II OSK 3060/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zdzisław Kostka Sędziowie Sędzia NSA Maria Czapska – Górnikiewicz (spr.) Sędzia del. WSA Arkadiusz Blewązka Protokolant starszy asystent sędziego Anita Lewińska - Karwecka po rozpoznaniu w dniu 15 września 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 maja 2014 r. sygn. akt II SA/Kr 559/14 w sprawie ze skargi J. F. na postanowienie Wojewody Małopolskiego z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od M. O. na rzecz J. F. kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 28 maja 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił zaskarżone przez J. F. postanowienie Wojewody Małopolskiego z dnia [...] lutego 2014 r. oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji z dnia [...] grudnia 2013 r. w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji. W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, że decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. Prezydent Miasta Krakowa zatwierdził projekt budowlany i udzielił M. O. pozwolenia na budowę zespołu trzech budynków mieszkalnych wielorodzinnych z parkingami podziemnymi i instalacjami wewnątrz budynków, wod. – kan., c.o., c.u.w., elektryczna, gaz, wentylacja mechaniczna oraz instalacjami poza budynkami: kanalizacji sanitarnej, kanalizacji opadowej, wody, gazowej oraz zbiornikiem p.poż. na działkach nr [...] wraz ze zjazdem z działki nr [...], na działkę nr [...], drogą wewnętrzną na działkach nr [...] obręb [...] przy ul. [...] w Krakowie. Wniosek o wstrzymanie wykonania powyższej decyzji wraz z wnioskiem o wznowienie postępowania nią zakończonego złożył J. F. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2013 r. Prezydent Miasta Krakowa na podstawie art. 152 § 1 w związku art. 123 K.p.a. odmówił wstrzymania wykonania decyzji z dnia 4 lipca 2013 r. Zdaniem organu brak jest przesłanek, które niezbicie mogłyby potwierdzić, że istnieje prawdopodobieństwo uchylenia tej decyzji. W postępowaniu zakończonym jej wydaniem obszar oddziaływania obiektów obejmował nieruchomości oznaczone jako działki nr [...] obręb [...] i przymiot strony przysługiwał ich właścicielom. Działki nr [...] obręb [...], których współwłaścicielem jest J. F. nie znajdują się w tym obszarze. Dodatkowo ustalono, że wniosek o wydanie pozwolenia na budowę został złożony w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy oraz był z nią zgodny, podobnie jak z wymogami ochrony środowiska. Projekt budowlany był także kompletny i posiadał wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, wykonany był przez osobę uprawnioną. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł J. F. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2014 r. Wojewoda Małopolski na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 K.p.a. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Zdaniem organu odwoławczego w niniejszej sprawie na przeszkodzie do wstrzymania wykonania decyzji ostatecznej stoją negatywne przesłanki uchylenia decyzji ostatecznej, o jakich mowa w art. 146 § 1 K.p.a. Przeszkody takiej nie stanowią przesłanki z art. 146 § 2 K.p.a., albowiem ich istnienie może być jedynie wynikiem ponownego merytorycznego załatwienia sprawy i na tym etapie ich stwierdzanie byłoby przedwczesne. Organ odwoławczy jednocześnie stwierdził, że odległość budynków projektowanych od budynku skarżącego wynosi ponad 30 m, co przy projektowanej wysokości nowej zabudowy 11 m i jej usytuowaniu po stronie północnej ul. [...] (budynek skarżącego leży po stronie południowej ul. [...]), wyklucza jakiekolwiek oddziaływanie projektowanej zabudowy na nieruchomość skarżącego. Podobnie korzystanie przez przyszłych mieszkańców projektowanych budynków z tej samej drogi nie ma znaczenia dla istnienia przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., a tym bardziej dla prawdopodobieństwa uchylenia decyzji w wyniku wznowienia. Skargę na powyższe postanowienie złożył J. F., domagając się jego uchylenia jak również postanowienia organu I instancji. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu skarżący zarzucił naruszenie: art. 28 § 2 w związku z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, art. 146 § 1 K.p.a., art. 107 § 1 K.p.a. w związku z art. 8 K.p.a., art. 152 § 1 K.p.a., art. 6 w związku z art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. oraz art. 7 w związku z art. 77 § 1 K.p.a. Zdaniem skarżącego, wyznaczając obszar oddziaływania obiektu, organ powinien zbadać nie tylko usytuowanie budynku w odniesieniu do sąsiednich działek i zachowanie wymaganych prawem odległości, ale również funkcję, przeznaczenie, formę oraz konstrukcję projektowanego budynku i inne jego cechy charakterystyczne, w szczególności zagospodarowanie terenu znajdującego się w otoczeniu planowanej inwestycji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie. Na rozprawie w dniu 20 maja 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny dopuścił do udziału w postępowaniu w charakterze uczestnika M. O. Rozpoznając wniesioną skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, wskazując na art. 152 K.p.a., stwierdził, że podstawowym obowiązkiem organu jest ocena, czy w sprawie zachodzi prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania, bez względu na stopień tego prawdopodobieństwa. O ewentualnym uchyleniu decyzji zadecyduje dopiero dalszy etap postępowania wznowieniowego. Nadto interpretacja art. 152 § 1 K.p.a. winna mieć charakter ścieśniający, a "prawdopodobieństwo" w nim użyte powinno być traktowane nie jako luźna poszlaka, ale jako wniosek ściśle wynikający ze zbadanych rzetelnie okoliczności sprawy. Pomimo bowiem, że przepis ten nie nakłada na organ obowiązku udowodnienia, to nie oznacza to dowolności w zakresie oceny możliwości uchylenia decyzji. Aby więc dokonać takiej oceny, organ administracyjny musi przeanalizować cały zebrany w sprawie materiał dowodowy. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, w rozpoznawanej sprawie organy prowadzące postępowanie analizy takiej nie przeprowadziły i nie zbadały rzetelnie przesłanek wznowieniowych z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., które mogły mieć wpływ na ocenę prawdopodobieństwa uchylenia decyzji w postępowaniu wznowieniowym. Powtarzając przytoczone na wstępnie stanowiska organów obu instancji, Sąd uznał, że ich ustalenia są daleko niewystarczające. Organ wprawdzie nie bada merytorycznie zgodności z prawem decyzji stanowiącej przedmiot postępowania wznowieniowego oraz konieczności ewentualnego jej wyeliminowania z obrotu prawnego, to wydając jednak postanowienie z art. 152 § 1 K.p.a., powinien wziąć pod uwagę wszystkie dostępne na tym etapie postępowania okoliczności faktyczne i prawne. W niniejszym postępowaniu podstawę prawną wznowienia stanowił art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., a sprawa dotyczyła pozwolenia na budowę. Organy winny więc przeprowadzić analizę, czy ze względu na rodzaj, usytuowanie, odległość, charakterystykę terenu, nieruchomość skarżącego jest w zasięgu oddziaływania inwestycji projektowanej. Organ I instancji w zasadzie żadnej analizy w tym kierunku nie przeprowadził (nie wskazał żadnych argumentów by wykazać, że nieruchomość skarżącego nie jest w zasięgu oddziaływania planowanej inwestycji), a analiza organu odwoławczego jest niewystarczająca. Sprowadza się ona do wskazania jedynie odległości planowanych budynków od zabudowy skarżącego – co wobec przedłożonych przez skarżącego map jest co najmniej wątpliwe, a ponadto nieprecyzyjne, gdyż z projektu budowlanego wynika, iż projektowane są trzy budynki i to nie w zabudowie liniowej. Niemożliwe jest zatem, by odległość każdego z nich wynosiła 30 m od zabudowy na działce skarżącego. Jak zauważył Sąd, nie ma znaczenia, czy działki graniczą bezpośrednio z działką, na której zaprojektowano budowę obiektu budowlanego, skoro obszar oddziaływania obiektu może obejmować dalej położone tereny. Do wyznaczenia terenu w otoczeniu obiektu budowlanego dochodzi na podstawie wszystkich powszechnie obowiązujących przepisów prawa, wprowadzających określonego rodzaju ograniczenia, czy też utrudnienia w zakresie zagospodarowania, ale również dotychczasowego korzystania z tego terenu. Organy nie zastosowały się do tych wskazań, tj. nie przeanalizowany rzetelnie, czy nie zachodzi przesłanka wskazana w podaniu o wznowienie – a co za tym idzie, czy nie zachodzi