III SA/Po 1494/13

Dnia 29 maja 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Szymon Widłak ( spr.) Sędziowie WSA Beata Sokołowska WSA Walentyna Długaszewska Protokolant: st.sekr.sąd. Izabela Kaczmarczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 maja 2014 roku przy udziale sprawy ze skargi Z. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] września 2013 roku nr [...] w przedmiocie określenie kwoty ostatecznego cła antydumpingowego oddala skargę Decyzją z dnia [...] września 2013 r., nr [...], Dyrektor Izby Celnej w P., działając na podstawie art. 233 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) w związku z art. 20 ust 2, art. 79, art. 201 ust. 1 lit. a, ust. 2 i ust. 3, art. 214 ust. 1, art. 245 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE Seria L z 1992 r. Nr 302, poz. 1 ze zm.), art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 727), art. 1 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 672/2012 z dnia 16 lipca 2012 r. rozszerzającego ostateczne cło antydumpingowe nałożone rozporządzeniem wykonawczym (UE) Nr 791/2011 wobec przywozu niektórych rodzajów tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej na przywóz niektórych rodzajów tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych wysyłanych z Malezji, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Malezji (Dz. Urz. UE Seria L z 2012 r. Nr 196, poz. 1, dalej: "rozporządzenie nr 672/2012"), art. 1 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 791/2011 z dnia 3 sierpnia 2011 r. w sprawie nałożenia ostatecznego cła antydumpingowego i ostatecznego pobrania tymczasowego cła nałożonego na przywóz niektórych rodzajów tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz. Urz. UE Seria L z 2011 r. Nr 204, poz. 1, dalej: "rozporządzenie nr 791/2011"), utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w P. z dnia [...] czerwca 2013 r. Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym. Naczelnik Urzędu Celnego w P. decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...], po zakończeniu postępowania celnego wszczętego z urzędu postanowieniem z dnia [...] grudnia 2012 r., określił Z. K., prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą X, kwotę ostatecznego cła antydumpingowego w wysokości [...] zł oraz powiadomił podatnika o zaksięgowaniu przedmiotowej kwoty. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że według zgłoszenia celnego SAD nr OGL [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r. procedurą celną dopuszczenia do wolnego obrotu, po procedurze składu celnego, objęto towar o nazwie siatka z włókna szklanego, klasyfikowany do kodu TARIC 7019 51 00 11 z kodem dodatkowym V999, pochodzący z Malezji. Zgodnie z wyjaśnieniami strony cała partia towaru po przerobieniu na narożniki ochronne została wysłana poza obszar Unii Europejskiej. Organ wyjaśnił, że postępowanie antydumpingowe jest jednym z mechanizmów ochronnych przemysłu wspólnotowego przed szkodami wynikającymi z importu produktów z państw trzecich po cenach dumpingowych lub subsydiowanych. Powołując się jednocześnie na art. 1 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz. Urz. UE Seria L z 1996 r. Nr 56, poz. 1) organ celny wskazał, że wszelkie działania ochronne wprowadzone rozporządzeniami dotyczącymi konkretnych towarów mają zastosowanie do towarów wprowadzanych do obrotu, bowiem to właśnie sprzedaż takich towarów na rynku wspólnotowym zagraża interesom unijnych producentów. Objęcie towarów na przykład procedurą tranzytu lub składu celnego tym interesom nie zagraża. W dalszej kolejności organ celny podał, że z dniem 11 listopada 2011 r. weszło w życie rozporządzenie Komisji (WE) nr 1135/2011 z dnia 9 listopada 2011 r. wszczynające dochodzenie dotyczące możliwego obchodzenia środków antydumpingowych, wprowadzonych rozporządzeniem wykonawczym Rady (UE) nr 791/2011 w odniesieniu do przywozu niektórych rodzajów tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, poprzez przywóz niektórych rodzajów tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych wysyłanych z Malezji, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Malezji, i poddające ten przywóz rejestracji (Dz. Urz. UE Seria L z 2011 r. Nr 292, poz. 4, dalej: "rozporządzenie nr 1135/2011"). Stosownie do treści art. 2 tego rozporządzenia organy celne zostały zobligowane do rejestracji przywozu do Unii określonych tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych. Z kolei w dniu 25 lipca 2012 r. weszło w życie rozporządzenie nr 672/2012. Rozporządzeniem tym, na mocy art. 1 ust. 1, na przywóz niektórych rodzajów tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych wysyłanych z