IV SAB/Gl 56/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Beata Kozicka Sędzia NSA Szczepan Prax Protokolant Monika Rał po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi A. G., J. G. na bezczynność Prezydenta Miasta R. w przedmiocie informacji publicznej 1) zobowiązuje organ do załatwienia wniosku skarżących z dnia [...] roku; 2) stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3) zasądza od Prezydenta Miasta R. na rzecz skarżących kwotę 357 złotych (słownie: trzysta pięćdziesiąt siedem złotych 00/100) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z dnia 16 maja 2013 r., radca prawny A.D., działający jako pełnomocnik A.G. i J.G. zwrócił się do Prezydenta Miasta R. o udzielenie informacji, kiedy została wydana decyzja tego organu ustalająca odszkodowanie za nieruchomość o nr [...], kto i kiedy złożył wniosek o to odszkodowanie oraz na czyją rzecz, kiedy i w jakiej wysokości odszkodowanie zostało wypłacone. Odpowiedzi na powyższe organ samorządowy udzielił pismem z dnia 7 czerwca 2013 r., w którym podniósł, iż A.G. i J.G. nie byli stroną w postępowaniu o wypłatę odszkodowania za zajęcie działki nr [...] pod drogę publiczną i dlatego nie przysługuje im prawo do przeglądania akt sprawy, a co za tym idzie do otrzymania żądanych informacji. W dniu 18 lipca 2013 r. do Urzędu Miasta R. wpłynęło kolejne pismo (datowane na 15 lipca 2013 r.), w którym wspomniany pełnomocnik wyżej wymienionych ponownie zażądał udzielenia informacji, o które wystąpił w powyższym piśmie z dnia 16 maja 2013 r., dodając, iż wnosi o to na podstawie art. 2 ust. 1 i art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112, poz. 1198 ze zm.). Pełnomocnik wnioskujących wywiódł, że wbrew twierdzeniom organu, uzyskanie rzeczonych informacji nie jest uzależnione od posiadania przymiotu strony postępowania administracyjnego, ani też od wykazania interesu prawnego. Odpowiadając na ten wniosek Prezydent Miasta R. wystosował do pełnomocnika wnioskujących pismo z dnia 24 lipca 2013 r. zatytułowane jako "informacja", w którym - powołując się na stanowisko Wojewody [...]- podkreślił, iż zgłoszone żądanie powinno zostać załatwione w trybie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Powtórnie przy tym podniósł, że skoro A.G. i J.G. nie są stronami w postępowaniu o wypłatę odszkodowania za zajęcie nieruchomości o nr [...], ich wniosek o udostępnienie związanych z tym postępowaniem informacji nie mógł zostać zrealizowany na podstawie art. 73 § 2 K.p.a. Kolejnym pismem, datowanym na 14 listopada 2013 r. radca prawny A.D. raz jeszcze zażądał udostępnienia informacji publicznej w zakresie objętym jego wcześniejszym wnioskiem. Powołał się przy tym na stanowisko wyrażone w orzeczeniach sądów administracyjnych, w myśl którego dokumenty zawarte w aktach postępowania administracyjnego stanowią informację publiczną akcentując, że jego wniosek nie podlega załatwieniu w trybie art. 73 K.p.a. lecz powinien być zrealizowany na podstawie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Odpowiadając na powyższe żądanie Prezydent Miasta R., w piśmie datowanym na 26 listopada 2013 r., wskazał, iż zgodnie z poglądem wyrażonym w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 marca 2013 r., sygn. akt I OSK 2888/12 (publ. System Informacji Prawnej Lex nr 1341839), o kwalifikacji określonych danych jako informacji publicznej nie decyduje, kto informacje te wytworzył lecz to, co dana informacja zawiera, a w szczególności, czy dotyczy sprawy publicznej. Zdaniem organu samorządowego, w niniejszym przypadku informacje objęte złożonym wnioskiem dotyczą sprawy indywidualnej, dotyczącej wypłaty odszkodowania za zajęcie działki, która nie posiada charakteru sprawy publicznej, a w rezultacie żądane informacje nie podlegają udostępnieniu w trybie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. W takiej sytuacji brak było również podstaw do wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, albowiem w świetle utrwalonego poglądu judykatury, w