II SA/Gd 125/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędziowie: Sędzia WSA Wanda Antończyk Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok (spr.) Protokolant: Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Szczepkowska po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2013 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością Spółki komandytowej w W. na decyzję Wojewody z dnia 31 stycznia 2013 r., nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie robót budowlanych oddala skargę. Sp. z o.o. Sp.k. w W., reprezentowana przez pełnomocnika S. P. zgłosiła w dniu 28 listopada 2012 r. Prezydentowi Miasta montaż tablicy reklamowej o wymiarach 12 m x 16,7 m wraz z oświetleniem i przyłączeniem do istniejącej instalacji elektrycznej. Do powyższego wniosku dołączony został projekt budowlany dotyczący inwestycji, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz pełnomocnictwo dla S. P. Decyzją z 5 grudnia 2012 r. Prezydent wniósł sprzeciw wobec zgłoszenia zamiaru wykonania wnioskowanych robót budowlanych, wskazując jako podstawę przepis art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, obligujący organ do wniesienia sprzeciwu w przypadku niezgodności zamierzenia z obowiązującym planem miejscowym. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła Sp. z o.o. Sp.k., zarzucając: 1. naruszenie przepisu art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane poprzez niezasadne przyjęcie, inwestycja objęta zgłoszeniem jest niezgodna z obowiązującym planem miejscowym. 2. błędną wykładnię postanowień uchwały Rady Miasta Gdańska z 27 kwietnia 2006 r. w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ulic Grunwaldzkiej, Opackiej, Czyżewskiego w Gdańsku w Oliwie poprzez wadliwe uznanie, że inwestycja obejmująca instalacje tablicy reklamowej narusza postanowienia tej uchwały. 3. naruszenie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, w szczególności art. 10, art. 391 § 1, art. 46 § 3, art. 77 i art. 107 poprzez błędne doręczenie decyzji za pośrednictwem poczty mimo zgłoszenia przez inwestora wniosku o doręczanie pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej, a tym samym nieskuteczne doręczenia. Zarzucono także błędne ustalenie stanu faktycznego i prawnego sprawy, naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do państwa, pozbawienie strony czynnego udziału w postępowaniu i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie normy prawa materialnego. Po rozpoznaniu powyższego odwołania Wojewoda decyzją z 31 stycznia 2013 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu stwierdził, że zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.), zwanej dalej "Prawem budowlanym", roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę z zastrzeżeniem art. 29-31. Przywołane artykuły dotyczą tych budów i robót budowlanych, które nie wymagają pozwolenia na budowę, przy czym w art. 29 zamieszczony jest katalog tych obiektów i robót. Zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 2 i ust. 5 Prawa budowlanego inwestycje, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1-3 i pkt 5-21 oraz ust. 2 pkt 1-13 Prawa budowlanego, wymagają zgłoszenia właściwemu organowi w terminie 30 dni przed zamierzonym terminem rozpoczęcia robót budowlanych. W myśl przepisu art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego w zgłoszeniu należy określić rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia. Do zgłoszenia należy dołączyć oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz, w zależności od potrzeb, odpowiednie szkice lub rysunki, a także pozwolenia, uzgodnienia i opinie wymagane odrębnymi przepisami. Organ właściwy do przyjęcia zgłoszenia powinien, w oparciu o dostarczoną przez zgłaszającego dokumentację ustalić, czy istotnie zamierzona inwestycja mieści się w katalogu przedsięwzięć zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę i poddanych jedynie obowiązkowi uprzedniego zgłoszenia. W razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia właściwy organ nakłada, w drodze postanowienia, na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia - wnosi sprzeciw w drodze decyzji (art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego). Ponadto organ wnosi sprzeciw także wtedy, gdy zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę (art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego) albo narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub inne przepisy (art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego). Sprzeciw odnosi skutek prawny, jeśli decyzja ta została wydana w terminie 30 dni od dnia wpływu zgłoszenia do właściwego organu oraz doręczona wnioskodawcy, przy czym w przypadku nałożenia obowiązku uzupełnienia zgłoszenia postanowieniem termin trzydziestodniowy liczy się od dnia uzupełnienia zgłoszenia lub bezskutecznego upływu wyznaczonego tym postanowieniem terminu. Instalowanie tablic i urządzeń reklamowych wymienione jest w art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego i podlega zwolnieniu z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Tym niemniej, w myśl art. 30 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, roboty takie wymagają zgłoszenia zamiaru ich wykonania właściwemu organowi. Jak wskazał organ II instancji, planowana inwestycja znajduje się na obszarze objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego uchwalonym uchwałą nr L/1718/06 Rady Miasta Gdańska z 27 kwietnia 2006 r. (opublikowana w Dz.Urz. Woj. Pom. nr 94 z dnia 7 września 2006 r., poz. 1968). W karcie terenu 001 miejscowego planu zagospodarowania w punkcie 10 ppkt. 2c widnieje zapis: " zasady kształtowania struktury przestrzennej - zakaz umieszczania reklam." Z przepisu tego wynika, że lokalizowanie jakichkolwiek reklam na tym obszarze jest niezgodne z obowiązującym planem miejscowym. Niezgodność planowanego zamierzenia budowlanego z ustaleniami obowiązującego planu miejscowego jest samodzielną podstawą sprzeciwu, stosownie do przepisu art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego. Słusznie zatem decyzją z 5 grudnia 2012 r. organ I instancji wniósł sprzeciw wobec planowanej inwestycji. W odpowiedzi na zarzut nieskutecznego doręczenia stronie decyzji organu I instancji wyjaśniono, że zgodnie z art. 39 k.p.a. organ administracji publicznej doręcza pisma za pokwitowaniem przez pocztę, przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy. Zaś zgodnie z art. 39 § 1 ust. 1 doręczenie następuje za pomocą środków komunikacji elektronicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną (Dz. U. Nr 144, poz. 1204, z późn. zm.), jeżeli strona lub inny uczestnik postępowania wystąpił do organu administracji publicznej o takie doręczenie. W ocenie Wojewody w aktach sprawy nie ma wniosku inwestora o doręczenie decyzji drogą elektroniczną, zatem organ właściwie doręczył powyższą decyzję za pośrednictwem poczty na adres wskazany we wniosku. Co prawda w załączonym do wniosku piśmie z 27 listopada 2012 r. skierowanym do Urzędu Miejskiego S. P., reprezentujący spółkę pisze, że "wnosi o doręczanie wszelkich e-pism wyłącznie drogą elektroniczną na wskazany adres e-puap /B./ skrytka, jednakże pismo to dotyczy instalacji tablicy reklamowej przy Al. G. 612 C w G., a wniosek z dnia 28 listopada 2012 r. dotyczy montażu reklamy na działce [...] przy ul. G. 21C w G., więc organ i instancji miał prawo uznać, że dotyczy innej nieruchomości niż wskazana w zgłoszeniu. Ponadto wnioskodawca żądając odpowiedzi w systemie e-puap, powinien złożyć wniosek nie w formie papierowej lecz systemie e-puap. Dodatkowo wskazał organ odwoławczy, że obecnie zarówno Urząd Miasta jak i Urząd Wojewódzki w G. nie mają możliwości technicznych pozwalających na dostarczanie decyzji w formie elektronicznej. W skardze