Malezji, wytworzonych przez "wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa", zostało nałożone ostateczne cło antydumpingowe w wysokości 62,9%, z mocą wsteczną obowiązującą od dnia [...] kwietnia 2012 r. Rozszerzone cło antydumpingowe jest pobierane od przywozu zarejestrowanego zgodnie z art. 2 rozporządzenia nr 1135/2011 oraz art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009, przy czym zastosowanie mają obowiązujące przepisy celne. Organ zaznaczył, że możliwość poboru cła antydumpingowego z mocą wsteczną wynika z samej idei stosowania rejestracji obrotu. W ocenie organu celnego I instancji rozporządzenie wykonawcze nr 672/2012 obejmuje przedmiotowe zgłoszenie celne, a co za tym idzie cło antydumpingowe jest należne z mocą wsteczną obowiązującą od dnia [...] kwietnia 2012 r. Jednocześnie organ odstąpił od naliczenia odsetek. Strona podała bowiem w zgłoszeniu celnym prawidłowe dane, a cło antydumpingowe wprowadzone zostało z mocą wsteczną, przez co strona nie przyczyniła się do jego niepobrania. Odnosząc się do przedstawionej przez stronę opinii nr [...] [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2012 r., zgodnie z którą przedmiotowy towar nie może być wprowadzony do obrotu, organ wyjaśnił, że ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o wyrobach budowlanych (Dz. U. z 2004 r. Nr 92, poz. 881 ze zm., dalej: "u.w.b.") określa zasady wprowadzania do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wyrobów budowlanych, natomiast w stosunku do przedmiotowych wyrobów, które były przeznaczone na eksport, ustawa ta nie ma zastosowania. Ustawa nie reguluje również kwestii dotyczących nałożenia cła antydumpingowego. W odwołaniu od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w P. strona zarzuciła organowi w szczególności to, iż bezprawnie opodatkował importowane towary cłem antydumpingowym, pomimo że wszystkie dostawy siatki pochodzących z Malezji nie były oznakowane znakiem zgodności "CE" oraz znakiem budowlanym "B", a więc żadna z tych dostaw nie mogła być wprowadzona do obrotu. Organ nieprawidłowo zatem przyjął zgłoszenie celne w sytuacji, gdy objęcie towaru wnioskowaną procedurą celną lub nadanie przeznaczenia celnego nie mogło nastąpić z powodu obowiązujących zakazów i ograniczeń. Organ nie zbadał przy tym, czy sprowadzone towary mogą być dopuszczone do obrotu na terenie Unii Europejskiej ani nie uwzględnił w trakcie przeprowadzonej kontroli opinii [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Organ celny klasyfikuje tą samą partię towaru raz jako wewnątrz unijną, aby innym razem stwierdzić, że towary te nie podlegają przepisom wewnątrz unijnym. Decyzją z dnia [...] września 2013 r. Dyrektor Izby Celnej w P. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w P. z dnia [...] czerwca 2013 r. W uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy wskazał, że Zintegrowana Taryfa Celna ustanowiła dla towarów zaklasyfikowanych do kodu TARIC 7019 51 00 11, wysyłanych z Malezji, szczególny środek wspólnotowy w postaci rozszerzonego cła antydumpingowego, który na dzień przyjęcia przez organ celny zgłoszenia celnego w rozpoznawanej sprawie nie był jeszcze stosowany. Wskazując na treść regulacji rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz. Urz. UE Seria L z 2009 r. Nr 343, poz. 51, dalej: "rozporządzenie nr 1225/2009"), a także rozporządzenia nr 791/2011, rozporządzenia nr 1135/2011 oraz rozporządzenia nr 672/2012, organ celny stwierdził, że odwołujący nie zarzuca naruszenia tych przepisów w sposób bezpośredni, lecz pośredni, poprzez wprowadzenie do obrotu przez organ towaru podlegającego zakazom i ograniczeniom pozataryfowym – przedmiotowa siatka z włókna szklanego nie była oznakowana wymaganym znakiem zgodności "CE", jak i znakiem budowlanym "B". W ocenie organu odwoławczego postawione przez odwołującego zarzuty są chybione. Na wstępie organ wyjaśnił, że informacje w sprawie spełnienia przez wyrób zasadniczych lub innych wymagań, na wniosek organów celnych, wydają organy wyspecjalizowane. Tak też było w rozpoznawanej sprawie. Jednakże twierdzenia odwołującego jakoby: 1) organ nie uwzględnił opinii [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, 2) Inspektor Nadzoru Budowlanego zabronił organom objęcia przedmiotowego towaru procedurą celną dopuszczenia do wolnego obrotu na obszarze Unii Europejskiej, a także 3) organ celny dopuścił do obrotu budowlanego zaimportowany przez odwołującego towar - nie są prawdziwe. Organ odwoławczy wskazał, że towar, który w myśl ustawy o wyrobach budowlanych nie powinien być dopuszczony do obrotu budowlanego, z uwagi na brak wymaganych oznaczeń, mógł być objęty procedurą dopuszczenia