przypadku gdy żądanie nie dotyczy informacji publicznej, organ informuje o tym wnioskodawcę zwykłym pismem. W dniu 30 grudnia 2013 r. pełnomocnik wnioskujących złożył do Urzędu Miasta R. pismo skierowane do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., w którym zawarł "odwołanie od decyzji (informacji) Prezydenta Miasta R. z dnia 26 listopada 2013 r." Postanowieniem z dnia [...]r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. stwierdziło niedopuszczalność powyższego odwołania. Następnie, to jest pismem datowanym na 25 lutego 2014 r. reprezentujący wnioskujących radca prawny złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność Prezydenta Miasta R. poprzez "rażące przekroczenie terminu" do udostępnienia informacji publicznej objętej złożonym wnioskiem. Zażądał przy tym zobowiązania organu do załatwienia jego wniosku z dnia 16 maja 2013 r. oraz stwierdzenia, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Pełnomocnik skarżących podkreślił, że charakter danych wymienionych w tym wniosku odpowiada definicji informacji publicznej sformułowanej w art. 1 ust.1 i art. 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. Powołał się bowiem na wielokrotnie wyrażane w orzecznictwie sądowym stanowisko, iż decyzje administracyjne, jako dokumenty wytworzone przez szeroko rozumiane władze publiczne podlegają udostępnieniu w trybie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Równocześnie podkreślił, że zgodnie z wyrokiem naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 grudnia 2011 r. sygn. akt I OSK 1550/11 informację publiczną stanowi całość akt postępowania prowadzonego przez organ administracji publicznej. W dalszej części skargi pełnomocnik skarżących podkreślił, że na skutek postępowania administracyjnego zainicjowanego przez J.A., Gmina R. nabyła prawo własności wymienionej we wniosku działki położonej w tym mieście o nr [...], wydzielonej z działki nr [...], zajętej pod drogę publiczną. Rzeczone postępowanie administracyjne zakończone zostało wydaniem decyzji z dnia [...]r., nr [...], którą Wojewoda [...] potwierdził nabycie z mocy prawa, z dniem 1 stycznia 1999 r. przez Gminę R. prawa własności wspomnianej działki nr [...], w konsekwencji czego Prezydent Miasta R. wydał decyzję ustalającą wysokość odszkodowania za działkę o nr [...] i na tej podstawie dokonał zapłaty odszkodowania. Nieruchomość ta stanowiła współwłasność J. i A.G. co wynika z księgi wieczystej nr [...]. Pełnomocnik skarżących zakwestionował stanowisko organu, jakoby brak było podstaw do udzielenia informacji objętej wnioskiem, gdyż sprawa wypłaty przedmiotowego odszkodowania za zajęcie działki nr [...] pod drogę publiczną była sprawą indywidualną. Zaznaczył bowiem, że skoro wypłata rzeczonego odszkodowania jest niewątpliwie gospodarowaniem mieniem komunalnym, to dane dotyczące tej kwestii stanowią informację publiczną w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. Zważywszy powyższe wywiódł, iż Prezydent Miasta R. pozostaje w bezczynności polegającej na braku załatwienia zgłoszonego wniosku, gdyż nie dokonał żadnej z czynności wymaganych z mocy przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. W odpowiedzi na skargę, reprezentujący Prezydenta Miasta R. radca prawny W.G. domagał się jej oddalenia. W pierwszej kolejności zwrócił bowiem uwagę, że pismo pełnomocnika skarżących z dnia 16 maja 2013 r. nie stanowiło wniosku o udostępnienie informacji publicznej, a jedynie o udzielenie informacji z akt sprawy prowadzonej przez organ. Żądanie dotyczące wskazanych w tym piśmie danych zgłoszone w trybie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej zostało natomiast przezeń złożone znacznie później. Następnie pełnomocnik organu samorządowego podzielił wyrażony w skardze pogląd, iż w świetle judykatury, decyzja administracyjna o ustaleniu odszkodowania za grunty zajęte pod drogi publiczne stanowi informację publiczną. Zaakcentował jednak, że skarżący nie domagali się udostępnienia treści decyzji o