I SA/Bk 214/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wojciech Stachurski, Sędziowie sędzia WSA Jacek Pruszyński (spr.), sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska, Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Borkowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 6 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi J. L. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2012 oddala skargę Zaskarżoną decyzją z [...] marca 2014 r. nr [...] Dyrektor P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (ARiMR) w Ł. utrzymał w mocy wydaną po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w B. z [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania J. L. (dalej jako Skarżący) płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2012. Z wymienionych rozstrzygnięć wynika, że Skarżący złożył w dniu [...] maja 2012 r. wniosek o przyznanie płatności na 2012 r., w którym ubiegał się o przyznanie jednolitej płatności obszarowej (JPO) do wszystkich deklarowanych działek rolnych o łącznej powierzchni wynoszącej 10,23 ha, uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych (UPO) do działek rolnych o powierzchni 4,32 ha i uzupełniającej płatności obszarowej do upraw przeznaczonych na paszę, uprawianych na trwałych użytkach zielonych (płatności zwierzęce) do powierzchni 5,44 ha. Dyrektor Oddziału ARiMR wskazał, że w rozpatrywanej sprawie istotnym jest ustalenie, czy Skarżący posiadał na dzień 31 maja 2012 r. grunty rolne zadeklarowane we wniosku oraz czy rzeczywiście rolniczo gospodarował na tych gruntach w tym roku (art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemu wsparcia bezpośredniego, Dz. U. z 2012 r. poz. 1164 ze zm.). Stwierdził następnie, że posiadanie występuje przy równoczesnym istnieniu dwóch elementów: elementu fizycznego władania rzeczą oraz elementu psychicznego, rozumianego jako zamiar władania rzeczą dla siebie. Czynnik faktycznego władztwa polega zatem na fizycznym opanowaniu rzeczy. W ocenie organu odwoławczego, Kierownik Biura Powiatowego prawidłowo uznał, że Skarżący nie użytkował jako posiadacz gruntów rolnych zadeklarowanych na działkach rolnych położonych na działkach ewidencyjnych nr: [...], gmina M, obręb T. Z oświadczenia Skarżącego oraz zeznań świadków M C i P M. wynika, że w 2012 roku ww. działki były w posiadaniu K. L. - syna Skarżącego. Świadkowie zeznali, że Skarżący służył tylko pomocą w pracach prowadzonych na tych gruntach. W konsekwencji, zdaniem organów, Skarżący nie spełnił warunków do przyznania płatności do ww. działek z racji braku ich posiadania i ich użytkowania rolniczego w 2012 r. Organ nie zgodził się z zarzutem, że błędem było wysłanie spersonalizowanego wniosku o przyznanie płatności na 2012 r. na nazwisko Skarżącego. Wyjaśniono, że Agencja jest zobowiązana na podstawie art. 25 ust. 2 ustawy o płatnościach w ramach wsparcia bezpośredniego do przesłania formularza oraz materiału graficznego lub udostępnienia ich na stronie internetowej Agencji, zgodnie z art. 19 ust. 2 rozporządzenia nr 73/2009, rolnikowi, który złożył wniosek o przyznanie płatności obszarowych w poprzednim roku. Wraz z wnioskiem rolnik otrzymuje instrukcję wypełnienia wniosku, materiał graficzny oraz pismo przewodnie, w którym Agencja informuje, że wniosek został częściowo wypełniony w części dotyczącej danych osobowych, działek ewidencyjnych oraz działek rolnych, prosząc o sprawdzenie aktualności tych danych, ich ewentualne uzupełnienie, czy skorygowanie występujących niezgodności. Stad w gestii rolnika leży zweryfikowanie i uaktualnienie wszystkich danych zawartych we wniosku spersonalizowanym. Podkreślono, że to rolnik, jako