prawdopodobieństwo uchylenia decyzji. Takie "ustalenia" organów nie spełniają wymogów z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Ocena prawdopodobieństwa powinna być przekonywująca i wyczerpująca oraz polegać na podaniu przesłanki wznowieniowej, która ma być zastosowana z jednoczesnym przytoczeniem okoliczności, które wskazują na tę konkretną przesłankę oraz omówieniu względów dla jakich zdaniem organu możliwe jest uchylenie konkretnej decyzji. Ponadto zdaniem Sądu bez znaczenia było to, że dotychczas organ nie wydał postanowienia o wznowieniu postępowania, bowiem wstrzymanie wykonania decyzji ostatecznej może nastąpić zarówno przed wydaniem postanowienia o wznowieniu, jak i w fazie wszczęcia, czy postępowania rozpoznawczego. Rozpoznając sprawę ponownie, organ zobowiązany będzie dokonać rzetelnej oceny, czy w sprawie zachodzi prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania, mając na uwadze przesłanki wznowienia określone w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., tj. czy skarżącemu przysługiwał status strony w postępowaniu zakończonym bez jego udziału - co sprowadza się do sprawdzenia obszaru oddziaływania planowanej inwestycji na nieruchomość skarżącego, w oparciu o dowody dotychczas zgromadzone w postępowaniu przed organami administracji. Zajęte w sprawie stanowisko organ powinien zaś uzasadnić stosownie do treści przepisu art. 107 § 3 k.p.a. Z przedstawionych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.) orzekł jak na wstępie. O kosztach orzeczono na mocy art. 200 ustawy. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył M. O., zaskarżając go w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 151 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit c P.p.s.a. poprzez uchylenie zaskarżonego postanowienia Wojewody Małopolskiego z dnia [...] lutego 2014 r. i postanowienia Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [...] grudnia 2013 r. w wyniku błędnego uznania, że organy administracji naruszyły następujące przepisy K.p.a.: art. 7, art. 77 § 1, art. 152 § 1 w sposób mający wpływ na wynik sprawy, podczas gdy w niniejszej sprawie do naruszenia tych przepisów przez organy nie doszło, co winno przesądzić o oddaleniu skargi; a nadto żądanie wstrzymania wykonania decyzji zostało zgłoszone przez osobę niebędący stroną postępowania o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę, 2. art. 170 P.p.s.a. poprzez brak związania Sądu rozpoznającego skargę prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie sygn. akt II SA/Kr 619/13, w którym został wykazany brak wpływu inwestycji uczestnika na inne nieruchomości, 3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. polegające na uznaniu zaskarżonego postanowienia Wojewody Małopolskiego z dnia [...] lutego 2014 r. i postanowienia Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [...] grudnia 2013 r. jako nieodpowiadającego przepisom prawa, 4. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a. polegające na uchyleniu zaskarżonego postanowienia Wojewody Małopolskiego z dnia [...] lutego 2014 r. i postanowienia Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [...] grudnia 2013 r. i stwierdzeniu naruszenia przepisów postępowania bez wykazania prawdopodobieństwa oddziaływania naruszeń przepisów proceduralnych na wynik sprawy administracyjnej, 5. art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez brak odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do faktu udziału i stanowiska uczestnika postępowania, w szczególności dotyczącego braku zasadności skargi skarżącego, braku oddziaływania inwestycji skarżącego na inne nieruchomości stwierdzonej prawomocnym orzeczeniem sądu. W uzasadnieniu kasacji podkreślono, że nie może być mowy o prawdopodobieństwie uchylenia w wyniku wznowienia postępowania decyzji, gdy wniosek o wstrzymanie wykonania wydanej decyzji został złożony przez osobę nieposiadającą legitymacji strony w danym postępowaniu wznowieniowym, a to przesądzono w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 17 września 2013 r. sygn. akt II SA/Kr 619/13. Odpowiedź na skargę kasacyjną złożył J. F., wnosząc o jej oddalenie w całości jako nieuzasadnionej oraz o zasądzenie