odszkodowaniu lecz zmierzali wyłącznie do uzyskania danych beneficjenta oraz kwoty tego odszkodowania, które - choć stanowią istotne elementy rzeczonej decyzji - nie podlegały ujawnieniu albowiem mogłoby to spowodować naruszenie sfery prywatności osoby, której zostało ono przyznane. Informacja taka nie dotyczy sfery publicznej. Nadto podniesiono, że jakkolwiek informacje dotyczące kwot wypłaconych odszkodowań za przejęcie działek pod drogę stanowiłyby informację o charakterze publicznym, to jednak żądanie ograniczające się wyłącznie do podania personaliów osoby fizycznej i kwoty wypłaconego jej odszkodowania w sposób ewidentny nie dotyczy sfery publicznej. Dodatkowo organ zwrócił uwagę, że zgodnie ze stanowiskiem orzecznictwa i doktryny, nie mają charakteru informacji publicznej wnioski w sprawach indywidualnych czy też wnioski będące postulatem wszczęcia postępowania w innej sprawie. Dlatego nie jest informacją publiczną, kto i kiedy złożył wniosek o odszkodowanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Kontrola legalności działań podjętych przez organ administracji publicznej przeprowadzona w oparciu o postanowienia art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 2 pkt. 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., nr 270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a. wykazała, że wyczerpane zostały przesłanki uwzględnienia wniesionej skargi na bezczynność organu administracji publicznej. Pojęcie informacji publicznej znajduje unormowanie w przepisach Konstytucji RP oraz w unormowaniach ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112, poz. 1198 ze zm.). Stosownie do postanowień art. 61 Konstytucji RP, obywatel ma prawo do uzyskania informacji o działalności władzy publicznej. Prawo to obejmuje również dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów. Unormowania konstytucyjne znajdują rozwinięcie w ustawie, która może zawierać niezbędne ograniczenia w dostępie do informacji publicznej. Stosownie do postanowień art. 3 przywołanej ustawy z dnia 6 września 2001 r., prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do: uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego; wglądu do dokumentów urzędowych; dostępu do posiedzeń kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów. Wskazane prawo obejmuje uprawnienie do niezwłocznego uzyskania informacji publicznej zawierającej aktualną wiedzę o sprawach publicznych. Natomiast po myśli art. 5 ust. 1 powoływanej ustawy, prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Według art. 1 ust. 1 i art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej, informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ustawy. Udostępnienie informacji publicznej następuje w drodze czynności materialno-technicznej, zaś stosownie do postanowień art. 16 wskazanej ustawy, odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Do decyzji tych stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego z tym, że: odwołanie od decyzji rozpoznaje się w terminie 14 dni, a uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji zawiera także imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji, oraz oznaczenie podmiotów, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2, wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji. W świetle przedstawionych rozważań wynika, że z informacją publiczną spotykamy się wówczas, gdy informacja taka jest już wytworzona w formie określonego dokumentu, względnie w oparciu o dostępne dokumenty może zostać przetworzona. Innymi słowy nie jest dopuszczalne w ramach dostępu do informacji publicznej domagać się od organów administracji publicznej ich wytworzenia. Dodatkowo podkreślić należy, że w przypadku ubiegania się o udostępnienie informacji w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, która nie jest tego typu informacją, organ administracji publicznej udziela wnioskodawcy odpowiedzi i w tym zakresie nie wydaje żadnego władczego rozstrzygnięcia. Stanowisko takie znajduje