na powyższą decyzję Sp. z o.o. Sp.k. zarzuciła naruszenie przepisów: a) prawa materialnego, tj. przepisu art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego poprzez niezasadne przyjęcie, że montaż tablicy reklamowej jest niezgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego rejonu ulic Grunwaldzkiej, Opackiej, Czyżewskiego w Gdańsku w Oliwie; b) prawa materialnego poprzez błędną wykładnie postanowień uchwały nr L/1718/06 Rady Miasta Gdańska z dnia 27 kwietnia 2006 r. uchwalającej miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego rejonu ulic Grunwaldzkiej, Opackiej, Czyżewskiego w Gdańsku w Oliwie poprzez uznanie, że montaż tablicy reklamowej narusza postanowienia wskazanej uchwały; c) przepisów postępowania administracyjnego, mających istotny wpływ na wynik postępowania, w szczególności przepisów art. 6, art. 7, art. 8, art. 10, art. 391 § 1, art. 46 § 3, art. 77 k.p.a. poprzez niezebranie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do państwa, pozbawienie strony czynnego udziału w postępowaniu oraz błędne doręczenie decyzji za pośrednictwem poczty mimo zgłoszenia przez inwestora wniosku o doręczanie pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej, a tym samym nieskuteczne jej doręczenie. Skarżąca zarzuciła także brak należytego i wyczerpującego poinformowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych przedmiotowej sprawy poprzez brak wydania postanowienia w przedmiocie niemożności doręczenia przez organ decyzji w formie dokumentu elektronicznego. d) przepisów postępowania tj. art. 107 § 1 k.p.a. poprzez błędne oznaczenie strony postępowania oraz błędne oznaczenie lokalizacji przedmiotowej inwestycji i tym samym wydanie decyzji administracyjnej w stosunku do podmiotu, który nie jest stroną w sprawie. Zdaniem skarżącej brak oznaczenia, że Spółka ma formę komandytowej powoduje obarczenie decyzji wadą nieważności jako decyzji skierowanej do podmiotu niebędącego stroną w sprawie. Powołując się na powyższe, strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody oraz uchylenie w oparciu o przepis art. 135 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi decyzji Prezydenta Miasta z 5 grudnia 2012 r. i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że w aktach sprawy znajduje się wystąpienie inwestora o doręczanie wszelkich pism wyłącznie drogą elektroniczną. Zdaniem skarżącej organy nie zapoznały się wnikliwie z aktami sprawy i treścią kierowanych do nich pism. Kwestionuje przy tym skarżąca konieczność złożenia wniosku o doręczanie korespondencji w trybie kanałów elektronicznych w systemie e-puap. Natomiast skoro organy nie posiadają możliwości doręczania decyzji w formie elektronicznej to winny, zdaniem skarżącej, wydać postanowienie w tej kwestii, aby strona została należycie poinformowana o okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. Kwestionując twierdzenie organu o niezgodności planowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wskazała skarżąca, że zakaż umieszczania reklam zawarty w pkt 10 ppkt 2c karty terenu 001 przedmiotowego planu odnosi się do zespołu zabudowy położonego pomiędzy ulicami Czyżewskiego, Nawodną i al. Grunwaldzką. Nie dotyczy on jednak lokalizacji położonej przy al. G. 612C, gdzie znajduje się przestrzeń transportu drogowego, na której obszarze dopuszcza się instalowanie obiektów stanowiących tradycyjne wyposażenie ulic np. kioski, budki telefoniczne, wiaty przystankowe, nośniki reklamowe (§ 2 pkt 86 planu). W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Organ podkreślił, że decyzja została doręczona pełnomocnikowi strony na wskazany adres, wiec niezasadny jest zarzut skierowania jej do niewłaściwej strony. Przyznał organ, że w treści decyzji nastąpiła oczywista omyłka polegająca na podaniu wadliwego adresu inwestycji, jednak z treści wydanych rozstrzygnięć wynika jasno jakiej lokalizacji dotyczą wydane decyzje. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) Sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem działalności administracji publicznej. Przedmiotem dokonywanej przez niego kontroli jest zbadanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Czyni to wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Po myśli zaś art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. t.j.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Uchylenie decyzji administracyjnej przez sąd następuje tylko w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 ust. 1 lit. a) ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), naruszenia prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) i naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Badając pod tym kątem zaskarżoną decyzję Sąd uznał, że skarga Sp. z o.o. Sp.k. nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem nie doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do jej uchylenia. Materialnoprawną podstawą zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowią przepisy art. 30 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.), w którym uregulowana została instytucja zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych. Należy tutaj zaznaczyć, że zasadą jest - w myśl art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego - że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Wyjątki od tej zasady zostały określone m.in. w art. 29 Prawa budowlanego, w którym wymieniono enumeratywnie "budowy" (ust. 1) oraz "roboty budowlane" (ust. 2) niewymagające pozwolenia na budowę. W przepisie art. 30 Prawa budowlanego określono natomiast w jakich przypadkach wykonywanie robót budowlanych nie wymaga co prawda uzyskania pozwolenia na budowę, ale konieczne jest zgłoszenie określonych w tym przepisie robót budowlanych właściwemu organowi. Jak wskazuje się w doktrynie instytucja ta stanowi swego rodzaju substytut pozwolenia na budowę, a ściślej wniosku o pozwolenie na budowę (por. Z. Niewiadomski, Prawo budowlane. Komentarz, Warszawa CH. Beck 2006, s. 366). Na skutek zgłoszenia zamiaru budowy wszczyna się zatem szczególne postępowanie administracyjne mające na celu ustalenie przez właściwy organ architektoniczno-budowlany, czy zamierzona budowa lub roboty budowlane są zgodne z wymogami prawa. Konsekwencją tego postępowania jest albo możliwość realizacji tych robót albo brak takiej możliwości, ze względu na nie dopuszczenie do tego przez organ. W wyroku z dnia 27 września 2012 r. sygn. akt II OSK 1010/11 – wszystkie przywołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia dostępne są internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "instytucja zgłoszenia jako pewna uproszczona (słabszą) forma reglamentacji administracyjnoprawnej, jednak nakładająca na podmioty niepodporządkowane organizacyjnie organom władzy państwowej określone obowiązki, wykazuje pewne podobieństwo do znanych prawu administracyjnemu instytucji "ewidencji" czy "zawiadomienia". Zawiadomienie jest alternatywną formą załatwienia sprawy, która z natury swej musi być wszczęta na żądanie strony (wniosek). Zgłoszenie zamiaru budowy czy zmiany sposobu użytkowania właściwemu organowi, zaliczane jest do czynności materialno-technicznych (czynności faktyczno-prawne), bowiem dokonanie zgłoszenia jest pewnym faktem społecznym (zdarzeniem), które z woli ustawodawcy wywołuje określone skutki prawne podobne bądź identyczne jak te, które mogłyby zaistnieć na podstawie indywidualnego aktu administracyjnego - decyzji. Wniesienie sprzeciwu przez organ od dokonanego zgłoszenia, stanowi punkt zwrotny w tym postępowaniu z uwagi na to, że tak wydana decyzja jest pierwszym indywidualnym aktem władczym w sprawie, który podlega zaskarżeniu zgodnie z przepisami k.p.a., co stanowi nowy jakościowo etap tego postępowania. Zgodnie ze stanowiskiem przyjętym