędnego stanu faktycznego sprawy; 3) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 6, 7, 8, 77 i 78 K.p.a., przez oddalenie skargi w sytuacji, w której wadliwie ustalony został stan faktyczny w zakresie zaliczenia zasiłków chorobowych do dochodu za rok 2012, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca nie zgodziła się ze stwierdzeniem, że moment wypłaty świadczenia jest decydujący dla faktu określenia uznania świadczenia za dochód. Zasiłek w określonej wysokości przysługiwał bowiem skarżącej już w roku 2011, zaś późniejsza jego wypłata miała jedynie charakter czynności materialno – technicznej. Naczelny Sąd Administracyjny rozważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie stwierdzono żadnej z przesłanek nieważności wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a., wobec czego rozpoznanie sprawy nastąpiło w granicach zgłoszonych podstaw i zarzutów skargi kasacyjnej. Zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty odnoszą się do prawidłowości ustalenia dochodu rodziny w roku poprzedzającym okres świadczeniowy. Ze względu na nieznaczne przekroczenie wysokości dochodu rodziny w przeliczeniu na osobę w rodzinie zrozumiałe jest rozgoryczenie strony ze względu na uzyskaną odmowę, niewątpliwie bowiem kwota tego przekroczenia nie wpływa znacząco na sytuację majątkową. Zróżnicowanie prawa do świadczenia ze względu na kwotowo określone kryterium dochodu zazwyczaj prowadzi jednak do tego rodzaju sytuacji w przypadkach granicznych, a organy administracji w sprawie udzielania pomocy uprawnionym do alimentów nie są uprawnione do posiłkowania się w takich przypadkach jakimiś uznaniowymi i słusznościowymi względami, w celu łagodzenia skutków. Kontrola sądów administracyjnych ma zaś na celu legalność działania administracji. Rozpoznana w granicach zgłoszonych zarzutów skarga kasacyjna nie mogła odnieść skutku. Stosownie do przepisu art.176 p.p.s.a skarga kasacyjna winna zawierać zarówno przytoczenie podstaw kasacyjnych, jak i ich uzasadnienie. Przytoczenie podstaw kasacyjnych oznacza konieczność konkretnego wskazania tych przepisów, które zostały naruszone w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną, co ma istotne znaczenie ze względu na zasadę związania Sądu II instancji granicami skargi kasacyjnej. W skardze kasacyjnej powołano obie podstawy określone w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a, zarzucając zarówno naruszenie prawa procesowego, jak i prawa materialnego. Zarzut naruszenia prawa procesowego może odnieść skutek w przypadku wykazania, że uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zarzut niewłaściwego zastosowania natomiast wymaga wykazania, że w ustalonych okolicznościach faktycznych doszło do wadliwej kwalifikacji prawnej i stan faktyczny nie odpowiada hipotezie zastosowanej normy prawnej. W pierwszej kolejności rozpoznaniu przez Naczelny Sąd Administracyjny podlegały zarzuty naruszenia prawa procesowego. Jakkolwiek w skardze kasacyjnej nie określono, które naruszenia skarżąca kwalifikuje jako odnoszące się do prawa procesowego, uchybienie to nie mogło zdyskwalifikować skargi ze względu na wskazanie zarówno obu podstaw zaskarżenia, jak i określenie przepisów postępowania: art. 151 p.p.s.a. w powiązaniu z przepisami k.p.a., a to mając na uwadze uchwałę pełnego składu NSA z 26 października 2009 r., sygn. I OPS 10/09. W konsekwencji za zarzuty odnoszące się do prawa procesowego Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzuty naruszenia art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 6, 7, 8, 77 i 78 k.p.a. Uznając stan faktyczny za wadliwie ustalony, w uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie określono, w jaki sposób organy prowadzące postępowanie naruszyły wskazane przepisy. Nie wykazano, aby w jakimś zakresie działania organów były prowadzone i uzasadniane innymi względami, niż przepisy prawa (art. 6 k.p.a.). Przepis art. 7 k.p.a. zawiera