do wolnego obrotu oraz zwolniony. Z przywołanej powyżej opinii wynika, że zgodnie z postanowieniem przepisów art. 5 ust. 1 pkt. 3 u.w.b. przedmiotowa siatka z włókna szklanego, importowana z Malezji przez odwołującego z zamiarem zastosowania, jako element składowy złożonych systemów izolacji cieplnej z wyprawkami tynkarskimi do ścian zewnętrznych i do wykonania narożników lub listew podtynkowych, bez oznakowania znakiem budowlanym i informacji dodatkowych nie nadaje się do stosowania przy wykonywaniu robót budowlanych i w związku z tym, zgodnie z art. 4 u.w.b., nie może być wprowadzona do obrotu. Jednakże w uzupełnieniu do tej opinii organ wyspecjalizowany wyjaśnił, że ustawa o wyrobach budowlanych określa zasady wprowadzania do obrotu wyrobów budowlanych na terytorium Rzeczpospolitej, nie ma natomiast zastosowania do wyrobów budowlanych reeksportowanych bądź wytwarzanych na eksport. Ponieważ zgodnie z oświadczeniem odwołującego, zawartym w piśmie z dnia [...] marca 2012 r., produkowane przez niego wyroby budowlane, w tym między innymi narożniki i listwy, do produkcji których wykorzystana będzie przedmiotowa siatka, są przeznaczone na eksport poza kraje EWG, to zarówno ów siatka, jak i narożniki i listwy podtynkowe, nie wymagają oznakowania znakiem budowlanym. Organ celny otrzymał tym samym informację o spełnieniu przez towar wymagań. Informacja ta nie dotyczyła spełnienia przez towar wymagań, co do objęcia go procedurą celną dopuszczenia do wolnego obrotu ale co do możliwości dopuszczenia go do obrotu budowlanego, w myśl ustawy o wyrobach budowlanych. Organ celny podkreślił, że definicja pojęcia "dopuszczenia do obrotu" zawarta w ustawie o wyrobach budowlanych nie ma zastosowania w przepisach Wspólnotowego Kodeksu Celnego. Zakaz wprowadzania do obrotu towarów budowlanych bez znaków "CE" i "B" odnosi się jedynie do obrotu budowlanego. Tymczasem przedmiotowy towar nie został wprowadzony do obrotu budowlanego, mimo że znajdował się na obszarze UE. Odwołujący nie przekazywał na ternie UE lub EOG siatek z włókna szklanego, ani wyrobów z niej wykonanych, innemu użytkownikowi, konsumentowi lub sprzedawcy ale zgodnie z oświadczeniem oraz fakturami wywiózł je poza ten obszar - na Ukrainę. W tej sytuacji nie było przeszkód aby zaimportowana siatka znalazła się na terenie Unii Europejskiej i po jej przetworzeniu została wywieziona na Ukrainę. Konkludując organ odwoławczy stwierdził, że wobec przedmiotowego towaru musiało być zastosowane rozszerzone cło antydumpingowe. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wywiódł Z. K., wnosząc o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, jako wydanych z rażącym naruszeniem prawa, ewentualnie o ich uchylenie. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie: 1) art. 120, art. 121, art. 187 § 1 w zw. z art. 191, art. 194 § 1 i § 2, art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, poprzez niezbadanie przez organ podatkowy czy sprowadzone przez stronę towary mogą zostać dopuszczone do obrotu na terenie Unii Europejskiej; 2) art. 21 pkt. 3 Prawa celnego, poprzez przyjęcie zgłoszenia celnego w sytuacji, gdy objęcie towaru wnioskowaną procedurą celną lub nadanie przeznaczenia celnego nie mogło nastąpić z powodu obowiązujących zakazów i ograniczeń; 3) art. 27 oraz art. 28 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 765/2008 z dnia 9 lipca 2008 r. ustanawiającego wymagania w zakresie akredytacji i nadzoru rynku odnoszące się do warunków wprowadzania produktów do obrotu i uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 339/93 (Dz. Urz. UE Seria L z 2008 r. Nr 218, poz. 30), poprzez nieuwzględnienie przez organ opinii nr [...] wydanej w dniu [...] marca 2012 r. poprzez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, skierowanej do Urzędu Celnego w G., a tym samym nienależytą kontrolę cech importowanego produktu; 4) art. 73 ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, poprzez objęcie importowanych towarów procedurą dopuszczenia do obrotu w sytuacji, gdy były one przedmiotem zakazów i ograniczeń; 5) art. 248 ust. 3 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE Seria L z 1993 r. Nr 253, poz. 1, dalej: "rozporządzenie nr 2454/93"), poprzez zwolnienie towarów w sytuacji, gdy organy celne miały wątpliwości, co do stosowania zakazów i ograniczeń wobec importowanych towarów; 6) art. 2 Konstytucji RP, poprzez wydanie decyzji z rażącym naruszeniem zasady in dubio pro tributario w konsekwencji tłumaczenia wszelkich wątpliwości w sprawie na niekorzyść strony; 7) art. 217 Konstytucji RP, poprzez określenie wobec importowanych towarów cła antydumpingowego, pomimo że wszystkie dostawy siatki pochodzących z Malezji nie były oznakowane znakiem zgodności "CE" oraz znakiem budowlanym "B", a więc żadna z tych dostaw nie mogła być wprowadzona do obrotu. W uzasadnieniu skargi Z. K. ponownie podkreślił, powołując się na opinię [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, że siatka będąca przedmiotem sporu nie mogła być wprowadzona do obrotu na terenie Unii Europejskiej. Bezspornym jest, że pochodziła ona z Malezji, jednakże bezsporne jest również to, że nie była ona oznakowana znakiem zgodności "CE" lub znakiem budowlanym "B". Organ odwoławczy w sposób nieuzasadniony zawęził swoje rozważania do kwestii "dopuszczenia do obrotu budowlanego", tymczasem przedmiotowa siatka nie mogła być w ogóle dopuszczona do obrotu na ternie Unii. Jakkolwiek dopuszczenie do obrotu w rozumieniu art. 79 Wspólnotowego Kodeksu Celnego nie jest terminem tożsamym z terminem "wprowadzonym do obrotu", określonym w art. 4 u.w.b., to już na etapie przyjęcia zgłoszenia celnego wyrób budowlany musi spełniać zasadnicze lub inne wymagania (skarżący powołał się na wyrok WSA w Krakowie z dnia 14 października 2010 r., sygn. akt III SA/Kr 30/10). Dyrektor Izby Celnej w P., w odpowiedzi na skargę, wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W świetle regulacji art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "P.p.s.a.") Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Poddana w niniejszym postępowaniu kontroli Sądu decyzja Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] września 2013 r., jak i poprzedzająca ją decyzja Naczelnika Urzędu Celnego w P. z dnia [...] czerwca 2013 r., nie narusza przepisów prawa procesowego oraz prawa materialnego w stopniu, który uzasadniałby jej uchylenie. W pierwszej kolejności zauważyć należy, że przedmiotem wydanych w kontrolowanej sprawie rozstrzygnięć jest określenie – wobec skarżącego – kwoty ostatecznego cła antydumpingowego z tytułu przywozu towaru stanowiącego siatkę z włókna szklanego, klasyfikowanego do kodu TARIC 7019 51 00 11, pochodzącego z Malezji. Wszelkie zarzuty formułowane przez skarżącego na etapie postępowania podatkowego, w tym postępowania odwoławczego, oraz postępowania przed tutejszym Sądem zmierzają do zakwestionowania prawidłowości przyjęcia przez organ celny pochodzącego od skarżącego zgłoszenia celnego obejmującego przywóz powyższych towarów, a w dalszej kolejności także do zakwestionowania prawidłowości zwolnienia przez organ celny tych towarów. Skarżący podnosi bowiem, że towar który był przedmiotem przywozu nie był oznakowany w sposób wymagany w art. 5 u.w.b., a zatem w świetle art. 4 tej ustawy nie mógł zostać dopuszczony do swobodnego obrotu na terytorium Unii Europejskiej. W ocenie Sądu zarzuty te na gruncie kontrolowanej sprawy, jako wykraczające poza jej przedmiot, należy uznać za chybione. Przedmiotem tej sprawy, jak już zostało to powyżej wspomniane, jest bowiem określenie wobec skarżącego należności celnej (cła antydumpingowego) w sytuacji, w której organ celny ostatecznie zwolnił już towary przywiezione przez skarżącego do procedury dopuszczenia do swobodnego obrotu i w której decyzja w przedmiocie ich zwolnienia nie jest kwestionowana ani przez skarżącego, ani przez organy celne, w trybie przewidzianym powszechnie obowiązującymi przepisami prawa. Jako że badanie zgodności z prawem dopuszczenia do swobodnego obrotu towarów przywiezionych przez skarżącego wykracza poza granice kontrolowanej sprawy, w sprawie tej należy konsekwentnie przyjąć, że na skarżącym ciąży dług celny powstały w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego, zgodnie z art. 201 ust. 1 lit. a w zw. z ust. 2 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, w wyniku dopuszczenia do swobodnego obrotu towaru podlegającego należnościom przywozowym. Jak okazało się natomiast na skutek weryfikacji zgłoszenia celnego, dokonanej po zwolnieniu towarów, skarżący nieprawidłowo określił wynikającą z powyższego długu celnego należność celną, co zaowocowało koniecznością podjęcia przez organy celne - w tym zakresie - niezbędnych działań w oparciu o art. 78 ust. 3 Wspólnotowego Kodeksu Celnego i określenia tej należności wobec skarżącego, co też poddane jest kontroli Sądu w niniejszym postępowaniu. Z dyspozycji art. 63 Wspólnotowego Kodeku Celnego wynika, że w sytuacji dokonania zgłoszenia celnego, które spełnia wszystkie warunki przewidziane w art. 62 tego aktu prawnego, oraz przedstawienia towarów organom celnym zgłoszenia, organy te są zobowiązane do natychmiastowego przyjęcia zgłoszenia. Tym samym przyjmując to zgłoszenie organ celny sprawdza jedynie, z formalnego punktu widzenia, zgodność i kompletność informacji przedstawionych w zgłoszeniu oraz