II SA/Kr 289/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Irla / spr./ Sędziowie WSA Aldona Gąsecka- Duda Paweł Darmoń Protokolant Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 maja 2014 r. sprawy ze skargi A. K. na postanowienie Wojewody [...] z dnia 18 grudnia 2013 r., znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania skargę oddala Wojewoda [...] postanowieniem z dnia 18.12.2013 r. (znak: [...]) działając na podstawie art. 134 K.p.a. w zw. z art. 129 par. 2 K.p.a. stwierdził uchybienie przez A. K. terminu do wniesienia odwołania od decyzji Starosty [...] z dnia 2.10.2013 r. (znak: [...]) w sprawie sprzeciwu wobec zamiaru budowy przydomowej oczyszczalni ścieków w O. nr [...], na działce nr [...]. W uzasadnieniu postanowienia Wojewoda [...] wskazał, że ze zwrotnego potwierdzenia odbioru powyżej wymienionej decyzji Starosty [...] z dnia 2.10.2013 r. wynika, iż przesyłka zawierająca tę decyzję nie została odebrana przez adresata osobiście. Przesyłka ta została natomiast pierwszy raz awizowana w dniu 4.10.2013 r. Drugie awizowanie również nie doprowadziło do odebrania tej przesyłki przez adresata. Przesyłka ta zwrócona została do organu I instancji w dniu 21.10.2013 r. Wojewoda podał, że termin do wniesienie odwołania liczy się od dnia 19.10.2013 r. tj. od upływu 14 dni od daty I awizowania (od 4.10.2013 r.). Odwołanie A. K. wpłynęło natomiast do organu I instancji w dniu 12.11.2013 r. tj. po upływie terminu określonego w art. 129 par. 2 Kpa. Jednocześnie wyjaśniono w uzasadnieniu postanowienia, że A. K. w dniu 29.10.2013 r. osobiście odebrał w organie I instancji kopię decyzji Starosty [...] z dnia 2.10.2013 r. Wojewoda [...] uznał jednak, że czynność ta nie stanowiła skutecznego doręczenia decyzji, albowiem "jak sama nazwa wskazuje była to jej kopia, mająca tylko i wyłącznie charakter informacyjny, a nie prawny". Skargę do sądu administracyjnego na ostateczne w toku instancji postanowienie Wojewody [...] z dnia 18.12.2013 r. wniósł A.K.. W uzasadnieniu skargi skarżący zarzucił, że odwołanie od decyzji Starosty [...] z dnia 2.10.2013 r. wniósł w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia tej decyzji. Ta zaś okoliczność miała miejsce w dniu 29.10.2013 r., kiedy to przeglądając akta sprawy dowiedział się o jej wydaniu. Decyzja organu I instancji została, co prawda, wysłana na jego adres zamieszkania, jednak nie została ona odebrana przez adresata, gdyż w dniach 2.10.2013 r. – 26.10.2013 r. przebywał poza krajem. Wskazał także, iż nie złożył wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, gdyż został poinformowany przez organ I instancji, że decyzję odebrał w dniu 29.10.2013 r. i przysługuje mu termin 2 tygodni na wniesienie odwołania. Czynność ta miała miejsce w dniu 12.11.2013 r. Jak zauważył skarżący, gdyby wskazanej wyżej informacji dotyczącej terminu do wniesienia odwołania nie uzyskał od pracownika organu I instancji, wówczas zapewne złożyłby wniosek o przywrócenie terminu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone w sprawie stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Dokonując oceny zaskarżonego w tej sprawie aktu administracyjnego - ostatecznego postanowienia Wojewody [...] z dnia 18.12.2013 r. stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania, sąd uznał, iż postanowienie to nie narusza prawa. To powoduje, iż skarga jako nieuzasadniona, podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 129 par. 2 K.p.a. odwołanie od decyzji organu I instancji wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Prawidłowość zatem kontrolowanego w sprawie rozstrzygnięcia zależy od właściwego ustalenia daty, w której stronie doręczono decyzję organu I instancji. Fakt doręczenia decyzji stronie jak również data dokonania tej czynności, są bowiem istotne dla ustalenia początku biegu terminu do wniesienia odwołania od wydanej w sprawie decyzji. W kontrolowanej sprawie istota sporu sprowadza się do rozstrzygnięcia kwestii, czy decyzja Starosty [...] z dnia 2.10.2013 r. wnosząca sprzeciw wobec zamiaru budowy przydomowej oczyszczalni ścieków, została skutecznie doręczona A. K. w siedzibie organu administracji w dniu 29.10.2013 r., czy też, jak twierdzi Wojewoda [...], czynność doręczenia przesyłki adresatowi, miała miejsce w dniu 18.10.2013 r. Zajmując stanowisko wobec przedstawionego problemu należy stwierdzić, iż nie ma sporu między stronami, co do faktu, iż decyzja organu I instancji została wysłana do adresata za pośrednictwem poczty, na podany przez skarżącego, w toku postępowania administracyjnego, adres jego zamieszkania. Zauważyć należy, iż zasady doręczania przesyłek w postępowaniu administracyjnym, wysyłanych przez organy administracji publicznej za pośrednictwem poczty oraz sposób postępowania doręczyciela z tymi przesyłkami, reguluje przepis art. 44 K.p.a. Stosownie do tego przepisu, w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 (tj. bezpośrednio adresatowi