II OSK 2510/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Czapska - Górnikiewicz Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędzia NSA Zdzisław Kostka (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Paweł Konicki po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 2015 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej S. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 3 czerwca 2014 r. sygn. akt II SA/Łd 307/14 w sprawie ze skargi S. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zamiaru wykonania robót budowlanych uchyla zaskarżony wyrok oraz decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] i poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z 3 czerwca 2014 r., sygnatura akt II SA/Łd 307/14, oddalił skargę S. M. na decyzję Wojewody [...] z [...] stycznia 2014 r., którą utrzymano w mocy decyzję Starosty S. z [...] listopada 2013 r. o wniesieniu sprzeciwu wobec zgłoszenia przez skarżącego robót budowlanych polegających na wykonaniu obudowy studni o głębokości do 30 m i wydajności do 5 m3 na dobę na działce nr [...] położonej w S. przy ul. [...]. Wyrok ten został wydany w następujących istotnych okolicznościach sprawy. Starosta S. decyzją z [...] listopada 2013 r., powołując się na art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego, zgłosił sprzeciw wobec zgłoszenia przez skarżącego robót budowlanych polegających na wykonaniu obudowy studni o głębokości do 30 m i wydajności do 5 m3 na dobę na działce nr [...] położonej w S. przy ul. [...]. Organ administracji uznał, że projektowana inwestycja narusza ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (uchwała nr [...] z [...] czerwca 2008 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru położonego w rejonie ulic [...], [...], [...] i [...] w S.). W szczególności organ administracji przyjął, że z § 20 ust. 1 pkt 5 tego planu miejscowego wynika, że na jego obszarze obowiązuje zakaz budowy indywidulanych ujęć wody. W odwołaniu od tej decyzji skarżący zarzucił naruszenia art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego w zw. ze stosowanymi przepisami planu miejscowego poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i błędną wykładnię. Twierdził, że z uwagi na znaczenie ustaleń planu miejscowego dla wykonywania prawa własności nieruchomości (art. 6 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) nie jest dopuszczalna rozszerzająca wykładnia przepisów wprowadzających ograniczenia w wykonywaniu prawa własności nieruchomości. Dalej podniósł, że do nieruchomości, której jest właścicielem, nie został doprowadzony wodociąg, co wraz z zakazem budowy studni uniemożliwia korzystanie z tej nieruchomości zgodnie z jej przeznaczeniem. Wskazał, że ograniczenie wykonywania prawa własności nieruchomości poprzez zakaz budowy studni musi być zgodne z wyrażoną w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP zasadą proporcjonalności. Zdaniem skarżącego trudno znaleźć uzasadnienie dla ograniczenia wykonywania prawa własności, polegającego na zakazie budowy studni o parametrach, takich jak te, które miała mieć studnia przez niego projektowana. Zwrócił uwagę, że budowa studni o takich parametrach nie jest reglamentowana w ustawie Prawo wodne. Zdaniem skarżącego wskazuje to, że budowa takich studni nie stwarza zagrożenia dla dóbr, których ochrona mogła by uzasadniać wprowadzenie ograniczenia wykonywania prawa własności nieruchomości. Stwierdził w związku z tym, że skoro ustawodawca nie zdecydował się ograniczać prawa własności nieruchomości w przypadku budowy tak małych ujęć wód, to także uchwałodawca nie powinien wprowadzać takich ograniczeń. Zdaniem skarżącego taką wykładnię potwierdzają inne przepisy obowiązującego planu miejscowego, mianowicie § 36 ust. 2 oraz 37 ust. 2, z których wynika możliwość