załączonych do niego dokumentów. Stwierdzenie przez organ celny, że złożone zgłoszenie celne oraz załączniki są kompletne, powoduje przyjęcie tego zgłoszenia. Warto przy tym zauważyć, że pod pojęciem "zgłoszenie celne" należy rozumieć czynność, poprzez którą osoba wyraża, w wymaganej formie i w określony sposób, zamiar objęcia towaru określoną procedurą celną (art. 4 pkt 17 Wspólnotowego Kodeksy Celnego). Złożenie w urzędzie celnym zgłoszenia podpisanego przez zgłaszającego lub jego przedstawiciela czyni zgłaszającego lub jego przedstawiciela odpowiedzialnym, zgodnie z obowiązującymi przepisami, za: - prawdziwość informacji podanych w zgłoszeniu, - autentyczność załączonych dokumentów, oraz - przestrzeganie wszelkich obowiązków odnoszących się do objęcia danych towarów procedurą (por. art. 199 ust. 1 rozporządzenia nr 2454/93). Z kolei przyjęcie zgłoszenia celnego jest rodzajem czynności materialno-technicznej, opartej na obliczeniu i wykazaniu przez zgłaszającego, którego obdarza się w ten sposób kredytem zaufania w zakresie rzetelnego i prawidłowego wypełnienia zgłoszenia celnego, kwoty należności przywozowych lub wywozowych (art. 23 Prawa celnego). To na zgłaszającym spoczywa obowiązek wskazania w zgłoszeniu celnym prawidłowych danych dotyczących przedstawionego organom celnym towaru. Dane zawarte w takim zgłoszeniu, przyjętym przez organ celny po jego weryfikacji lub bez jej przeprowadzenia, są co do zasady wiążące zarówno dla zgłaszającego jak i dla organu celnego (por. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2011 r., sygn. akt I GSK 198/10, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jednakże nie należy zapominać, że przyjęcie zgłoszenia celnego, choć stanowi czynność materialno-techniczną, jest jednocześnie decyzją w rozumieniu art. 4 pkt. 5 Wspólnotowego Kodeksu Celnego (zob. wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 15 września 2011 r., sygn. akt C-138/10, Lex nr 898574). Na tle ostatniego przywołanego przepisu "decyzją" jest każda czynność administracyjna dotycząca prawa celnego, podjęta przez organ celny w indywidualnym przypadku, mająca skutki prawne w odniesieniu do jednej lub kilku osób określonych lub mogących zostać określonymi. Z chwilą przyjęcia zgłoszenia powstaje prawny stosunek celny, a także znajdują zastosowanie prawa przewidziane w odpowiedniej procedurze celnej (por. art. 67 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, zob. także opinię Rzecznika Generalnego do sprawy C-138/10). Stosownie natomiast do art. 73 ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu Celnego jeżeli spełnione zostaną warunki objęcia towarów daną procedurą i o ile towary nie są przedmiotem ograniczeń lub zakazów, organy celne zwalniają towary po dokonaniu weryfikacji zgłoszenia lub jego przyjęciu bez weryfikacji. Dotyczy to również sytuacji, gdy weryfikacja nie może zostać zakończona w uzasadnionym terminie i gdy obecność towarów do celów tej weryfikacji nie jest już konieczna. Zwolnienie udzielane jest jednorazowo dla całości towarów objętych jednym zgłoszeniem (art. 73 ust. 2 zd. 1 Wspólnotowego Kodeksu Celnego). Jeżeli przyjęcie zgłoszenia celnego powoduje powstanie długu celnego, towary, których dotyczy to zgłoszenie, mogą zostać zwolnione jedynie w przypadku, gdy kwota długu celnego została zapłacona lub zabezpieczona (art. 74 ust. 1 zd. 1 cytowanego aktu prawnego). Należy przy tym wskazać, że "zwolnienie towarów" oznacza czynność podjętą przez organy celne umożliwiającą użycie towarów w celach określonych przez procedurę celną, jaką zostały objęte (art. 4 pkt 20 Wspólnotowego Kodeksu Celnego). Nie powinno przy tym budzić wątpliwości, że również zwolnienie towarów, podobnie jak przyjęcie zgłoszenia celnego, stanowi decyzję w rozumieniu art. 4 pkt. 5 Wspólnotowego Kodeksu Celnego. Na skutek zwolnienia towarów zgłaszający może nimi dysponować zgodnie z przepisami dotyczącymi procedury celnej, którą towary te zostały objęte (por. A. Milczarczyk, Komentarz do art. 73 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, LEX/el. 2007). Konsekwencją dotychczasowych uwag, a w szczególności uznania zarówno przyjęcia zgłoszenia celnego, jak i zwolnienia towarów za decyzję w rozumieniu art. 4 pkt. 5 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, jest stwierdzenie, że decyzje te są zaskarżalne, a osoba czynnie legitymowana do ich zakwestionowania (posiadająca w tym interes prawny – przyp. Sądu) ma możliwość uruchomienia procedury prowadzącej do oceny ich zgodności z prawem – w odniesieniu do prawem przewidzianych wymogów, którym winny one odpowiadać (por. m.in. art. 63 Wspólnotowego Kodeksu Celnego - w odniesieniu do przyjęcia zgłoszenia oraz art. 73 tego aktu – w stosunku do zwolnienia towarów). Jak wynika bowiem z art. 243 ust. 1 zd. 1 Wspólnotowego Kodeksu Celnego każda osoba ma prawo odwołać się od decyzji organów celnych w zakresie stosowania przepisów prawa celnego, która dotyczy bezpośrednio i indywidualnie tej osoby. Odwołać można się: a) w pierwszej instancji - do organów celnych wyznaczonych przez Państwa Członkowskie (ściśle rzecz ujmując do organu wyznaczonego przez Państwo Członkowskie, w którym decyzja ta została wydana, por. art. 243 ust. 1 zd. 3), b) w drugiej instancji - do niezależnej instytucji, którą może być organ wymiaru sprawiedliwości lub wyspecjalizowany organ równorzędny, zgodnie z przepisami obowiązującymi w Państwach Członkowskich (art. 243 ust. 2 Wspólnotowego Kodeksu Celnego). Przepisy dotyczące stosowania postępowania odwoławczego określają Państwa Członkowskie (art. 245 Wspólnotowego Kodeksu Celnego). Co istotne dla rozpoznawanej sprawy, niezależnie od tego jaki tryb uznamy za właściwy do kwestionowania przyjęcia zgłoszenia celnego oraz zwolnienia towarów (czy będzie to skarga do właściwego sądu administracyjnego, o której stanowi art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., wniesiona po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o podjęciu tej czynności - do usunięcia naruszenia prawa - art. 52 § 3 P.p.s.a., czy też odwołanie do organu wyższego stopnia w oparciu o art. 220 i n. Ordynacji podatkowej, a w dalszej kolejności także skarga do sądu administracyjnego na decyzję wydaną przez organ odwoławczy, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a.), skuteczne złożenie środka zaskarżenia w tych trybach obwarowane jest koniecznością spełnienia przez skarżącego stosownych wymogów formalnych, w tym zachowania przewidzianych prawem terminów procesowych. Moment składania tych środków zaskarżenia jest także momentem właściwym do podnoszenia zarzutów odnoszących się do kwestii zgodności z prawem kwestionowanych decyzji. Skarżący nie może natomiast skutecznie domagać się, po zwolnieniu towarów, badania zgodności z prawem decyzji o przyjęciu zgłoszenia celnego oraz zwolnieniu towarów, niezależnie od złożenia właściwego środka zaskarżenia, w ramach trybu, który zgodnie z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa ad casum nie obejmuje badania tych kwestii. W tym miejscu należy zwrócić uwagę na jedną z podstawowych zasad obowiązujących w prawie celnym, a więc na zasadę nieodwoływalności zgłoszeń celnych (zob. przywołany już w uzasadnieniu wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 15 września 2011 r., sygn. akt C-138/10). Zasada ta obowiązuje od chwili przyjęcia zgłoszenia celnego. Wyjątki od niej winny natomiast ściśle wynikać ze stosowanych regulacji unijnych. W związku z tym, o ile Wspólnotowy Kodeks Celny nie udziela zgłaszającemu możliwości doprowadzenia do uchylenia sporządzonego przez niego zgłoszenia celnego, o tyle art. 66 ust. 1 zd. 1 tego kodeksu daje mu możliwość złożenia do organów celnych wniosku o unieważnienie przyjętego przez nie zgłoszenia, pod warunkiem, że przedstawi on dowód, iż towar został zgłoszony omyłkowo do procedury celnej właściwej temu zgłoszeniu lub że w wyniku zaistnienia szczególnych okoliczności objęcie towaru procedurą celną, do której został zgłoszony, nie jest już dalej uzasadnione. Jednak na tle art. 66 ust. 2 Wspólnotowego Kodeksu Celnego zgłoszenie celne nie może zostać unieważnione po zwolnieniu towarów, poza określonymi przypadkami. Przypadki te zostały wskazane w art. 251 rozporządzenia nr 2454/92. Unieważnienie zgłoszenia celnego w tym trybie nie stanowi jednakże przedmiotu kontrolowanej sprawy. Odrębną kwestią jest natomiast kontrola przez organy celne przyjętego zgłoszenia celnego, która może nastąpić po jego przyjęciu, a przed zwolnieniem towaru do wnioskowanej procedury - w oparciu o art. 68 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, lub po zwolnieniu towarów do określonej procedury celnej – w oparciu o art. 78 Wspólnotowego Kodeksu Celnego (tak zwana kontrola postimportowa). Z tą ostatnią sytuacją mamy do czynienia na gruncie kontrolowanej sprawy. Należy zatem wskazać, że stosownie do art. 78 ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu Celnego po zwolnieniu towarów organy celne mogą z urzędu lub na wniosek zgłaszającego dokonać kontroli zgłoszenia. Po dokonaniu zwolnienia towarów, o czym stanowi już art. 78 w ust. 2, organy celne mogą, w celu upewnienia się o prawidłowości danych zawartych w zgłoszeniu, przystąpić do kontroli dokumentów i danych handlowych dotyczących operacji przywozu lub wywozu towarów objętych zgłoszeniem oraz późniejszych operacji handlowych dotyczących