umocowanie w orzecznictwie sądów administracyjnych (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 13 maja 2013 r. sygn. akt II SAB/Wa 113/13, niepublikowany). Zgodnie z regulacją art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., sąd administracyjny w zakresie swojej kognicji orzeka między innymi w przedmiocie skarg na bezczynność organów administracji publicznej kontrolując postępowanie tych organów z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Celem skargi na bezczynność organu jest zwalczanie braku działania (zwłoki) w załatwianiu sprawy administracyjnej. Zarówno w doktrynie prawa administracyjnego jak i orzecznictwie przyjmuje się, że o bezczynności organu administracji możemy mówić wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadząc postępowanie pomimo istnienia ustawowego obowiązku nie kończy go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu, czy też nie podejmuje innej stosownej czynności. Dla uznania bezczynności organu konieczne jest ustalenie, że organ był zobowiązany na podstawie obowiązujących przepisów prawa do wydania decyzji, aktu lub podjęcia określonych czynności i pomimo tego nie podejmuje działań mających na celu sprostanie temu obowiązkowi. Skarżący upatrują bezczynności Prezydenta Miasta R. w zakresie dostępu do informacji publicznej, polegającej na nieudzieleniu odpowiedzi na sformułowane w ich wniosku pytania o datę wydania decyzji administracyjnej ustalającej odszkodowanie za położoną na terenie tego miasta nieruchomość oznaczoną jako działka nr [...], o wysokość tego odszkodowania, o wskazanie osoby, która złożyła wniosek o to odszkodowanie oraz osoby, której zostało ono wypłacone, a także o podanie dat złożenia wniosku oraz wypłaty odszkodowania. Nie budzi wątpliwości, iż Prezydent Miasta R., będący organem samorządu terytorialnego jest podmiotem, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r., a w rezultacie jest on zobowiązany do udostępniania posiadanych danych mających charakter informacji publicznej. W następstwie przeprowadzonej analizy akt administracyjnych, żądania strony sformułowanego w piśmie z dnia 16 maja 2013 r. nie można uznać za wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Z treści tego pisma w sposób jednoznaczny wynika, że pełnomocnik skarżących występuje o udostępnienie akt administracyjnych na zasadach przewidzianych w kodeksie postępowania administracyjnego. Za takim charakterem prawnym tego pisma przemawia i to, że sporządzone zostało ono przez profesjonalnego pełnomocnika skarżących, a zatem organ administracji zobligowany był do literalnego odczytania jego treści, jak również zwolniony był z podejmowania działań zmierzających do ustalenia rzeczywistej intencji wnioskodawcy. W świetle powyższego za pierwszy wniosek o udostępnienie informacji publicznej uznać należy pismo pełnomocnika skarżących datowane na 15 lipca 2013 r., które wpłynęło do organu w dniu 18 lipca 2013 r., gdzie określił on w sposób jednoznaczny charakter sformułowanego żądania. W sprawie jest poza sporem, że Prezydent Miasta R. nie udostępnił wnioskującym żądanej informacji, a równocześnie nie wydał decyzji o odmowie jej udostępnienia ani też o umorzeniu postępowania w tym przedmiocie. Nie załatwił zatem powyższego wniosku w sposób wymagany przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej w czternastodniowym terminie wynikającym z art. 13 ust. 1 tej regulacji, a równocześnie nie skorzystał z uprawnienia wskazanego w ust. 2 przywołanego przepisu. Zamiast tego, powyższy organ, odpowiadając na wniosek z dnia 18 lipca 2013 r., poinformował pełnomocnika skarżących, pismem datowanym na 24 lipca 2013 r., zatytułowanym jako "informacja", że zgłoszone żądanie powinno zostać załatwione w trybie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, a skoro nie są oni stronami w postępowaniu o wypłatę odszkodowania za zajęcie nieruchomości o nr [...], ich wniosek o udostępnienie związanych z tym postępowaniem informacji nie mógł zostać zrealizowany