II OSK 2853/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Robert Sawuła Sędziowie Sędzia NSA Teresa Kobylecka (spr.) Sędzia NSA Małgorzata Miron Protokolant asystent sędziego Monika Mamińska po rozpoznaniu w dniu 2 sierpnia 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wspólnoty Mieszkaniowej S. ... w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 czerwca 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 556/14 w sprawie ze skargi K. G. I. sp. z o . o. z siedzibą w K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 14 stycznia 2014 r. nr ... w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji 1.uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; 2. zasądza od K. G. I. sp. z o . o. z siedzibą w K. na rzecz Wspólnoty Mieszkaniowej S. ... w K. kwotę 100 (sto) złotych tytułem częściowego zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 10 czerwca 2014r., sygn. akt VII SA/Wa ...6/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi K.G.I. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 14 stycznia 2014r., znak ... w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia 23 października 2013r., stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku oraz zasądził na rzecz strony zwrot kosztów postępowania sądowego. W motywach rozstrzygnięcia Sąd wskazał następujący stan faktyczny i prawny sprawy: Zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013r., poz. 267), zw. dalej k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku K.G.I. Sp. z o.o. z siedzibą w K. o ponowne rozpatrzenie sprawy utrzymał w mocy własną decyzję z dnia 23 października 2013r. stwierdzającą nieważność decyzji Wojewody Ś. z dnia 5 lutego 2013r., którą uchylono decyzję Prezydenta K. z dnia 21 listopada 2012r. wnoszącą sprzeciw do zgłoszenia przez K.G.I. Sp. z o.o. zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na częściowej rozbiórce muru oporowego i wybrukowaniu fragmentu podjazdu do garażu podziemnego na działce nr ... przy ul. S. 3 w K. i umarzającą postępowanie organu pierwszej instancji. Decyzja została wydana w postępowaniu nadzwyczajnym prowadzonym w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody Ś. z dnia 5 lutego 2013r. W uzasadnieniu decyzji organ nadzoru wskazał, że K.G.I. Sp. z o.o. dokonała w dniu 2 listopada 2012r. zgłoszenia częściowej rozbiórki muru oporowego oraz wybrukowania fragmentu podjazdu do garażu podziemnego za murem oporowym na działce nr ..., dołączając plan sytuacyjno-wysokościowy, na którym strzałką oznaczono miejsce wykonania częściowej rozbiórki muru oporowego - w granicy działki nr ... i ... oraz kolorem zielonym miejsce wykonania podjazdu na działce nr ..., a nie na działce nr .... Prezydent Miasta K. wniósł decyzją z dnia 21 listopada 2012r. sprzeciw, wskazując że roboty określone jako częściowa rozbiórka muru oporowego stanowią jego przebudowę i wymagają pozwolenia na budowę, a ponadto inwestor nie posiada prawa do dysponowania działką nr ... na cele budowlane. Uchylając dnia 5 lutego 2013r. tę decyzję i umarzając postępowanie organu I instancji Wojewoda Ś. uznał za nieprawidłowe zakwalifikowanie rozbiórki części muru oporowego jako jego przebudowa i stwierdził, że służebność przejazdu i przechodu stanowi prawo do dysponowania działką na ... na cele budowlane. Organ nadzoru budowlanego w postępowaniu nadzwyczajnym wskazał, że z akt wynika, iż działka nr ..., której użytkownikiem wieczystym jest K.G.I. Sp. z o.o. w księdze wieczystej ma zapis, że na nieruchomości nr ... ustanowiona jest nieodpłatna i na czas nieoznaczony służebność gruntowa polegająca na prawie przejazdu i przechodu pasem gruntu, na którym urządzony jest wjazd do garaży znajdujących się w budynku usytuowanym na działkach ..., ..., ... i ... (...). Na załączonym do pisma z dnia 25 stycznia 2013r. (po wniesieniu sprzeciwu) szkicu roboty budowlane przewidziane zostały do realizacji poza terenem, na którym została ustanowiona służebność przejazdu i przechodu na rzecz K.G.I. Sp. z o.o. Zamierzając wykonać w/w roboty budowlane inwestor powinien uzyskać uchwałę Wspólnoty Mieszkaniowej ul. S. 3, którą tworzą współwłaściciele działki nr ..., wyrażającą zgodę na ich wykonanie. Brak uchwały oznacza, że inwestor nie wykazał się prawem do dysponowania działką nr ... na cele budowlane. Inwestor nie złożył także oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cel budowlane co do działki nr ..., której dotyczył pierwotnie dołączony do zgłoszenia szkic. GINB zarzucił, że Wojewoda Ś. nie zwrócił uwagi na to, że teren, na którym inwestor zamierza wykonać robot budowlane, zarówno wg mapy załączonej do zgłoszenia, jak i na mapie złożonej w toku postępowania odwoławczego nie pokrywa się z terenem służebności, z której inwestor wywodzi swoje prawo dysponowania działką nr ... na