wyposażenia nieruchomości w inne urządzenia infrastruktury, jeżeli ogranicza się to do obsługi wyłącznie poszczególnych terenów. W końcu skarżący powołał się na dołączone do odwołania pisma Prezydenta Miasta S. z 16 października 2013 r., w którym stwierdza się, że dopuszcza się czasowo, to jest do czasu powstanie możliwości podłączenia nieruchomości do miejskiej sieci wodociągowej, studni głębinowej o głębokości do 30 m i o wydajności do 5 m3 na dobę oraz [...] Przedsiębiorstwa [...] Spółka z o.o. w S. z 13 sierpnia 2013 r., w którym potwierdza się, że w rejonie działki nr [...] przy ul. [...] w S. brak jest sieci wodociągowej, która umożliwiałaby dostawę wody do tej nieruchomości. Rozpoznając odwołanie skarżącego Wojewoda [...] decyzją z [...] stycznia 2014 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy podzielił ustalenia i wnioski organu pierwszej instancji. Nadto odnosząc się do twierdzeń zawartych w odwołaniu i dotyczących § 36 ust. 2 obowiązującego planu miejscowego stwierdził, że przepis ten nie jest przepisem szczególnym wobec § 20 ust. 2 pkt 5 planu oraz że warunkiem jego stosowania jest zachowanie pozostałych ustaleń planu, a więc zakazu budowy indywidulanych ujęć wody. W skardze skarżący zarzucił naruszenie art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego w zw. z § 36 ust. 2 i § 37 ust. 2 obowiązującego planu miejscowego poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i błędną wykładnię oraz art. 7, art. 15, art. 77, art.80, art. 107 § 3, art. 136 i art. 138 § 2 k.p.a. polegające na tym, że pominięto zbadanie "istotnych przesłanek warunkujących wykorzystanie nieruchomości zgodnie z ich przeznaczeniem" oraz na tym, że nie rozpatrzono "wymogów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (...) w sposób umożliwiający korzystanie z gruntu". Uzasadniając skargę powtórzono natomiast argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. Sąd pierwszej instancji oddalając skargę podzielił stanowisko organów administracji, że § 20 ust. 2 pkt 5 obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stanowi przeszkodę dla wybudowania na nieruchomości skarżącego studni. Wobec tego Sąd pierwszej instancji uznał za zgodne z prawem wniesienie przez organ administracji sprzeciwu wobec zgłoszenia przez skarżącego robót budowlanych polegających na wykonaniu studni. Odnosząc się do zarzutów skargi związanych z § 36 ust. 2 i § 37 ust. 2 obowiązującego planu miejscowego Sąd pierwszej instancji po przeanalizowaniu tych przepisów stwierdził, że żaden z nich nie ma w sprawie zastosowania. Sąd pierwszej instancji uznał też, że nie zostały naruszone wskazane w skardze przepisy postępowania. Zdaniem tego Sądu organy administracji wyjaśniły wszystkie istotne w sprawie okoliczności. Nie były przy tym zobowiązane badać możliwości wykorzystania nieruchomości w kontekście ustaleń obowiązującego planu miejscowego. W ocenie Sądu pierwszej instancji organ administracji architektoniczno-budowlanej wkroczyłby w kompetencje organu planistycznego, gdyby dokonywał wykładni ustaleń planu miejscowego pod kątem możliwości wykorzystania nieruchomości zgodnie z jej przeznaczeniem określonym w tym planie. Zdaniem Sądu pierwszej instancji bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy jest wielkość projektowanej przez skarżącego studni, gdyż w § 20 ust. 2 pkt 5 obowiązującego planu miejscowego wprowadzono generalny zakaz budowy indywidulanych ujęć wody, bez rozróżnienia ze względu na jego wielkość, sposób budowy, czy czas użytkowania ujęcia wody. W końcu Sąd pierwszej instancji stwierdził też, że jeżeli skarżący kwestionuje ustalony w planie miejscowym zakaz budowy studni na terenach, które nie są objęte infrastrukturą wodociągową, to powinien "swoje działania skierować w celu zakwestionowania zapisów prawa