od skarżącego kasacyjnie na jego rzecz kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Oceniając wniesioną w sprawie kasację w granicach określonych treścią art. 183 § 1 P.p.s.a. i nie dostrzegając przy tym przesłanek nieważności postępowania, o których mowa w § 2 tego przepisu, stwierdzić trzeba, że uchybienie przez Sąd wymogowi z art. 141 § 4 P.p.s.a. przedstawienia w uzasadnieniu wyroku stanowisk pozostałych stron samo w sobie nie może stanowić podstawy do uchylenia skarżonego wyroku przez Sąd kasacyjny. Przypomnieć bowiem trzeba, że dla skuteczności zarzutu naruszenia przepisów postępowania konieczne jest wykazanie, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.). To zasadniczo wymaga powiązania analizowanego przepisu z innymi normami prawnymi. Nie jest bowiem możliwe zakwestionowanie poprawności wyroku Sądu za pomocą samodzielnego zarzutu naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. tylko dlatego, że uczestnik postępowania zajmuje odmienne od Sądu stanowisko w sprawie. Co prawda, strona skarżąca kasacyjnie wskazywała również na taki fakt, jak brak oddziaływania inwestycji skarżącego na inne nieruchomości, jednakże ocena tego zagadnienia wykracza poza granice ww. przepisu. Z tego też powodu jako bezzasadny należało ocenić zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. (zarzut 5). Podobnie nie podlegał uwzględnieniu zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 141 § 4 P.p.s.a. (zarzut 4). W uzasadnieniu kontrolowanego wyroku Sąd wykazał, bowiem na czym polegał wpływ stwierdzonych naruszeń przepisów postępowania na wynik sprawy, a mianowicie że organy orzekające w sprawie nie uwzględniły wszystkich dostępnych na tym etapie postępowania okoliczności faktycznych i prawnych sprawy, przy ocenie wystąpienia prawdopodobieństwa uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Przejawiało się to w pominięciu przeprowadzenia analizy, czy ze względu na rodzaj, usytuowanie, odległości, charakterystykę terenu, nieruchomości skarżącego są w zasięgu oddziaływania projektowanej inwestycji, a nie ograniczenie się jedynie do określenia odległości planowanych budynków i to w sposób, który również wzbudził wątpliwości Sądu. Z tych też przyczyn uznać należało, że uzasadnienie skarżonego wyroku zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia Sądu i nie zostało ono skutecznie zakwestionowane w rozpoznawanej skardze kasacyjnej. Zauważyć trzeba, że skarżący kasacyjnie podstawową wadliwość wywodów Sądu pierwszej instancji upatruje w nieuwzględnieniu stanowiska zajętego w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 17 września 2013 r. sygn. akt II SA/Kr 619/13. W wyroku tym przesądzono, że J. M. nie ma przymiotu strony w postępowaniu zmierzającym do stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [...] maja 2012 r. ustalającej na wniosek Z. S. warunków zabudowy dla zespołu trzech budynków mieszkalnych wielorodzinnych z parkingami podziemnymi na działkach nr [...] obręb [...] wraz z budową zjazdu z działki nr [...] na działkę nr [...] obręb [...] przy ul. [...] w Krakowie oraz budową drogi wewnętrznej na działkach nr [...]. Stwierdzić trzeba, iż ocena prawna przedstawiona w tym wyroku dotyczyła innej osoby niż wnioskodawca (skarżący) oraz decyzji o innym przedmiocie i kontrolowanej w innym trybie niż niniejsza, a wobec tego ocena ta nie była wiążąca w aktualnie prowadzonym postępowaniu. Sąd pierwszej instancji nie uchybił zatem normie art. 170 P.p.s.a. (zarzut 2). Zauważyć trzeba, że podstawę wydania kontrolowanego przez Sąd pierwszej instancji postanowienia stanowił art. 152 § 1 K.p.a. W myśl tego przepisu: "Organ administracji publicznej właściwy w sprawie wznowienia postępowania wstrzyma z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania." Analiza tego unormowania wskazuje na to, że w uzasadnieniu postanowienia wstrzymującego wykonanie decyzji muszą zostać przedstawione okoliczności sprawy uprawdopodabniające uchylenie decyzji w wyniku wznowienia postępowania, a więc organ musi być wstępnie przekonany o tym, że nastąpi uchylenie decyzji. Norma ta, winna być również oceniana w zestawieniu z art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a., bowiem