III SA/Wa 979/14

Dnia 03 czerwca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: , Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Sokołowska, po rozpoznaniu w dniu 03 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za styczeń, maj, lipiec, sierpień, wrzesień, październik 2008 r. postanawia 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić stronie skarżącej M. K. kwotę 1340,00 zł (słownie: jeden tysiąc trzysta czterdzieści złotych) uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi. Skarżący – M. K. , działając poprzez pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2014r. nr [...] . Zarządzeniem wstępnym z dnia 26 marca 2014 r., pełnomocnik Skarżącego został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi poprzez złożenie oryginału lub potwierdzonej za zgodność z oryginałem kserokopii pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru ww. wezwania, wynika, że zostało ono odebrane przez pełnomocnika Skarżącego w dniu 07 kwietnia 2014 r. Pełnomocnik Skarżącego, przy piśmie z dnia 10 kwietnia 2014 r. do tutejszego Sądu, nadesłał poświadczoną za zgodność z oryginałem kopię udzielonego mu pełnomocnictwa z dnia 18 lutego 2014r. z treści którego wynika, że zostało ono udzielone do występowania w imieniu Skarżącego "(...) w postępowaniu przed organami kontroli skarbowej oraz organami podatkowymi w przedmiocie skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] (...)". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Skargę należało odrzucić. Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: "p.p.s.a.") sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Zgodnie z 58 § 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę postanowieniem, zaś odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. W rozpoznawanej sprawie przy piśmie z dnia 10 kwietnia 2014 r. pełnomocnik Skarżącego w wyznaczonym terminie przedłożył, poświadczoną za zgodność z oryginałem, kopię udzielonego mu pełnomocnictwa. Jednakże, stosownie do treści pełnomocnictwa, Skarżący upoważnił swojego pełnomocnika do występowania w jego imieniu "(...) przed organami kontroli skarbowej oraz organami podatkowymi (...)". W ocenie Sądu, z uwagi na przytoczoną treść pełnomocnictwa, nie można uznać, że zawiera ono upoważnienie do działania w imieniu Skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Wskazać bowiem należy, że w myśl art. 36 p.p.s.a. pełnomocnictwo może być ogólne - do prowadzenia spraw przed sądami administracyjnymi, do prowadzenia poszczególnych spraw lub do niektórych tylko czynności w postępowaniu. Zatem zdaniem Sądu, pełnomocnictwo takie musi w swojej treści zawierać co najmniej stwierdzenie, iż zostało udzielone do prowadzenia spraw przed sądami administracyjnymi. Zauważyć należy ponadto, że zgodnie z tezą zawartą w orzeczeniach Naczelnego Sądu Administracyjnego - w wyroku z dnia 3 lutego 2006 r. sygn. akt II FSK 362/05 i postanowieniu z dnia 29 września 2010 r. sygn. akt II OSK 1828/10 sąd administracyjny nie jest urzędem rozumianym jako organ władzy publicznej o określonym zakresie działania czy jako zespół osób wykonujący określone zadania, ani instytucją rozumianą jako zakład o charakterze publicznym zajmujący się określonym zakresem spraw, działający w jakiejś dziedzinie. Z uwagi na powyższe Sąd uznał, że przedłożone – w wykonaniu wezwania do usunięcia braków formalnych skargi - pełnomocnictwo nie upoważnia pełnomocnika do reprezentowania Skarżącego w niniejszej sprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie. Sąd stwierdził zatem, że pełnomocnik Skarżącego nie uzupełnił, w wyznaczonym przez Sąd terminie, braków formalnych skargi. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji. O zwrocie uiszczonego wpisu sądowego od skargi orzeczono na mocy art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.