II OSK 2419/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Włodzimierz Ryms Sędziowie NSA Andrzej Gliniecki (spr.) del NSA Janina Kosowska Protokolant starszy inspektor sądowy Marcin Sikorski po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej J. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 maja 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 102/14 w sprawie ze skargi J. P. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 28 maja 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 102/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J. P. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie nakazania rozbiórki. Jak wynika z akt sprawy, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Garwolinie po przeprowadzeniu z urzędu kontroli postanowieniem z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] działając na podstawie art. 48 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) wstrzymał prowadzenie robót budowlanych przy budowie budynku gospodarczego konstrukcji murowanej o wymiarach 4,10 m x 9,50 m + 3,20 m zadaszenia wybudowanego w latach 2003–2005 bez wymaganego pozwolenia na budowę na działce nr [...] w miejscowości G. – w odległości 3,10 m od granicy z działką sąsiednią i nałożył na J. P. obowiązek przedłożenia szeregu dokumentów. Następnie decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Garwolinie na podstawie art. 48 ust. 1 i 4 nałożył na inwestora obowiązek rozbiórki przedmiotowego budynku gospodarczego. W wyniku rozpatrzenia zażalenia J. P. Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] września 2010 r. nr [...] uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Garwolinie z dnia [...] czerwca 2010 r. oraz postanowienie z dnia [...] stycznia 2010 r. i przekazał sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy PINB w Garwolinie postanowieniem z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] ponownie wstrzymał prowadzenie robót budowlanych przy budowie przedmiotowego budynku gospodarczego oraz nałożył na inwestora obowiązek przedstawienia szeregu dokumentów, a następnie decyzją z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] ponownie nałożył na J. P. obowiązek rozbiórki przedmiotowego budynku gospodarczego. Po rozpatrzeniu odwołania J. P. Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję PINB w Garwolinie z dnia [...] maja 2011 r. Jednakże, na skutek wniesienia skargi do sądu administracyjnego przez J. P. decyzja Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2011 r. została uchylona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 30 maja 2012 r. sygn. akt VIISA/Wa 446/12 z uwagi na brak szczegółowych ustaleń co do daty dokonania samowoli budowlanej. Po kolejnym rozpatrzeniu odwołania Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] uchylił decyzję PINB w Garwolinie z dnia [...] maja 2011 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Następnie postanowieniem z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] PINB w Garwolinie po raz kolejny wstrzymał prowadzenie robót budowlanych przy budowie przedmiotowego budynku gospodarczego oraz nałożył na inwestora obowiązek przedstawienia szeregu dokumentów, a następnie decyzją z dnia [...] września 2013 r. nr [...] na podstawie art. 48 ust. 1 i 4 Prawa budowlanego nałożył na J. P. obowiązek rozbiórki przedmiotowego budynku gospodarczego. Odwołanie od powyższej decyzji PINB w Garwolinie z dnia [...] września 2013 r. wniósł J. P. Po rozpatrzeniu odwołania Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją [...] wydaną [...] listopada 2013 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Garwolinie z dnia [...] września 2013 r. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że twierdzenia J. P., iż budowa budynku gospodarczego była wykonana w latach 60-tych stoi w sprzeczności z Aktem notarialnym Repertorium nr [...] z lipca 1999 r. stanowiącym umowę darowizny pomiędzy A. P. (właścicielką działki o nr ewid. [...]) a J. P., wskazującym że na ww. nieruchomości znajduje się budynek mieszkalny, drewniany o pow. ok. 60,00 m2. Nie ma żadnego zapisu o istnieniu jakiegokolwiek budynku gospodarczego, w tym także budynku gospodarczego o konstrukcji murowanej o wymiarach 4,10 m x 9,50 m (+ 3,20 m zadaszenie). Za racjonalne Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał twierdzenie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Garwolinie, który wskazuje, że "Gdyby budynek istniał zapewne byłby wymieniony w akcie – umowie darowizny." W ww. akcie notarialnym wskazano, że: "Przy akcie okazano wypis z rejestru gruntów, (stanowiące podstawę wpisu do księgi wieczystej), wydane przez Urząd Rejonowy w Garwolinie, nr [...] i nr [...]". Organ odwoławczy podkreślił, że stosując się do wytycznych zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 maja 2012 r., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Garwolinie pismem z dnia 25 lutego 2013 r. zwrócił się do Sądu Rejonowego w Garwolinie o przesłanie kopii złożonych w księdze wieczystej nr [...] przy akcie notarialnym rep. A. nr [...] z dnia [...] lipca 1999 r. wypisów z rejestru gruntów dotyczących działki nr [...] oraz mapy geodezyjnej. Z przesłanego wypisu z rejestru gruntów z dnia 16 maja 1996 r. nr [...] wynika, że działka o nr ewidencyjnym [...] stanowi "ter. zabud. mieszk., pastwisko". Nie ma wzmianki o zabudowaniu budynkami gospodarczymi. Również brak jest budynku gospodarczego od strony działki nr [...] na mapie sytuacyjnej sporządzonej przez geodetę-biegłego sądowego tech. Z. R. z dnia 23 sierpnia 1998 r., wykonanej na zlecenie Sądu Rejonowego w Garwolinie zgodnie z postanowieniem ww. Sądu z dnia 22 czerwca 1988 r. dla sprawy [...]. Powyższe potwierdzają zeznania świadków złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań z art. 233 § 1 Kodeksu karnego, w tym K. Z., która zeznała, że w budynek został wybudowany od podstaw w latach 2000–2004 oraz Z. S., który podczas rozprawy administracyjnej w dniu 9 kwietnia 2013 r. wskazał, że budynek powstał w latach 2003 lub 2004. Odnosząc się do mapy zasadniczej przedstawionej przez J. P. – Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej opatrzonej klauzulą "zgodności (...) z oryginałem przyjętym do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 1 września 1979 r., zaewidencjonowanym pod Nr [...]" potwierdzającym istnienie przedmiotowego budynku gospodarczego od strony działki o nr ew. [...] oraz przedłożonego wypisu z ewidencji gruntów i budynków wskazującego wybudowanie ww. budynku gospodarczego w 1970 r., Mazowiecki WINB uznał za słuszne wnioski organu powiatowego wskazującego, że fakt naniesienia obiektu na mapie geodezyjnej z datą jej sporządzenia w 1979 r. nie świadczy o faktycznej dacie budowy, ponieważ na mapie sukcesywnie nanoszone są budynki aż do chwili obecnej. Powyższe potwierdzają ustalenia dokonane przez organ powiatowy w toku postępowania wyjaśniającego. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Garwolinie zwrócił się do Wydziału Geodezji Starostwa Powiatowego w Garwolinie z zapytaniem w jaki sposób określa się datę budowy obiektu widniejącą na informacji z rejestru gruntów oraz o informację kiedy budynek mógł być naniesiony na mapy, jeżeli nie został uwidoczniony na mapie z 1998 r. Pismem z dnia 14 grudnia 2009 r. Powiatowy Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej udzielił odpowiedzi, iż data budowy jest określana na podstawie ewidencji budynków oddawanych do użytkowania prowadzonej przez organy nadzoru budowlanego lub innych miarodajnych informacji. Jednak w tym przypadku z pisma wynika, iż "rok budowy w ewidencji gruntów został wpisany w arkuszu spisowym podczas modernizacji ewidencji gruntów i budynków gminy Garwolin sporządzonym przez firmę [...] w 2005 r., jednocześnie z analizy dokumentacji geodezyjnej wynika, że budynek ten nie został wykazany na założonej w 1979 r. mapie zasadniczej, mimo że pomierzono i skartowano okoliczne budynki sąsiednich siedlisk w ponad 60-metrowym pasie od drogi. Można więc przypuszczać, że przedmiotowy budynek wybudowano w późniejszym okresie. W dokumentacji geodezyjnej z 1988 r. geodeta biegły sądowy Z. R. nie wykazał wspomnianego budynku, również na kopii mapy zasadniczej znajdującej się w tym operacie nie jest on skartowany. PODGiK