kilka norm prawnych, czego w skardze kasacyjnej nie uwzględniono. Nie mogła zostać naruszona zasada wyważania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, albowiem decyzja nie ma charakteru uznaniowego. Nie wskazano także, jakie dowody w sprawie nie zostały przeprowadzone lub też wadliwie ocenione pod względem procesowym, czyli pozwalającym uznać dany fakt za zaistniały Należy w tym miejscu zaznaczyć, że kwalifikacja prawna ustalonej okoliczności faktycznej nie jest czynnością z zakresu prowadzenia postępowania dowodowego, lecz skutkiem zastosowania prawa materialnego, każącego łączyć z pewnym faktem (wypłata zasiłku) określone skutki. Z tego względu kwestie zasadności zaliczenia wypłaconych zasiłków chorobowych do dochodu za dany okres związane są ze sferą stosowania prawa materialnego. Nie określono także w skardze na czym polegać miało naruszenie art. 8 k.p.a., w jaki sposób i jakimi czynnościami lub ich brakiem organy tę zasadę zaufania pogwałciły. Nie nadawał się również do merytorycznego rozpoznania zarzut naruszenia art. 77 i 78 k.p.a., albowiem także te przepisy zawierają kilka jednostek redakcyjnych. Ich ogólne powołanie bez wskazania nie tylko na konkretną jednostkę, ale również bez uzasadnienia pozwalającego zidentyfikować naruszenie, nie daje Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu podstaw do rozpatrzenia zarzutu. Zwrócić trzeba też uwagę, że powołanie wszystkich wskazanych przepisów k.p.a. w powiązaniu jedynie z art. 151 p.p.s.a. nie jest prawidłowe. Przepis art. 151 p.p.s.a. reguluje już samo rozstrzygnięcie sądu administracyjnego, a nie prowadzące do niego czynności procesowe. Poszczególne zarzuty zróżnicowanych naruszeń przepisów procedury administracyjnej powinny być zatem prawidłowo połączone z tymi przepisami p.p.s.a., które regulują np. postępowanie sądowe, podstawy orzekania, kryterium kontroli administracji, zakres kontroli. Ta wadliwość redakcji skargi kasacyjne nie miała jednak żadnego znaczenia dla rozważenia przez Naczelny Sąd Administracyjny zarzutów dotyczących powołanych przepisów postępowania administracyjnego. W konsekwencji uznać należy, że wobec nieskuteczności zarzutów procesowych odnoszących się do prawidłowości ustalenia stanu faktycznego, podstawą do weryfikacji prawidłowości zastosowania prawa materialnego będzie przyjęty w sprawie stan faktyczny. Powtórnie zaznaczyć przy tym trzeba, że zaliczenie wypłaconego zasiłku chorobowego do dochodu za dany rok jest kwestią prawa materialnego. W sprawie nie były w istocie kwestionowane okoliczności faktyczne (kiedy zasiłek został wypłacony i z jakiego tytułu), ale ich prawa kwalifikacja (czy wliczany jest on do dochodu za dany rok na podstawie przepisów, które znajdują w sprawie zastosowanie). Zgłoszone w skardze kasacyjnej zrzuty naruszenia prawa materialnego dotyczą jego niewłaściwego zastosowania poprzez zaliczenie wypłaconego w roku 2012 zasiłku chorobowego do dochodu za ten rok, w postępowaniu prowadzonym przedmiocie przyznania świadczenia z fundusz alimentacyjnego. Nie jest uzasadniony zarzut odnoszący się do naruszenia art. 2 pkt 4 w związku z art. 4 pkt 5 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, w związku z art. 3 pkt 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Powołanie w skardze przepisu art. 4 pkt 5 ustawy o pomocy osobom uprawnionym (...) odnosi się do przepisu, który w sprawie nie znajdował w ogóle zastosowania. Pomijając kwestię, że przepis art. 4 ustaw nie zawiera punktów, lecz ustępy, to w całości dotyczy czynności organu względem dłużnika alimentacyjnego. Przepis art. 4 ust. 5 ustawy zawiera delegację ustawową do wydania przez właściwego Ministra rozporządzenia określającego wzór kwestionariusza wywiadu alimentacyjnego przeprowadzanego u dłużnika alimentacyjnego, wzór jego oświadczenia majątkowego. Strona nie jest w niniejszej sprawie dłużnikiem alimentacyjnym i nie jest zrozumiałe, w jaki sposób w sprawie miało dojść do naruszenia przepisu zawierającego delegację do wydania aktu wykonawczego, którego w stosunku do strony nie stosowano. Natomiast przepis art. 2 pkt 4 ustawy o pomocy osobom uprawnionym (...) zawiera definicję legalną dochodu, określoną za pomocą techniki odesłania do przepisów o świadczeniach rodzinnych. W sprawie organy posłużyły się definicją dochodu z ustawy o świadczeniach rodzinnych zawartą w art. 3 pkt 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Nie naruszono także przepisu art. 3 pkt 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych, zgodnie z którym za dochód rodziny uważa się sumę dochodów członków rodziny. Ze stanu faktycznego przyjętego w sprawie nie wynika, aby za dochód rodziny uznano dochód osoby spoza rodziny. Uwzględniono jedynie dochody M. C. – G. Zgodnie z art. 3 pkt 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych, za dochód rodziny uważa się sumę dochodów członków rodziny. Katalog źródeł dochodów określony został w ustawie w art. 3 pkt 1, obejmuje on także zasiłki chorobowe określone w przepisach o systemie ubezpieczeń społecznych. Dochód członka rodziny oznacza przeciętny miesięczny dochód osiągnięty w roku kalendarzowym poprzedzającym okres zasiłkowy, z zastrzeżeniem art. 5 ust. 4-4b. Przepisy art. 5 ust. 4 - 4b regulują przypadki związane z sytuacjami określonymi w ustawie jako utrata lub uzyskanie dochodu przez członka rodziny w roku kalendarzowym poprzedzającym okres zasiłkowy lub po tym roku. Aby jednak mogło dojść do zastosowania tych przepisów, modyfikujących wysokość dochodu, musi mieć miejsce przypadek uzyskania lub utraty dochodu. Są to określenia ustawowe, zdefiniowane legalnie w art. 3 pkt 23 i 24 ustawy o świadczeniach rodzinnych i nie mogą być rozumiane w sposób potoczny. Utrata dochodu oznacza utratę dochodu, w tym utratę zasiłku chorobowego, ale przysługującego po utracie zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej (art. 3 pkt 23 lit. h ustawy o świadczeniach rodzinnych). Sytuacja taka nie miała w przypadku skarżącej miejsca, zatem zaniechanie wypłacania zasiłku chorobowego w 2012 r. nie może być traktowane jako utrata dochodu w tym roku. Uzyskanie dochodu oznacza natomiast uzyskanie dochodu spowodowane m. in. uzyskaniem zasiłku chorobowego, ale przysługującego po utracie zatrudnienia (art. 3 pkt 24 lit. h ustawy o świadczeniach rodzinnych). Taka sytuacja też w sprawie nie miała miejsca, zatem wypłaty zasiłku w roku 2012, w związku z chorobą w roku 2011 nie można zakwalifikować jako uzyskania dochodu w rozumieniu art. 5 ust. 4 -4b ustawy o świadczeniach rodzinnych. Ta konkluzja oznacza jednak jedynie to, że dochód członka rodziny o jakim mowa w art. 3 pkt 2a ustawy o świadczeniach rodzinnych, sprowadza się do przeciętnego miesięcznego dochodu osiągniętego w roku kalendarzowym poprzedzającym okres zasiłkowy, bez modyfikacji wynikających z art. 5 ust. 4-4b tej ustawy, a zatem obejmuje dochody osiągnięte ze źródeł wymienionych w art. 3 pkt 1 ustawy, w tym zasiłki chorobowe wypłacone na podstawie przepisów o ubezpieczeniu społecznym. W ustalonym stanie faktycznym, związanym z tytułem wypłaconego zasiłku chorobowego i brakiem wykazania, że w sprawie doszło do utraty zatrudnienia, nie miało miejsca niewłaściwe zastosowanie art. 2 pkt 4 ustawy o pomocy osobom uprawnionym (...) w związku z art. 3 pkt 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Mając na uwadze podane argumenty, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji o oddaleniu skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł w wyroku o przyznaniu pełnomocnikowi skarżącego wynagrodzenia na zasadzie prawa pomocy, gdyż przepisy art. 209 i 210 p.p.s.a mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania między stronami. Natomiast wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art. 250 p.p.s.a.) przyznawane są przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym art. 258-261 p.p.s.a.