II SA/Wa 1627/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski (spr.) Sędziowie WSA Danuta Kania Andrzej Góraj Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 maja 2014 r. sprawy ze skargi E. S. na decyzję Rektora Uniwersytetu [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia studiów – oddala skargę – Rektor Uniwersytetu [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 207 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 572 z późn. zm.) i art. 138 § 2 k.p.a., po ponownym rozpoznaniu odwołania E. S. z dnia [...] września 2010 r. od decyzji Prodziekana Wydziału [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. w sprawie wznowienia studiów od semestru zimowego 2010/2011 w ramach powtarzania V roku studiów, uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 listopada 2012 r. (sygn. akt II SA/Wa 1664/12) została uchylona decyzja Rektora [...] z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia studiów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że zaskarżona decyzja uchylająca decyzję organu pierwszej instancji i przekazująca sprawę do ponownego rozpatrzenia, została wydana na niekorzyść skarżącej, ponieważ zgoda na wznowienie studiów przestała istnieć. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podkreślił, że organ drugiej instancji nie wykazał przesłanek z art. 139 k.p.a. Po ponownym rozpatrzeniu odwołania, kierując się uzasadnieniem wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Rektor [...] stwierdził, że właściwe rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części, co uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji z dnia [...] sierpnia 2010 r. w sprawie wznowienia studiów od semestru zimowego 2010/2011 w ramach powtarzania V roku studiów i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W szczególności, w toku ponownego rozpatrzenia sprawy należy uzupełnić podstawę prawną wskazując Uchwałę Rady Wydziału [...] określającą zasady wznawiania studiów. Natomiast uzasadnienie winno zawierać opis stanu faktycznego w części dotyczącej różnic programowych oraz opłat za usługi edukacyjne. Obowiązek wypełnienia różnic programowych wynika z faktu, że odwołująca się została prawomocnie skreślona z listy studentów decyzją z dnia [...] lipca 2009 r i wobec tego przy wznowieniu należy stosować przepisy Regulaminu Studiów obowiązującego od 1 października 2007 r. Rektor [...] wskazał, iż zgodnie z § 8 ust. 13 Regulaminu Studiów na Uniwersytecie [...], organem właściwym do ustalenia różnic programowych jest Dziekan Wydziału. Rektor nie jest uprawniony do zmiany decyzji w części dotyczącej różnic programowych, stąd też organ drugiej instancji może jedynie uchylić zaskarżoną decyzję i przekazać do ponownego rozpatrzenia, jeśli stwierdzi, że różnice programowe zostały niewłaściwie ustalone. W zaskarżonej decyzji organ pierwszej instancji zaliczył następujące przedmioty do różnic programowych: [...],[...],[...],[...] i [...] (5 przedmiotów). Natomiast w decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] października 2010 r., wydanej po ponownym rozpatrzeniu sprawy, wskazano tylko 3 przedmioty stanowiące różnice programowe, tj. [...],[...] i [...]. W odwołaniu z dnia [...] września 2010 r. strona przyznaje, że nie zaliczyła następujących przedmiotów: [...],[...] i [...] i takie też przedmioty zostały wskazane jako różnice programowe w decyzji z dnia [...] października 2010 r. Jednocześnie wskazała, że wiedzę z [...] i [...] "przyswoiła w trakcie studiów na Wydziale [...]", co nie jest oczywiście tożsame z zaliczeniem ww. przedmiotów. Z powyższego wynika, że uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia było rozstrzygnięciem korzystnym, ponieważ zmniejszyła się ilość przedmiotów stanowiących różnice programowe. Tak więc, sytuacja strony nie tylko nie uległa pogorszeniu, ale ewidentnie polepszyła się. Rektor wskazał, iż zauważając nieprawidłowości w decyzji pierwszoinstancyjnej, nie będąc jednak uprawnionym do określenia różnic programowych, jest zobowiązany do uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Ustalenie różnic programowych niezgodnie z programem studiów stanowi rażące naruszenie art. 164a ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym i § 17 Regulaminu studiów, stąd też wydanie decyzji w trybie art. 138 § 2 k.p.a. jest zasadne i uwzględnia przesłanki z art. 139 k.p.a. Jednocześnie zauważył, że decyzja o wznowieniu studiów i ustalająca różnice programowe sposób dla strony korzystny, została wydana [...] października 2010 r., a więc niezwłocznie, umożliwiając podjęcie studiów w pierwszym semestrze roku akademickiego 2010/2011, o co wnosiła odwołująca się w podaniu z dnia [...] kwietnia 2010 r. Zważywszy, że zachodzi konieczność zmiany decyzji w części dotyczącej różnic programowych, do czego Rektor nie jest uprawniony postanowiono jak w sentencji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie E. S. wniosła o uchylenie powyższej decyzji Rektora Uniwersytetu [...], zaznaczając, iż "została ona wydana w wyniku naruszenia i nadużycia prawa i jest oparta na motywach niezgodnych ze stanem faktycznym i prawnym". W ocenie skarżącej Rektor [...] nie uzasadnił wydanej decyzji w sposób przekonywujący i zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 7, 8, 9 i 11 k.p.a., co skutkuje wadliwością dającą podstawę do jej uchylenia. Skarżąca podniosła m.in., iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 20 listopada 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 1664/12 uchylił decyzję Rektora Uniwersytetu [...] z dnia [...] września 2010 r., którą to decyzją