tych samych towarów. Kontrole te mogą być przeprowadzone u zgłaszającego bądź u każdej osoby bezpośrednio lub pośrednio zainteresowanej zawodowo tymi operacjami, jak również u każdej innej osoby posiadającej dla potrzeb zawodowych wymienione dokumenty i dane. Organy te mogą również przeprowadzić rewizję towarów, o ile istnieje jeszcze możliwość ich okazania. Jeżeli z kontroli zgłoszenia lub kontroli po zwolnieniu towarów wynika, że przepisy regulujące właściwą procedurę celną zostały zastosowane w oparciu o nieprawidłowe lub niekompletne dane, organy celne – o czym mowa w art. 78 ust. 3 Wspólnotowego Kodeksu Celnego - podejmują, zgodnie z wydanymi przepisami, niezbędne działania w celu uregulowania sytuacji, biorąc pod uwagę nowe dane, którymi dysponują. Należy przy tym podkreślić, że z systemowego punktu widzenia także rewizja zgłoszenia po zwolnieniu towarów stanowi wyjątek zasady nieodwoływalności zgłoszeń celnych. Na gruncie kontrolowanej sprawy po zwolnieniu towarów skarżącego do procedury dopuszczenia do swobodnego obrotu, w dniu 25 lipca 2012 r. weszło w życie rozporządzenie nr 672/2012, które działając z mocą wsteczną względem przywozu zarejestrowanego zgodnie z art. 2 rozporządzenia nr 1135/2011 oraz art. 13 ust. 3 i art. 14 ust. 5 rozporządzenia nr 1225/2009 (art. 1 ust. 2 rozporządzenia nr 672/2012), zgodnie z art. 1 ust. 1, rozszerzyło ostateczne cło antydumpingowe o stawce 62,9% na przywóz tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych, o wielkości oczka powyżej 1,8 mm na długość i szerokość oraz o wadze powyżej 35 g/m2, z wyłączeniem tarcz z włókna szklanego, wysyłanych z Malezji, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Malezji, objętych kodami CN ex 7019 51 00 i ex 7019 59 00. (kody TARIC 7019 51 00 11 i 7019 59 00 11). Mając na względzie powyżej przywołane regulacje, organ celny w oparciu o art. 78 ust. 2 Wspólnotowego Kodeksu Celnego przeprowadził postimportową weryfikację zgłoszenia celnego skarżącego w celu sprawdzenia prawidłowości zastosowanej kwalifikacji taryfowej towaru (vide postanowienie z dnia [...] grudnia 2012 r., k. 24 akt administracyjnych). W wyniku tej weryfikacji okazało się, że towar przywieziony przez skarżącego, jako zakwalifikowany do kodu TARIC 7019 51 00 11 oraz pochodzący z Malezji, objęty jest zakresem przedmiotowym regulacji art. 1 ust. 1 rozporządzenia nr 672/2012, a w konsekwencji że skarżący nieprawidłowo w zgłoszeniu celnym określił wysokość stawki celnej. Skarżący bowiem przy obliczaniu należności celnej zamiast stawki 62,9%, która wynikła z rozporządzenia nr 672/2012, zastosował stawkę 3,5% (vide: zgłoszenie celne, k. 22 akt administracyjnych). W tych okolicznościach, w oparciu o art. 78 ust. 3 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, organ celny zobowiązany był do podjęcia niezbędnych działań zmierzających do określenia kwoty należności celnych w prawidłowej wysokości, poprzez retrospektywne zaksięgowanie kwoty wynikającej z długu celnego (art. 220 ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu Celnego). Zgodnie z ostatnim przywołanym przepisem, jeżeli kwota należności wynikających z długu celnego nie została zaksięgowana zgodnie z art. 218 i 219 cytowanego aktu lub została zaksięgowana kwota niższa od prawnie należnej, to zaksięgowania kwoty należności do pokrycia lub pozostającej do pokrycia należy dokonać w terminie dwóch dni, licząc od dnia, w którym organy celne dowiedziały się o tej sytuacji i miały możliwość obliczyć kwotę prawnie należną (przy czym niezachowanie terminu dwóch dni nie powoduje niemożności dokonania tej czynności – przyp. Sądu), jak również określić dłużnika (zaksięgowanie retrospektywne). Podjęcie powyższych działań zakreśliło przy tym zakres przedmiotowy kontrolowanej sprawy, który sprowadza się do określenia kwoty należności celnych skarżącego w prawidłowej wysokości, w oparciu o przywołane powyżej regulacje. Organ celny w ramach przeprowadzonej weryfikacji postimportowej zgłoszenia celnego, a także podejmując dalsze działania na skutek rezultatów tej weryfikacji, nie kwestionował natomiast istnienia po stronie skarżącego długu celnego, poprzez zbadanie prawidłowości zwolnienia towarów lub przyjęcia zgłoszenia celnego. Kwestie z tym związane nie stanowiły przedmiotu działań podjętych przez ten organ, a podjęcie tych działań nie doprowadziło do podważenia decyzji w przedmiocie przyjęcia zgłoszenia celnego oraz zwolnienia towarów do procedury swobodnego obrotu. Należy przy tym zauważyć, że obowiązywanie zasady nieodwoływalności zgłoszeń celnych sprzeciwia się temu, aby z instytucji weryfikacji posimportowej zgłoszenia celnego czynić środek o charakterze