w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 listopada 2005 r., sygn. akt II OSK 197/05 "dokonanie zgłoszenia wszczyna postępowanie administracyjne w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, jednak nie mają do tego postępowania w pełni zastosowanie przepisy Kodeksu, co wynika ze specyfiki tego postępowania. Postępowanie w sprawie zgłoszenia nie jest prowadzone na wniosek inwestora ani też z urzędu, lecz w wyniku dokonanej przez inwestora czynności wywołującej skutki procesowe (wszczęcie postępowania w sprawie zgłoszenia). Zgłoszenie jest czynnością o znaczeniu materialnoprawnym, która jest traktowana tak jak żądanie wszczęcia postępowania, jednakże niewątpliwie nie stanowi ono żądania wszczęcia tego postępowania." Stanowisko to jest w pełni podzielane przez skład orzekający w tej sprawie. Z powyższego wynika, że dokonanie czynności materialno-technicznej zgłoszenia, będzie wszczynało postępowanie administracyjne, jednak nie będzie to wszczęcie w rozumieniu art. 61 k.p.a.. Fakt niewniesienia przez organ sprzeciwu, faktycznie będzie oznaczał wyrażenie zgody przez organ na wykonanie określonych prac wskazanych w zgłoszeniu, przy czym nie będzie to rozstrzygnięcie co do jej istoty w rozumieniu art. 104 k.p.a., bowiem przepisy k.p.a. nie mają zastosowania do czynności materialno - technicznych. Tak więc o stosowaniu przepisów k.p.a. można mówić dopiero od daty wniesienia sprzeciwu.". Zgodnie z art. 30 ust. 2 Prawa budowanego w zgłoszeniu należy określić rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia. Do zgłoszenia należy dołączyć oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2, oraz, w zależności od potrzeb, odpowiednie szkice lub rysunki, a także pozwolenia, uzgodnienia i opinie wymagane odrębnymi przepisami. W razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia właściwy organ nakłada, w drodze postanowienia, na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia - wnosi sprzeciw, w drodze decyzji. W niniejszej sprawie strona skarżąca w dniu 28 listopada 2012 r. zgłosiła zamiar wykonania robót budowlanych polegających na instalacji tablicy reklamowej o wymiarach 12 m x 16,7 m wraz z oświetleniem i przyłączeniem do istniejącej instalacji elektrycznej przy Al. G. 612 C, działka 25/1, obręb 6 w G. Zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. W myśl zaś art. 30 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego zgłoszenia właściwemu organowi wymaga wykonywanie robót budowlanych, o których mowa w art. 29 ust. 2 pkt 1, 4-6 oraz 9-13. W niniejszej sprawie roboty budowlane polegające na instalacji tablicy reklamowej organy I i II instancji zaliczyły do robót budowlanych wymagających zgłoszenia. Przechodząc zaś do meritum sprawy, w ocenie Sądu wniesienie sprzeciwu wobec zgłoszenia było – wbrew zarzutom skargi – jak najbardziej słuszne, bowiem roboty te naruszają zapisy uchwały nr L/1718/06 Rady Miasta Gdańska z 27 kwietnia 2006 r. ( opublikowana w Dz.Urz. Woj. Pom. nr 94 z dnia 7 września 2006 r., poz. 1968). Zgodnie z zapisem zawartym w karcie terenu 001 obejmującym swymi regulacjami lokalizację zgłoszonej inwestycji w ppkt 10 c został ustanowiony zakaz umieszczania reklam. Działka nr [...] przy al. G. zlokalizowana jest w zabudowie mieszkaniowo-usługowej. Wskazywany przez skarżącą zapis dotyczący strefy funkcyjnej 86 odnoszącej się do wydzielonych ciągów: piesze, pieszo-jezdne, pieszo-rowerowe, rowerowe, ulice o równoprawnym ruchu pieszym, rowerowym i kołowym (gdzie dopuszcza się generalnie lokalizacje nośników reklamowych) nie odnosi się bowiem do terenu na którym skarżąca planowała umieszczenie reklamy. Uwzględniając powyższe zapisy planu i charakter planowanej inwestycji, tj. umieszczenie reklamy, Sąd doszedł do przekonania, że podjęcie w niniejszej sprawie decyzji na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego o wniesieniu sprzeciwu wobec zgłoszenia wykonania robót budowlanych, jako naruszającego ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, było prawidłowe. Stąd też rozstrzygnięcie o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji wyrażającej sprzeciw wobec zgłoszonego zamiaru wykonania robót budowlanych było zgodne z prawem, w myśl przepisu art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.. Zasadny jest zarzut braku uwzględnienia przez organy wniosku inwestora o doręczenie mu wszelkiej korespondencji, w tym wydawanych rozstrzygnięć, w drodze elektronicznej, jednak naruszenie w tym zakresie przepisów postępowania nie miało wpływu na wynik sprawy. Zgłoszenie zawierało bowiem na stronie tytułowej wskazanie formy organizacyjnej i adresu siedziby spółki, natomiast na stronie 2 załączonego do zgłoszenia dokumentu dotyczącego, wbrew ustaleniom organu II instancji, inwestycji przy Al. G. 612 c jednoznacznie wynika, że wnioskodawca "wnosi o doręczanie wszelkich e-pism wyłącznie drogą elektroniczną na wskazany adres e-puap /B./ skrytka". W sytuacji wskazania dwóch adresów dla doręczeń obowiązkiem organu było wyjaśnienie na jaki adres należy doręczyć skutecznie decyzję organu I instancji. Organ zaniechał tego ustalenia wysyłając decyzję za pośrednictwem poczty na adres siedziby spółki. Powyższe uchybienie nie miało jednak wpływu na treść rozstrzygnięcia, ponadto nie ograniczyło prawa do skutecznego zakwestionowania niekorzystnej decyzji w drodze odwołania. Skarżącą spółka odebrała bowiem decyzję organu I instancji dnia 10 grudnia 2012 r. w siedzibie spółki, a następnie w terminie wniosła odwołanie, co oznacza, że wysłana w ten sposób decyzja skutecznie dotarła do adresata. Zasadny jest także zawarty w skardze zarzut dotyczący błędnego oznaczenia w decyzji organu I instancji strony postępowania i adresu planowanej inwestycji, w czym skarżący upatruje naruszenia przepisu art. 107 § 1 k.p.a.. W rzeczywistości decyzja jest zredagowana niestarannie, o czym świadczy wskazanie w części wstępnej decyzji nazwy adresata "Sp. z o.o. w W.", bez dodatku Sp.k.. W treści decyzji zawarty jest także błąd w określeniu adresu zamierzonej inwestycji na działce nr [...] obręb 0006 G. Organ wskazał, że przedmiotowa działka znajduje się pod adresem Al. G. 621 C, zamiast 612 C. Pomyłki nie zostały dostrzeżone przez organ II instancji. Powyższe błędy, w przekonaniu Sądu, nie dyskwalifikują jednakże przedmiotowych decyzji jako niezgodnych z treścią przepisu art. 107 § 1 k.p.a., ponieważ nie miały wpływu na treść rozstrzygnięcia. Prawidłowa nazwa adresata jest zamieszczona w uzasadnieniu decyzji, natomiast pomyłka w adresie zabudowanej nieruchomości w sytuacji wskazania jej prawidłowego numeru ewidencyjnego nie utrudnia identyfikacji miejsca planowanego zamierzenia inwestycyjnego. Na marginesie wskazać należy, że organy obu instancji nie przeanalizowały zgłoszenia pod kątem dokonanej przez inwestora kwalifikacji planowanej inwestycji jako "instalacji tablicy reklamowej". Organ właściwy do przyjęcia zgłoszenia powinien, w oparciu o dostarczoną przez zgłaszającego dokumentację ustalić, czy istotnie zamierzona inwestycja mieści się w katalogu przedsięwzięć zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę i poddanych jedynie obowiązkowi uprzedniego zgłoszenia. Z dołączonych do wniosku dokumentów wynika natomiast, że zamierzenie oprócz instalacji samej tablicy obejmuje także budowę konstrukcji metalowej z elementów prefabrykowanych, według zawartego w projekcie opisu technicznego związanej z gruntem i stanowiącej tymczasowy obiekt budowlany. Podsumowując powyższe rozważania, Sąd doszedł do wniosku, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w sposób uzasadniający jej uchylenie. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku stwierdził, że zaskarżona decyzja wydana została zgodnie z prawem. Stąd skargę należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym