II OSK 2178/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Arkadiusz Despot - Mładanowicz (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz sędzia del. NSA Janina Kosowska Protokolant: starszy inspektor sądowy Anna Połoczańska po rozpoznaniu w dniu 18 maja 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 maja 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 2721/13 w sprawie ze skargi K. B. na postanowienie Wojewody M. z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji ostatecznej oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 29 maja 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 2721/13 oddalił skargę K. B. na postanowienie Wojewody M. z dnia [...] października 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji ostatecznej. Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy: Wojewoda M. ww. postanowieniem z dnia [...] października 2013 r., po rozpatrzeniu zażalenia K. B. na postanowienie Starosty P. z dnia [...] lipca 2013 r., znak [...] odmawiające wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji Starosty P. z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na rozbudowę i nadbudowę budynku Parafii [...] – budynek użyteczności publicznej z częścią mieszkalną na działce o nr ewid. [...] przy ul. [...] w K. - utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu postanowienia Wojewoda M. podał, że pismem z dnia 14 stycznia 2013 r. K. B. zwrócił się do Starosty P. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r., ze względu na pominięcie go jako strony w tym postępowaniu oraz o wstrzymanie wykonania decyzji udzielającej pozwolenia na budowę. Starosta P. postanowieniem z dnia [...] lipca 2013 r. odmówił wstrzymania wykonania tej decyzji, wskazując, że obszar oddziaływania inwestycji zamyka się w granicach nieruchomości, na której jest ona realizowana, a w związku z tym wnioskodawcy nie przysługuje status strony postępowania. W uzasadnieniu postanowienia Wojewoda M. wskazał, że stosownie do art. 152 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej właściwy w sprawie wznowienia postępowania wstrzyma z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Podstawą wstrzymania wykonania decyzji jest istnienie prawdopodobieństwa uchylenia decyzji, a zatem ma miejsce wtedy, gdy na podstawie akt sprawy organ wstępnie jest przekonany o uchyleniu decyzji. Jednak, co podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 2 września 1998 r. (sygn. akt IV SA 2311/96), wstrzymanie wykonania decyzji w trybie art. 152 § 1 k.p.a. powinno być traktowane jako środek ostateczny, oparty na udokumentowanych i wiarygodnych materiałach dowodowych. Zbyt szybkie i niepoparte dostatecznie udokumentowanymi dowodami na istnienie przesłanek wskazujących na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji ostatecznej, korzystanie z instytucji wstrzymania wykonania decyzji, może stanowić naruszenie zasady ogólnej trwałości decyzji ostatecznych. W postępowaniu dotyczącym wstrzymania wykonania decyzji na podstawie art. 152 § 1 k.p.a. nie bada się merytorycznej zgodności z prawem decyzji stanowiącej przedmiot wznowionego postępowania oraz konieczności jej ewentualnego wyeliminowania z obiegu prawnego. Organ wskazał, że Starosta P. odmówił wstrzymania wykonania decyzji z dnia [...] czerwca 2012 r., z uwagi na ustalenie, że skarżącemu nie przysługiwał status strony ww. postępowania. Organ zwrócił uwagę, że znajdowanie się nieruchomości w sferze oddziaływania obiektu w rozumieniu art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.) należy rozumieć w ten sposób, iż przez oddziaływanie to naruszone zostaną normy prawa materialnego, np. przepisy techniczno - budowlane, z których dany podmiot wywodzi swój interes prawny jako strona postępowania. Podzielił pogląd Starosty P., że sporna inwestycja polegająca na rozbudowie i nadbudowie budynku pozostaje w zgodności z normami odległościowymi wynikającymi z § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.) i podkreślił, że planowana rozbudowa nie narusza przepisów przeciwpożarowych, z uwagi na usytuowanie spornego obiektu w odległości około 30 m od budynku mieszkalnego znajdującego