dla wydania postanowienia w oparciu o art. 152 § 1 K.p.a. nie będzie podstaw w przypadku zaistnienia sytuacji przewidzianej w art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a., czy też w przypadku, o jakim mowa w art. 151 § 2 K.p.a. Samo stwierdzenie przez organ, że w odniesieniu do konkretnej decyzji możliwe jest wystąpienie jednej z przesłanek wymienionych w art. 145 § 1 K.p.a., trzeba uznać za niewystarczające i nie spełniające wymagań art. 152 § 1 K.p.a. Tak jak z jednej strony z art. 152 K.p.a. nie wynika ograniczenie dopuszczalności wstrzymania wykonania decyzji od stanu zaawansowania sprawy dotyczącej wznowienia określonego postępowania, tak i nie jest z kolei dopuszczalne wstrzymanie wykonania decyzji w przypadku wystąpienia przesłanki przedawnienia określonej w art. 146 § 1 K.p.a. Zawarta w art. 152 § 1 K.p.a. regulacja uzależnia wstrzymanie wykonania decyzji od tego, czy zachodzi prawdopodobieństwo, iż decyzja jest dotknięta jedną z wad i to dających podstawę do uchylenia decyzji w wyniku wznowienia. Określenie "prawdopodobieństwa", o jakim mówi przepis art. 152 § 1 K.p.a., powinno polegać na podaniu tej przesłanki wznowieniowej, która w ocenie organu ma w danej sprawie zastosowanie, z jednoczesnym przytoczeniem okoliczności, które wskazują na tą konkretną przesłankę oraz omówieniu względów, dla jakich zdaniem organu możliwe jest uchylenie konkretnej decyzji. Taka interpretacja terminu "prawdopodobieństwo" wynika nie tylko z konieczności indywidualizacji każdej sprawy, ale i z treści samej normy. Samo wszczęcie postępowania nie jest tożsame z prawdopodobieństwem uchylenia decyzji wydanej w wyniku wznowienia postępowania. Tym samym trafnie stwierdził Sąd pierwszej instancji, że ocena prawdopodobieństwa uchylenia decyzji musi być dokonana przez pryzmat możliwości zaistnienia w sprawie zgłoszonej we wniosku podstawy wznowienia postępowania, w świetle zebranego dotychczas materiału dowodowego oraz możliwości uchylenia badanej decyzji. Ocena dokonana przez orzekające w sprawie organy słusznie została uznana za niewystarczającą i wymagającą dalszego badania, z uwzględnieniem okoliczności opisanych przez Sąd pierwszej instancji. Nadto to, że żądanie wstrzymania wykonania decyzji zostało zgłoszone przez osobę niebędącą stroną postępowania jurysdykcyjnego (o zatwierdzeniu projektu budowlanego) nie ma znaczenia dla sprawy, skoro to właśnie z tej przyczyny skarżący domagał się wszczęcia postępowania nadzwyczajnego, zaś jego wniosek jako osoby żądającej wznowienia postępowania w świetle art. 152 § 1 K.p.a. był dopuszczalny. Z tych też przyczyn jako niezasadny należało ocenić zarzut naruszenia art. 151 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 152 § 1 K.p.a. (zarzut 1). Zauważyć również trzeba, że organ odwoławczy wskazywał jako podstawę odmowy wstrzymania wykonania decyzji wystąpienie przesłanki negatywnej z art. 146 § 1 K.p.a. Sąd pierwszej instancji co prawda nie poddał tej kwestii ocenie, jednakże to przede wszystkim organ odwoławczy ani nie wskazał, o którą z przesłanek chodzi, ani z jakich okoliczności faktycznych to wywodzi. Ponownie prowadząc postępowanie, organ będzie zatem zobligowany do zbadania tej kwestii, podobnie jak zbadania warunków formalnych możliwości żądania wszczęcia postępowania. W tym celu organ uzupełni materiał dowodowy sprawy, bowiem ten przedstawiony Sądowi kasacyjnemu nie zawiera przedmiotowego wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, jak i samego wniosku o wznowienie postępowania, a następnie podda go ocenie zgodnie ze wskazaniami Sądu pierwszej instancji oraz niniejszego wyroku. W tym stanie sprawy, ponieważ ocena Sądu pierwszej instancji o konieczności przeprowadzenia ponownego postępowania przez organ I instancji nie została zakwestionowana, jako pozbawiony podstaw należało ocenić zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. (zarzut 3). Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił skargę. O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono na mocy art. 204 pkt 2 tej ustawy (por. uchwała 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 listopada 2012 r. sygn. akt II FPS 4/12, opubl. ONSAiWSA z 2013 r., z. 3, poz. 38).