V SA/Wa 2331/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak, Sędzia WSA - Beata Blankiewicz – Wóltańska, Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński (spr.), Protokolant specjalista - Monika Włochińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 maja 2014 r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia ... sierpnia 2013 r. nr ... w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie przyznania pomocy na zalesienie 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz J. M. kwotę ... zł (... złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Po rozpatrzeniu odwołania złożonego przez J. M. od decyzji Nr ... z dnia ... lipca 2013 r. wydanej przez Dyrektora Ł. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. o stwierdzeniu nieważności decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w B. Nr ... z dnia ... czerwca 2008 r. w sprawie przyznania pomocy na zalesianie, Prezes ARiMR decyzją z dnia ... sierpnia 2013 r. utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu własnej decyzji organ odwoławczy przywołał m. in. następujące okoliczności faktyczne i prawne: J. M. złożył w Biurze Powiatowym ARiMR w B. wniosek ó przyznanie pomocy na zalesianie na rok 2007, w którym zadeklarował do zalesienia działkę rolną ... położoną na działce ewidencyjnej Nr ... (woj. [...]) o powierzchni ... ha. W sekcji VI wniosku strona wskazała termin wykonania zalesienia określony w planie zalesienia na wiosnę 2008 r. Do wniosku strona dołączyła m. in. oświadczenie o uzyskanych dochodach z dnia ... września 2007 r. oraz zaświadczenie o wysokości dochodu podatnika w podatku dochodowym od osób fizycznych wydane przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. (z dnia ... października 2007 r.). Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w B. w dniu ... czerwca 2008 r. wydał decyzję nr ... w sprawie przyznania J. M. pomocy na zalesianie w łącznej wysokości ... zł, w tym z tytułu: - wsparcia na zalesienie w wysokości ... zł, płatne jednorazowo po wykonaniu zalesienia, - premii pielęgnacyjnej w wysokości ... zł, płatne corocznie przez okres 5 lat począwszy od dnia wykonania zalesienia, - premii zalesieniowej w wysokości ... zł, płatne corocznie przez okres 15 lat począwszy od dnia wykonania zalesienia. Powyższa decyzja została doręczona w dniu ... czerwca 2008 r. W dniu ... lipca 2012 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w B. wystosował do J. M. wezwanie do złożenia wyjaśnień "w sprawie wskazania w oświadczeniu o dochodach złożonym wraz z wnioskiem o przyznanie pomocy na zalesianie w 2007 r., wysokości dochodu z rolnictwa". W dniu ... listopada 2012 r. ww. organ postanowieniem Nr ... wznowił z urzędu postępowanie administracyjne zakończone decyzją Nr ... w sprawie przyznania pomocy na zalesianie (z dnia ...czerwca 2008 r.) w części dotyczącej premii zalesieniowej a następnie w dniu ... grudnia 2012 r. wydał decyzję Nr ... o uchyleniu decyzji ostatecznej w części oraz odmowie przyznania premii zalesieniowej. Decyzja została doręczona w dniu ... grudnia 2012 r. W dniu ... marca 2013 r. J. M. złożył wniosek o stwierdzenie jej nieważności. Po rozpoznaniu tegoż wniosku Dyrektor Ł. Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł. w dniu ... maja 2013 r. wydał decyzję Nr ... o stwierdzeniu nieważności decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w B. Nr ... z dnia ... grudnia 2012 r. Następnie w dniu ... czerwca 2013 r. Dyrektor Ł. Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł. wszczął postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia ... czerwca 2008 r. w sprawie przyznania J. M. pomocy na zalesianie. Z kolei decyzją Nr ... z dnia ... lipca 2013 r. stwierdził jej nieważność. Uznając trafność powyższego rozstrzygnięcia organ odwoławczy przypomniał, że odstawę przyznania J. M. pomocy na zalesianie stanowiło rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia ... czerwca 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Zalesianie gruntów rolnych oraz zalesianie gruntów innych niż rolne", objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 