II SA/Kr 619/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski / spr. / Sędziowie WSA Jacek Bursa WSA Agnieszka Nawara- Dubiel Protokolant Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 września 2013 r. przy udziale Prokurator M.W. sprawy ze skargi J.M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 22 lutego 2013 r. , znak: [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala Postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 26 kwietnia 2012 r. znak: [...] orzeczono, na podstawie art.156 § 1, art. 157 § 1 w zw. z art. 28 i art. 61 a K.p.a., o odmowie wszczęcia na wniosek J. M. i W. F. postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta z dnia 11 maja 2012 r. sygn. [...] ustalającej na wniosek Z. S. warunki zabudowy dla zespołu trzech budynków mieszkalnych wielorodzinnych z parkingami podziemnymi na działkach [...], [...], [...] i in. obr. [...] przy ul. K. w K.. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Kolegium wskazało i szczegółowo uzasadniło swój pogląd, że wnioskodawcom nie służy status strony w przedmiotowym postępowaniu. J. M. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 26 kwietnia 2012 r. nr [...] oraz przywrócenie terminu do wniesienia środka zaskarżenia. Postanowieniem z dnia 18 grudnia 2012 r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] orzekło o przywróceniu terminu do wniesienia środka zaskarżenia. Wnioskodawca we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy podniósł, że postanowienie Kolegium z dnia 26 kwietnia 2012 r. jest rażąco niesprawiedliwe i jako takie powinno zostać uchylone, gdyż przez jego wydanie organ uchylił się od merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Postanowieniem z dnia 22 lutego 2103 r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławczego w [...], na podstawie art. 156 § 1, art. 157 § 1 w zw. z art. 28 i art. 61 a K.p.a. oraz na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 K.p.a., utrzymało w mocy postanowienie tego organu z dnia 26 kwietnia 2012 r. znak: [...] odmawiające wszczęcia na wniosek J. M. i W. F. postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta z dnia 11 maja 2012 r. sygn. [...]. Kolegium Odwoławcze podało, że zgodnie z art. 157 § 1 K.p.a. postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. W świetle art. 28 K.p.a. stroną postępowania jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie. Interes prawny lub obowiązek ze względu na który następuje wszczęcie postępowania to interes oparty na prawie lub chroniony przez prawo. Stronami postępowania administracyjnego o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu mogą być właściciele lub użytkownicy wieczyści sąsiednich działek, którzy legitymują się interesem prawnym polegającym na wykazaniu wpływu zamierzenia inwestycyjnego na możliwość korzystania z nieruchomości oraz sferę uprawnień związanych z korzystaniem z nieruchomości (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 lutego 2006 r. sygn. akt II OSK 552/05; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 kwietnia 2007 r. sygn. akt II OSK 646/06, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 grudnia 2009 r. sygn. akt II OSK 1880/08). Przenosząc powyższe rozważania do stanu faktycznego w przedmiotowej sprawie Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że z akt sprawy, w szczególności z mapy ewidencyjnej wynika, że wnioskodawcy nie są właścicielami działek sąsiadujących bezpośrednio z terenem inwestycji. J. M. jest właścicielem działek nr [...] i [...] zlokalizowanych po drugiej stronie ul. K., zaś W. F. jest właścicielem działek także położonych w pewnej odległości od terenu inwestycji, po drugiej stronie ww. ulicy. Mając na uwadze jednoczesny brak wykazania interesu prawnego wnioskodawców w sprawie o ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego stwierdzono, że nie przysługuje im status strony w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego. Z akt sprawy wynika również, iż Wnioskodawcy nie byli stronami postępowania w sprawie o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy. Co za tym idzie, nie przysługuje im legitymacja skargowa w postępowaniu o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Prezydenta Miasta z dnia 11 maja 2011 r. Kolegium Odwoławcze wskazało, że jeżeli z żądaniem wszczęcia postępowania występuje podmiot, który nie posiada statusu strony