miejscowego", co wykracza poza zakres rozpoznawanej sprawy. W skardze kasacyjnej, zaskarżając wyrok Sądu pierwszej instancji w całości, skarżący zarzucił naruszenie: - art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego w zw. z § 36 ust. 2 i § 37 ust. 2 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru położonego w rejonie ulic [...],[...],[...] i [...] w S. uchwalonego uchwałą Rady Miejskiej w S. nr [...] z [...] czerwca 2008 r. oraz w zw. z art. 36 ust. 3 i art. 124 pkt 5 i 8 Prawa wodnego poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że obudowa studni jest indywidulanym ujęciem wody, - art. 134 ust. 1 w zw. z art. 145 § 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., polegające na oddaleniu skargi, mimo że organy administracji nie zebrały wszechstronnie materiału dowodowego - co spowodowało niewyjaśnienie istoty sprawy - w szczególności nie wyjaśniły i pominęły zbadanie "istotnych przesłanek warunkujących wykorzystywanie nieruchomości zgodnie z ich przeznaczeniem" oraz nie rozpatrzyły "wymogów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego uchwałą Rady Miejskiej w S. z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] w sposób umożliwiający korzystanie z gruntu". Uzasadniając skargę kasacyjną podkreślono, że z uwagi na podstawę zaskarżonej decyzji podstawowe znaczenie w rozpoznawanej sprawie mają ustalenia obowiązującego planu miejscowego oraz że konieczne jest wobec tego rozstrzygnięcie, czy wykonanie obudowy studni o parametrach podanych przez skarżącego w zgłoszeniu robót budowlanych narusza ustalenia tego planu. Dalej wskazano, że nie przekonuje wykładnia ustaleń obowiązującego planu miejscowego przyjęta przez Sąd pierwszej instancji, gdyż nie uwzględnia ona podstawowego założenia przy wykładni przepisów wprowadzających ograniczenie wykonywania prawa własności nieruchomości, mianowicie, że nie jest dopuszczalna wykładnia rozszerzająca zakres takich ograniczeń. Wykładnia ta ponadto nie uwzględnia – zdaniem skarżącego – okoliczności faktycznych, które powodują, że przyjęcie w drodze wykładni zakazu wykonania obudowy studni pozbawi właściciela nieruchomości możliwości korzystania z nieruchomości w sposób przewidziany w planie miejscowym, mianowicie tego, że nie istnieje wodociąg doprowadzony bezpośrednio do nieruchomości skarżącego. Skarżący podniósł w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, że ograniczenie wykonywania prawa własności nieruchomości poprzez zakaz budowy studni musi być zgodne z wyrażoną w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP zasadą proporcjonalności, czyli musi być konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Zdaniem skarżącego trudno znaleźć uzasadnienie dla ograniczenia wykonywania prawa własności nieruchomości, polegającego na zakazie budowy studni o parametrach, takich jak te, które miała mieć studnia przez niego projektowana. Zwrócił uwagę, że budowa studni o takich parametrach nie jest reglamentowana w ustawie Prawo wodne, gdyż zgodnie z jej przepisami pobór wód podziemnych w ilości nie przekraczającej 5 m3 na dobę stanowi zwykłe korzystanie z wody i wykonanie urządzenia wodnego do poboru wód podziemnych na potrzeby zwykłego korzystania z wód z ujęć o głębokości do 30 m nie wymaga pozwolenia wodnoprawnego. Zdaniem skarżącego nieobjęcie reglamentacją administracyjną ujęć wód podziemnych o wskazanych parametrach wskazuje na to, że budowa takich studni nie stwarza zagrożenia dla dóbr, których ochrona mogła by uzasadniać wprowadzenie ograniczenia wykonywania prawa własności nieruchomości. Stwierdził w związku z tym, że skoro ustawodawca nie zdecydował się ograniczać prawa własności nieruchomości w przypadku budowy tak małych ujęć wód, to także uchwałodawca nie powinien wprowadzać takich ograniczeń. Ponadto w uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że wykładnię tę potwierdzają kolejne przepisy obowiązującego planu miejscowego, mianowicie § 36 ust. 2, który stanowi, że dopuszczalne jest wyposażenie terenów w sieci infrastruktury technicznej innych mediów oraz inne urządzenia infrastruktury technicznej ograniczone do obsługi wyłącznie poszczególnych terenów. Zdaniem skarżącego jest to przepis szczególny w stosunku do § 20 ust. 2 pkt 5 obowiązującego planu miejscowego, gdyż znajduje się w rozdziale dotyczącym modernizacji, rozbudowy i budowy sieci komunikacyjnej i infrastruktury technicznej, a nie – jak § 20 ust. 2 pkt 5 – w rozdziale dotyczącym zasad ochrony środowiska. W ocenie skarżącego stanowisko takie znajduje potwierdzenie w § 37 ust. 2 obowiązującego planu miejscowego, według którego w uzasadnionych przypadkach, gdy nie jest możliwe zrealizowanie sieci infrastruktury technicznej według zasad, o których mowa w § 37 ust. 1 tego planu, dopuszcza się budowę sieci na wszystkich terenach objętych planem. Zdaniem skarżącego wskazane okoliczności uzasadniają także zarzut naruszenia przepisów postępowania, przy czym powołał się na orzeczenia NSA, w których stwierdzono, że organ administracji uchybia przepisom art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., jeżeli nie podejmuje z urzędu czynności zmierzających do wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Skarżący powołał się też na pisma, które dołączył do odwołania od decyzji organu pierwszej instancji, mianowicie pismo Prezydenta Miasta S. z 16 października 2013 r. oraz [...] Przedsiębiorstwa [...] Spółka z o.o. w S. z 13 sierpnia 2013 r. Rozpoznając skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy. Zastrzec jednakże należy, że NSA, kierując się wykładnią przyjętą w uchwale NSA z dnia 26 października 2009 r., sygnatura akt I OPS 10/09, dotyczącej podstaw kasacyjnych, czyli art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jednolity tekst ustawy - Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), uznał, że poza podstawami kasacyjnymi przytoczonymi w petitum skargi kasacyjnej, została sformułowana podstawa kasacyjna także w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika bowiem, że skarżący zarzuca również błędną wykładnię § 20 ust. 2 pkt 5 uchwały nr [...] Rady Miejskiej w S. z [...] czerwca 2008 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru położonego w rejonie ulic: [...],[...],[...] i [...] w S. (Dziennik Urzędowy Województwa [...] nr [...], poz. [...]), polegającą na przyjęciu, że przepis ten dotyczy także studni służących do poboru wód podziemnych na potrzeby zwykłego korzystania z wód z ujęć o głębokości do 30 m i w ilości nieprzekraczającej 5 m3 na dobę. Tylko ta podstawa kasacyjna, w ocenie NSA, jest zasadna. W ocenie NSA tak sformułowany zarzut jest zasadny, gdyż trafnie w uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazuje się, że ustalenia planu miejscowego powinny być wykładane z uwzględnieniem zasady proporcjonalności, wyrażonej w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, oraz że nie znajduje uzasadnienia w konieczności ochrony praw i wolności wskazanych w tym przepisie, ograniczenie wykonywania prawa własności nieruchomości polegające na ustanowieniu zakazu budowy studni o parametrach, które w świetle ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz.U. z 2015 r., poz. 469 ze zm.) nie wymagają uzyskania pozwolenia wodnoprawnego. Trafne jest spostrzeżenie skarżącego zawarte w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, że nieobjęcie reglamentacją administracyjną ujęć wód podziemnych o określonych parametrach w Prawie wodnym świadczy, że w ocenie ustawodawcy ujęcia takie nie stwarzają zagrożenia dla dóbr, których ochrona mogłaby uzasadniać wprowadzenie ograniczenia wykonywania