podmiot wykonujący działalność zawodowo i na swój rachunek, ponosi odpowiedzialność za merytoryczną treść wniosku. To producent rolny dysponuje, bowiem wiedzą o powierzchni użytkowanej rolniczo, decyduje o treści wniosku, który podpisuje i składa do Agencji. W konsekwencji skutki zgłoszenia danych niezgodnych ze stanem rzeczywistym obciążają tegoż producenta rolnego. Zdaniem Dyrektora ARiMR, w sprawie tej słusznie zastosowany został art. 73 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. Urz. WE nr L 316 z dnia 2 grudnia 2009 r. str. 65, dalej jako rozporządzenie Komisji (WE) Nr 1122/2009), stanowiący normę o charakterze materialnym określającym przesłanki odstąpienia od stosowania sankcji finansowych. Skarżący skutecznie wykazał, że wyżej wymienione nieprawidłowości nie były jego celowym działaniem polegającym na wyłudzeniu środków unijnych, a wynikały jedynie z braku dostatecznej wiedzy co do sposobu ubiegania się o nie. Nie godząc się z takim rozstrzygnięciem Skarżący złożył skargę do Sądu i wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Strona sformułowała zarzuty naruszenia: 1) art. 7 k.p.a. – zasady obiektywizmu oraz art. 3 ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy o płatnościach w ramach systemu wsparcia bezpośredniego - poprzez niezałatwienie wniosku po myśli strony, zinterpretowanie wszelkich niejasności i niedopowiedzeń na niekorzyść strony oraz niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do ustalenia stanu faktycznego skutkujące wydaniem błędnej decyzji, mimo, że Skarżący dysponując ustnym upoważnieniem syna złożył wniosek o płatności na rok 2012 na jednym formularzu w odniesieniu do przekazanego gospodarstwa rolnego w imieniu i na rzecz syna i w tym stanie rzeczy decyzja winna być wydana w zakresie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2012 na rzecz K. L.; 2) art. 9 k.p.a. oraz art. 3 ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy o płatnościach w ramach systemu wsparcia bezpośredniego - poprzez brak należytego i wyczerpującego poinformowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem niniejszego postępowania, poprzez wysłanie wniosku personalizowanego na Skarżącego i przyjęcie, że Skarżący był wnioskodawcą w przedmiotowej sprawie, mimo, że organ posiadał wiedzę, iż właścicielem i użytkownikiem gospodarstwa rolnego jest K. L. i to on winien złożyć wniosek o dopłaty do gruntów; 3) art. 8 w zw. z art. 11 k.p.a. oraz art. 3 ust. 2 pkt 1 ustawy o płatnościach w ramach systemu wsparcia bezpośredniego, poprzez wprowadzenie w błąd wnioskodawcy i przesłanie przez ARiMR spersonalizowanego wniosku o płatność na 2012 r. bezpośrednio Skarżącemu, gdzie ARiMR posiadała wiedzę i wszelkie dokumenty świadczące o przekazaniu działek rolnych na rzecz syna wnioskodawcy już w 2011 r.; 4) art. 77 k.p.a. oraz art. 3 ust. 2 pkt 2 ustawy o płatnościach w ramach systemu wsparcia bezpośredniego, poprzez brak wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego; 5) art. 80 k.p.a. poprzez wybiórczą ocenę materiału dowodowego; 5) art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez pominięcie w uzasadnieniu decyzji oceny okoliczności faktycznych mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie; 6) art. 73 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 poprzez jego niezastosowanie i tym samym niesłuszne zastosowanie odmowy przyznania płatności, w sytuacji gdy Skarżący nie ponosi odpowiedzialności za powstałe nieprawidłowości, ponieważ przy składaniu wniosku opierał się na spersonalizowanych dokumentach przesłanych przez ARiMR i pominięcie faktu, że Skarżący dysponując ustnym upoważnieniem syna złożył wniosek o płatności