II OZ 932/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk po rozpoznaniu w dniu 8 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia D. W., M. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 10 czerwca 2014 r., sygn. akt II SA/Wr 516/13 odmawiające D. W. i M.W. przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi D. W., M. W., J. W. i M. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji umarzającej postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zbiornika na nieczystości płynne o charakterze socjalno-bytowym postanawia oddalić zażalenie Postanowieniem z dnia 10 czerwca 2014 r., sygn. akt II SA/Wr 516/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odmówił D. W. i M. W. przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi D. W., M. W., J. W. i M. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji umarzającej postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zbiornika na nieczystości płynne o charakterze socjalno-bytowym. Sąd pierwszej instancji stanął na stanowisku, że prawo pomocy nie przysługuje skarżącym w niniejszej sprawie ze względu na oczywistą bezzasadność ich skargi, co wynika z art. 247 p.p.s.a. Oczywista bezzasadność skargi w niniejszej sprawie wynika z okoliczności, że skarżący wnieśli ją po terminie. Warunkiem skutecznego złożenia do sądu skargi jest natomiast złożenie jej we wskazanym w art. 53 § 1 p.p.s.a. trzydziestodniowym terminie liczonym od dnia doręczenia rozstrzygnięcia w sprawie, który to termin nie został przez skarżących zachowany. Decyzję SKO we Wrocławiu skarżący otrzymali bowiem w dniu [...] maja 2013 r. Skarga zaś została wniesiona za pośrednictwem Poczty w dniu 13 czerwca 2013 r. Na powyższe postanowienie D. i M.W. złożyli zażalenie zarzucając Sądowi I instancji, że nie jest prawdą, iż odebrali zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzję w dniu 10 maja 2013 r., bowiem jak wynika z akt sprawy, decyzję tę w istocie odebrali w dniu 14 maja 2013 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. Przyjmuje się, że oczywista bezzasadność skargi zachodzi, jeżeli bez konieczności dokonywania głębszej analizy stanu faktycznego i prawnego, jest zupełnie oczywiste, że skarga nie może zostać uwzględniona (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2004r., s. 320-321). Powyższe oznacza, że prawo pomocy nie przysługuje skarżącemu, z uwagi na oczywistą niedopuszczalność jego skargi, co oznacza także jej oczywistą bezzasadność. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo wyklucza możliwość uwzględnienia żądania strony skarżącej. Oznacza, to że zastosowanie powołanego przepisu jest dopuszczalne wówczas, gdy stan faktyczny i prawny danej sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości, co do braku szans na uwzględnienie skargi. Dotyczy to m.in. sytuacji, w której skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 p.p.s.a. W myśl art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Skarga wniesiona po tym terminie podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Wbrew twierdzeniom zażalenia strona złożyła skargę po upływie wskazanego w powyższym przepisie terminu. Zgodnie z art. 44 § 4 ustawy z dnia z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r. poz. 267; dalej: k.p.a.), doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, na który pozostawiono przesyłkę na poczcie. Stosując to uregulowanie w przedmiotowej sprawie uznano, że zaskarżoną decyzję doręczono każdemu ze skarżących [...] maja 2013 r., bowiem w dniu [...] kwietnia 2013 r. przesyłki zawierające decyzję pozostawiono na okres 14 dni w urzędzie pocztowym w T., o czym zawiadomienie pozostawiono w skrzynce oddawczej adresatów. Przesyłki wskazane odebrano po upływie 14 dni od złożenia przesyłek w placówce pocztowej, tj. w dniu [...] maja 2013 r. (data potwierdzenia przez D. W.odbioru przesyłek zawierających decyzje, patrz zwrotne potw. odbioru) a zatem przyjąć należy, że domniemanie wynikające z art. 44 § 4 k.p.a. nie może być obalone. Zawarte bowiem w przepisie art. 44 § 4 k.p.a. domniemanie daty doręczenia pisma, może być obalone dowodem przeciwnym, jeżeli adresat pisma odebrał je przed upływem przewidzianego w tym przepisie okresu. W postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 10 czerwca 1986 r., sygn. akt III ARN 7/86, OSNCP 1987, nr 9, poz. 143, trafnie przyjęto, że jeżeli w przypadku tzw. doręczenia zastępczego (art. 44 k.p.a.) adresat odbierze pismo w ciągu siedmiu dni od jego złożenia w urzędzie, to datą doręczenia pisma adresatowi jest dzień jego odbioru. Sytuacja taka w niniejszej sprawie nie miała jednak miejsca. Z powyższych przyczyn za datę doręczenia przesyłek należało przyjąć nie dzień [...] maja 2013 r. a dzień [...] maja 2013 r. Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego upłynął zatem w dniu [...] czerwca 2013 r., który był dniem wolnym od pracy a zatem, należało przyjąć zgodnie z art. 83 § 2 p.p.s.a., że ostatnim dniem do wniesienia skargi był [...] czerwca 2013 r. Skarga zaś została nadana za pośrednictwem Urzędu Pocztowego w dniu 13 czerwca 2013 r. (patrz koperta: k. 7 akt s.) a zatem po terminie. W takich okolicznościach zasadnym było postanowienie odmawiające D.W. i M. W. przyznania prawa pomocy z powodu oczywistej bezzasadności skargi. Z powyższych przyczyn na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny postanowił oddalić zażalenie.