organ uchylił w całości decyzję o wznowieniu studiów z dnia [...] sierpnia 2010 r., uznając, że została ona wydana na niekorzyść skarżącej, gdyż uchylenie decyzji organu pierwszej instancji spowodowało, że wyrażona zgoda na wznowienie studiów przestała istnieć. Jednak pomimo takiego stanowiska Sądu przedstawionego w uzasadnieniu wydanego wyroku Rektor [...] ponownie uchylił decyzję Prodziekana Wydziału [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. w sprawie wznowienia studiów, chociaż skarżąca, jak podała, nie kwestionowała tej decyzji, chciała wznowić studia. Zdaniem skarżącej Rektor [...] popełnił błąd formalny polegający na przekazaniu do rozstrzygnięcia decyzją administracyjną – uzupełnienia różnic programowych, ustalanych przez Dziekana w toku studiów. Ponadto organ nie wskazał przepisów postępowania, które zostały naruszone przy wydaniu decyzji o wznowieniu studiów, co czyni bezpodstawnym zastosowanie art. 138 § 2 k.p.a. oraz wydając zaskarżoną decyzję nie spełnił warunków określonych w art. 139 k.p.a., pozwalających na wydanie decyzji na niekorzyść strony. W odpowiedzi na skargę Rektor Uniwersytetu [...] wniósł o jej oddalenie jako niezasadnej. Wskazał, iż zaskarżona decyzja stanowi wykonanie wyroku WSA w Warszawie z dnia 20 listopada 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 1664/12, zawiera prawidłowe rozstrzygnięcie i uzasadnienie. Pismem z dnia 8 maja 2014 r. skarżąca, po zapoznaniu się z treścią odpowiedzi na skargę, podtrzymała wniesioną skargę i zawarła w niej wniosek o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 572, ze zm.) zwaną dalej: ustawą o szkolnictwie, uczelnia jest autonomiczna we wszelkich obszarach swojego działania na zasadach określonych w ustawie. Uczelnia nie jest zatem organem administracji publicznej, o którym mowa w art. 1 pkt 1 k.p.a., a jedynie jednostką organizacyjną nie będącą organem państwowym ani samorządowym, która została powołana do wykonywania zadań publicznych i jest uprawniona do nawiązywania stosunków administracyjnoprawnych (por. wyrok NSA z dnia 12 czerwca 2001 r., sygn. akt I SA 2521/00, niepublikowany). Taka pozycja uczelni powoduje, iż ustawodawca w art. 207 ust. 1 ustawy o szkolnictwie wprowadził zapis o odpowiednim stosowaniu przepisów ustawy Kodeks postępowania administracyjnego między innymi do decyzji podejmowanych przez organy uczelni w indywidualnych sprawach, a także w sprawach nadzoru nad działalnością uczelnianych organizacji studenckich oraz samorządu studenckiego, jak również przepisy o zaskarżaniu decyzji do sądu administracyjnego. Jak wynika z utrwalonego orzecznictwa sądów administracyjnych (wyrok NSA z dnia 25 czerwca 2002 r., sygn. I SA 106/02, niepubl., wyrok NSA z dnia 12 czerwca 2001 r., sygn. I SA 2521/00, niepubl.) odpowiednie stosowanie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego ma zapewnić tylko minimum procedury, niezbędnej dla załatwienia sprawy i zachowania uprawnień strony, przy uwzględnieniu specyfiki szkoły wyższej. Zatem zasada odpowiedniego stosowania przepisów procedury administracyjnej dotyczy także regulacji zawartej w art. 139 k.p.a. Uchylając decyzję Rektora [...] w sprawie II SA/Wa 1664/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przyjął, że zaskarżona decyzja została wydana na niekorzyść skarżącej, gdyż uchylenie decyzji organu pierwszej instancji spowodowało, że wyrażona przez ten organ zgoda na wznowienie studiów, przestała istnieć. Należy zauważyć, iż orzekając w powołanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie kontrolował decyzję Rektora [...] z dnia [...] września 2011 r. uchylającą decyzję Prodziekana Wydziału [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. w sprawie wznowienia studiów od semestru zimowego 2010/2011 w ramach powtarzania V roku studiów. Przedmiotem postępowania w sprawie niniejszej jest decyzja Rektora [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r., który ponownie rozpoznał odwołanie skarżącej od decyzji z dnia [...] sierpnia 2010 r., w zmienionych okolicznościach sprawy. Rozpoznając odwołanie organ zauważył, iż w zaskarżonej decyzji zaliczono do różnic programowych 5 przedmiotów, które skarżąca obowiązana była zrealizować. W odwołaniu natomiast skarżąca podała, iż nie zaliczyła 3 przedmiotów ([...],[...] i [...]) i takie też przedmioty zostały wskazane jako różnice programowe w decyzji z dnia [...] października 2010 r. Zgodzić się zatem należy z organem, że uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia jest rozstrzygnięciem na korzyść strony odwołującej się, ponieważ zmniejszyła się ilość przedmiotów stanowiących różnice programowe. Podejmując zaskarżoną decyzję organ odwoławczy nie naruszył więc przepisu art. 139 k.p.a. Uchylając decyzję organu pierwszej instancji i przekazując sprawę do ponownego rozstrzygnięcia wskazał okoliczności, które należy uwzględnić przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, w szczególności należy wziąć pod uwagę Uchwałę Rady Wydziału [...] określającą zasady wznowienia studiów oraz dokonać ustalenia stanu faktycznego w części dotyczącej różnic programowych oraz opłat za usługi edukacyjne. W ocenie Sądu wskazane okoliczności mają znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy zwłaszcza jeśli się zważy, że decyzja organu pierwszej instancji nie zawiera uzasadnienia w przedmiocie nałożonych na skarżącą w decyzji o wznowieniu studiów obowiązków uzupełnienia brakującej (11) liczby pkt. ECTS oraz realizacji różnic programowych. W tych warunkach, uznając skargę za nieuzasadnioną, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w wyroku.