nie jest w stanie określić, w którym roku budynek wniesiono na mapę zasadniczą". W związku z powyższym rok budowy określony jako 1979 nie świadczy o faktycznej dacie wybudowania obiektu skoro został wpisany do rejestru gruntów dopiero w 2005 r. Ponadto jak wynika z kolejnego pisma Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej z dnia 2 grudnia 2010 r. "Mapa zasadnicza ark. 284.111.111 została założona w ramach opracowania S-23/80.284.111.111, przyjętego do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 08.05.1980 roku. Pomiar szczegółów sytuacyjnych na działce nr [...] i działkach sąsiednich został wykonany w miesiącu czerwcu 1979 roku. Na podstawie tych pomiarów we wrześniu 1979 roku sporządzono mapę zasadniczą. Na szkicach z pomiarów oraz na mapie nie wykazano budynku gospodarczego położonego na działce nr [...] w pobliżu granic z działką nr [...]. Od momentu powstania do chwili obecnej arkusz mapy zasadniczej 284.111.111 jest systematycznie aktualizowany na podstawie prac geodezyjno-kartograficznych wykonywanych przez jednostki wykonawstwa geodezyjnego i przyjmowanych do pzgik. Jednak z powodu upływu wielu lat od założenia arkusza PODGiK nie ma możliwości określenia na podstawie jakiego opracowania i w którym roku skartowano budynek na tej mapie." Z ww. pism wynika, iż sporny budynek nie został wykazany na założonej w 1979 r. mapie zasadniczej, tj. nie mógł powstać przed jej sporządzeniem, jak to podnosi skarżący. Zdaniem Mazowieckiego WINB fakt naniesienia budynku gospodarczego na mapę zasadniczą w późniejszym okresie, tj. po roku 1979, a także wpisanie roku budowy ww. budynku gospodarczego do rejestru gruntów podczas prac modernizacji ewidencji gruntów i budynków gminy Garwolin w 2005 r., wyklucza twierdzenie, że obiekt wybudowano w latach 60-tych. Zebrany w sprawie materiał dowodowy stoi w sprzeczności z oświadczeniem skarżącego odnośnie daty budowy obiektu. Odnosząc się do daty zgłoszenia budowy stodoły w 2003 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Garwolinie ustalił, że inwestor dysponował decyzją o warunkach zabudowy, lecz nie wystąpił z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę i nie złożył zgłoszenia zamiaru budowy. Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia w ocenie organu odwoławczego w niniejszej sprawie prawidłowo uznano, że przedmiotowy budynek gospodarczy został wybudowany w ramach samowoli budowlanej pod rządami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane. Jednoczenie organ odwoławczy podkreślił, że postanowieniem nr [...] z dnia [...] maja 2013 r. PINB w Garwolinie wstrzymał prowadzenie robót budowlanych przy budowie budynku gospodarczego oraz nałożył na J. P. obowiązek przedstawienia dokumentów określonych w art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego. Postanowienie zostało prawidłowo doręczone inwestorowi, który odebrał je osobiście w dniu 28 maja 2013 r. Nie przedkładając żądanej dokumentacji inwestor pozbawił się możliwości legalizacji stwierdzonej samowoli budowlanej. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2013 r. wniósł J. P. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 28 maja 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 102/14, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej p.p.s.a. oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że w sprawie prawidłowo zostało przeprowadzone postępowanie wyjaśniające. Organ nadzoru budowlanego przeprowadził postępowanie, stosownie do art. 7 i art. 77 k.p.a. uwzględniając również wytyczne Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawarte w wyroku z dnia 30 maja 2012 r. sygn.. VIISA/Wa 446/12 wiążące organ zgodnie z art. 153 p.p.s.a. W trakcie tego postępowania obejmującego przeprowadzenie rozprawy administracyjnej oraz uzyskanie dokumentów organ ustalił, że budynek został wybudowany w latach 2003–2005. W ocenie Sądu organy orzekające w niniejszej sprawie w sposób wnikliwy przeprowadziły postępowanie wyjaśniające prawidłowo oceniając zebrane dowody, tj. zeznania świadków złożone na rozprawie administracyjnej, treść aktu notarialnego z 15 lipca 1999 