się na działce o nr ew. [...] (stanowiącej własność skarżącego). Organ wskazał również, że z dołączonej do akt postępowania analizy nasłonecznienia sporządzonej przez osobę uprawnioną wynika, że zachowane zostały wymogi, o których mowa w § 13 pkt 1 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury. Tak więc, w ocenie Wojewody M., nie znaleziono podstaw do wstrzymania wykonania decyzji Starosty P. z dnia [...] czerwca 2012 r. Skargę na postanowienie Wojewody M. złożył K. B., wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, zarzucając naruszenie: 1) art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego poprzez błędną wykładnię przepisów polegającą na przyjęciu, że usytuowanie spornej inwestycji zgodnie z odległościami określonymi w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) oznacza, że właściciel sąsiedniej nieruchomości nie posiada przymiotu strony, podczas gdy prawidłowa wykładnia powołanych przepisów prowadzi do wniosku, że zachowanie minimalnych odległości dla danego rodzaju obiektów przyjęte w przepisach określających warunki techniczne nie przesądza o tym, że oddziaływanie takiego obiektu nie wykracza poza obszar nieruchomości inwestora, a w konsekwencji naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. polegające na utrzymaniu w mocy postanowienia Starosty P. z dnia [...] lipca 2013 r., podczas gdy ww. rozstrzygnięcie wydane zostało z naruszeniem art. 152 § 1 k.p.a., polegającym na niewłaściwym zastosowaniu ww. przepisu, w sytuacji gdy skarżący posiada przymiot strony i istniały podstawy do wstrzymania wykonania decyzji Starosty P. z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...]; 2) art. 7, 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., z uwagi na błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia polegający na uznaniu, iż sporna inwestycja nie ogranicza zabudowy działki skarżącego, albowiem spełnione zostały wymogi określone w § 13 ust. 1 warunków technicznych, co potwierdza analiza zacienienia opracowana przez M. S., a w konsekwencji błędne przyjęcie, iż skarżący nie posiada przymiotu strony, albowiem sporne zamierzenia budowlane nie wpływa na swobodną zabudowę działki nr ew. [...]; 3) art. 8, 10 § 1 oraz art. 80 k.p.a., polegające na niezawiadomieniu skarżącego przez Starostę P., przed wydaniem postanowienia z dnia [...] lipca 2013 r., o zgromadzeniu nowego materiału dowodowego w postaci opinii projektanta, co doprowadziło do pozbawienia skarżącego udziału w postępowaniu i możliwości odniesienia się do treści ww. opinii przed wydaniem przywołanego wyżej rozstrzygnięcia; 4) art. 8 oraz art. 81 k.p.a., polegające na uznaniu przez organy obydwu instancji za udowodnione okoliczności faktycznych wynikających z opinii M. S., co do których skarżący nie miał możliwości wypowiedzenia się przed wydaniem przez Starostę P. postanowienia z dnia [...] lipca 2013 r.; 5) art. 8, 15 oraz art. 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a., polegające na pominięciu przez Wojewodę M. argumentacji przytaczanej przez skarżącego i ograniczenie postępowania zażaleniowego wyłącznie do bezkrytycznego zaakceptowania stanowiska organu pierwszej instancji bez przeprowadzenia ponownie postępowania przez organ zażaleniowy; 6) art. 8, 11 oraz art. 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a., polegające na sporządzeniu uzasadnienia zaskarżonego rozstrzygnięcia w sposób uniemożliwiający skarżącemu polemikę z rozstrzygnięciem organu drugiej instancji z uwagi na ograniczenie się Wojewody M. do przytoczenia treści przepisów prawa bez odniesienia do stanu faktycznego sprawy oraz twierdzeń skarżącego, co powoduje uznanie zaskarżonego rozstrzygnięcia za arbitralne, a w konsekwencji pozostające w opozycji do zasady wyjaśniania zasadności przesłanek oraz zasady pogłębiania zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej. W odpowiedzi na skargę Wojewoda M. wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zarówno zaskarżone, jak również poprzedzające postanowienie nie narusza przepisów prawa. Sąd powołał art. 152 § 1 k.p.a. i wskazał, że zawarte w tym przepisie sformułowanie "okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo" - jest kategorią ocenną, a zatem, zdaniem Sądu, jest pewnym rodzajem uznania organu administracyjnego. Oceniając zatem takie rozstrzygnięcie, sąd administracyjny nie wnika w celowość jego wydania, lecz jedynie bada jego zgodność z prawem, czy było dopuszczalne wydanie takiego rozstrzygnięcia, i czy organ nie przekroczył granic uznania administracyjnego – a w niniejszej sprawie - granic oceny, jak również, czy uzasadnił rozstrzygnięcie sprawy dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami (v. B. Adamiak, J. Borkowski – Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. 