III SA/Po 537/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Szymon Widłak po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi X sp. j. w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...], w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego poprzez umieszczenie reklamy bez zezwolenia zarządcy drogi postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wpłynęła skarga spółki X sp. j. z siedzibą w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] lutego 2014 r. utrzymującą w mocy, wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta P., decyzję Zarządu Dróg Miejskich w P. z dnia [...] grudnia 2013 r., którą nałożono na skarżącą karę pieniężną w kwocie [...] zł. W petitum skargi strona skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania skarżonej decyzji w całości, w związku z niebezpieczeństwem powstania znacznej szkody oraz wystąpienia nieodwracalnych skutków, do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy. Uzasadniając ten wniosek skarżąca wskazała na istotne i realne niebezpieczeństwo polegające na pozbawieniu skarżącej – w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji – płynności finansowej, co w konsekwencji może grozić trwałym zaprzestaniem prowadzenia działalności gospodarczej, powodując szkodę zarówno dla jej wspólników jak i pracowników. Egzekucja przedmiotowych należności może, w ocenie skarżącej, prowadzić do wyzbycia się części majątku wykorzystywanego do tej pory w ramach działalności gospodarczej. Zatem w pełni uzasadnione jest twierdzenie, że wykonanie decyzji może doprowadzić do trudnych do odwrócenia skutków. Ponadto skarżąca podniosła, że działania organów w sprawie objętej skargą mają charakter bezprawny, a same decyzje obarczone są licznymi wadami prawnymi, co winno skutkować ich uchyleniem. Z tego też powodu skarżąca jest zdeterminowana bronić swoich racji na drodze postępowania przed sądem administracyjnym. Jednakże z uwagi na długotrwałość tego postępowania i ryzyko podjęcia przez organy działań zmierzających do wyegzekwowania przedmiotowej kary skarżąca obawia się, że pozbawienie płynności finansowej w działalności gospodarczej może doprowadzić do znacznych perturbacji gospodarczych grożących niewypłacalnością. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "P.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a., sąd może na wniosek strony skarżącej wstrzymać wykonanie w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższego przepisu wynika, że Sąd może wstrzymać wykonanie danego aktu administracyjnego, uzależniając to od zdarzeń przyszłych, będących spodziewanym skutkiem wykonania aktu lub czynności w drodze egzekucji administracyjnej albo w wyniku działań osób trzecich realizujących swoje uprawnienia lub obowiązki. Owe niebezpieczeństwo zaistnienia znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków musi wynikać z racjonalnej oceny zakresu, zasad i trybu wykonania aktu w czasie zawisłości skargi w danej sprawie sądowoadministracyjnej. Tym samym, aby nastąpiła ocena Sądu, zainicjowana złożonym wnioskiem o wstrzymanie, strona powinna uzasadnić ten wniosek powołując się na określone okoliczności faktyczne, ewentualnie winna uprawdopodobnić możliwość ich wystąpienia, działając we własnym interesie. Należy wskazać, że przepis art. 61 § 3 P.p.s.a. został tak skonstruowany, iż ciężar wykazania, że okoliczności w nim wskazane istotnie zaistniały, spoczywa na osobie wnioskującej o ochronę tymczasową. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie decyzji jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na stronie skarżącej spoczywa zatem obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 września 2013 r., sygn. akt II FZ 683/13, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie skarżąca nie wykazała aby wykonanie skarżonej decyzji mogłoby wyrządzić znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Argumentując złożony w tym zakresie wniosek nie uzasadniła go w dostateczny sposób. Skarżąca jedynie ogólnikowo wskazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji może doprowadzić do pozbawienia jej płynności finansowej, co grozi niewypłacalnością, a czego konsekwencją będzie trwałe zaprzestanie prowadzenia działalności gospodarczej. Nadto egzekucja należności wynikającej z tej decyzji może prowadzić do wyzbycia się części majątku wykorzystywanego w ramach prowadzonej przez nią działalności gospodarczej. Skarżąca nie podała jednakże przy tym żadnych bliższych informacji o jej sytuacji majątkowo-finansowej, popartych stosownymi dokumentami, które pozwoliłyby ocenić zasadność powyższych twierdzeń. W tym miejscu podnieść należy, że to na wnioskodawcy ciąży obowiązek szczegółowego opisania jego sytuacji majątkowej, która stanowi podstawę oceny zaistnienia zdarzeń uzasadniających uwzględnienie wniosku. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, wnioskodawca powinien uprawdopodobnić zaistnienie przesłanek wstrzymania wykonania aktu lub czynności. Użyte do opisu przesłanek pojęcia nieostre, a więc niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wymagają skonkretyzowania w postaci argumentacji wnioskodawcy, a gdy okaże się to konieczne, zobrazowania opisanej we wniosku sytuacji za pomocą odpowiednich dokumentów. Zatem w celu wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków strona ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających stwierdzić, że wstrzymanie decyzji jest zasadne. Twierdzenia te powinny być co najmniej uprawdopodobnione. O ile dana okoliczność z natury swojej może być udokumentowana, to należy przedłożyć stosowne dokumenty (por. przywołane już powyżej postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 września 2013 r., sygn. akt II FZ 683/13). W przedmiotowej sprawie twierdzenia skarżącej sprowadzają się do ogólnych sformułowań nieuprawdopodobnionych jakimikolwiek okolicznościami faktycznymi. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pociąga za sobą dolegliwość finansową, rodząc określony negatywny skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia, nie oznacza to jednak, że zawsze w takiej sytuacji należy zastosować wyjątkowe rozwiązanie prawne jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Ponadto kara za umieszczenie reklamy w pasie drogowym bez zezwolenia zarządcy drogi ma charakter pieniężny i z natury rzeczy skutki jej wykonania są odwracalne. Brak jest zatem podstaw do tego aby stwierdzić, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje w omawianym stanie sprawy skutki wskazane we wniosku. Skarżąca nie wykazała dlaczego Sąd winien uznać, że jej wykonanie spowoduje wskazywane przez nią zagrożenia. Do akt nie złożono bowiem żadnych dowodów obrazujących stan finansowy i majątkowy skarżącej, które uprawdopodabniałyby wskazywane przez nią okoliczności, a które pozwoliłyby Sądowi na dokonanie oceny faktycznego wpływu wykonania zaskarżonej decyzji na możliwość wyrządzenia skarżącej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym stanie rzeczy, Sąd nie miał możliwości ustalenia, czy w sprawie zaistniały przesłanki zastosowania względem skarżącej środka ochrony tymczasowej. Mając na uwadze podniesione wyżej okoliczności, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.