uniwersalnym, w ramach którego mogłyby być kwestionowane wszelkie aspekty dotyczące stosowania przepisów celnych. Regulacje obejmujące tę instytucję, jako wyjątek od wspomnianej powyżej zasady, winny być interpretowane w sposób ścisły, przez co działania jakie w ramach tej instytucji, jak i na skutek jej zastosowania, mogą zostać podjęte przez organ powinny wynikać, w pierwszej kolejności, z konieczności zbadania prawidłowości danych zawartych w zgłoszeniu (art. 78 ust. 2 Wspólnotowego Kodeksu Celnego), a następnie z nieprawidłowych lub niekompletnych danych, w oparciu o które zastosowano określoną procedurę celną (art. 78 ust. 3 przywołanego aktu). Tymczasem informacje o nieoznakowaniu towarów objętych zgłoszeniem skarżącego zgodnie z wymogami wynikającymi z art. 5 u.w.b., były przekazywane do organów celnych przed zwolnieniem tych towarów (vide pierwotne zgłoszenie celne, k. 8 akt administracyjnych) i były tym organom znane (vide informacja z częściowej rewizji celnej przedmiotowych towarów, k. 19 akt administracyjnych). Zatem w tym zakresie nie można mówić o niekompletnych lub nieprawidłowych danych, co upoważniałoby organ do podjęcia stosownych działań w oparciu o art. 78 ust. 3 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, jak ma to miejsce w przypadku określenia kwoty należności celnej w prawidłowej wysokości. W tym miejscu warto także zwrócić uwagę na zachowanie samego skarżącego, który prawidłowość zastosowanej procedury celnej zaczął kwestionować dopiero w momencie, w którym organ zasygnalizował mu, iż kwota należności celnej została określona w zgłoszeniu w nieprawidłowej wysokości (vide pismo skarżącego z dnia [...] marca 2013 r., k. 34 akt administracyjnych). Poprzednio bowiem skarżący nie tylko nie kwestionował istnienia długu celnego, a pierwotnie wynikającą z niego należność uiścił na rachunek organu celnego (szczegóły transakcji z dnia [...] kwietnia 2012 r., k. 23 akt administracyjnych), lecz nadto sam wystąpił do organu w ramach zgłoszenia celnego o zastosowanie wobec przywiezionych przez niego towarów procedury celnej dopuszczenia do swobodnego obrotu (vide zgłoszenie celne, k. 22 akt administracyjnych). Należy przy tym wyraźnie podkreślić, że procedura ta była zastosowana nie z inicjatywy organu, lecz właśnie na wniosek skarżącego, a skarżący jako zgłaszający ponosi pełną odpowiedzialność za złożone do organów celnych zgłoszenie. Jak natomiast wynika z wyjaśnień skarżącego, złożonych na rozprawie przed tutejszym Sądem, wniosek o dopuszczenie przedmiotowych towarów do swobodnego obrotu na terenie Unii Europejskiej został złożony, aby nie generować dodatkowych kosztów. Zwrot tego towaru bądź jego utylizacja, w wyniku braku odpowiedniego oznakowania, powodowałaby dla skarżącego wielkie koszty. Dlatego też skarżący zobowiązał się do przerobienia towaru i jego wyeksportowania poza obszar Unii Europejskiej, a organ celny jedynie zaakceptował jego postępowanie. Powyższe okoliczności dodatkowo przemawiają za nieuznaniem argumentacji skarżącego. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w aspektach wykraczających poza zarzuty podniesione w skardze, Sąd doszedł do wniosku, że nie narusza ona prawa, w stopniu który uzasadniałby jej uchylenie. Przede wszystkim należy zauważyć, że wszelkie okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia kontrolowanej sprawy, w tym w szczególności kwalifikacja przedmiotowego towaru oraz jego pochodzenie, nie są przez skarżącego kwestionowane i znajdują jednoznaczne potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym, co pozwala Sądowi na uznanie ich za dokonane zgodnie z art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej. Także zastosowanie przez organy w tak ustalonych okolicznościach cła antydumpingowego, o którym stanowi art. 1 ust. 1 rozporządzenia nr 672/2012, nie budzi wątpliwości Sądu i uznane być musi za prawidłowe. Wypada zatem jedynie powtórzyć, że skarżący przywiózł na terytorium Unii Europejskiej, dopuszczoną następnie do swobodnego obrotu, siatkę z włókna szklanego, zaklasyfikowaną do kodu TARIC 7019 51 00 11, pochodzącą z Malezji. Rozporządzenie nr 672/2012 zobowiązało organy celne w takich okolicznościach, do zastosowania wobec tych towarów ostatecznego cła antydumpingowego wynikającego z art. 1 ust. 2 rozporządzenia nr 791/2011, wobec "wszystkich pozostałych przedsiębiorców", co też organy prawidłowo – działając zgodnie z prawem materialnym i procesowym, w tym w zgodzie z regulacjami Wspólnotowego Kodeksu Celnego - na gruncie kontrolowanej sprawy uczyniły. Mając powyższe na uwadze, skargę jako bezzasadną należało oddalić, o czym orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 P.p.s.a.