r., złożone przy tym akcie do Sądu Rejonowego dokumenty w postaci wypisu z rejestru gruntów z 16 maja 1996 r. i mapy geodezyjnej oraz wyjaśnienia Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej przedstawione w pismach z 14 grudnia 2009 r. i 2 grudnia 2010 r., słusznie uznając, iż dowody te nie pozwalają uznać za wiarygodne twierdzeń skarżącego, iż przedmiotowy budynek gospodarczy na działce [...] został wybudowany w latach 60-tych ubiegłego wieku. Zdaniem Sądu wbrew temu co podkreśla skarżący, treść aktu notarialnego Repertorium A nr [...] z dnia [...] lipca 2999 r. nie wskazuje na istnienie na terenie nieruchomości przekazanej skarżącemu umową darowizny innej zabudowy niż budynek mieszkalny drewniany o powierzchni 60 m2 usytuowany na działce o nr ew. [...]. Z treści ww. umowy wynika jedynie, iż przedmiotem umowy darowizny jest gospodarstwo rolne obejmujące kilka działek o różnych numerach ewidencyjnych, z których tylko jedna o nr [...] jest zabudowana ww. budynkiem mieszkalnym. Istotne znaczenie dla dokonania ustaleń co do czasu powstania budynku mają także informacje uzyskane z Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej, z których wynika, że przedmiotowy budynek gospodarczy nie został wykazany na sporządzonej w czerwcu 1979 r. mapie zasadniczej. Nie został też wykazany na szkicach z dokonanych pomiarów, mimo że dokonano pomiarów i skartowano okoliczne budynki siedlisk w ponad 60-cio metrowym pasie od drogi oraz iż biegły sądowy Z. R. nie wykazał budynku również na mapie kopii zasadniczej. Z pism Ośrodka wynika również, że rok budowy budynków znajdujących się na poszczególnych działkach został wpisany na arkuszu opisowym podczas modernizacji ewidencji gruntów i budynków gminy Garwolin sporządzonej w 2005 r. Sąd podkreślił, że w czasie oględzin przeprowadzonych z udziałem skarżącego na działce o nr [...] w miejscowości G. w dniu 12 sierpnia 2009 r. dokonano pomiarów przedmiotowego budynku ustalając, iż w odległości 3,10 m od działki o nr [...] usytuowany jest budynek gospodarczy murowany o wymiarach 4,10 m x 9,5 x + 3,20 m z zadaszeniem. Ustaleń powyższych skarżący nie kwestionował. W piśmie skierowanym do powiatowego organu nadzoru budowlanego złożonym 4 stycznia 2010 r. skarżący wyjaśnił, że nie jest w stanie podać daty budowy budynku o wymiarach 4,10 x 9,50 z zadaszeniem. Budynek wybudowany jest z pustaków betonowych oraz białej cegły i został mu podarowany w 1999 r. Skarżący podkreślił, że budynek ten oprócz bieżącej konserwacji nigdy nie przechodził kapitalnego remontu. W następnym z pism przesłanym organowi dnia 24 czerwca 2010 r. skarżący podał, że na jego działce nie ma budynku o ustalonych przez organ wymiarach z zadaszeniem. Jest budynek większy o powierzchni 54 m2. z zadaszeniem i ten budynek był pobudowany przez jego matkę przed 1970 r. Zaś w skardze skierowanej do Sądu podał, że w 2002 r. on przeprowadził remont starego budynku gospodarczego, tj. zmienił dach, drzwi, zamontował w zachodniej ścianie luksfery, otynkował budynek – co w jego ocenie w oczach sąsiadów mogło wyglądać jak budowa budynku. Wszystkie ww. rozbieżności w wyjaśnieniach skarżącego – są istotne dla oceny wiarygodności jego twierdzeń. Biorąc pod uwagę powyższe w ocenie Sądu należy uznać, iż organy prawidłowo i zgodnie z prawem przeprowadziły postępowanie wyjaśniające co do ustalenia daty budowy przedmiotowego budynku i przepisów ustawy Prawa budowlanego jakie winny mieć zastosowanie w postępowaniu prowadzonym w sprawie, tj. uznały, iż budynek został wybudowany w warunkach samowoli budowlanej, w czasie obowiązywania ustawy Prawo budowlane z 7 lipca 1994 r. Skarżący nie posiadał pozwolenia na budowę spornego budynku. Okoliczność ta zobowiązywała organy do wdrożenia procedury legalizacyjnej określonej w art. 48 ust. 2 ustawy Prawo budowlane znajdującego zastosowanie do budowy obiektów budowlanych wybudowanych bez wymaganego pozwolenia na budowę. Wobec tego Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Garwolinie prawidłowo postanowieniem nr [...] wydanym dnia [...] maja 2013 r. nałożył na inwestora J.P. obowiązek przedstawienia w terminie do dnia 31 sierpnia 