114, poz. 786, z późn. zm.). Zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia pomoc na zalesianie gruntów rolnych jest przyznawana rolnikowi w rozumieniu przepisów art. 2 lit. a rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów (...), który spełnia łącznie następujące warunki: 1) został wpisany do ewidencji producentów, stanowiącej część krajowego systemu ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności; 2) zobowiązał się do: a) zalesienia gruntów, na których do dnia złożenia wniosku o pomoc była prowadzona działalność rolnicza, przez którą rozumie się produkcję, hodowlę lub uprawę produktów rolnych, włączając w to zbiory, dojenie, chów zwierząt oraz utrzymywanie zwierząt dla celów gospodarczych, prowadzoną zgodnie z minimalnymi wymaganiami utrzymywania gruntów rolnych w dobrej kulturze rolnej zgodnej z ochroną środowiska (normami), określonymi w przepisach o płatnościach do gruntów rolnych i płatności cukrowej, b) pielęgnacji założonej uprawy leśnej przez okres 5 lat od dnia wykonania zalesienia - zgodnie z planem zalesienia w rozumieniu przepisów o lasach; 3) zobowiązał się do prowadzenia założonej uprawy leśnej, o której mowa w pkt 2 lit. b, przez okres 15 lat od dnia uzyskania pierwszej płatności na zalesianie; 4) zobowiązał się do przestrzegania minimalnych wymagań utrzymywania gruntów rolnych w dobrej kulturze rolnej zgodnej z ochroną środowiska (norm) na terenie całego gospodarstwa. Następnie organ przypomniał, że zgodnie z § 7 ust. 1 i 2 rozporządzenia pomoc na zalesianie dzieli się na: 1) wsparcie na zalesienie - stanowiące jednorazową, zryczałtowaną płatność z tytułu poniesionych kosztów zalesienia i ewentualnego ogrodzenia uprawy leśnej, w przeliczeniu na hektar zalesionych gruntów, wypłacaną w pierwszym roku, licząc od dnia wykonania zalesienia; 2) premię pielęgnacyjną - stanowiącą zryczałtowaną płatność z tytułu poniesionych kosztów prac pielęgnacyjnych oraz ochrony uprawy leśnej przed zwierzyną, w przeliczeniu na hektar zalesionych gruntów, wypłacaną corocznie przez 5 lat, licząc od dnia wykonania zalesienia; 3) premię zalesieniową - stanowiącą zryczałtowaną płatność z tytułu utraconych dochodów, wynikających z przeznaczenia gruntów rolnych na grunty leśne, w przeliczeniu na hektar zalesionych gruntów, wypłacaną corocznie przez 15 lat, licząc od dnia wykonania zalesienia. Organ podkreślił także, że wysokość pomocy na zalesianie, w danym roku kalendarzowym, ustala się jako iloczyn stawek wsparcia na zalesienie, premii pielęgnacyjnej lub premii zalesieniowej na hektar gruntu i deklarowanej przez rolnika powierzchni gruntów. Wskazał nadto, że zgodnie z § 7 ust. 6 rozporządzenia premia zalesieniowa, o której mowa w ust. 1 pkt 3, jest przyznawana rolnikowi uzyskującemu co najmniej 25 % dochodów z rolnictwa, przy czym ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o dochodach z rolnictwa - rozumie się przez to: a) dochody z pracy w gospodarstwie rolnym obliczone jako iloczyn powierzchni gruntów będących własnością rolnika według stanu na dzień złożenia wniosku o pomoc oraz wysokości przeciętnego dochodu z pracy w indywidualnych gospodarstwach rolnych z 1 ha przeliczeniowego, ogłoszonej przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w roku poprzedzającym rok, w którym złożono wniosek o pomoc, na podstawie art. 18 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym lub b) dochody z tytułu prowadzenia działów specjalnych produkcji rolnej w roku poprzedzającym rok, w którym złożono wniosek o pomoc. Organ przypomniał, że w przedmiotowej sprawie Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w B., na mocy decyzji Nr ... z dnia ... czerwca 2008 r. w sprawie przyznania pomocy na zalesianie przyznał J. M. płatność na zalesianie w łącznej wysokości ... zł, w tym z tytułu premii zalesieniowej - .... zł płatne corocznie przez okres 15 lat od dnia wykonania zalesienia. Tymczasem z dokumentacji zgromadzonej w sprawie wynika, iż dochód z rolnictwa J. M. na dzień złożenia wniosku o przyznanie pomocy na zalesianie wynosił mniej niż 25%, albowiem: - wysokość dochodu z rolnictwa wynikająca z Oświadczenia rolnika o uzyskanych dochodach z dnia ... września 2007 r. wynosi ... zł, - dochód inny niż z rolnictwa za 2006 r. (wg Zaświadczenia Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z dnia ... października 2007 r. —... zl, - udział % dochodu z rolnictwa w stosunku do ogółu dochodów: 15,97 % Biorąc pod uwagę powyższe organ stwierdził, iż Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w B. przyznając J. M. decyzją z dnia ... czerwca 2008 r. premię zalesieniową pomimo faktu, że dochody z rolnictwa stanowią jedynie 15,97% ogółu dochodów osiąganych przez stronę, rażąco naruszył § 7 ust. 6 rozporządzenia, zgodnie z którym premia zalesieniowa, jest przyznawana rolnikowi uzyskującemu co najmniej 25 % dochodów z rolnictwa. Przedmiotowa decyzja dotknięta jest zatem wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. Organ wskazał również, że okoliczność faktyczna, tj. uzyskanie przez producenta dochodu z rolnictwa niższego niż 25% ogółu uzyskiwanych dochodów, istniała i była znana Kierownikowi Biura Powiatowego ARiMR w B. w dniu wydania decyzji Nr ..., tj. w dniu ... czerwca 2008 r. Decyzję organu odwoławczego zaskarżył J. M. zarzucając jej: naruszenie § 7 ust. 6 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18.06.2013r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Zalesianie gruntów rolnych oraz zalesianie gruntów innych niż rolne", objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013, poprzez jego błędne zastosowanie to jest uznanie, ze skarżący nie spełnił warunku zawartego w tym przepisie. - naruszenie art. 156 § pkt 2 k.p.a poprzez uznanie, że poprzez wydanie decyzji przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w B. z dnia ....06.2008r. nr ... o przyznaniu pomocy na zalesienie, doszło do rażącego naruszenia prawa. - art. 7 i art. 77 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności występujących w niniejszej sprawie oraz brak w uzasadnieniu szczegółowego wyjaśnienia wszystkich okoliczności podnoszonych przez stronę w toku postępowania, jak też brak szczegółowego odniesienia do uzasadnienia decyzji wydanej w pierwszej instancji, w szczególności do braku wskazania przez organ okoliczności uzasadniających wydanie decyzji z dnia ....07.2013r., i wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu. Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi podkreślono m. in. że nie wyjaśniono w toku postępowania administracyjnego kwestii czy do obliczeń brany jest dochód z poza rolnictwa w kwocie brutto czy netto. Bowiem przy dochodzie netto spełniona byłaby przesłanka z § 7 ust. 6 rozporządzenia zalesieniowego. Skarżący podniósł, że mimo, faktu, że organ przyznający premię posiadał oświadczenia i dokumenty określające dochód, uznał za spełniony warunek z § 7 ust. 6. Według skarżącego przyjęto w organach przyznających premię wykładnię iż do obliczenia dochodu właściwy jest dochód netto. Taką informację udzielono skarżącemu w chwili składania wniosku. Gdyby, nie ten fakt skarżący nie złożyłby wniosku i nie przeznaczyłby swoich gruntów rolnych do zalesienia. W ocenie skarżącego gdy norma prawna wymaga dokonania jej interpretacji, a wynik tej wykładni może być różny, przyjęcia określonej wykładni nie można zakwalifikować jako rażącego naruszenia prawa. W takim przypadku trudno mówić o przekroczeniu prawą w sposób jasny i niedwuznaczny. Zdaniem skarżącego organ II instancji nie wskazał w uzasadnieniu dlaczego uznał że doszło do rażącego naruszenia przepisów prawa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoej dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Wniesienie skargi skutkowało koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Na wstępie podkreślić należy, że kontrolowane w sprawie decyzje zostały wydane w ramach postępowania nieważnościowego, czyli jednego z trybów nadzwyczajnych postępowania administracyjnego. Oznacza to, iż przedmiotem postępowania nadzwyczajnego winno być przeprowadzenie kontroli prawidłowości decyzji, wydanej w postępowaniu zwykłym, w tym przypadku decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w B. z dnia ... czerwca 2008 r. w sprawie przyznania pomocy na zalesianie, korzystającej z przymiotu ostateczności. Stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej jest instytucją, która stanowi wyjątek od ogólnej zasady trwałości decyzji, o której mowa w art. 16 k.p.a., toteż może mieć miejsce jedynie w przypadku, gdy decyzja dotknięta jest w sposób niewątpliwy jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Powoływanie się przez organ nadzoru na zaistnienie przesłanki stwierdzenia nieważności w postaci rażącego naruszenia prawa, skutkuje koniecznością wykazania, iż stwierdzone uchybienie rzeczywiście takie cechy posiada. Niewątpliwie "rażące naruszenie prawa" stanowi bowiem kwalifikowaną formę naruszenia norm prawnych. Oznacza to, że na organie prowadzącym postępowanie nadzorcze spoczywa obowiązek wykazania, w sposób nie pozostawiający żadnych wątpliwości, iż w konkretnie rozpoznawanej sprawie zaistniała przesłanka rażącego naruszenia prawa, warunkująca stwierdzenie nieważności decyzji. W ocenie organu odwoławczego decyzja Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w B. została wyeliminowana z obrotu prawnego z uwagi na rażącą wadliwość ustaleń faktycznych w zakresie wysokości dochodu z rolnictwa uzyskiwanego przez wnioskodawcę na dzień złożenia wniosku o przyznanie pomocy na zalesianie. Prezes ARiMR wskazał, iż w przedmiotowej sprawie przesłanka stwierdzenia nieważności dotyczyła rażącego naruszenia przepisów prawa materialnego tj. § 7 ust. 6 rozporządzenia, zgodnie z którym premia zalesieniowa jest przyznawana rolnikowi uzyskującemu co najmniej 25 % dochodów z rolnictwa. Wskazano, iż okoliczność faktyczna uzyskania przez producenta dochodu z rolnictwa niższego niż 25 % ogółu uzyskiwanych dochodów istniała i była znana Kierownikowi Biura Powiatowego ARiMR w B. w dniu wydania decyzji. Wysokość dochodu innego niż z rolnictwa wynikała bowiem z zaświadczenia Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z dnia ...października 2007 r. (wynosiła ona ... zł.). Należy jednak zauważyć, iż postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego istotą winno być ustalenie, czy dana decyzja dotknięta została jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., a nie ponowne rozpoznanie sprawy co do istoty, jak w postępowaniu odwoławczym. Podkreślić należy, że nie oznacza to, iż w tym postępowaniu organ nadzoru jest zwolniony z obowiązku prowadzenia postępowania dowodowego z zastosowaniem środków dowodowych, o których mowa w art. 75 § 1 k.p.a. Celem i istotą takiego postępowania wyjaśniającego, prowadzonego przez organ nadzoru, jest jedynie ustalenie, czy kwestionowana decyzja wydana została przy zaistnieniu którejkolwiek z przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a. W tym kontekście, jako zasadny ocenić należy zarzut naruszenia przez organ odwoławczy zasady ogólnej prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 7 k.p.a. Należy podkreślić, iż decyzja Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z dnia ... czerwca 2008 r. o przyznaniu pomocy na zalesienie została wydana w oparciu o ustalenia faktyczne wskazujące na uzyskiwanie przez wnioskodawcę co najmniej 25 % dochodów z rolnictwa. Powyższych ustaleń organ dokonał w oparciu o treść zaświadczenia Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z .. października 2007 r., z treści którego wynikało, iż wykazany za rok 2006 dochód inny niż z rolnictwa wynosił ... zł., zaś wysokość dochodu z rolnictwa wynikająca z oświadczenia rolnika wynosiła ..., 33 zł. W rozpoznawanej sprawie przesłankę stwierdzenia nieważności decyzji stanowić mogło zatem wykazanie, iż mamy do czynienia z zastosowaniem prawa materialnego do wadliwie ustalonego stanu faktycznego. Obowiązkiem organów prowadzących postępowanie o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji w przedmiocie przyznania skarżącej płatności bezpośrednich było więc wykazanie, iż stan faktyczny w sprawie został ustalony niezgodnie z prawdą. Warunkiem prawidłowego ustalenia stanu faktycznego było przy tym nie tylko ustalenie faktów zgodnie z rzeczywistością, ale również prawidłowa ocena prawna wszystkich prawotwórczych w danej sprawie faktów. Za zasadne uznać należy w powyższym kontekście stanowisko skarżącego, iż w zaskarżonej decyzji nie wyjaśniono kwestii prawidłowej definicji kwoty dochodu uwzględnianego przy ustalaniu wysokości dochodów innych niż z rolnictwa. Ma więc rację skarżący twierdząc, iż nie zostało wyjaśnione czy do dokonanych przez organ obliczeń brano pod uwagę dochód uzyskany poza rolnictwem w kwocie brutto czy netto. Należy mieć bowiem na uwadze, że naruszenie prawa o rażącym charakterze występuje przede wszystkim wówczas, gdy treść rozstrzygnięcia pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisów prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, iż rozstrzygnięcie nie może zostać zaakceptowane jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Przy czym naruszenie noszące cechy rażącego, wymaga wykazania i udowodnienia w uzasadnieniu decyzji stwierdzającej nieważność decyzji ostatecznej szczególnego rodzaju naruszenie prawa. O rażącym naruszeniu prawa można mówić bowiem, gdy decyzja została wydana wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, wbrew wszystkim przesłankom przepisu nadano prawa, albo ich odmówiono, albo też wbrew tym przesłankom obarczono stronę obowiązkiem albo uchylono obowiązki (zob. wyrok NSA z 13 października 2005 r., sygn. akt FSK 2294/04, LEX nr 173113). Zatem rażące naruszenie prawa występuje w sytuacji, gdy orzeczenie wydane przez organ w sposób ewidentny odbiega od obowiązującej normy prawnej, przy czym, co należy podkreślić, wykładnia tej normy nie budzi wątpliwości (por. wyrok NSA z 13 lipca 2001 r., sygn. akt III SA 1110/00 oraz z 8 grudnia 2005 r., sygn. akt II FSK 27/05, LEX nr 187767). Jako rażącego naruszenia prawa nie należy zaś traktować błędów w wykładni prawa, ale przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny (tak wyrok WSA w Warszawie z 12 stycznia 2004 r., sygn. akt III SA 933/02, LEX nr 149177), a więc w sytuacji, gdy decyzja jest w sposób oczywisty sprzeczna z przepisem prawa i - w związku z powyższym - nie może pozostawać w obrocie prawnym praworządnego państwa (por. wyroki: NSA z 13 maja 2003 r., sygn. akt III SA 2395/0, LEX nr 146076 oraz WSA w Warszawie z 14 października 2004 r., sygn. akt III SA 2293/03, Monitor Podatkowy 2004/11/3). Mając powyższe na względzie należy uznać, iż w rozpoznawanej sprawie brak szczegółowej analizy regulacji prawnych, które znajdują zastosowanie w zakresie opodatkowania dochodów skarżącego innych niż z rolnictwa. Zatem sprawa nie została wyczerpująco i wszechstronnie wyjaśniona, a niepełny materiał dowodowy nie pozwalał na niebudzące wątpliwości ustalenia faktyczne. W tym miejscu należy podkreślić, iż z ogólnych zasad postępowania statuowanych przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym zasady praworządności i zasady pogłębiania zaufania do organów Państwa (art. 7, 8 k.p.a.) wynika przede wszystkim wymóg praworządnego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej. W realizacji tych zasad konieczne jest ścisłe przestrzeganie prawa zwłaszcza w zakresie dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy i konkretnego ustosunkowania się do żądań i twierdzeń strony. Natomiast z art. 77 § 1, art. 7 i art. 8 k.p.a. wynika obowiązek wyczerpującej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, zaś ta ocena winna znaleźć odzwierciedlenie, w świetle wymogów określonych w art. 107 § 3 k.p.a., w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Reasumując Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja została wydane z naruszeniem przepisu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz przepisów art. 7, art. 77, art. 78, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. - w stopniu, który mógł mieć istotne znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. W ponownie prowadzonym przez organ II instancji postępowaniu należy uwzględnić powyżej poczynione przez Sąd uwagi. Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.