I OSK 2374/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Paweł Tarno Sędziowie: Sędzia NSA Joanna Banasiewicz (spr.) Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk Protokolant: starszy inspektor sądowy Karolina Kubik po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2015 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] S.A. w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 maja 2014 r. sygn. akt II SAB/Kr 107/14 w sprawie ze skargi Z. I. na bezczynność [...] S.A. w K. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od [...] S.A. w Krakowie na rzecz Z. I. kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 28 maja 2014 r., sygn. akt II SAB/Kr 107/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, po rozpoznaniu skargi Z. I. na bezczynność [...] S.A. w Krakowie w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej w pkt I zobowiązał [...] S.A. w Krakowie do wydania aktu lub dokonania czynności w sprawie z wniosku z dnia 13 maja 2013 r.; w pkt II stwierdził, że bezczynność [...] S.A. w Krakowie miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; w pkt III wymierzył [...] S.A. w Krakowie grzywnę w wysokości 200 zł; w pkt IV zasądził od [...] S.A. w Krakowie na rzecz skarżącej Z. I. kwotę 357 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wyrok został wydany w następującym stanie sprawy: Z. I. wezwaniem z dnia 13 maja 2013 r. wystąpiła do [...] S.A. w Krakowie m.in. o udostępnienie, w przypadku ich istnienia, kserokopii decyzji administracyjnych i innych dokumentów dotyczących budowy, posadowienia i przebudowy urządzeń elektroenergetycznych na jej nieruchomości opisanej we wniosku w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. Nr 112, poz. 1198 ze zm., dalej: u.d.i.p.). W odpowiedzi, pismem z dnia 7 czerwca 2013 r., [...] S.A. W Krakowie poinformowała, że warunkiem udostępnienia kompletnej dokumentacji jest jej posiadanie, a zatem radzi zwrócić się w tej sprawie do właściwych archiwów. Wobec tego, skarżąca wystosowała do Przedsiębiorstwa pismo z dnia 23 sierpnia 2013 r., w którym zwróciła się z ponownym wnioskiem m.in. o przesłanie wszystkich posiadanych kserokopii dokumentów stanowiących podstawę budowy, posadowienia i przebudowy urządzeń elektroenergetycznych. Pismem z dnia 5 września 2013 r. Spółka wezwała o sprecyzowanie wniosku, uznając, że został sformułowany zbyt ogólnie. W dniu 24 marca 2014 r. do [...] S.A. z siedzibą w Krakowie wpłynęła skarga Z. I. skierowana do WSA w Krakowie na bezczynność tego podmiotu polegającą na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek z dnia 13 maja 2013 r. w terminie wskazanym w art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, przy jednoczesnym niewydaniu rozstrzygnięcia w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej lub umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji publicznej. Skarżąca wniosła o stwierdzenie bezczynności [...] S.A. z siedzibą w Krakowie oraz zobowiązanie jej do udzielenia informacji w żądanym zakresie i w żądanej formie oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu wskazano, że [...] S.A. jest zobowiązana do stosowania ustawy o dostępie do informacji publicznej, ponieważ jest podmiotem wykonującym zadanie publiczne w postaci dystrybucja energii elektrycznej. Skarżąca podkreśliła, że do dnia sporządzenia skargi nie otrzymała jakichkolwiek wnioskowanych dokumentów, ani rozstrzygnięcia w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej, czy też w sprawie umorzenia postępowania o udostępnienie informacji publicznej. W odpowiedzi na skargę [...] S.A. w Krakowie wniosła o umorzenie postępowania z racji wyeliminowania stanu bezczynności poprzez udostępnienie informacji publicznej oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu wskazano, że pismem z dnia 3 kwietnia 2014 r. udostępniono odszukaną informację w postaci kserokopii decyzji o lokalizacji szczegółowej nr [...] z dnia 28 grudnia 1968 r. oraz kserokopii planów sieci n.n. ([...]). Jednocześnie wskazano, że poinformowano "o nieudostępnieniu innych informacji, które w ocenie uczestnika (...) nie stanowią informacji publicznej, bądź których uczestnik nie posiada (...)". Skarżąca w piśmie z dnia 19 maja 2014 r. podtrzymała skargę. Wyrokiem z dnia 28 maja 2014 r. sygn. akt II SAB/Kr 107/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.), zobowiązał [...] S.A. w Krakowie do wydania aktu lub dokonania czynności w sprawie z wniosku z dnia 13 maja 2013 r.; stwierdził, że bezczynność [...] S.A. w Krakowie miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz wymierzył [...] S.A. w Krakowie grzywnę w wysokości 200 zł. W uzasadnieniu odwołano się do treści art. 61 Konstytucji RP oraz art. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Sąd podzielił stanowisko, że [...] S.A. w Krakowie należy do podmiotów wykonujących zadania publiczne, zobowiązanych do udzielania informacji publicznej. Sąd wskazał, że zgodnie z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, niepodjęcie przez podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej stosownych czynności, tj. nieudostępnienie informacji ani niewydanie decyzji o odmowie jej udzielenia w terminie wskazanym w art. 13 ustawy o dostępie do informacji publicznej oznacza, że pozostaje on w bezczynności. Podkreślono, że w niniejszej sprawie Spółka nie wskazała nawet w sposób ogólny, jakie dokumenty techniczne dotyczące budowy linii energetycznej na działkach skarżącej nie są informacją publiczną, co w ogóle nie pozwala na kontrolę przez Sąd zajętego przez nią ww. stanowiska. Dlatego pismo Spółki skierowane do skarżącej nie wyczerpuje zgodnego z prawem sposobu rozpoznania wniosku o udzielenie informacji publicznej. Sąd I instancji podzielił w całości pogląd wyrażony w wyroku NSA z dnia 18 sierpnia 2010 r., I OSK 851/10, Lex nr 737513, że termin "zadania publiczne" jest pojęciem szerszym od terminu "zadań władzy publicznej". Podkreślił, że wykonywanie zadań publicznych zawsze wiąże się z realizacją podstawowych publicznych praw podmiotowych obywateli. Sąd podzielając pogląd, że przedsiębiorstwa energetyczne w związku z powierzeniem im zadań związanych z zapewnieniem bezpieczeństwa energetycznego kraju są przedsiębiorstwami użyteczności publicznej i wykonują zadania publiczne w rozumieniu art. 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej, podzielił też pogląd, że nie tylko w zakresie w jakim przedsiębiorstwo wypełnia zadania operatora systemu dystrybucyjnego realizuje ono zadania publiczne. W ocenie Sądu nie budzi zatem wątpliwości, że przedsiębiorstwo energetyczne, do którego skarżący zwrócili się z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej prowadzi działalność, którą należy zaliczyć do zadań publicznych, a zatem miało obowiązek rozpoznania tego wniosku w przewidzianej prawem formie. Natomiast żądanie wniosku wyrażone zostało, zdaniem Sądu, w sposób konkretny i jednoznaczny. Wnioskodawczyni zażądała bowiem udostępnienia kserokopii wszystkich decyzji administracyjnych i innych dokumentów dotyczących budowy, posadowienia, przebudowy urządzeń elektroenergetycznych na jej nieruchomości, tj. wskazanych działkach ewidencyjnych. Sąd stwierdził, że żądane dokumenty mają charakter informacji publicznej. Wskazał, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, iż dokumentacja związana z procesami inwestycyjnymi jest dokumentacją, do której dostęp gwarantuje ustawa o dostępie do informacji publicznej, jeżeli znajdują się ona w posiadaniu organu, do którego kierowany jest wniosek o taką informację. Sąd I instancji uznał, że ponieważ Spółka do dnia rozprawy przed tym Sądem nie zakończyła postępowania zainicjowanego ww. wnioskiem w żadnej z prawem przewidzianych form, to należy stwierdzić, że podmiot ten pozostaje w bezczynności w kwestii rozpatrzenia ww. wniosku o udostępnienie informacji publicznej polegającego na udostępnieniu kserokopii decyzji stanowiących podstawę budowy i przebudowy linii energetycznych. W ocenie Sądu za rażące naruszenie prawa należy uznać długotrwałość prowadzenia postępowania oraz brak jakiejkolwiek aktywności Spółki i to pomimo znanego i utrwalonego już stanowiska sądów administracyjnych w kwestii zaliczenia przedsiębiorstw energetycznych do kategorii podmiotów wykonujących "zadania publiczne", a w związku z tym zobowiązanych do udzielania informacji publicznej. Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 maja 2014 r. sygn. akt II SAB/Kr 107/14, skargę kasacyjną wniosła [...] S.A. w Krakowie, zastępowana przez radcę prawnego. Zaskarżając wyrok w całości zarzucono w skardze kasacyjnej: 1) naruszenie prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, polegające na przyjęciu przez Sąd, iż informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do podmiotu wykonującego zadania publiczne podczas, gdy o tym, czy dany dokument stanowi informację publiczną w rozumieniu u.d.i.p. zawsze decyduje treść danego dokumentu, nie zaś jego forma, czy nazwa, co wymaga każdorazowo odrębnej analizy w świetle definicji informacji publicznej zawartej w u.d.i.p., dokonywanej przez uczestnika w toku postępowania administracyjnego z wniosku o udostępnienie informacji publicznej; 2) naruszenie przepisów postępowania, tj.: a) art. 149 § 1 zd. 1 p.p.s.a. w zw. z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., poprzez przyjęcie przez Sąd, iż bezczynność nie ustała po wniesieniu skargi i zobowiązanie uczestnika do wydania aktu lub podjęcia czynności w sprawie z wniosku z dnia 13 maja 2013 r. podczas, gdy uczestnik udzielił informacji publicznej poprzez udostępnienie kserokopii stosownych decyzji i map w piśmie z dnia 3 kwietnia 2014 r., co stanowiło załatwienie wniosku zgodnie z przepisami u.d.i.p. i powinno skutkować umorzeniem postępowania, 5) art. 149 § 1 zd. 2 p.p.s.a. w zw. z art. 149 § 2 p.p.s.a. poprzez stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa i wymierzenie grzywny, podczas gdy wyeliminowanie bezczynności w sprawie winno skutkować umorzeniem postępowania i niemożnością rozstrzygania w zakresie punktów II i III wyroku. Względnie, w razie przyjęcia odmiennego stanowiska przez Sąd, poprzez stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa i wymierzenie grzywny na podstawie dokonania niewłaściwej oceny opartej m.in. o brak jakiejkolwiek aktywności uczestnika, podczas gdy uczestnik zwracał się o doprecyzowanie wniosku, a jego zachowanie znajdowało uzasadnienie m.in. w orzecznictwie sądów administracyjnych. W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i umorzenie postępowania, względnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że Spółka nie kwestionowała tego, że jest podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej z racji charakteru świadczonych usług, tylko próbowała wskazać na kryteria, którymi się kierowała przy ocenie posiadanych dokumentów oraz wykazać, że m.in. ze względu na majątek stanowiący prywatną własność Spółki, nie można a priori przesądzać, że wszystkie dokumenty należące do kategorii dokumentów techniczno-prawnych dotyczących budowy, przebudowy i eksploatacji urządzeń elektroenergetycznych stanowią informację publiczną. Wskazano, że każdy dokument powinien być przedmiotem odrębnej analizy. Skarżąca kasacyjnie Spółka podniosła, że mając na uwadze, iż w dniu 3 kwietnia 2014 r. przesłała kopie odnalezionej dokumentacji stanowiącej informację publiczną oraz poinformowała, że nie posiada innych dokumentów stanowiącą informację publiczną w sprawie z wniosku z dnia 13 maja 2013 r., nie sposób przyjąć, iż Spółka pozostaje w bezczynności. Podniesiono ponadto, że skarżąca nie wskazała w toku toczącego się postępowania jakich – jej zdaniem – dokumentów nie przedstawiła Spółka, poprzestając na standardowym i otwartym katalogu hipotetycznie mogących wystąpić przy tego rodzaju roszczeniach dokumentach. Wskazano, że żądanie doprecyzowania wniosku o udostępnienie informacji publicznej miało na celu dążenie do kompleksowego i precyzyjnego załatwienia sprawy. Z uwagi na załatwienie sprawy przez uczestnika przed rozpoznaniem skargi na bezczynność, nie było merytorycznej podstawy do uwzględnienia skargi przez zobowiązanie Spółki do załatwienia sprawy w terminie wyznaczonym przez Sąd. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Z. I., zastępowana przez radcę prawnego, wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie, bowiem nie została oparta na usprawiedliwionych zarzutach, a ponadto w postępowaniu kasacyjnym nie stwierdzono występowania żadnej z przesłanek nieważności postępowania wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. W pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutu naruszenia art. 149 § 1 zd. 1 p.p.s.a. w związku z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., który to zarzut dodatkowo powiązany został z zarzutem naruszenia art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zdaniem skarżącej Spółki postępowanie w sprawie powinno być umorzone na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w związku z udostępnieniem kopii dokumentacji, stanowiącej informację publiczną, jakie przesłano przy piśmie z dnia 3 kwietnia 2014 r., wraz z jednoczesną informacją, że Spółka nie posiada innych dokumentów stanowiących informację publiczną sprawie z wniosku skarżącej z dnia 13 maja 2013 r. W tej sytuacji nie było więc podstaw do uwzględnienia skargi i stwierdzenia bezczynności oraz zobowiązania Spółki do załatwienia sprawy w wymaganym terminie, a także do wyrażenia w wyroku oceny, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Powyższe stanowisko nie mogło być uznane za uzasadnione przede wszystkim z tego względu, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odnosząc się do treści pisma Spółki z dnia 3 kwietnia 2014 r. ocenił, że przekazanie skarżącej kserokopii decyzji o lokalizacji szczegółowej nr 40/68 z dnia 28 grudnia 1968 r. oraz kserokopii planów sieci n.n. (Wiśniowa II) nie mogło być ocenione jako załatwienie wniosku skarżącej. Sąd podniósł, że w powołanym piśmie zawarto informację o "nieudostępnieniu innych informacji, które w ocenie uczestnika nie stanowią informacji publicznej, bądź których uczestnik nie posiada", przy czym w piśmie tym wyrażono też pogląd, że wewnętrzne dokumenty techniczne dotyczące budowy i eksploatacji majątku prywatnego Spółki i jej inwestorów nie są dokumentami dotyczącymi majątku publicznego i tym samym nie stanowią informacji publicznej. Ponadto Sąd podkreślił, że Spółka nie wykazała nawet w sposób ogólny, jakie dokumenty techniczne dotyczące budowy linii energetycznej na działkach skarżącej nie są informacją publiczną, co nie pozwala na kontrolę przez sąd zajętego przez Spółkę stanowiska. Z tych względów pismo z dnia 3 kwietnia 2014 r. nie wyczerpuje, zdaniem Sądu pierwszej instancji, zgodnego z prawem sposobu rozpoznania wniosku o udzielenie informacji publicznej. Powyższą ocenę należało podzielić. Bezczynność w sprawie udostępnienia informacji publicznej ma miejsce nie tylko, gdy w terminie wskazanym w art. 13 u.d.i.p. adresat wniosku w ogóle nie zareagował na otrzymany wniosek, ale także wówczas, gdy udziela on informacji niebędącej przedmiotem wniosku lub informacji niepełnej, niejasnej, czy niewiarygodnej oraz gdy odmawia jej udzielenia w nieprzewidzianej do tej czynności formie, ponadto nie informuje strony o tym, że nie posiada wnioskowanej informacji. Zgodnie z art. 4 ust. 3 u.d.i.p. zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2 powołanego artykułu ustawy, będące w posiadaniu takich informacji. Oznacza to, że dla realizacji obowiązku informacyjnego istotne jest, to czy dany podmiot posiada informacje żądane przez stronę, nie ma natomiast znaczenia to, czy istniała podstawa prawna do ich wytworzenia, a także jakie konkretnie przepisy prawa materialnego zobowiązują organ do gromadzenia takich informacji. Zaistnienie negatywnych przesłanek, w tym nieposiadanie w ogóle wnioskowanych informacji, uniemożliwia adresatowi wniosku pozytywne rozpatrzenie otrzymanego żądania (lub uwzględnienia wniosku w całości). Jednak, aby można było uznać, że nie zachodzi bezczynność w zakresie udzielenia informacji publicznej (także tej, której organ nie posiada w całości), podmiot zobowiązany do jej udostępnienia, powinien wyraźnie powiadomić o tym wnioskodawcę. Podmiot, który zamierza zawiadomić stronę, że nie posiada jakichkolwiek wnioskowanych informacji, powinien w tym zakresie złożyć wobec strony oświadczenie, a ponadto twierdzenie takie w całości uwiarygodnić. W orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że strona nie może domniemywać intencji adresata wniosku oraz samodzielnie domyślać się czy dysponuje on żądanymi informacjami, czy też danych tych, nawet w części, nie posiada. Tym samym oświadczenie to musi być jednoznaczne w swej treści. Adresat wniosku musi więc wprost wypowiedzieć się nie tyle, że nie posiada "kompletnej dokumentacji", lecz że nie ma żadnych z wnioskowanych dokumentów. Ponadto powiadomienie wnioskodawcy o nieposiadaniu żądanej informacji musi odbywać się z zachowaniem ogólnych, powszechnie akceptowanych standardów proceduralnych, w tym zasad "dobrej administracji". Powinno więc ono zawierać dane pozwalające na ocenę rzetelności takiego twierdzenia. Wnioskodawca nie może być w tym zakresie pozbawiony należnej mu ochrony, a mogłoby to mieć miejsce, gdyby samo ogólnikowe twierdzenie zobowiązanego podmiotu zwalniało go z zarzutu bezczynności. W orzecznictwie podkreśla się, że powiadomienie wnioskodawcy o nieposiadaniu żądanych dokumentów należy rozpatrywać w kontekście zasad przewidzianych w art. 8, art. 9 i art. 11 k.p.a., a tym samym powiadomienie powinno zawierać informację, dlaczego organ nie posiada żądanych informacji oraz inne dane, która mogą mieć wpływ na sytuację faktyczną i prawną wnioskodawcy. Sąd musi mieć możliwość oceny czy prawdopodobne jest, że organ rzeczywiście nie posiada żądanej informacji. Oceniając czy podmiot zobowiązany powinien taką informację posiadać, Sąd powinien między innymi móc ustalić, czy informacja ta jest związana z zakresem jego działania i kompetencją (por. wyrok NSA z 24 listopada 2009 r., I OSK 851/09 oraz z 27 marca 2012 r., I OSK 156/12). Tylko przy zachowaniu powyższych zasad możliwe jest zapewnienie wnioskodawcy realnej ochrony i zabezpieczenie jej przed arbitralnymi działaniami zobowiązanego podmiotu. Słusznie więc w rozpoznawanej sprawie uznał Sąd pierwszej instancji, że chociaż przy piśmie z dnia 3 kwietnia 2014 r. Spółka przekazała kserokopie części posiadanej dokumentacji, to jednocześnie powiadomiła skarżącą, że posiada inne jeszcze dokumenty dotyczące budowy linii energetycznej na działkach skarżącej, jednak nie zostaną one udostępnione, bo nie dotyczą majątku publicznego, tym samym nie stanowią informacji publicznej. W takim stanie zasadnie Sąd uwzględnił skargę na bezczynność na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. wobec tego, że Spółka do dnia orzekania nie zakończyła w prawem przewidzianej formie postępowania zainicjowanego wnioskiem skarżącej. Skoro w dacie orzekania trwał stan bezczynności, która według oceny Sądu miała charakter rażący, to niewątpliwie istniały podstawy, by wymierzyć grzywnę. Sąd pierwszej instancji nie naruszył również prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. W doktrynie i orzecznictwie sądowym, mając na uwadze treść art. 1 ust. 1 i art. 6 ust. 1 u.d.i.p. oraz konstytucyjną konstrukcję prawa do informacji zawartą w art. 61 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji RP, przyjmuje się szerokie rozumienie pojęcia "informacja publiczna". Za taką informację uznaje się treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się organów władzy publicznej i innych podmiotów realizujących zadania publiczne czy gospodarujących mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Taki przymiot mają zarówno dokumenty bezpośrednio wytworzone przez wskazane podmioty, jak i te których one używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań. Bez znaczenia jest to, w jaki sposób dokumenty znalazły się w posiadaniu adresata wniosku. Ważne jest natomiast to, by dokumenty takie służyły realizowaniu zadań publicznych przez dany organ i odnosiły się do niego bezpośrednio. Każdy dokument służący realizacji zadań publicznych przez podmiot zobowiązany podlega więc udostępnieniu na zasadach przewidzianych w omawianej ustawie. Udostępnieniu na tych zasadach podlegają między innymi decyzje administracyjne, które stanowiły podstawę lokalizacji i budowy linii elektroenergetycznych należących obecnie do przedsiębiorstw energetycznych. Przedsiębiorstwa te przy wykorzystaniu tych urządzeń realizują bowiem zadania publiczne w rozumieniu art. 4 ust. 1 u.d.i.p. Zobowiązane są zatem do udostępnienia takich informacji, jeżeli nimi dysponują. Jak słusznie podniesiono w skardze kasacyjnej, o zaliczeniu danej informacji do kategorii informacji publicznej decyduje spełnienie przesłanek przewidzianych w art. 1 ust. 1 u.d.i.p., przy odczytaniu których pomocny jest katalog zawarty w art. 6 ust. 1 tej strony. Stąd konieczność każdorazowej analizy, czy treść dokumentu posiadanego przez podmiot, tak jak skarżąca Spółka, zobowiązany do udostępniania informacji publicznej z racji charakteru świadczonych usług, spełnia powyższe kryteria. Chociaż istotnie w zaskarżonym wyroku stwierdzono, że informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do podmiotu wykonującego zadania publiczne, to z dalszych wywodów, w sposób niebudzący wątpliwości wynika wprost, że zdaniem Sądu informację publiczną stanowią jedynie dokumenty, które służą realizowaniu zadań publicznych przez dany podmiot, a więc chodzi wyłącznie o wszelkie dokumenty z zakresu wykonywania zadań publicznych. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na zasadzie art. 204 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b/ rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. z 2013 r. poz. 490).