cele budowlane. Tym samym działania podjęte przez K.G. I. Sp. z o.o. i zaakceptowane przez Wojewodę Ś. muszą zostać zakwalifikowane jako bezprawna ingerencja w prawa współwłaścicieli działki ..., tworzących Wspólnotę Mieszkaniową ul. S. ... w K.. GINB stwierdzając nieważność decyzji z dnia 5 lutego 2013r. uznał, iż jest ona dotknięta wadą rażącego naruszenia przepisów procesowych, tj. art. 7 i 77 § 1 k.p.a. oraz przepisów prawa materialnego, tj. art. 4 i art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego. Wojewódzki Sąd Administracyjny, rozpoznając skargę K.G.I. Sp. z o.o. na decyzję GINB z dnia 14 stycznia 2014r. podzielił pogląd organu, że biorąc pod uwagę okoliczności niniejszej sprawy pierwszoplanowe znaczenie ma ocena kontrolowanej decyzji z punktu widzenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., jako wydanej bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. W ocenie Sądu I instancji, stanowisko organu nie zostało poparte żadną argumentacją. Sąd stwierdził, że pogwałcenie zasad ogólnych postępowania administracyjnego, m.in. art. 7 i 77 k.p.a. może mieć charakter rażącego naruszenia prawa tylko wtedy, gdy jest oczywiste i niewątpliwe. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie brak było podstaw do zaakceptowania stanowiska organu nadzoru, że w toku prowadzonego przez Wojewodę postępowania doszło do rażącego naruszenia przepisów proceduralnych. Organ odwoławczy, uchylając decyzję wnoszącą sprzeciw do zgłoszenia skarżącej, ponownie przeprowadził postępowanie wyjaśniające i zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnił podjęte rozstrzygnięcie. Zdaniem Sądu, organ nadzoru nie wykazał, aby to postępowanie przeprowadzone zostało z rażącym naruszeniem art. 7 i 77 § 1 k.p.a., samo stwierdzenie, że doszło do naruszenia przepisów procesowych, bez uzasadnienia tego stanowiska i wykazania, że naruszenie to ma charakter rażący nie pozwoliło Sądowi na skontrolowanie przedmiotowej oceny organu. Zdaniem Sądu, już sama ta okoliczność mogła stanowić podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji. Sąd pierwszej instancji, nie podzielił także oceny GINB, co do rażącego naruszenia art. 4 i art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego. Wskazał, że organ wbrew wymogom także w tym zakresie nie uzasadnił swojego stanowiska. Sąd argumentował, że co do zasady każdy inwestor zamierzający wykonywać określone roboty budowlane niezależnie od tego czy wymagają one uzyskania pozwolenia na budowę, czy też tylko zgłoszenia zamiaru ich wykonania powinien złożyć oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane – art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego. Sąd wskazał, że w myśl definicji legalnej zawartej w art. 3 pkt 11 Prawa budowlanego, przez prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane należy rozumieć tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych. Wywiódł, że w niniejszej sprawie skarżąca takie oświadczenie złożyła, przedłożyła jednocześnie akt notarialny z dnia 2 sierpnia 2010r. ustanawiający służebność przejazdu i przechodu przez działkę nr ..., określonym pasem gruntu w celu umożliwienia wjazdu do garażu. Wojewódzki Sąd Administracyjny podzielił pogląd skarżącej, że oświadczenie woli odnoszące się m.in. do ustanowienia służebności gruntowej należy tłumaczyć, jak tego wymagają ze względu na okoliczności, w których zostało złożone, zasady współżycia społecznego oraz ustalone zwyczaje – art. 65 §1 i § 2 k.c. W tym kontekście Sąd podkreślił, że zarzut rażącego naruszenia prawa musi wynikać z przesłanek, które nie budzą wątpliwości. Zdaniem Sądu, gdy zastosowanie przepisu wymaga jego interpretacji i subsumpcji do konkretnego stanu faktycznego, nie może być mowy o rażącym naruszeniu prawa. Sąd zaznaczył również, że istota rozważań dotyczących rażącego naruszenia prawa winna także dotyczyć ustaleń, czy w zaistniałym stanie faktycznym można dopatrywać się takiego naruszenia prawa, w wyniku którego powstały skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności. Podsumowując powyższy wątek, Sąd pierwszej instancji uznał, że brak rozważań organu dotyczących przedstawionego zagadnienia narusza art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Mając powyższe na uwadze Sąd pierwszej instancji uznał, że zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca podlegają uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. ‒ Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zw. dalej p.p.s.a. oraz, że zgodnie z art. 152 p.p.s.a. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. W skardze kasacyjnej Wspólnota Mieszkaniowa ul. S. 3 w K., zaskarżyła powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie: 1) art. 141 § 4 p.p.s.a., które miało wpływ na wynik sprawy, przez niedokonanie w uzasadnieniu skarżonego wyroku przesądzenia tyczącego faktów, jakie ustalił i szczegółowo opisał GINB w decyzji z dnia 14 stycznia 2014r., a w szczególności: złożenia przez inwestora dwu odmiennych projektów budowanych, pierwszego na etapie postępowania przed organem pierwszej instancji, drugiego przed organem drugiej instancji, zarzutu budowy na nieruchomości, którą inwestor nie ma prawa dysponować, potrzeby wydania pozwolenia na budowę w sytuacji planowanego burzenia muru oporowego, które to uchybienia uniemożliwiają stronie i Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu dokonanie oceny trafności, bądź nietrafności kwestionowanego wyroku, 2) prawa materialnego przez błędną jego wykładnię, a mianowicie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 7, 77 k.p.a. i art. 4 oraz 30 § 2 Prawa budowlanego, przez przyjęcie, że w sytuacji nie zakwestionowania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ustaleń faktycznych poczynionych w sprawie przez GINB, nie jest rażącym naruszeniem prawa, wymagającym wyeliminowania wadliwej decyzji administracyjnej z obrotu prawnego tego rodzaju działanie organu II instancji, w którym organ ten doprowadza do: a) wydania orzeczenia kasacyjnego, w sytuacji złożenia przez inwestora innego zamiaru budowanego przed organem pierwszej instancji, a innego przed organem drugiej instancji co do lokalizacji prac budowlanych, b) wykonania prac budowanych wymagających zezwolenia na budowę, tj. zezwala by zastąpić to zezwolenie zgłoszeniem tych prac do wykonania, c) sytuacji, w której inwestor może prowadzić prace budowane na terenie, co do którego nie ma prawa do dysponowania, co powoduje nieodwracalne skutki w zakresie prawa własności podmiotu składającego skargę kasacyjną, mającego prawo do tego terenu, a wydana decyzja skutkuje odpowiedzialnością odszkodowawczą Skarbu Państwa za tego rodzaju bezprawne działanie. W odpowiedzi na skargę K.G.I. Sp. z o.o. wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania, wymienione w art. 183 § 2 powołanej ustawy, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskiem. Kontrola dotyczy zgodności zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. Sąd nie jest uprawniony do badania ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia, która wykracza poza ramy wyznaczone zarzutami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że zakres rozpoznania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. W sprawie niniejszej Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się okoliczności uzasadniających nieważność postępowania (art. 183 § 2 p.p.s.a.) i rozpoznał skargę kasacyjną w podstawach w niej wskazanych. W niniejszej sprawie skarga kasacyjna oparta została na obydwu podstawach ustawowych, określonych w art. 174 p.p.s.a. W pierwszej kolejności, odnieść się należy do zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego usprawiedliwiony jest zarzut naruszenia art. 144 § 4 p.p.s.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Przepis ten, normując treść uzasadnienia wyroku stanowi na gruncie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi odzwierciedlenie wynikającej z art. 2 Konstytucji RP zasady budowania zaufania do organów państwa. Z naruszeniem art. 144 § 4 p.p.s.a. mamy do czynienia w przypadku, gdy uzasadnienie nie odpowiada wymogom tego przepisu, przy czym nie każde naruszenie art. 144 § 4 p.p.s.a. może stanowić skuteczną podstawę skargi kasacyjnej, a jedynie takie które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Zarzut naruszenia tego przepisu jest skuteczny wówczas, gdy Sąd pierwszej instancji nie wyjaśnił w sposób adekwatny do celu, jaki wynika w tego przepisu dlaczego stwierdził (nie stwierdził) w rozpatrywanej sprawie naruszenie przez organ administracji przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w stopniu, który mógłby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Treść uzasadnienia wyroku powinna potwierdzać proces badania przez Sąd zgodności z prawem zaskarżonego do Sądu rozstrzygnięcia. Uzasadnienie powinno być tak sporządzone, aby wynikało z niego dlaczego Sąd uznał zaskarżone orzeczenie za niezgodne lub zgodne z prawem. W uchwale z dnia 15 lutego 2010r. sygn. II FPS 8/09 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że przepis art. 144 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Obowiązkiem sądu administracyjnego jest uwzględnienie w stanie sprawy przyjętego stanu faktycznego i jego rozpatrzenie w kontekście całego materiału dowodowego sprawy. Brak któregokolwiek z tych elementów skutkuje naruszeniem przez sąd art. 144 § 4 p.p.s.