na rok 2012 na jednym formularzu w odniesieniu do przekazanego gospodarstwa rolnego w imieniu i na rzecz syna. W ocenie Skarżącego organu popełniły również błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia polegający na przyjęciu, że Skarżący złożył wniosek niezgodny ze stanem faktycznym oraz, że nieprawidłowości wynikają z jego winy, pomimo, że stan faktyczny sprawy wskazuje jednoznacznie, że Skarżący został wprowadzony w błąd przez ARiMR, a wniosek na rok 2012 złożył w odniesieniu do przekazanego gospodarstwa rolnego w imieniu i na rzecz syna. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu skażonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga jest niezasadna. Przedmiotem skargi jest decyzja dotycząca przyznania Skarżącemu płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2012 wydana na jego wniosek, w oparciu o przepisy ustawy o płatnościach w ramach systemu wsparcia bezpośredniego. Zgodnie z postanowieniami art. 7 ust. 1 ustawy o płatnościach w ramach systemu wsparcia bezpośredniego, rolnikowi przysługuje jednolita płatność obszarowa do będącej w jego posiadaniu w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, powierzchni gruntów rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego, kwalifikujących się do objęcia tą płatnością zgodnie z art. 124 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 73/2009, jeżeli: 1) posiada w tym dniu działki rolne o łącznej powierzchni nie mniejszej niż określona dla Rzeczypospolitej Polskiej w załączniku nr VII do rozporządzenia nr 1121/2009, z tym że w przypadku zagajników o krótkiej rotacji działka rolna powinna obejmować jednolitą gatunkowo uprawę o powierzchni co najmniej 0,1 ha; 2) wszystkie grunty rolne są utrzymywane zgodnie z normami przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności; 2a przestrzega wymogów przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności; 3) został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Dodatkowo wskazano, ze jednolita płatność obszarowa przysługuje do powierzchni gruntów rolnych nie większej niż maksymalny kwalifikowalny obszar, o którym mowa w art. 6 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 1122/2009, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (art. 7 ust.1a ustawy o płatnościach w ramach systemu wsparcia bezpośredniego). Z powyższego wynika, że płatność może być przyznana rolnikowi jedynie w stosunku do powierzchni gruntów rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego, kwalifikujących się do objęcia tą płatnością i będących w jego posiadaniu w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności. Poza sporem w sprawie jest, że Skarżący w okresie objętym wnioskiem z [...] maja 2012 r. nie użytkował działek rolnych zadeklarowanych na działkach ewidencyjnych nr: [...] - gmina M., obręb T., które Skarżący przekazał w użytkowanie synowi K. L. Powyższa okoliczność z uwagi na treść art. 7 ust. 1 ustawy o płatnościach w ramach systemu wsparcia bezpośredniego, przesądza o braku możliwości przyznania jednolitej płatności do działek, które nie były w użytkowaniu Skarżącego na dzień 31 maja 2012 r. Organy podjęły niezbędne działania w celu ustalenia stanu faktycznego sprawy. W celu ustalenia podmiotu, który faktycznie użytkował ww. działki rolne przesłuchano świadków M. C. i P. M., którzy potwierdzili fakt posiadania w 2012 r. tych działek rolnych przez syna Skarżącego (k. 114-121 akt adm.). Powyższe przyznał również sam Skarżący w złożonym oświadczeniu z [...] marca 2013 r. (k. 44 akt adm.). Potwierdził to także K. L. w piśmie z [...] listopada 2012 r. (k. 26 akt adm.). Materiał dowodowy został należycie zgromadzony i