II SA/Bd 129/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wojciech Jarzembski po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. Ż. na orzeczenie Komendanta [...] Policji w [...] z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie uznania winnym popełnienia zarzucanego czynu i odstąpienia od ukarania postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia 15 stycznia 2014 r. W. Ż. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na orzeczenie Komendanta [...] Policji w [...] z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...]. Orzeczeniem powyższym organ uchylił orzeczenie Komendanta [...] Policji w [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie uznania winnym popełnienia zarzucanego czynu i odstąpienia od ukarania oraz przekazał sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. W odpowiedzi na skargę Komendant [...] Policji w [...] wniósł o jej odrzucenie. Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Skarga w postępowaniu sądowoadministracyjnym być wniesiona tylko od aktów administracyjnych wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270) zwanej dalej jako "P.p.s.a.". Stosownie do ww. przepisu kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Stosownie do § 3 powołanego przepisu, sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę. Zaskarżone w niniejszej sprawie orzeczenie Komendanta [...] Policji w [...] z dnia [...] lutego 2013 r. wydane zostało na podstawie przepisów ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r., Nr 287, poz. 1687). W art. 138 przewidziano, że od orzeczenia oraz postanowienia kończącego postępowanie dyscyplinarne policjantowi przysługuje prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Uprawnienie do zaskarżenia takiego rodzaju orzeczeń może mieć miejsce jedynie w sytuacji, gdy rozstrzygnięcie to kończy postępowanie dyscyplinarne. Sąd w niniejszej sprawie w pełni podziela zaprezentowany przez organ w odpowiedzi na skargę pogląd, że zaskarżone orzeczenie Komendanta [...] Policji w [...] uchylające orzeczenie Komendanta [...] Policji w [...] i przekazujące sprawę temu organowi do ponownego rozpoznania nie kończy postępowania dyscyplinarnego, gdyż nie załatwia ostatecznie sprawy. Podkreślenia bowiem wymaga, że postępowanie dyscyplinarne wobec funkcjonariuszy policji nie jest postępowaniem administracyjnym, zatem nie można na grunt tego postępowania przenieść wprost ogólnych zasad dopuszczalności kontroli sądowoadministracyjnej, a w konsekwencji brak jest podstawy prawnej umożliwiającej złożenie skargi na to orzeczenie (postanowienie NSA z dnia 7 sierpnia 2013 r. sygn. akt I OZ 666/13). Skoro więc orzeczenie Komendanta [...] Policji w [...] z dnia [...] lutego 2013 r. nie kończyło postępowania dyscyplinarnego, to tym samym nie przysługiwała skarżącemu możliwość wystąpienia ze skargą do sądu administracyjnego. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a odrzucił skargę jako niedopuszczalną.