lub za pośrednictwem dorosłego domownika, sąsiada lub dozorcy domu) operator pocztowy przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej. Jednocześnie, wg par. 2 wskazanego przepisu, zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W przypadku zaś niepodjęcia przesyłki we wskazanym wyżej terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia. Jednocześnie par. 4 cytowanego przepisu stanowi, że doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy (koperta znajdująca się przy k. 27) kierowana do skarżącego A. K. przesyłka zawierająca decyzję organu I instancji, z uwagi na nieobecność adresata w mieszkaniu, była pierwszy raz awizowana przez doręczyciela w dniu 4.10.2013 r. Drugie awizowanie tej przesyłki miało miejsce w dniu 11.10.2013 r. Zwrot przesyłki do nadawcy nastąpił natomiast w dniu 21.10.2013 r. Mając na uwadze cytowany wyżej przepis art. 44 par. 4 K.p.a. należy uznać, że prawny skutek doręczenia spornej przesyłki nastąpił z upływem ostatniego dnia okresu, w którym poczta przesyłkę tę przechowywała, tj. po 14 dniach od dnia jej pierwszego awizowania. W okolicznościach kontrolowanej sprawy, skoro pierwsze awizowanie przesyłki miało miejsce w dniu 4.10.2013 r., zatem skutek w postaci doręczenia przesyłki nastąpił w dniu 18.10.2013 r. Od tej też daty liczyć należało termin do wniesienia odwołania od decyzji Starosty [...] z dnia 2.10.2013 r. Jak wskazano na wstępie rozważań, stosowanie do art. 129 par. 2 K.p.a. odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia stronie decyzji. Zatem, uwzględniając powyżej przedstawione uwagi, ostatnim dniem terminu do skutecznego wniesienia odwołania był dzień 4.11.2013 r. (przy uwzględnieniu faktu, że 14. dzień wskazanego terminu przypadał w sobotę 2.11.2013 r. – por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 15 czerwca 2011 r., I OPS 1/2011, LexPolonica nr dok.: 2544140). Tymczasem jak wynika z akt sprawy, A.K. odwołanie od decyzji Starosty [...] z dnia 2.10.2013 r. złożył w dniu 12.11.2013 r. (k. 4 akt II instancji), co w kontekście przedstawionych rozważań i ocen oznacza, iż czynność ta miała miejsce po upływie terminu do jej dokonania. Podkreślenia wymaga okoliczność, iż wynikająca z art. 44 K.p.a. tzw. fikcja doręczenia – jest prawnie skutecznym sposobem doręczenia przez organ administracji publicznej przesyłek kierowanych do adresatów (stron postępowania), z którego wynikają wszelkie skutki prawne jakie K.p.a. z tą czynnością wiąże, w tym też skutek w postaci rozpoczęcia biegu terminu do wniesienia odwołania. Nie zasługują przy tym na akceptację zawarte w skardze twierdzenia skarżącego, iż wnosząc odwołanie w dniu 12.11.2013 r. zachował termin do dokonania tej czynności. Skarżący uzasadniał, iż faktyczne doręczenie decyzji miało miejsce w siedzibie organu administracji w dniu 29.10.2013 r. Jak podkreślał, sporna decyzja, która wysłana została przez organ na adres jego zamieszkania, lecz nie została przez niego odebrana z powodu pobytu poza granicami kraju, co miało miejsce w dniach 2.10.2013 r. -26.10.2013 r., zaś w mieszkaniu skarżącego nikt nie przebywał. Oceniając te argumenty należy wskazać, iż fakt wydania skarżącemu przez organ I instancji kopii decyzji w siedzibie organu w dniu 29.10.2013 r., a zatem już po wystąpieniu skutku prawnego wynikającego z cytowanego art. 44 par. 4 K.p.a. - nie może w żadnym razie świadczyć, ani też przesądzać o odmiennym określeniu daty doręczenia decyzji, niż przyjęto powyżej. Procesowy (tj. prawny) skutek doręczenia decyzji nie wystąpił bowiem w dniu faktycznego wydania skarżącemu kopii decyzji przez organ administracji publicznej. Skoro bowiem, jak już wyżej podkreślono, w dniu 18.10.2013 r. miał miejsce procesowy skutek doręczenia decyzji, to mające miejsce później, faktyczne udostępnienie skarżącemu treści tej decyzji przez organ I instancji, nie może być traktowane jako odebranie decyzji otwierające ponownie termin do złożenia odwołania. Podkreślenia wymaga, że w toku postępowania administracyjnego doręczenie pisma (decyzji) może nastąpić tylko jeden raz. K.p.a wiąże bowiem wystąpienie określonych skutków procesowych doręczenia, z dokonaniem tej czynności w formie prawem przepisanej, a nie zaś z faktycznym otrzymaniem pisma przez stronę postępowania (por. wyrok NSA z dnia 3.09.2013 r. sygn. akt II FSK 2556/11). Wydanie natomiast decyzji adresatowi przez organ administracji już po upływie terminów o których mówi art. 44 K.p.a. nie może być uznane za ponowne jej doręczenie (por. wyrok NSA z dnia 17.07.2013 r. sygn. akt II FSK 2028/12; Lex nr 1342085). Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, iż odwołanie A. K. złożone w organie I instancji w dniu 12.11.2013 r., wniesione zostało z uchybieniem terminu. Trafne zatem było zastosowanie przez Wojewodę [...] przepisów art. 134 K.p.a. w zw. z art. 129 par. 2 K.p.a. Mając powyższe na względzie Sąd oddalił skargę, jako nieuzasadnioną, na podstawie art. 151 p.p.s.a.