oceniony. Tym samym zarzuty naruszenia art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. oraz art. 3 ust. 2 pkt 2 ustawy o płatnościach w ramach systemu wsparcia bezpośredniego okazały się niezasadne. O naruszeniu powyższych norm nie może świadczyć sam fakt niezałatwienia wniosku po myśli strony. Za niezasadny uznano także zarzut naruszenia art. 8 w zw. z art. 11 k.p.a. oraz art. 3 ust. 2 pkt 1 ustawy o płatnościach w ramach systemu wsparcia bezpośredniego. Nie można zgodzić się, bowiem z twierdzeniem autora skargi, że przesłanie przez ARiMR spersonalizowanego wniosku o płatność na 2012 r. należy traktować jako wprowadzenie w błąd wnioskodawcy. Pomimo posiadanych informacji o przekazaniu działek rolnych na rzecz syna organ nie mógł z góry wykluczyć, że faktycznym ich użytkownikiem na dzień 31 maja 2012 r. był Skarżący, a nie jego syn. W tym miejscu przypomnieć należy, że zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą (por. wyroki NSA o sygn. II GSK 260/07, II GSK 311/08, dostępne w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych), warunkiem otrzymania dopłat unijnych jest okoliczność ich posiadania i rolniczego użytkowania, a nie tytuł prawny do gruntów. Dlatego też przy przyznawaniu dopłat ważne jest ustalenie podmiotu, który faktycznie użytkuje działki rolne. Tak też organy postąpiły w omawianej sprawie prowadząc stosowne postępowanie wyjaśniające. Trzeba też wskazać, że obowiązek przesłania rolnikowi częściowo wypełnionego formularza wynika z art. 25 ust. 2 ustawy o płatnościach w ramach systemu wsparcia bezpośredniego. Zgodnie z tym przepisem Agencja przesyła formularz oraz materiał graficzny (materiał geograficzny) lub udostępnia je na stronie internetowej Agencji, zgodnie z art. 19 ust. 2 rozporządzenia nr 73/2009, rolnikowi, który złożył wniosek o przyznanie płatności obszarowych w poprzednim roku. Przy czym, jak wyjaśnił organ, wraz z wnioskiem rolnik otrzymuje instrukcję wypełnienia wniosku, materiał graficzny oraz pismo przewodnie, w którym Agencja informuje, że wniosek został częściowo wypełniony w części dotyczącej danych osobowych, działek ewidencyjnych oraz działek rolnych, prosząc o sprawdzenie aktualności tych danych, ich ewentualne uzupełnienie, czy skorygowanie występujących niezgodności. Niewątpliwie obowiązkiem rolnika jest, zatem zweryfikowanie i uaktualnienie wszystkich danych zawartych we wniosku spersonalizowanym, który składa do Agencji. To rolnik odpowiada, bowiem za merytoryczną treść wniosku i ponosi konsekwencji zgłoszenia nieprawidłowych danych. Odpowiedzialność ta nie może być przerzucana na organ przyjmujący wniosek, bowiem oznaczałoby to w istocie konieczność każdorazowego przeprowadzenia postępowania sprawdzającego. Co więcej podważałoby to sens przepisów dyscyplinujących wnioskodawców w zakresie żądanych dopłat, w tym przewidujących finansową odpowiedzialność producentów rolnych z tytułu ubiegania się o pomoc nie znajdującą koniecznych podstaw faktycznych i prawnych (por. wyrok NSA z 17 marca 2011 r., II GSK 354/10, dostępny w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych). Powyższy zarzut o wprowadzeniu Skarżącego w błąd poprzez przesłanie mu przez ARiMR spersonalizowanego wniosku o płatność na 2012 r., kłóci się z twierdzeniem, iż Skarżący dysponując ustnym upoważnieniem syna K. L. złożył wniosek o płatności na rok 2012 na jednym formularzu w odniesieniu do przekazanego gospodarstwa rolnego w imieniu i na rzecz syna. Jeżeli bowiem Skarżący działał w błędnym przekonaniu, że to jemu przysługują płatności bezpośrednie, to konsekwentnie złożył wniosek we własnym imieniu. Niezależnie od tej sprzeczności, odnosząc się do twierdzenia o działaniu Skarżącego z upoważnienia syna, należy wskazać, że nie znajduje ono żadnego oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym. Twierdzenie to w istocie stanowi próbę pozyskania płatności na rzecz syna Skarżącego K. L., w sytuacji gdy nie złożył on w tym zakresie wniosku. Trzeba podkreślić, że Skarżący składając w dniu [...] maja 2012 r. wniosek o przyznanie płatności w ramach systemu wsparcia bezpośredniego niewątpliwie złożył ten wniosek we własnym imieniu. Świadczą o tym jednoznaczne dane osobowe zawarte we wniosku oraz podpis (jako wnioskodawcy) złożony na wniosku przez Skarżącego. Także K. L. w piśmie z [...] listopada 2012 r. (k. 26 akt adm.) wyjaśnił, że wniosek o przyznanie płatności obszarowych został złożony przez jego ojca, tj. Skarżącego. Stąd organ I instancji nie miał jakichkolwiek podstaw, by uznać, że wnioskodawcą jest inny podmiot, niż określony we wniosku. Tym samym także te zarzuty nie uzasadniają stwierdzenia naruszenia art. 7 k.p.a. oraz art. 3 ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy o płatnościach w ramach systemu wsparcia bezpośredniego. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 9 k.p.a. oraz art. 3 ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy o płatnościach w ramach systemu wsparcia bezpośredniego - poprzez brak należytego i wyczerpującego poinformowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem niniejszego postępowania, podkreślić należy, że w orzecznictwie wskazuje się, że chociaż nie można generalnie wyłączyć obowiązków organów wynikających z art. 7 i 9 k.p.a., to jednak nie mogą one być tak daleko posunięte, aby organ miał ponosić odpowiedzialność za stronę merytoryczną wniosku (por. wyrok WSA w Warszawie o sygn. I SA/Wa 589/12, publ. LEX 1276852). Jednocześnie z uwagi na treść art. 3 ust. 2 pkt 3 ustawy o płatnościach w ramach systemu wsparcia bezpośredniego, który stanowi samodzielną podstawę do udzielania stronom wyjaśnień, nie jest poprawne odwoływanie się w tej kwestii do art. 9 k.p.a. W myśl wspomnianej normy w postępowaniu w sprawach dotyczących płatności bezpośredniej, płatności uzupełniającej organ administracji publicznej udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń, co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania. Z powyższego wynika, że zasada informowania stron, o której mowa w art. 9 k.p.a. w postępowaniu w sprawach dotyczących płatności bezpośrednich ma zastosowanie jedynie na żądanie wnioskodawcy. Z akt sprawy nie wynika, by Skarżący wystąpił z takim żądaniem do organów. Tym samym również i ten zarzut uznać należy za niezasadny. Niezasadny okazał się także zarzut naruszenia art. 73 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009, podniesiony w skardze z uwagi na jego niezastosowanie. Z treści zaskarżonej decyzji wynika bowiem, że organy uznając, że Skarżący "skutecznie wykazał, iż wyżej wymienione nieprawidłowości nie były jego celowym działaniem polegającym na wyłudzeniu środków unijnych, a wynikały jedynie z braku dostatecznej wiedzy co do sposobu ubiegania się o nie" w oparciu o wspomniany przepis odstąpiły od zastosowania obniżek i wykluczeń z płatności, o których mowa w rozporządzeniu Komisji (WE) Nr 1122/2009. Przepis art. 73 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009, umiejscowiony został w Tytule IV Podstawa obliczania pomocy, zmniejszeń płatności i wykluczeń płatności. Zgodnie z jego brzmieniem zmniejszeń i wykluczeń, przewidzianych w rozdziałach I i II, nie stosuje się w przypadku gdy rolnik złożył wniosek zgodny ze stanem faktycznym lub gdy może wykazać, że nieprawidłowości nie wynikają z jego winy. Dodatkowo wskazano, że zmniejszeń i