10.wydanie. Wydawnictwo C.H.Beck, Warszawa 2009, s. 377, 404-405). Zdaniem Sądu, organ w sprawie niniejszej granic tej oceny nie przekroczył, a podjęte rozstrzygnięcie w sposób właściwy i zindywidualizowany uzasadnił. Słusznie stwierdził organ, że podstawą wstrzymania wykonania decyzji jest istnienie prawodopodobieństwa uchylenia decyzji, a zatem wstrzymanie wykonania decyzji ma miejsce wtedy, gdy na podstawie akt sprawy organ wstępnie jest przekonany o uchyleniu decyzji, przy czym, zdaniem Sądu, wstrzymanie wykonania decyzji w trybie art. 152 § 1 k.p.a. powinno być traktowane jako środek ostateczny, oparty na wiarygodnych i przekonujących dowodach, bowiem w przeciwnym razie stanowiłoby to naruszenie zasady ogólnej trwałości decyzji administracyjnych, wyrażonej w art. 16 § 1 k.p.a. Sąd wskazał, że w niniejszej sprawie, po przeanalizowaniu materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy oraz mających zastosowanie w sprawie przepisów organ, uzasadniając we właściwy sposób zajęte stanowisko uznał, że nie ma podstaw do wstrzymania wykonania decyzji Starosty P. z dnia [...] czerwca 2012 r. Sąd wskazał, że stanowisko to podziela. Wobec powyższego, Sąd uznał zarzuty skargi za niezasadne, wskazując, że nie doszukał się naruszeń przepisów prawa materialnego czy procesowego, w tym wskazanych w skardze, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonego postanowienia. Skoro więc rozstrzygnięcie takie było dopuszczalne, organ nie przekroczył granic oceny w zakresie "prawdopodobieństwa uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania", a rozstrzygnięcie sprawy uzasadnił dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami, skarga nie mogła zostać uwzględniona. Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), dalej p.p.s.a., oddalił skargę. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył K. B., zaskarżając wyrok w całości, zarzucając: I. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) niezastosowanie art. 141 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), dalej p.u.s.a., art. 3 § 1 i 2, art. 141 § 4 p.p.s.a oraz art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 i art. 152 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2013 r., poz. 267) w związku z błędnym uznaniem, że skarżący nie posiada przymiotu strony w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na rozbudowę i nadbudowę budynku Parafii [...] - budynku użyteczności publicznej z częścią mieszkalną, na dz. nr ew. [...], obr. [...], przy ul. [...] w K., a tym samym nie zachodzą podstawy do wstrzymania wykonania decyzji na podstawie art. 152 § 1 k.p.a.; 2) niewłaściwe zastosowanie art. 151 p.p.s.a w zw. z art. 1 § 2 p.u.s.a., art. 3 § 1 i 2, art. 141 § 4 p.p.s.a oraz art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 i art. 152 § 1 k.p.a., tj. oddalenie skargi na postanowienie Wojewody M. z dnia [...] października 2013 r., nr [...], w związku z błędnym ustaleniem, iż nie zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę, określone w art. 152 § 1 k.p.a. II. Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego poprzez jego błędną wykładnię, tj. uznanie, że skarżący nie posiada przymiotu strony w postępowaniu dotyczącym udzielenia pozwolenia na budowę budynku Parafii [...] - budynku użyteczności publicznej z częścią mieszkalną, na dz. nr ew. [...], obr. [...], przy ul. [...] w K. Wskazując na przytoczone powyżej podstawy, na podstawie art. 185 § 1 oraz art. 203 pkt 1 p.p.s.a. skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 152 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej właściwy w sprawie wznowienia postępowania wstrzyma z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Z przepisu tego wynika zatem, że podstawą do wstrzymania wykonania decyzji jest istnienie prawdopodobieństwa uchylenia decyzji, a zatem gdy na podstawie akt sprawy organ wstępnie jest przekonany o uchyleniu decyzji. W przypadku zaistnienia przewidzianych w ww. przepisie przesłanek wstrzymanie wykonania decyzji nie zależy od swobodnego uznania organu. Przeciwnie, jeśli zachodzi prawdopodobieństwo uchylenia decyzji, organ ma obowiązek wstrzymać wykonanie decyzji. Nie ulega jednak wątpliwości, że podjęcie rozstrzygnięcia w tym zakresie winno być traktowane jako środek ostateczny, oparty na udokumentowanych i wiarygodnych materiałach dowodowych, z uwagi na konieczność respektowania zasady ogólnej trwałości decyzji ostatecznych. Organ administracji wydając takie postanowienie, musi wziąć pod uwagę zarówno okoliczności faktyczne, jak i prawne. Przed wydaniem postanowienia w sprawie wstrzymania wykonania decyzji organ musi dysponować zatem określonym materiałem, uzasadniającym podjęcie takiego działania. Należy zauważyć, że prawdopodobieństwo nie jest równoznaczne z pewnością uchylenia decyzji w postępowaniu wznowieniowym, niemniej na tle art. 152 § 1 k.p.a. daje podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżonej w tym trybie decyzji. Zaistnienie tej przesłanki nie wymaga zatem udowodnienia, że decyzja dotychczasowa podlegać będzie uchyleniu. W rozpoznawanej sprawie należało podzielić stanowisko organów, zaakceptowane przez Sąd I instancji, że przesłanki do wstrzymania wykonania decyzji, o których mowa w art. 152 § 1 k.p.a. nie wystąpiły. Przede wszystkim podkreślić należy, że okoliczność, że skarżący nie uczestniczył w postępowaniu, w którym wydana została decyzja o pozwoleniu na budowę nie przesądza o tym, że decyzja ta zostanie uchylona. Z art. 146 § 2 k.p.a. wynika bowiem, że nie uchyla się decyzji jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Następnie, stwierdzić należy, że - jak wynika z uzasadnień zaskarżonych postanowień i akt sprawy - organy przeprowadziły postępowanie wyjaśniające, mające na celu zweryfikowanie przesłanki "prawdopodobieństwa uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania". Organ I instancji pismem z dnia 30 kwietnia 2013 r. wezwał inwestora do złożenia wyjaśnień i ewentualnych uzupełnień w projekcie budowlanym, które pozwolą odnieść się do zarzutów przedstawionych we wniosku o wznowienie postępowania, który zawierał również wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę, a inwestor nadesłał stosowną dokumentację, która została poddana analizie w postępowaniu administracyjnym. Ponadto, z uzasadnienia postanowienia organu II instancji wynika, że organ dokonał wstępnej oceny pod kątem spełnienia przez inwestycję wymogów określonych przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w kontekście podnoszonych we wniosku o wznowienie zarzutów dotyczących zachowania odległości, zacienienia, jak i warunków przeciwpożarowych. Ta wstępna ocena doprowadziła organ do uznania, że okoliczności sprawy nie wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania, a więc, że nie zaistniały przesłanki określone w art. 152 § 1 k.p.a. Podkreślenia wymaga, że organ oceniając zaistnienie, bądź nie, przesłanek z omawianego przepisu nie musi w tym celu prowadzić postępowania wyjaśniającego na zasadach określonych w art. 7 i 77 k.p.a., a więc nie musi podejmować wszelkich niezbędnych kroków zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Wystarczy, że w wyniku dokonania wstępnej oceny uzna, że nie zachodzą okoliczności obligujące go do zastosowania ww. przepisu. O dużym prawdopodobieństwie uchylenia decyzji w rozumieniu art. 152 § 1 k.p.a. można mówić bowiem wówczas, gdy bez konieczności przeprowadzania szczegółowej analizy materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy oraz dowodów i argumentów przedstawionych przez stronę postępowania jak również bez konieczności dokonywania szczegółowej analizy przepisów prawa, mających zastosowanie w sprawie, możliwe jest stwierdzenie, że