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż nieprzyjęcie stanu faktycznego pozbawia sąd administracyjny możliwości jego subsumcji z wzorcem ustawowym. Podobnie uzasadnienie wyroku, zawierające jedynie opis poszczególnych elementów stanu faktycznego, bez podania, w jakim zakresie zostały one przyjęte przez sąd i dlaczego, nie spełnia wymogów art. 144 § 4 p.p.s.a. (por. uchwała NSA z dnia 15 lutego 2010r. sygn. II FPS 8/09). W niniejszej sprawie uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie odpowiada wymogom art. 144 § 4 p.p.s.a. Sąd pierwszej instancji nie wyjaśnił w dostateczny i jednoznaczny sposób przyczyn podjętego rozstrzygnięcia, uzasadnienie nie odnosi się do wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy okoliczności. Uzasadnienie nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia, ponieważ nie ma możliwości jednoznacznej rekonstrukcji podstawy rozstrzygnięcia. Lakoniczne i ogólnikowe uzasadnienie wyroku, uchylającego decyzje administracyjne, pozbawiające stronę informacji o przesłankach tego rozstrzygnięcia (zarzut skargi kasacyjnej) jest naruszeniem w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając na uwadze powyższe rozważania należy wskazać, że stanowisko Sądu I instancji co do prawidłowości ustalenia stanu faktycznego w przypadku sporu w tym zakresie pomiędzy stronami postępowania administracyjnego powinno zawierać odniesienie do argumentów prezentowanych zarówno przez organ administracji, jak i strony postępowania oraz wyjaśnić, dlaczego argumenty jednej ze stron uznaje za prawidłowe, a inne nie (por. wyrok NSA z dnia 13 stycznia 2009r. I FSK 1904/07). Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Sąd I instancji nie podzielił stanowiska Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, iż Wojewoda Ś. w postępowaniu administracyjnym, w wyniku którego zapadła decyzja z dnia 5 lutego 2013r. uchylająca sprzeciw i umarzająca postępowanie organu I instancji naruszył rażąco ogólne zasady postępowania administracyjnego – art. 7 (zasada prawdy obiektywnej) i art. 77§ 1 k.p.a. (zasada dot. zbierania i oceny dowodów). Sąd wskazał, że Wojewoda Ś., rozpoznając odwołanie od decyzji zawierającej sprzeciw ponownie przeprowadził postępowanie wyjaśniające i zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnił swoje stanowisko. W ocenie Sądu I instancji samo stwierdzenie GINB, że doszło do naruszenia przepisów procesowych, bez uzasadnienia swojego stanowiska i wykazania, że naruszenie to miało charakter rażący nie pozwala na skontrolowanie tej oceny organu, co już stanowi podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela stanowiska, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie uzasadnił swojego stanowiska. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w sposób obszerny i dokładny przedstawił on swoje stanowisko co do stanu faktycznego, wykazał rozbieżności, które w jego ocenie wystąpiły na etapie zgłoszenia i w postępowaniu odwoławczym w zakresie m.in. lokalizacji zamierzonych przez inwestora robót budowlanych, i co się z tym wiązało także prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, które w jego ocenie doprowadziły do stwierdzenia nieważności decyzji (rażące naruszenie art. 7, 77 § 1, a także art. 15 k.p.a.). Sąd I instancji, badając legalność decyzji powinien był zatem odnieść się do przedstawionego przez GINB stanu faktycznego i wypowiedzieć się co do zgodności z prawem decyzji, która wydana została w postępowaniu nadzwyczajnym, gdy organ nadzoru nie przeprowadza na nowo postępowania administracyjnego, a jedynie ma skontrolować czy decyzja wydana została z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 2 k.p.a.). Słusznie Sąd I instancji uznał, że dopiero oczywiste i niewątpliwe naruszenie przepisów proceduralnych, tzn. w sposób oczywisty ich nie zastosowanie lub zastosowanie oczywiście nieprawidłowo, można uznać za mające charakter rażącego, jednak to powinno wynikać z dokonanej oceny stanu faktycznego, a następnie stanu prawnego. Należy jednak pamiętać, że uzasadnienie wyroku, zawierające jedynie opis poszczególnych elementów stanu faktycznego, bez wskazania, w jakim zakresie zostały one przyjęte przez sąd i dlaczego, nie spełnia wymogów art. 141 § 4 p.p.s.a. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. za usprawiedliwiony, skutkujący uchyleniem zaskarżonego wyroku na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. Z uwagi na brak należytej kontroli legalności zaskarżonej decyzji przez Sąd I instancji, niemożliwe jest odniesienie się przez Naczelny Sąd Administracyjny do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej, dotyczących naruszenia prawa materialnego. Weryfikacja prawidłowości wykładni i zastosowania prawa materialnego dokonana przez Sąd I instancji możliwa jest jedynie w przypadku niestwierdzenia uchybień natury procesowej, mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Orzeczenie o kosztach postępowania uzasadnia art. 203 pkt 2 p.p.s.a. ----------------------- 9