wykluczeń przewidzianych w rozdziałach I i II nie stosuje się w odniesieniu do tych części wniosku o przyznanie pomocy, co do których rolnik informował właściwy organ na piśmie, że wniosek o przyznanie pomocy jest nieprawidłowy lub zdezaktualizował się od czasu złożenia, pod warunkiem że rolnik nie został powiadomiony o zamiarze właściwego organu przeprowadzenia kontroli na miejscu, oraz że organ ten nie poinformował rolnika o jakichkolwiek nieprawidłowościach we wniosku. Podane przez rolnika informacje powodują dostosowanie wniosku o przyznanie pomocy do faktycznej sytuacji. W rozdziale I "Niezgłoszenie obszarów", uregulowano zasady stosowania obniżek w przypadku, gdy rolnik nie zgłosi wszystkich obszarów (art. 55), a w rozdziale II "Ustalenia w odniesieniu do kryteriów kwalifikowalności" zasady dotyczące zmniejszenia płatności i wykluczenia m.in. w przypadkach, gdy stwierdzono zawyżenie gruntów w deklaracji tj., gdy w odniesieniu do danej grupy upraw obszar zadeklarowany na cele jakichkolwiek systemów pomocy obszarowej przekracza obszar zatwierdzony (art. 58 i 60). Przykładowo w art. 58 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009, wskazano, że jeśli w odniesieniu do danej grupy upraw obszar zadeklarowany na cele jakichkolwiek systemów pomocy obszarowej przekracza obszar zatwierdzony zgodnie z art. 57, wysokość pomocy oblicza się na podstawie obszaru zatwierdzonego, pomniejszonego o dwukrotność stwierdzonej różnicy, jeśli różnica ta wynosi więcej niż 3% lub dwa hektary, ale nie więcej niż 20% zatwierdzonego obszaru. Jeśli różnica ta przekracza 20% zatwierdzonego obszaru, w odniesieniu do danej grupy upraw nie przyznaje się żadnej pomocy obszarowej. Jeśli różnica ta przekracza 50%, rolnika wyklucza się również z otrzymywania pomocy do wysokości równej kwocie odpowiadającej różnicy między obszarem zadeklarowanym a zatwierdzonym zgodnie z art. 57 niniejszego rozporządzenia. Kwota ta zostaje odliczona zgodnie z art. 5b rozporządzenia Komisji (WE) nr 885/2006. Jeśli nie jest możliwe odliczenie całej kwoty zgodnie z wymienionym artykułem w ciągu trzech kolejnych lat kalendarzowych następujących po roku kalendarzowym, w którym dokonano ustalenia, pozostałe saldo zostaje anulowane. Obniżki i wyłączenia, o których mowa w Rozdziale I "Niezgłoszenie obszarów" oraz Rozdziale II "Ustalenia w odniesieniu do kryteriów kwalifikowalności" stanowią, więc dodatkową obniżkę, której wysokość uzależniona jest od rozmiaru pominięcia, która pomniejsza całkowitą kwotę płatności bezpośrednich wypłacanych rolnikowi za dany rok. Tym samym pojęć "zmniejszeń i wykluczeń", o których mowa w art. 73 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 nie należy identyfikować z odmową przyznania jednolitej płatności na 2012 r. do działek, które nie kwalifikowały się do przyznania wnioskowanych płatności bowiem nie były w użytkowaniu Skarżącego. Sąd nie dopatrzył się także naruszenia art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Uzasadnienie faktyczne skarżonej decyzji zawiera wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu, których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a w jej uzasadnieniu prawnym przytoczono przepisy prawa, które miały zastosowanie w sprawie, jak też zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji. Trzeba zauważyć, że podobne stanowisko odnośnie zagadnień będących przedmiotem analizy w niniejszej sprawie zostało wyrażone w wyroku tut. Sądu z 19 lutego 2014 r., I SA/Bk 589/13 (dostępny w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych). Mając powyższe na uwadze w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz.270 ze zm.), orzeczono jak sentencji.