2013 r. dokumentów określonych w art. 48 ust. 3 ustawy Prawo budowlane. Następnie wobec niewykonania przez skarżącego nałożonych obowiązków w zakreślonym terminie organ wydał decyzję nakazującą rozbiórkę samowolnie wybudowanego budynku gospodarczego. Skarżący w postanowieniu z dnia [...] maja 2013 r. był poinformowany o skutkach niewykonania nałożonych na niego obowiązków, a zatem musiał się liczyć z konsekwencjami wynikającymi z art. 48 ust. 4 ustawy Prawo budowlane – w którym to przepisie ustawodawca przewidział bezwzględny obowiązek wydania nakazu rozbiórki w przypadku niewykonania obowiązków nałożonych na podstawie art. 48 ust. 3 ustawy. Skargę kasacyjną od wyroku WSA w Warszawie z dnia 28 maja 2014 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł J. P. zaskarżając wyrok w całości i zarzucając w oparciu o art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ i c/ p.p.s.a. w zw. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez ich niezastosowanie i nieuwzględnienie skargi pomimo naruszenia przez Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (przepisów art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. przez zaniechanie wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego i w rezultacie bezpodstawne przyjęcie, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nie podjął niezbędnych kroków w celu zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego oraz nie wyjaśnił w sposób dokładny wszystkich okoliczności składających się na stan faktyczny sprawy, pomimo że organ nie przeprowadził ponownej wizji nieruchomości z udziałem skarżącego i nie dokonał prawidłowych pomiarów wielkości spornego budynku; 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ i c/ p.p.s.a. w zw. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez ich niezastosowanie i nieuwzględnienie skargi pomimo naruszenia przez MWINB przepisów art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. przez ich błędną wykładnię polegającą na nieracjonalnym założeniu, że organ administracji może zawsze ustalić wszelkie fakty w sprawie pomimo braku odpowiednich źródeł dowodowych i aktywności strony postępowania, co skutkowało kierowanym pod adresem skarżącego zarzutem, że skarżący nie wykazał jednoznacznie innej daty budowy budynku gospodarczego niż to przyjął PINB w oparciu o zeznania świadków (sąsiadów skarżącego) składających w ocenie skarżącego tendencyjne wyjaśnienia i pominięcie zaprezentowanych przez skarżącego dokumentów wskazujących na inny niż to przyjęły organy nadzoru budowlanego rok budowy budynku gospodarczego: 3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ i c/ w zw. z art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 141 § 4 i art. 153 p.p.s.a. poprzez nierozpoznanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny istoty sprawy polegające na bezkrytycznym powtórzeniu stanowiska MWINB oraz braku odniesienia się do wszystkich wskazanych w skardze zarzutów, a w szczególności braku odniesienia się do dokumentów (map, wypisów ewidencyjnych, zdjęć lotniczych) zaprezentowanych przez skarżącego zarówno w tej sprawie jak i w sprawie VII SA/Wa 446/12 jak też nierespektowanie wskazań zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 maja 2012 r. zwłaszcza w zakresie kierunków uzupełnienia materiału dowodowego. Skarżący kasacyjnie zarzucił również w oparciu o art. 174 pkt 1 p.p.s.a. "naruszenie prawa materialnego art. 48 ust. 1 w zw. z art. 103 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane poprzez błędne jego zastosowanie sprowadzające się do tego, iż organ nadzoru budowlanego orzeka o przymusowej rozbiórce w sytuacji, w której jest wiele elementów wskazujących na to, iż sporny obiekt został wybudowany przed wejściem w życie prawa budowlanego z 1994 r. i uznanie, że organ nadzoru budowlanego, przed wydaniem rozstrzygnięcia w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego z uwagi na nieprzedstawienie wystarczającej dokumentacji przez inwestora, nie jest obowiązany takiego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, które datę powstania inwestycji budowlanej wykazywałoby jako niewątpliwą". Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz o zasadzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 1 w związku z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych w granicach ich zaskarżenia, a z urzędu bierze jedynie pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie dostrzeżono okoliczności mogących wskazywać na nieważność postępowania sądowoadministracyjnego. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, gdyż żaden ze wskazanych tam przepisów postępowania nie został naruszony zaskarżonym wyrokiem. Również żaden z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego powołanych w pkt 1a i b petitum skargi kasacyjnej nie został naruszony zaskarżoną decyzją, w której prawidłowo ustalono stan faktyczny sprawy w oparciu o wyczerpująco zgromadzony materiał dowodowy w postaci dokumentów o charakterze urzędowym oraz zeznań świadków. Zaskarżona decyzja też w pełni odpowiada wymaganiom z art. 107 § 3 k.p.a. Całość skargi kasacyjnej i postawione w niej zarzuty skierowane zostały wyłącznie wykazaniu, że organy nadzoru budowlanego, a w ślad za nim Sąd pierwszej instancji, nieprawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy, błędnie przyjmując, że sporny budynek gospodarczy został zbudowany po dacie 1 stycznia 1995 r. w związku z czym powinny mieć zastosowanie przepisy Prawa budowlanego z 1994 r. Postępowanie wyjaśniające w tym zakresie było prowadzone przez organy nadzoru budowlanego od 2009 r. W tym czasie trzykrotnie były wydawane decyzje nakazujące rozbiórkę obiektu budowlanego na podstawie art. 48 Pr.bud. z 1994 r. Zgromadzony materiał dowodowy opiera się na szeregu dokumentów takich jak: notarialny akt darowizny nieruchomości, wypis z rejestru gruntów, mapa sytuacyjna sporządzona przez geodetę-biegłego sądowego, mapa zasadnicza z PODGiK, wyjaśnienia Wydziału Geodezji i Starostwa Powiatowego w Garwolinie, wyjaśnienia Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej oraz zeznania świadków. Żaden z powyżej przeprowadzonych dowodów nie pozwala na ustalenie daty budowy spornego budynku gospodarczego przed 1 stycznia 1995 r., jak twierdzi skarżący nie przedstawiając na tę okoliczność jednak żadnych wiarygodnych dowodów. W świetle tych faktów w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, organy nadzoru budowlanego oraz Sąd w zaskarżonym wyroku prawidłowo przyjęły, że samowola budowlana miała miejsce po dniu 1 stycznia 1995 r., najprawdopodobniej w latach 2000–2004, jak wynika to z zeznań świadków. Dokładniejsze ustalenie daty budowy budynku gospodarczego w tej sprawie nie jest potrzebne, gdyż nie miałoby to wpływu na ustalenie właściwych przepisów Prawa budowlanego, które powinny mieć zastosowanie. W związku z powyższym powinny w niniejszej sprawie mieć zastosowanie przepisy Prawa budowlanego z 1994 r., jak prawidłowo przyjęły organy nadzoru budowlanego i Sąd w zaskarżonym wyroku. Biorąc powyższe pod uwagę, zarzut naruszenia art. 48 ust. 1 w związku z art. 103 ust. 2 Pr.bud. z 1994 r. przez błędne jego zastosowanie, nie może być uwzględniany, gdyż z uwagi na ustalenia stanu faktycznego właśnie art. 48 Pr.bud. powinien mieć zastosowanie w tej sprawie. Jak wynika z przedstawionych akt sprawy, organy nadzoru budowlanego trzykrotnie wydawały postanowienia na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 Pr.bud. nakładające na inwestora określone obowiązki, tym samym wszczynając postępowanie legalizacyjne, dające inwestorowi szansę uniknięcia nakazu rozbiórki obiektu budowlanego wzniesionego samowolnie, bez wymaganego pozwolenia na budowę, co jest bezsporne. Niestety skarżący z tej możliwości nie skorzystał, gdyż nie przedstawił wymaganych dokumentów organom. Skarga kasacyjna nie zawiera żadnych zarzutów dotyczących prawidłowości przeprowadzonego postępowania prowadzącego do wydania zaskarżonej decyzji. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego ponieważ żaden z zarzutów skargi kasacyjnej nie miał uzasadnionych podstaw, w tym również zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ i c/ p.p.s.a. skargę kasacyjną należało na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalić.