I FSK 1562/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Sylwester Marciniak (spr.), Sędzia NSA Ryszard Pęk, Sędzia NSA Janusz Zubrzycki, Protokolant Anna Błażejczyk, po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2016 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej G. sp. z o.o. spółka komandytowa (następca prawny G. sp. z o.o. z siedzibą w W.) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 czerwca 2014 r. sygn. akt III SA/Wa 1052/14 w sprawie ze skargi G. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 30 listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2004 r. oddala skargę kasacyjną. 1. Wyrok sądu pierwszej instancji (k. 257 i 261-272 akt) 1.1. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 3 czerwca 2014 r., sygn. akt III SA/Wa 1052/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: sąd pierwszej instancji), po rozpoznaniu skargi G. sp. z o.o. w W. (dalej: skarżąca lub spółka) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. (dalej: organ odwoławczy) z dnia 30 listopada 2011 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2004 r., uchylił zaskarżoną decyzję, stwierdził, że nie może ona być wykonana w całości oraz zasądził na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania sądowego. 1.2. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku sąd pierwszej instancji wskazał, że przyczyną wydania decyzji w sprawie było stwierdzenie przez organy, iż skarżąca m.in. niezasadnie obniżyła kwoty podatku należnego o kwoty podatku naliczonego wynikającego z faktur wystawionych przez kilka podmiotów, w tym firmę D. P. F. (faktury tej firmy zdaniem organów nie dokumentowały rzeczywiście wykonanych przez ten podmiot usług). 1.3. Sąd pierwszej instancji przedstawił tok postępowania w sprawie, w tym przede wszystkim zapadłe w niej wyroki sądów administracyjnych – wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 listopada 2010 r., sygn. akt III SA/Wa 402/10 i z dnia 29 października 2012 r., sygn. akt III SA/Wa 378/12, a także uchylający to ostatnie orzeczenie wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 stycznia 2014 r., I FSK 289/13. Zwracając uwagę na wynikające z art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) związanie tym wyrokiem i zawartą w nim wykładnią prawa sąd pierwszej instancji, zobowiązał organ odwoławczy do oceny szeregu dowodów przedłożonych przez skarżącą przed wydaniem kolejnej decyzji w sprawie, zwłaszcza pod kątem ewentualnej zmiany okoliczności faktycznych, w której mowa w art. 153 p.p.s.a., co uprawniałoby organ do odstąpienia od oceny prawnej wyrażonej w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 listopada 2010 r., sygn. akt III SA/Wa 402/10. Dokonanie takiej oceny umożliwi zdaniem sądu stwierdzenie, czy z przedłożonych przez skarżącą dowodów wynika, że sporne usługi zostały w istocie wykonane przez P. F., który z tego tytułu wystawił dla skarżącej faktury. 1.4. Sąd pierwszej instancji wskazał równocześnie, że Naczelny Sąd Administracyjny za zasadny uznał zarzut naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 29 października 2012 r., sygn. akt III SA/Wa 378/12, art. 106 § 5 p.p.s.a., gdyż sąd ten przyjął na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. do akt sprawy postanowienie z dnia 28 lutego 2012 r. o umorzeniu śledztwa przeciwko P. F., ale nie dokonał jego oceny. W związku z tym sąd pierwszej instancji, odwołując się do art. 11 p.p.s.a. i podkreślając, że związanie ustaleniami prawomocnego wyroku karnego, o którym mowa w tym przepisie, musi być rozumiane ściśle, stwierdził, że postanowienie o umorzeniu śledztwa nie wiąże sądu. Zdaniem sądu z uzasadnienia postanowienia o umorzeniu śledztwa nie wynika, że P. F. świadczył na rzecz skarżącej usługi, które miałyby być potwierdzone spornymi fakturami. Z uzasadnienia tego postanowienia wynika jedynie, że w śledztwie ustalono, iż P. F. w rzeczywistości wykonywał realne prace na rzecz skarżącej, a ich zakres mógł być zgodny z wystawionymi fakturami. W ocenie sądu oznacza to, iż ustalenia śledztwa nie potwierdzają stanowiska skarżącej w zakresie uznania faktur wystawionych przez firmę P. F. za podstawę do odliczenia podatku naliczonego. 2. Skarga kasacyjna (k. 279-286) 2.1. W skardze kasacyjnej G. sp. z o.o. spółka komandytowa w W. (następca prawny skarżącej) zaskarżyła powyższy wyrok w całości, zarzucając mu naruszenie art. 106 § 5 p.p.s.a. w zw. z art. 233 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. z 2014 r., poz. 101 ze zm., dalej: k.p.c.) przez rażące naruszenie zasad logicznego rozumowania w postępowaniu dowodowym przy ocenie uzupełniającego dowodu przyjętego do akt sprawy na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a., i wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku w zakresie wyrażonej w nim oceny prawnej dowodu uzupełniającego w postaci postanowienia Prokuratora Prokuratury Okręgowej z dnia 28 lutego 2012 r. o częściowym umorzeniu śledztwa przeciwko P. F. oskarżonemu między innymi o to, że wystawiając puste faktury dla G. wyrządził spółce szkodę majątkową w wielkich rozmiarach – z powodu braku znamion czynu zabronionego, będącej wynikiem wadliwie przeprowadzonego przez sąd pierwszej instancji postępowania dowodowego, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a. 3. Odpowiedź na skargę kasacyjną 3.1. Organ odwoławczy nie skorzystał z prawa wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną, a reprezentujący go na rozprawie kasacyjnej pełnomocnik wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 4. Skarga kasacyjna spółki nie zasługuje na uwzględnienie. 5. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że w świetle sformułowanego w rozpatrywanym środku zaskarżenia wniosku kasacyjnego spółka nie wnosi o wydanie przez Naczelny Sąd Administracyjny ani orzeczenia, o którym mowa w art. 185 § 1 p.p.s.a. (uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji), ani orzeczenia przewidzianego w art. 188 p.p.s.a. (uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi), choć właśnie te rodzaje rozstrzygnięć ustawodawca wskazał jako będące konsekwencją uwzględnienia skargi kasacyjnej (do czego wszak co do zasady zmierza strona wnosząca taki środek zaskarżenia). Jednakże mając na uwadze to, że w art. 184 p.p.s.a. in fine przewidziany został przypadek, gdy zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu, należy uznać, że dopuszczalny jest wniosek kasacyjny taki jak zawarty w niniejszej skardze kasacyjnej, tj. wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku w zakresie wyrażonej w nim w danej kwestii oceny prawnej. W związku z tym należy jednak podkreślić, że przyczyną oddalenia skargi kasacyjnej w sprawie było stwierdzenie, że wystąpiła druga z przewidzianych w art. 184 p.p.s.a. sytuacji, tj. brak usprawiedliwionych podstaw kasacyjnych. 6. Przed odniesieniem się do jedynego podniesionego w skardze kasacyjnej zarzutu należy zaznaczyć, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną w jej granicach (z niezachodzącym w przedmiotowej sprawie wyjątkiem zaistnienia przesłanek nieważności postępowania), nie mając uprawnień do uzupełniania bądź precyzowania zarzutów podnoszonych przez stronę, czy formułowanej na ich poparcie argumentacji. Zarówno z art. 183 § 1, jak i z art. 174 i art. 176 p.p.s.a. wynika, że to do strony wnoszącej skargę kasacyjną należy takie zredagowanie tego środka odwoławczego, które umożliwi Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu odniesienie się do stanowiska sądu pierwszej instancji we wszystkich kwestiach, które zdaniem strony zostały nieprawidłowo przez ten sąd rozważone czy ocenione. Pominięcie określonych zagadnień w skardze kasacyjnej skutkuje niemożnością zakwestionowania przez Naczelny Sąd Administracyjny stanowiska wyrażonego w ich zakresie przez wojewódzki sąd administracyjny czy działające w sprawie organy podatkowe. Z tego to względu należy zauważyć, że w rozpatrywanej skardze kasacyjnej nie jest kwestionowana prawidłowość zastosowania przez sąd pierwszej instancji czy to art. 153, czy to art. 190 p.p.s.a., jeśli chodzi o związanie wcześniej wydanymi w sprawie orzeczeniami sądów administracyjnych. Nie jest również w żaden sposób podważane stanowisko sądu pierwszej instancji co do braku związania sądu ustaleniami postanowienia o umorzeniu śledztwa (brak zarzutu naruszenia art. 11 p.p.s.a.). Kwestie te pozostają zatem poza rozważaniami Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie. 7. Całość skargi kasacyjnej dotyczy wyłącznie jednego zagadnienia, czyli oceny dopuszczonego przez sąd na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. dowodu uzupełniającego z dokumentu w postaci postanowienia Prokuratora Prokuratury Okręgowej z dnia 28 lutego 2012 r. o umorzeniu w części śledztwa przeciwko P. F. Zdaniem skarżącej dokonana przez sąd pierwszej instancji ocena tego dowodu jest nielogiczna. Spółka koncentruje się przy tym przede wszystkim na ściśle określonym fragmencie wskazanego postanowienia, stanowiącym konkluzję rozważań Prokuratora na temat niewypełnienia w omawianej sytuacji znamion czynu zabronionego. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny za zasadne uznał przytoczenie tego fragmentu w całości. W postanowieniu z dnia 28 lutego 2012 r. Prokurator Prokuratury Okręgowej wskazał mianowicie: "Skoro materiał dowodowy daje podstawy do przyjęcia, że P. F. faktycznie świadczył prace na rzecz spółki G. i spółek powiązanych a nadto nie można jednoznacznie wykluczyć, że wykonane przez P. F. czynności nie mieściły się w zakresie pojęciowym koncepcji architektonicznych, studiów, itp. to tym samym nie można uznać, że P. F. nie wykonał usługi wymienionej w fakturze a tym samym, że faktury VAT wystawione przez firmę D. są wadliwe czy nierzetelne w rozumieniu art. 62 § 1 i 2 kks". Sąd pierwszej instancji natomiast stwierdził, że "z uzasadnienia postanowienia o umorzeniu śledztwa nie wynika, że P. F. prowadzący D. świadczył usługi na rzecz Skarżącej, które miałyby potwierdzać sporne faktury. Z uzasadnienia postanowienia o umorzeniu śledztwa wynika jedynie, że w śledztwie ustalono, iż P. F. w rzeczywistości wykonywał realne prace na rzecz Skarżącej, a ich zakres mógł być zgodny z wystawionymi fakturami. Zatem ustalenia śledztwa nie potwierdzają stanowiska Skarżącej w zakresie uznania faktur wystawionych przez D. P. F. za podstawę do odliczenia podatku naliczonego". Zdaniem skarżącej wypowiadając taki pogląd sąd pierwszej instancji nie oparł się na zasadach logicznego rozumowania i wyprowadzania wniosków logicznie poprawnych. Spółka uważa mianowicie, że logiczny byłby wniosek następujący: "Ponieważ zakres realnych prac wykonanych przez P. F. na rzecz Skarżącej mógł być zgodny z wystawionymi (spornymi) fakturami, to P. F. świadczył na rzecz Skarżącej usługi, które miałyby potwierdzić sporne faktury". Spółka podkreśla, że w żadnym miejscu uzasadnienia postanowienia Prokuratora nie stwierdzono, że P. F. nie wykonał w rzeczywistości usług udokumentowanych fakturami na rzecz skarżącej, a wręcz przeciwnie - skoro stwierdzono tam, że "materiał dowodowy daje podstawy do przyjęcia, że P. F. faktycznie świadczył prace na rzecz spółki G.", to ocena sądu pierwszej instancji, że "ustalenia śledztwa nie potwierdzają stanowiska Skarżącej w zakresie uznania faktur wystawionych przez D. P. F. za podstawę do odliczenia podatku naliczonego" jest niezgodna z zasadami logiki formalnej, gdyż jej podstawą jest wynikanie nielogiczne, sprowadzające się do stwierdzenia, że w przypadku, gdy wystawione faktury stwierdzają czynności, które zostały dokonane, te wystawione faktury nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego. Zdaniem skarżącej zastosowanie reguł wynikania logicznego przy ocenie zacytowanej wyżej konkluzji stanowiska Prokuratora może prowadzić wyłącznie do następującego wniosku: Skoro "nie można jednoznacznie wykluczyć, że wykonane przez P. F. czynności nie mieściły się w zakresie pojęciowym koncepcji architektonicznych, studiów, itp. to tym samym nie można uznać, że P. F. nie wykonał usługi wymienionej w fakturze", to prawdziwy jest wniosek, że P. F. wykonał usługi wymienione w fakturze, gdyż czynności wykonane przez P. F. mieściły się w zakresie pojęciowym koncepcji architektonicznej. 8. Zgodnie z art. 106 § 5 p.p.s.a. do postępowania dowodowego prowadzonego przez sąd administracyjny (w zakresie wynikającym z art. 106 § 3 p.p.s.a.) stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania cywilnego, w świetle natomiast art. 233 § 1 k.p.c. sąd ocenia wiarogodność i moc dowodów według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału. Przepisy te w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie zostały przez sąd pierwszej instancji naruszone, a przedstawione wyżej stanowisko skarżącej jest błędne i – wbrew jej mniemaniu – nie do pogodzenia z zasadami logicznego myślenia. Rażąco sprzeczne z logiką jest bowiem wyciąganie definitywnych wniosków o zaistnieniu danej okoliczności ze zdania, które jedynie stanowi o tym, że zaistnienia takiej okoliczności nie udało się jednoznacznie wykluczyć. Analiza przywoływanego przez skarżącą na potwierdzenie jej stanowiska fragmentu postanowienia o częściowym umorzeniu śledztwa nie przekonuje o logiczności i słuszności jej wniosków. Co więcej, skarżąca w swej argumentacji abstrahuje w istocie od pozostałej części wywodu postanowienia z dnia 28 lutego 2012 r., tym samym formułując konkluzje z całością rozważań Prokuratora sprzeczne. Ale nieprawidłowość toku rozumowania spółki wynika nawet z cytowanego fragmentu postanowienia o umorzeniu śledztwa. Wystarczy wskazać, że jedyna okoliczność, o której rzeczywistym zaistnieniu można istotnie wnioskować na podstawie konkluzji rozważań Prokuratora ("materiał dowodowy daje podstawy do przyjęcia, że") jest to, że "P. F. faktycznie świadczył prace na rzecz spółki G. i spółek powiązanych". Wymaga podkreślenia, że ze sformułowania takiego nie wynika bynajmniej, jakie to były prace, brak jest zwłaszcza jakichkolwiek podstaw do wyciągnięcia stąd definitywnego wniosku, że chodzi właśnie o prace opisane w spornych fakturach. Potwierdza to następna część wypowiedzi Prokuratora, w świetle której "nie można wykluczyć", że są to te prace (koncepcje architektoniczne, studia, itp.) – zatem prawidłowy i logicznie uzasadniony wniosek jest taki, że choć z pewnością P. F. wykonał jakieś prace dla spółek, to nie można definitywnie stwierdzić, czy były to, czy też nie były to prace wymienione w spornych fakturach (okoliczność ta nie została ani zdecydowanie potwierdzona ani jednoznacznie wykluczona). Takiemu wnioskowi nie zaprzecza też dalsza część zdania, tj. stwierdzenie, że "nie można uznać, że P. F. nie wykonał usługi wymienionej w fakturze", niemożność stwierdzenia niewykonania usługi nie jest bowiem tożsama z przesądzeniem o wykonaniu takiej usługi (jak chciałaby skarżąca). Innymi słowy, skarżąca próbuje ze stanowiska Prokuratora wyciągać wnioski, które z niego nie wynikają. Prawidłowo i logicznie natomiast sąd pierwszej instancji wywiódł z postanowienia Prokuratora, że zakres wykonanych w rzeczywistości przez P. F. na rzecz skarżącej prac "mógł być zgodny z wystawionymi fakturami" – jest to wniosek zgodny z oceną Prokuratora, w świetle której nie można jednoznacznie stwierdzić, czy wykonane przez P. F. czynności mieściły się w zakresie usług wymienionych w spornych fakturach, czy też nie. Należy równocześnie podkreślić, że "mógł być zgodny" to nie to samo co "był zgodny" (podobnie jak "nie można jednoznacznie wykluczyć" to nie to samo co "na pewno tak"), tymczasem tak właśnie próbuje argumentować spółka wskazując, że "P. F. świadczył na rzecz Skarżącej usługi, które miałyby potwierdzić sporne faktury". Wniosek taki nie znajduje usprawiedliwienia ani w postanowieniu Prokuratora, ani w wywodzie sądu pierwszej instancji, nie może być zatem podzielony. Analiza całości argumentacji przedstawionej w postanowieniu z dnia 28 lutego 2012 r. również nie przemawia za słusznością poglądu skarżącej, iż dokument ten potwierdza wykonanie na jej rzecz spornych usług przez P. F. Prokurator stwierdził bowiem, że: - nie uzyskano żadnych materialnych dowodów faktycznie wykazujących, że P. F. świadczył wskazane w wystawianych przez siebie fakturach usługi (w tym u spółki i spółek z nią powiązanych, jak i w Wydziale Architektury i Planowania Przestrzennego Urzędu [...]), tymczasem biorąc pod uwagę sformułowania ujęte w fakturach można założyć, że wskazane w nich usługi, przynajmniej w części, powinny wymagać zmaterializowanej postaci, szczególnie że P. F. sam zeznał, że jego prace stanowią podstawę do dokonywania