postępowania w rozumieniu art. 28 K.p.a., to organ wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania na podstawie art. 61 a K.p.a. W ocenie Kolegium Odwoławczego zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Na powyższe postanowienie skargę złożył J. M. zarzucając zaskarżonemu postanowieniu naruszenie art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez uznanie, że Skarżący nie jest stroną postępowania, pozbawiając go tym samym ochrony własnego interesu prawnego, podczas gdy zakres projektowanego zamierzenia inwestycyjnego wprowadza ograniczenia dla przyszłego zagospodarowania nieruchomości należącej do Skarżącego. Skarżący zarzuca także naruszenie art. 63 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez to, że w stosunku do tego samego terenu toczą się na wniosek tego samego podmiotu dwa postępowania w przedmiocie wydania warunków zabudowy. Nadto Skarżący zarzuca naruszenie art. 28 K.p.a. w zw. z art. 157 K.p.a. przez błędne uznanie, że nie posiada interesu prawnego w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności oraz naruszenie art. 7, art. 77 K.p.a. przez nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego i wyczerpującego zbadania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, w szczególności nieuwzględnienie okoliczności, że planowany zjazd z działki [...] na działkę drogową o nr [...] znajduje się w bezpośrednim położeniu z nieruchomością Skarżącego i stanowi również dla Skarżącego dojazd do jego nieruchomości położonej przy ul. K.. Skarżący podnosi także, że zaskarżone postanowienie stanowi w konsekwencji pozbawienia go przymiotu strony postępowania, naruszenie zasad wyrażonych w art. 10 i art. 8 K.p.a. gwarantujących skarżącemu czynny udział w postępowaniu. W ocenie Skarżącego zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] narusza również art. 107 § 3 kpa w zw. z art. 11 kpa przez sformułowanie uzasadnienia w sposób niepełny z zaniechaniem odniesienia się do podstawowych okoliczności sprawy i zaniechanie wyjaśnienia przesłanek, którymi organ kierował się, w szczególności nie wyjaśnienie dlaczego organ nie wziął pod uwagę okoliczności, że planowana inwestycja ma powstać w sąsiedztwie nieruchomości skarżącego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie. W odpowiedzi na zarzuty skarżącego Kolegium Odwoławcze podtrzymało w całości swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zakwestionowanej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), w skrócie jako "P.p.s.a.", uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 P.p.s.a.). Wady, skutkujące koniecznością uchylenia postanowienia, stwierdzeniem jego nieważności bądź wydania z naruszeniem prawa, określone są w przepisie art. 145 § 1 P.p.s.a. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. sąd administracyjny uchyla zaskarżone postanowienie, jeżeli miało miejsce naruszenie prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy oraz na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. sąd administracyjny uchyla postanowienie, jeżeli narusza ono przepisy postępowania w sposób mogący mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Analiza prawidłowości kontrolowanego postępowania administracyjnego oraz zaskarżonego postanowienia prowadzi do wniosku, że nie zawiera ono uchybień uzasadniających jego uchylenie. Trafnie wskazało Kolegium Odwoławcze, że skarżący J. M. nie ma przymiotu strony w postępowaniu zmierzającym do stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta z dnia 11 maja 2012 r. sygn. [...] ustalającej na wniosek Z. S. warunki zabudowy dla zespołu trzech budynków mieszkalnych wielorodzinnych z parkingami podziemnymi na działkach [...], [...], [...] obręb [...] wraz z budową zjazdu z działki nr [...] na działkę [...] obręb [...] przy ul. K. w K. oraz budową drogi wewnętrznej na działkach nr [...], nr [...], nr [...]