II OZ 507/14

II OZ 507 / 14 POSTANOWIENIE Dnia 29 maja 2014 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Czapska - Górnikiewicz po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia E. J. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 24 stycznia 2014 r. sygn. akt II SA/Wa 1/14 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi E. J. K. na decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: oddalić zażalenie. Sygn. akt II OZ 507 / 14 UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia 24 stycznia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odmówił skarżącemu E. J. K. wstrzymania wykonania decyzji Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia [...] października 2013 r., utrzymującą w mocy decyzję Starosty Szczecineckiego z dnia [...] sierpnia 2013 r., którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono "[...]" Sp. z o.o. pozwolenia na budowę 14 elektrowni wiatrowych wraz z placami montażowymi, drogami dojazdowymi do elektrowni, budowę z rozbudową zjazdów, przebudową dróg i skrzyżowania z drogą wojewódzką, budową sieci kablowych SN i telekomunikacyjnych na terenie gm. Barwice. Składając wraz ze skargą wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji, skarżący wskazał na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Rozpoznając powyższy wniosek, Sąd pierwszej instancji podkreślił, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ciężar dowodu spoczywa na wnioskodawcy, który obowiązany jest uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji przed rozpoznaniem skargi może spowodować dla niego skutki, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.- zwanej dalej P.p.s.a.). W ocenie Sądu, zawarty w sprawie wniosek nie został umotywowany zgodnie z wymogami wynikającymi z treści art. 61 § 3 P.p.s.a. Argumentacja skarżącego ograniczyła się jedynie do powtórzenia przesłanek ustawowych. Wnioskodawca nie wyjaśnił na czym miałoby polegać niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący nie wskazał konkretnych okoliczności świadczących o tym, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby spowodować trudne do usunięcia skutki. Z przedstawionych wyżej względów Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak na wstępie na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 61 § 5 P.p.s.a. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył E. J. K., wnosząc o jego zmianę z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków alternatywnie wniósł o jego uchylenie w całości. Wskazując na przedmiot niniejszego postępowania, skarżący podkreślił, że wstrzymanie wykonania decyzji jest konieczne z uwagi na fakt, iż decyzja zatwierdzająca projekt budowlany rozpoczyna szereg czynności budowlanych i inwestycyjnych związanych z realizacją siłowni wiatrowych. Posadowienie farm wiatrowych i ich połączenie z siecią energetyczną z pewnością spowoduje trudne do odwrócenia skutki, w tym wykluczy możliwość budowania siedliska na działce skarżącego. W odpowiedziach na zażalenie D. S. poparła argumentację zażalenia, natomiast inwestor "[...]I’ Spółka z o.o. w K. wniósł o jego oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o którym mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Z przepisu tego wynika więc, iż warunkiem wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest wykazanie we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wyniku jej wykonania. Sąd orzeka, bowiem w kwestii wstrzymania wykonania na podstawie przytoczonych we wniosku okoliczności, uwzględniając indywidualny charakter każdej sprawy i możliwość wystąpienia dla skarżącego niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Ciężar dowodu w zakresie wykazania powyższych okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżanego aktu spoczywa na wnioskodawcy. W tym zakresie trafnie Sąd pierwszej instancji stwierdził, iż uzasadnienie zawartego w skardze wniosku sprowadzała się jedynie do wskazania na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, jednakże bez oparcia tych twierdzeń o konkretne zagrożenia, jakie mogą wyniknąć z realizacji przedmiotowego obiektu budowlanego, a które mogłyby przybrać postać kwalifikowanych niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Sam natomiast fakt realizacji inwestycji, na którą inwestor uzyskał ostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę, nie świadczy jeszcze o możliwości ich wystąpienia. Zauważyć przede wszystkim w tym zakresie należy, iż o ile realizacja takiego zamierzenia budowlanego prowadzi często do trwałej zmiany, chociaż na różną skalę, otoczenia tej inwestycji, to w ramach rozpoznania wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę Sąd nie ocenia prawidłowości wydania tej decyzji w aspekcie jej zgodności z prawem. Przedmiot oceny stanowi jedynie to, czy jej wykonanie, jeszcze przed prawomocnym jej skontrolowaniem, może doprowadzić do sytuacji wyjątkowych, zagrażających chronionym dobrom skarżącego. Nie chodzi tutaj przy tym o niebezpieczeństwo wyrządzenia jakiejkolwiek szkody, ale takiej, która może przybrać znaczne rozmiary, a także o sytuację taką, w której powrót do stanu poprzedniego zmienionej w sposób istotny i trwały rzeczywistości będzie w zasadzie niemożliwy lub będzie wymagał znacznych nakładów sił i środków. O ile, zatem można przyjąć uwagi skarżącego, że realizacja inwestycji w sąsiedztwie skarżącego będzie się wiązać z pewnymi niedogodnościami dla niego, o tyle nie można uznać, że okoliczności te, jak powyżej przytoczone, mają charakter jak wymagany przez art. 61 § 3 P.p.s.a. Argumentacja odnośnie ograniczenia, czy wręcz uniemożliwienia swobodnego zagospodarowania działki należącej do skarżącego odnosi się zaś do oceny legalności samej decyzji o pozwoleniu na budowę, która nie może zostać dokonana przez Sąd na obecnym etapie. W tym stanie sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. oddalił zażalenie.