prawa własności nieruchomości. Zauważyć należy, że § 20 ust. 2 pkt 5 obowiązującego planu miejscowego, w którym zawarto zakaz budowy indywidulanych ujęć wody, znajduje się w Rozdziale IV zatytułowanym Zasady ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego. Systematyka samego § 20 wskazuje, że zakaz budowy indywidulanych ujęć wody został wprowadzony ze względu na ochronę środowiska przyrodniczego. W ustępie drugim tego przepisu, zawierającym wprowadzenie do wyliczenia szeregu obowiązków i zakazów w tym zakazu budowy indywidulanych ujęć wody, stanowi się bowiem, że "ustala się (..) zasady ochrony środowiska przyrodniczego". Można zatem przyjąć, że zakaz budowy indywidulanych ujęć wody został do obowiązującego planu miejscowego wprowadzony z uwagi na konieczność ochrony środowiska, czyli wartości, której ochrona, w myśl art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, może uzasadniać konieczność ograniczenia konstytucyjnych wolności i praw. Ochrona środowiska jest też jednym z celów Prawa wodnego. Wynika to chociażby z art. 2 ust. 1 tej ustawy, w którym stanowi się, że zarządzanie zasobami wodnymi (będące w myśl art. 1 ust. 1 Prawa wodnego jednym z przedmiotów regulacji tej ustawy) służy zaspokajaniu potrzeb ludności, gospodarki, ochronie wód i środowiska związanego z tymi zasobami, w szczególności w zakresie zapewnienia odpowiedniej ilości i jakości wody dla ludności, ochrony zasobów wodnych przed zanieczyszczeniem oraz niewłaściwą lub nadmierną eksploatacją, utrzymywania lub poprawy stanu ekosystemów wodnych i od wody zależnych, ochrony przed powodzią oraz suszą, zapewnienia wody na potrzeby rolnictwa oraz przemysłu, zaspokojenia potrzeb związanych z turystyką, sportem oraz rekreacją oraz tworzenia warunków dla energetycznego, transportowego oraz rybackiego wykorzystania wód. Jednym z instrumentów zarządzania zasobami wodnymi jest pozwolenie wodnoprawne (art. 2 ust. 2 pkt 2 Prawa wodnego). Z art. 36 ust. 3 pkt 2 oraz art. 124 pkt 5 i 8 Prawa wodnego wynika, że pozwolenie wodnoprawne nie jest wymagane na wykonywanie urządzeń wodnych do poboru wód podziemnych na potrzeby zwykłego korzystania z wód z ujęć o głębokości do 30 m oraz pobór wód powierzchniowych lub podziemnych w ilości nieprzekraczającej 5 m3 na dobę. Ustawodawca uznał więc, że kontrola korzystania z zasobów wodnych w taki sposób i w takim rozmiarze nie jest konieczna z uwagi na cele Prawa wodnego. Tym samym uznał, że w takich przypadkach nie jest konieczne ograniczanie, poprzez obowiązek uzyskania pozwolenia wodnoprawnego, wolności i praw konstytucyjnych z uwagi na ochronę środowiska. W ocenie NSA nie jest więc konieczne ograniczanie wykonywania prawa własności nieruchomości poprzez ustanawianie w planie miejscowym zakazu budowy indywidulanych ujęć wody o parametrach, które zwalniają z obowiązku uzyskania pozwolenia wodnoprawnego. Wprowadzenie takiego zakazu jest, w świetle art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, nadmiernym ograniczeniem prawa własności nieruchomości. Dodatkowo zauważyć należy, że w razie wystąpienia nadzwyczajnych zdarzeń stwarzających zagrożenie dla zasobów wodnych właściwy organ administracji może wprowadzić czasowe ograniczenia w zakresie poboru wody, dotyczące także indywidulanych ujęć wody. Zgodnie bowiem z art. 88t ust. 1 Prawa wodnego w przypadku wprowadzenia stanu klęski żywiołowej, w celu ograniczenia skutków suszy, dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej może, w drodze aktu prawa miejscowego, wprowadzić czasowe ograniczenia w korzystaniu z wód, m.in. w zakresie poboru wody. Potwierdza to, że generalny zakaz budowy indywidulanych ujęć wody nie jest konieczny, gdyż w przypadku nadzwyczajnych zdarzeń i tak można ograniczyć możliwość korzystania z takich ujęć, po to aby chronić zasoby wodne. Mając powyższe na uwadze uznać należało, że prawidłowa, zgodna z Konstytucją RP, wykładnia § 20 ust. 2 pkt 5 obowiązującego planu miejscowego powinna prowadzić do wniosku, że przepis ten nie obejmuje studni służących do poboru wód podziemnych na potrzeby zwykłego korzystania z wód z ujęć o głębokości do 30 m i w ilości nieprzekraczającej 5 m3 na dobę. Przy takiej zaś wykładni brak było podstaw do zastosowania art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.). Ze zgłoszenia robót budowlanych dokonanego przez skarżącego wynikało bowiem, że zamierza on wybudować studnią nie głębszą niż 30 m oraz służącą do poboru wody w ilości nieprzekraczającej 5 m3 na dobę. Jednocześnie ze zgłoszenia tego oraz przedstawionej później przez skarżącego argumentacji nie wynikało też, aby skarżący zamierzał korzystać z wody na potrzeby działalności gospodarczej. Zastrzeżenie to jest konieczne, gdyż zgodnie z art. 36 ust. 3 pkt 3 Prawa wodnego nie stanowi zwykłego korzystania z wód korzystanie na potrzeby działalności gospodarczej. Wówczas wykonanie urządzenia wodnego do poboru wód podziemnych z ujęcia o głębokości do 30 m nie korzysta ze zwolnienia z obowiązku uzyskania pozwolenia wodnoprawnego, co powoduje, że przyjęta w rozpoznawanej sprawie wykładnia prawa nie miałaby w takim przypadku zastosowania. NSA zauważa więc, że skarżący w oparciu o dokonane w rozpoznawanej sprawie zgłoszenie nie może wykonać urządzenia wodnego do poboru wód podziemnych na potrzeby działalności gospodarczej. Jak już zaznaczono w ocenie NSA tylko zarzut błędnej wykładni § 20 ust. 2 pkt 5 obowiązującego planu miejscowego jest zasadny. Pozostałe podstawy kasacyjne nie są trafne. Zarzut naruszenia art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego w zw. z § 36 ust. 2 i § 37 ust. 2 obowiązującego planu miejscowego oraz w zw. z art. 36 ust. 3 i art. 124 pkt 5 i 8 Prawa wodnego poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że obudowa studni jest indywidulanym ujęciem wody, nie jest zrozumiały. Nie jest przede wszystkim zrozumiałe łączenie powołanych przepisów z kwestią dotyczącą tego, czy obudowa studni jest indywidulanym ujęciem wody. Ponadto w ocenie NSA obudowy ujęć wód podziemnych, o których mowa w art. 29 ust. 2 pkt 10 Prawa budowlanego, a więc przepisie będącym podstawą dokonania zgłoszenia robót budowlanych w rozpoznawanej sprawie, to także studnie, czyli inaczej mówiąc indywidulane ujęcia wód podziemnych. W końcu podzielić należy stanowisko Sądu pierwszej instancji, że § 36 ust. 2 i § 37 ust. 2 obowiązującego planu nie miały w rozpoznawanej sprawie zastosowania. Pierwszy z powołanych przepisów dlatego, że jego stosowanie uzależniono od zachowania pozostałych ustaleń planu, a więc także jego § 20 ust. 2 pkt 5. Drugi z powołanych przepisów dlatego, że dotyczy on wykonania sieci urządzeń infrastruktury, a więc nie dotyczy budowy jednego urządzenia infrastruktury, jakim jest studnia. Z kolei zarzut naruszenia art. 134 ust. 1 w zw. z art. 145 § 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., polegającego na oddaleniu skargi, mimo że organy administracji nie zebrały wszechstronnie materiału dowodowego, jest niezasadny, gdyż wszystkie istotne okoliczności sprawy zostały wyjaśnione. Zauważyć należy, że skarżący przytaczając taką podstawę kasacyjną sam nie wskazuje jakie jeszcze istotne okoliczności sprawy powinny być wyjaśnione. Mając powyższe na uwadze oraz to, że zasadne okazały się jedynie zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego NSA na podstawie art. 188 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i rozpoznając skargę, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. i art. 135 p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, jako wydane z naruszeniem prawa materialnego, mającym wpływ na wynik sprawy.