na podstawie art. 73 § 2 K.p.a. W odpowiedzi na kolejne pismo wspomnianego pełnomocnika pochodzące z dnia 14 listopada 2013 r., organ administracji publicznej wystosował do niego pismo datowane na 26 listopada 2013 r., w którym podniósł, że informacje objęte złożonym wnioskiem nie stanowią informacji publicznej, gdyż dotyczą sprawy indywidualnej dotyczącej wypłaty odszkodowania za zajęcie działki, która nie posiada charakteru sprawy publicznej, a w rezultacie żądane informacje nie podlegają udostępnieniu w trybie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. W konsekwencji, zdaniem organu brak było również podstaw do wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, albowiem w świetle utrwalonego poglądu judykatury, w przypadku gdy żądanie nie dotyczy informacji publicznej, organ informuje o tym wnioskodawcę zwykłym pismem. W ocenie Sądu, opisane wyżej czynności podjęte przez organ samorządowy nie mogą być uznane za wystarczające. Pozostaje poza sporem, że wniosek pełnomocnika skarżących obejmował w głównej mierze udostępnienie danych zawartych w decyzji administracyjnej o ustaleniu odszkodowania na nieruchomość zajętą pod drogę publiczną. Tymczasem trzeba podkreślić, że zgodnie z utrwalonym stanowiskiem judykatury, decyzja wydana w indywidualnej sprawie administracyjnej stanowi informację publiczną, albowiem niewątpliwie jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 6 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, gdyż zawiera treść oświadczenia woli, utrwaloną i podpisaną przez funkcjonariusza publicznego (patrz: między innymi wyroki naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 14 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 609/12 oraz z dnia 20 marca 2008 r., sygn. akt II GSK 459/07 - orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - zwanej dalej CBOSA). Dotyczy to również decyzji o ustaleniu odszkodowania za grunty zajęte pod drogę publiczną (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 7 grudnia 2011 r., sygn. akt II SAB/Gd 54/11 - dostępny w CBOSA). Żadną miarą zatem nie sposób zgodzić się z twierdzeniami organu, jakoby indywidualny charakter sprawy zakończonej tą decyzją powodował, iż nie znajdują do niej zastosowania przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. Pogląd taki pozostaje bowiem w wyraźnej sprzeczności z brzmieniem art. 6 ust. 1 pkt 4 lit a) cytowanej ustawy. W konsekwencji - skoro przynajmniej część danych, o udostępnienie których wystąpili skarżący, a mianowicie data wydania decyzji o ustaleniu odszkodowania, jego wysokość oraz personalia beneficjenta, niewątpliwie wynikały z decyzji administracyjnej - stanowiły one informację publiczną, a tym samym stanowisko organu jest błędne, zaś załatwienie wniosku zwykłym pismem nie było prawidłowe. Trzeba tu jednak zwrócić uwagę, że w przywołanym wyżej wyroku NSA z dnia 14 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 609/12, a także w wyroku tego Sądu z dnia 16 kwietnia 2010 r., sygn. akt I OSK 83/10 (dostępny w CBOSA) trafnie wyjaśniono, że jakkolwiek treść decyzji administracyjnych stanowi informację publiczną, to jednak organ administracyjny udostępniając ją usuwa zawarte w niej dane chronione ustawą o ochronie danych osobowych. Wskazano przy tym, że "tak spreparowana kserokopia decyzji administracyjnej staje się ważną informacją o sposobie działania organu administracji oraz o treści i formie podejmowanych przez ten organ rozstrzygnięć". W tym kontekście należy zaakcentować, że czym innym jest kwalifikacja określonych danych jako informacji publicznej, a czym innym kwestia następstw ujawnienia tych danych, mogących polegać na naruszeniu ustawowo chronionej tajemnicy, w tym prywatności osoby fizycznej bądź tajemnicy przedsiębiorstwa. O tym bowiem, czy dane takie mają charakter informacji publicznej decyduje ich ocena w świetle stosownych przepisów, a w szczególności art. 61 Konstytucji RP oraz art. 1 ust.1 i art. 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. Z kolei okoliczność, iż dane, które wyczerpują przesłanki określone w tych unormowaniach podlegają ochronie jako informacje niejawne lub jako inne tajemnice ustawowo chronione, nie powoduje, że tracą one charakter informacji publicznej, lecz jedynie uzasadnia odmowę udostępnienia tej informacji w związku z ograniczeniem wynikającym z art. 5 cytowanej ustawy, która to odmowa powinna nastąpić w formie decyzji administracyjnej, wymienionej w art. 16 ust. 1 tego aktu. W niniejszej sprawie informacje, których udostępnienia żądali skarżący dotyczyły między innymi wskazania danych osobowych składającego wniosek o odszkodowanie oraz osoby, której odszkodowanie to wypłacono, a także wysokości przyznanej z tego tytułu kwoty, jak również dat złożenia wniosku i wypłaty odszkodowania. O ile zatem organ przyjął - co zasygnalizował dopiero w odpowiedzi na skargę - że prawo do informacji wymienionych w pkt. 2 i 3 wniosku, podlega ograniczeniu z uwagi na istnienie przesłanki wskazanej w art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej (czyli z uwagi na prywatność osoby fizycznej, której wypłacono odszkodowanie), powinien wydać decyzję o odmowie jej udostępnienia uzasadniając ją zgodnie z art. 16 ust. 2 tej regulacji w związku z art. 107 § 3 K.p.a. i w tym zakresie wyjaśniając, dlaczego odpowiedź na poszczególne pytania wniosku może tę tajemnicę naruszać. Z kolei co do nazwiska osoby, której wniosek zainicjował postępowanie administracyjne oraz co do daty złożenia tego wniosku, organ powinien w pierwszej kolejności wypowiedzieć się, czy dane te zostały w ogóle wymienione w wydanej decyzji bądź w innych dokumentach dołączonych do akt rzeczonej sprawy (poza samym wnioskiem, którego rzeczywiście nie można zakwalifikować do informacji publicznej), a w przypadku odpowiedzi twierdzącej - także rozważyć odmowę ich udostępnienia w formie decyzji administracyjnej, z opisanego wyżej powodu. Mając na względzie zaprezentowany wyżej stan rzeczy stwierdzić przyjdzie, że Prezydent Miasta R. nie podjął żadnej z czynności ani nie wydał żadnej z decyzji wymaganych przepisami ustawy z dnia 6 września 2001 r., a tym samym pozostawał w bezczynności co do załatwienia wniosku skarżących. Konsekwencją niniejszego orzeczenia Sądu jest konieczność ponownego rozpatrzenia przez organ wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 18 lipca 2013 r., z uwzględnieniem oceny prawnej i wskazań zawartych w uzasadnieniu niniejszego wyroku, stosownie do treści art. 153 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z mocy przywołanego art. 149 §1 p.p.s.a., uwzględnienie skargi na bezczynność organu obliguje Sąd do wypowiedzenia się w kwestii, czy bezczynność ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Wypowiedź w tym zakresie wymaga uwzględnienia okoliczności faktycznych występujących w sprawie. W niniejszej sprawie brak należytego załatwienia wniosku skarżących nie był efektem niedbalstwa lecz stanowił skutek przede wszystkim nieprawidłowej wykładni przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, w tym błędnej kwalifikacji danych objętych wnioskiem. Rzeczona okoliczność skłoniła skład orzekający do uznania, że w sprawie tej bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Równocześnie uznano, że nieprawidłowości, których dopuścił się organ nie są tego rodzaju, aby uzasadniały nałożenie nań grzywny w trybie art. 149 § 2 p.p.s.a. Zważywszy wszystkie zaprezentowane wyżej okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 149 § 1 i art. 286 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania, na które składają się: uiszczony przez skarżących wpis od skargi, w kwocie 100 zł, a także opłata skarbowa za pełnomocnictwo radcy prawnego (17 zł) oraz wynagrodzenie tego pełnomocnika (w kwocie 240 zł wynikającej z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r., w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego w urzędu - Dz. U. z 2013 r., poz. 490), orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.