. Skarżący posiada tytuł prawny do nieruchomości obejmującej działki nr [...] i [...], zabudowanej budynkiem mieszkalnym o wysokości (do kalenicy) – 11 metrów (akta administracyjne, karta nr 177). Górny punkt wysokości budynku skarżącego liczby jako wysokość nad poziomem morza wynosi 249,5 metra nad poziomem morza (akta administracyjne, karta nr 178). Te okoliczności, mimo że nie zostały wprost podniesione przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] w tej sprawie, mają także znaczenie dla oceny zasadności skargi skarżącego. Nie ulega także wątpliwości, że działki skarżącego nie graniczą bezpośrednio z działkami ww. objętymi decyzją ustalająca warunki zabudowy. Działki skarżącego od obszaru objętego decyzją Prezydenta Miasta z dnia 11 maja 2012 r. dzieli pas ulicy K. Skarżący nie został uznany przez organ I. instancji za stronę postępowania i nie skierowano do niego ww. decyzji. Trafnie Kolegium Odwoławcze wskazało na art. 28 K.p.a. statuujący pojęcie strony i wywiodło, że w tej sprawie nawet analizując zakres oddziaływania przyszłej inwestycji skarżący nie ma przymiotu strony. Przymiot strony w postępowaniu zmierzającym do ustalenia warunków zabudowy musi opierać się na interesie prawnie chronionym, którego dotyczyłoby dane postępowanie. Najczęściej interes ten wywodzony jest, tak jak to ma miejsce także i w tej sprawie, z ingerencji w prawo własności bądź w jedno z uprawnień pochodnych z prawa własności, np. prawa do zabudowy bądź zagospodarowania swojej nieruchomości. Skarżący wprawdzie podnosi, że projektowana inwestycja na działkach zlokalizowanych po drugiej stronie ulicy K., a zjazd do tych działek ma odbywać się z ul. K., która to ulica bezpośrednio graniczy z działkami skarżącego, to jednak nie jest do wywiedzenie objęcia działek skarżącego normatywnym oddziaływaniem projektowanej inwestycji. Sam skarżący, poza ogólnymi wywodami dotyczącymi zakresu oddziaływania, nie wskazuje, w jaki konkretny sposób ograniczone zostało zagospodarowanie jego działek. Strefa oddziaływania danej inwestycji, której parametry są ustalane w decyzji ustalającej warunki zabudowy nie może być wyznacza dowolnie i powinna obejmować tylko te działki, które mogą być ograniczone w zakresie swojego zagospodarowania po zagospodarowaniu działki objętej ustalonymi warunkami zabudowy. Okoliczność, że najczęściej przyjmuje się, że bezpośredni sąsiedzi terenu objętego decyzją ustalającą warunki zabudowy są stronami takiego postępowania wcale nie oznacza, że zawsze każdy sąsiad którego działka graniczy z terenem zamierzenia inwestycyjnego będzie miał przymiot strony. W każdej sprawie organ prowadzący postępowanie dotyczące ustalenia stron winien tak je ustalić, aby dotyczyło to tylko tych stron, których nieruchomości mogą zostać w ograniczone w zakresie ich zagospodarowania. Takiego ograniczenia zagospodarowania działek skarżącego Sąd nie stwierdza wobec projektowanej inwestycji, dla której ustalono warunki zabudowy na podstawie decyzji Prezydenta Miasta z dnia 11 maja 2012 r. Nie przypadkowo Sąd wskazał na wysokość budynku skarżącego. Zgodnie z załącznikiem do ww. decyzji z dnia 11 maja 2012 r. dokładnie takie same wysokości projektowanej inwestycji objętej tą decyzją ustalono dla wnioskodawcy. Zarzut skarżącego, jakoby wzrost ruchu po ulicy K. miał negatywnie oddziaływać na nieruchomości skarżącego nie może w tej sprawie odnieść skutku. Prawdopodobnie takie wzrost po zrealizowaniu inwestycji będzie miał miejsce, ale żaden przepis prawa nie chroni właściciela nieruchomości przed samym ograniczeniem ruchu na drodze graniczącej z jego działkami. Trafnie przy tym wskazało Kolegium Odwoławcze, że fakt zwiększenia ruchu na ul. K. wskazuje co najwyżej na interes faktyczny skarżącego, a nie interes prawny. Sąd także podnosi i tą okoliczność, że brak udziału strony w postępowaniu administracyjnym nie jest przesłanką skutkującą nieważnością postępowania, ale zaliczona została do przesłanek uznanych za uzasadniających wznowienie postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.). Jedna i ta sama okoliczność nie może być zamiennie stosowana jako przesłanka wznowieniowa bądź przesłanka powodująca unieważnienie danego aktu administracyjnego. W tej sprawie brak uznania skarżącego za stronę w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy zakończonym decyzją z dnia 11 maja 2012 r. był trafny, a więc nie można mówić o naruszeniu prawa, a tym bardziej o rażącym naruszeniu prawa. Rekapitulując, w tej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie nie stwierdził naruszenia procedury administracyjnej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] w stopniu, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy, a tym bardziej nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia. Tym samym nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi Sąd, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargi oddalił.