wielomilionowych inwestycji, a doświadczenie życiowe i zasady logicznego rozumowania nie pozwalają na przyjęcie, że niezobowiązujące informacje ustne warte są kwot, na jakie opiewają przedmiotowe faktury (s. 113-114 postanowienia); - samo nieujawnienie dokumentów sporządzonych przez P. F. nie wyklucza możliwości wykonywania przez niego spornych usług, a w śledztwie zgromadzono materiał dowodowy (zeznania świadków) przemawiający za tym, że w rzeczywistości wykonywał on realne prace na rzecz spółek, a ich zakres przynajmniej częściowo mógł być zgodny z tytułami wystawionych przez P. F. faktur (s. 114), - występują ewidentne rozbieżności między ustaleniami dokonanymi przez organy podatkowe a częścią materiału zgromadzonego w sprawie, jednakże w postępowaniu podatkowym to na podatniku ciążył obowiązek wykazania, że przysługiwało mu prawo do odliczenia podatku wynikającego z konkretnych faktur, natomiast w toku kontroli podatkowych zainteresowani nie byli w stanie dostatecznie wykazać, że usługi opisane w wystawionych fakturach zostały faktycznie wykonane; inaczej wygląda sytuacja w prawie karnym/karnoskarbowym, gdzie to na organie procesowym ciąży obowiązek wykazania, że doszło do popełnienia przestępstwa, tj. że konkretna osoba wypełniła jego znamiona, a czyn był zawiniony (s. 115); - zebrane dowody uprawniają twierdzenie, że P. F. faktycznie pracował na rzecz spółki, a na pytanie, czy wystawione przez P. F. na rzecz spółki G. i spółek powiązanych były nierzetelne, nie można odpowiedzieć w sposób kategorycznie twierdzący na gruncie materiałów niniejszego śledztwa – terminy "koncepcji architektonicznej" czy "studium" mają charakter niedookreślony, brak jest więc możliwości dokonania jednoznacznej oceny, czy praca wykonana przez P. F. dla spółki była odmienna od tej wskazanej na fakturach, w stopniu pozwalającym na uznanie faktury za nierzetelną w rozumieniu przepisów karnoskarbowych; takie rozbieżności w postępowaniu karnym, w przeciwieństwie do postępowania podatkowego, muszą być ocenione na korzyść podejrzanego (s. 118-119). Podsumowując powyższe należy stwierdzić, że powodem umorzenia śledztwa w badanym zakresie było nie tyle uznanie przez Prokuratora, że sporne faktury odzwierciedlały rzeczywiste zdarzenia gospodarcze, co niemożność dowiedzenia, że tak nie było. Warto równocześnie zaznaczyć, że argumentacja postanowienia wskazuje na to, że wątpliwości co do rzeczywistego wykonania przez P. F. zafakturowanych na rzecz spółki (w kształcie wynikającym ze spornych faktur) usług nie zostały usunięte, jednak z uwagi na konstrukcję przepisów karnych/karnoskarbowych nie mogły być one uwzględnione na niekorzyść podejrzanego. Oznacza to, że bezpodstawnie skarżąca interpretuje wskazane postanowienie jako potwierdzające jej stanowisko o udowodnieniu wykonania przez P. F. udokumentowanych spornymi fakturami usług, jej wnioski w tym zakresie nie znajdują bowiem potwierdzenia w ocenianym dokumencie. Trafnie natomiast i logicznie prawidłowo, tj. w sposób znajdujący pełne odzwierciedlenie w treści postanowienia z dnia 28 lutego 2012 r. sąd pierwszej instancji uznał, że z dowodu tego nie wynika, iż P. F. na pewno wykonał dla skarżącej usługi wskazane w spornych fakturach. Ocena taka nie narusza art. 106 § 5 p.p.s.a. w zw. z art. 233 § 1 k.p.c. 9. Podsumowując powyższe należy uznać, że podniesiony przez skarżącą zarzut kasacyjny okazał się nieusprawiedliwiony, a w konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. 10. Wniosek organu odwoławczego o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego nie mógł być rozstrzygnięty, gdyż przedmiotowe orzeczenie nie mieści się w katalogu orzeczeń określonym w art. 209 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204, natomiast art. 204 pkt 1 p.p.s.a., przewidujący przypadek zwrotu niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego poniesionych przez organ w razie oddalenia skargi kasacyjnej, dotyczy wyłącznie sytuacji, gdy zaskarżono skargą kasacyjną wyrok sądu pierwszej instancji oddalający skargę. Zaskarżonym w sprawie wyrokiem skarga spółki została uwzględniona, tak więc nie zostały spełnione wymogi z art. 204 pkt 1 p.p.s.a.