decyzja zostanie uchylona. W niniejszej sprawie, organy przeprowadziły wstępne postępowanie wyjaśniające i uzasadniły swoje stanowiska odnośnie do braku podstaw do zastosowania art. 152 § 1 k.p.a. Podkreślenia także wymaga, że w postępowaniu dotyczącym wstrzymania wykonania decyzji na podstawie omawianego przepisu nie bada się merytorycznej zgodności z prawem decyzji stanowiącej przedmiot wznowionego postępowania oraz konieczności ewentualnego jej wyeliminowania z obiegu prawnego. Nie podlegają ocenie w takim wypadku zarzuty naruszenia tych norm prawa materialnego, które będą przedmiotem analizy dopiero w trakcie postępowania wznowieniowego. Należy zauważyć, na co prawidłowo wskazuje skarżący kasacyjnie, że organy błędnie uznały, że znajdowanie się nieruchomości w sferze oddziaływania obiektu należy rozumieć w ten sposób, iż przez oddziaływanie to naruszone zostaną normy prawa materialnego, np. przepisy techniczno - budowlane, z których dany podmiot wywodzi swój interes prawny jako strona postępowania. Nie sposób bowiem przyjąć, że zachowanie przez daną inwestycję odległości przyjętych w przepisach określających warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, przesądza o tym, że nieruchomości sąsiadujące nie znajdują się w obszarze jej oddziaływania. Należy mieć bowiem na względzie, że w definicji "obszaru oddziaływania obiektu" zawartej w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego jest mowa o terenie wyznaczonym w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Do przepisów odrębnych, w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego należą nie tylko przepisy warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W konsekwencji, nie sposób przyjąć, że w sytuacji gdy inwestycja zgodna jest z przepisami techniczno-budowlanymi, to nie oddziałuje na okoliczne nieruchomości, a tym samym, że właścicielom tych nieruchomości nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę. Rozumowanie organów prowadzi w konsekwencji do stwierdzenia, że o oddziaływaniu obiektu budowlanego można byłoby mówić wówczas, kiedy doszłoby do naruszenia przepisów techniczno-budowlanych. Ten sposób rozumowania pomija jednakże jedną istotną kwestię, a mianowicie, że dla inwestycji niezgodnej z przepisami techniczno-budowlanymi nie powinna zostać wydana decyzja zezwalająca na budowę. Dlatego też obszar oddziaływania obiektu budowlanego nie może być utożsamiany tylko i wyłącznie z zachowaniem przez inwestora wymogów określonych przepisami techniczno-budowlanymi. Nieprawidłowe stanowisko organów w omówionej wyżej kwestii, zawarte w wydanych przez nie postanowieniach nie miało jednak wpływu na wynik sprawy, której przedmiotem była weryfikacja zaistnienia przesłanki określonej w art. 152 § 1 k.p.a. Jak wyżej wskazano, organy w wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego, bazując na zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, zasadnie przyjęły, że nie zaistniały przesłanki do wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji Starosty P. z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...]. Należy podkreślić, że na etapie rozstrzygania w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji nie rozstrzyga się odnośnie do posiadania przez wnioskodawcę przymiotu strony postępowania o pozwolenie na budowę, gdyż kwestię tę organ bada w postępowaniu w przedmiocie wznowienia postępowania, stąd nie można stawiać Sądowi I instancji zarzutu, że uchylił się od merytorycznego rozstrzygnięcia tej kwestii. W niniejszej sprawie relewantna dla sprawy była ocena zarzutu dotyczącego nieprawidłowego uznania, że brak było podstaw do wstrzymania wykonania decyzji. Dlatego też nie można podzielić zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Sąd I instancji odniósł się do zarzutów mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Nieodniesienie się do pozostałych zarzutów nie stanowi natomiast uchybienia ww. przepisowi, które mogłoby skutkować uchyleniem zaskarżonego wyroku. Mając powyższe na względzie, uznając podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty za niezasadne, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 p.p.s.a.