III SA/Lu 238/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Marcinowski, Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal (sprawozdawca),, Sędzia NSA Marek Zalewski, Protokolant Asystent sędziego Dorota Winiarczyk - Ożóg, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 10 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi T. T. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie wygaśnięcia zezwolenia w części dotyczącej punktu gier oddala skargę. Zaskarżoną decyzją (...) Dyrektor Izby Celnej w (...), po rozpatrzeniu odwołania A spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w (...), utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Izby Celnej w (...) z dnia (...) października 2013 r., nr (...) stwierdzającą wygaśnięcie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w (...) z dnia (...) sierpnia 2008 r., nr (...), w części dotyczącej punktu gier (...). Decyzja została wydana w następującym stanie sprawy. Decyzją z dnia (...) sierpnia 2008 r., nr (...) Dyrektor Izby Skarbowej w (...) udzielił A spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w (...) zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa lubelskiego. Następnie Dyrektor Izby Celnej w (...), wszedł w posiadanie informacji, że w punkcie gier na automatach o niskich wygranych (...), nie rozpoczęto działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Decyzją (...) Dyrektor Izby Celnej w (...) stwierdził wygaśnięcie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej (...) w części dotyczącej punktu gier w pozycji (...) załącznika nr 1. W uzasadnieniu decyzji wyjaśnił, że spółka do dnia (...) sierpnia 2009 nie rozpoczęła działalności w punkcie gier (...) z pozycji (...) załącznika nr (...) pomimo, iż na mocy punktu 5 decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Lublinie z dnia (...) sierpnia 2008 r., nr (...), była to tego zobowiązana. Decyzją z dnia (...) stycznia 2014 r. Dyrektor Izby Celnej w (...) utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. A spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na powyższą decyzję Dyrektora Izby Celnej wniosła o jej uchylenie w całości. Zarzuciła naruszenie: 1) art. 48 ust. 2 ustawy o grach hazardowych (Dz. U. z 2009 r. Nr 201, poz. 1540 z późn. zm.), dalej: u.g.h., przez jego zastosowanie w sytuacji, gdy przepisy przejściowe u.g.h. nie pozwalają na stosowanie normy prawnej wynikającej z art. 48 ust. 2 wobec podmiotów urządzających gry na automatach o niskich wygranych w związku z art. 129 ust. 1 u.g.h. ; 2) naruszenie art. 1 pkt 4 w związku z art. 1 pkt 11 oraz art. 8 ust. 1 Dyrektywy nr 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego w związku z wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r. w połączonych sprawach C-213/11, C-214/11, C-217/11, poprzez ich nieuwzględnienie i w konsekwencji zmarginalizowanie przez organ pozycji orzeczenia TSUE "na gruncie linii orzecznictwa sądów krajowych". W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Dyrektora Izby Celnej w (...) stwierdzająca wygaśnięcie udzielonego A Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w (...), zezwolenia Dyrektora Izby Skarbowej w (...) z dnia (...) sierpnia 2008 r. na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie (...), w części dotyczącej punktu gier określonego jako (...) Stosownie do art. 129 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy jest prowadzona, do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń, przez podmioty, których im udzielono, według przepisów dotychczasowych, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Z przepisu art. 48 ust. 1 ustawy o grach hazardowych wynika, że podmiot posiadający koncesję lub zezwolenie może wystąpić o przedłużenie określonego w nich terminu rozpoczęcia działalności. Termin ten może zostać przedłużony jednokrotnie, na okres nie dłuższy niż 6 miesięcy. Przepis ten w ust. 2 przewiduję, że w przypadku nierozpoczęcia działalności w terminie określonym w koncesji lub zezwoleniu, koncesja lub zezwolenie wygasają w całości lub w części, w której nie podjęto działalności. Bezspornym w niniejszej sprawie jest, że skarżąca Spółka nie rozpoczęła działalności w w/w punkcie gier pomimo tego, iż na mocy punktu (...) decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w (...), była to tego zobowiązana. Bez znaczenia w niniejszej sprawie jest to, czy okoliczności podane przez skarżącą, które jej zdaniem spowodowały, że nie rozpoczęto działalności w w/w punkcie gier, stanowią siłę wyższą. Ustawodawca w art. 48 ust. 2 u.g.h. nie uzależnił wystąpienia skutku w postaci wygaśnięcia decyzji od wystąpienia siły wyższej. Skarżąca mogła natomiast skorzystać uprawnienia wynikającego z art. 48 ust. 1 ustawy o grach hazardowych. Przepis ten umożliwia wystąpienie do organu celem przedłużenia terminu do rozpoczęcia działalności w punkcie na okres nie dłuższy niż 6 miesięcy. Bezsporne w sprawie jest, że skarżąca nie wystąpiła do organu o przedłużenie w/w terminu, tym samym z własnej woli nie skorzystała z w/w uprawnienia. Ponadto zaznaczyć w tym miejscu należy, że ustawa o grach hazardowych pozwoliła na dalsze prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na podstawie dotychczasowych zezwoleń i nie wprowadziła generalnego zakazu zmiany zezwoleń. Zakaz zmiany zezwoleń, przewidziany w art. 135 ust. 2 ustawy, ograniczony został tylko do jednego elementu zezwolenia: miejsca urządzania gier, ponadto nie dotyczy on zmiany polegającej na zmniejszeniu liczby punktów gier na automatach. Nowa ustawa nie wprowadziła zatem żadnych radykalnych rozwiązań uniemożliwiających podmiotom gospodarczym prowadzenie dotychczasowej działalności. Przeciwnie, zagwarantowała dalsze jej prowadzenie na dotychczasowych zasadach, wyeliminowała jedynie możliwość zmiany decyzji ostatecznych w określonym, niewielkim zakresie. Nie sposób również nie zauważyć, że zmiana decyzji ostatecznych jest trybem nadzwyczajnym, który stosowany być może tylko i wyłącznie w przypadku spełnienia ściśle określonych przesłanek. Twierdzenie zatem, że prawo zmiany miejsca urządzania gier było — na gruncie ustawy poprzednio obowiązującej — podstawowym prawem organizatora gier jest niczym nieuzasadnione. W tym stanie rzeczy nie można uznać, że przeszkodą do dalszego prowadzenia działalności w miejscu wskazanym w zezwoleniu było wejście w życie nowej ustawy. Bezpodstawny jest zarzut niewłaściwego zastosowania art. 48 pkt 2 ustawy o grach hazardowych. Zdaniem skarżącej, przepis ten nie może być zastosowany do podmiotów urządzających gry na automatach o niskich wygranych. Skarżąca powołała się na art. 121 u.g.h., który stanowi, że do wygaśnięcia, w związku z nierozpoczęciem działalności, zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się art. 36 ust. 5 ustawy, o której mowa w art. 144. Ustawą o której mowa w art. 144 u.g.h., jest ustawa o grach i zakładach wzajemnych z dnia 29 lipca 1992 r. (tj. Dz. U. 2004 r. Nr 4, poz. 27), dalej: u.g.w. W myśl art. 36 ust. 5 u.g.w. zezwolenia, o których mowa w ust. 1 i 2, wygasają, jeżeli w terminie jednego roku od dnia ich udzielenia nie podjęto działalności objętej zezwoleniem. Stosownie do treści art. 36 ust. 1 u.g.w. zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier urządzanych w kasynie gry, w salonie gier na automatach, w salonie gry bingo pieniężne oraz w zakresie zakładów wzajemnych i gier na automatach o niskich wygranych udziela się na okres 6 lat. W tym miejscu należy przytoczyć wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 stycznia 2009 r. sygn. akt II GSK 480/08, w którym to Sąd wyjaśnił, iż przepis art. 36 ust. 5 ustawy regulujący materię wygaśnięcia zezwolenia używa pojęcia "podjęcia działalności", które należy rozumieć jako zainicjowanie działalności, chociażby w jednym punkcie w terminie w tym przepisie określonym. Skoro odwołuje się do podjęcia działalności objętej zezwoleniem, a to, jak wynika z art. 35 ust. 1, odnosi się do urządzania i prowadzenia działalności, to przyjąć należy, że chodzi tutaj o podjęcie urządzania i prowadzenia działalności, chociażby w jednym punkcie objętym zezwoleniem. Użyty przez ustawodawcę zwrot "w związku z nierozpoczęciem działalności" należy rozumieć — w tym przepisie — tak samo, jak pojęcie "podjęcia działalności". Oznacza to, że przepis ten odnieść można wyłącznie do podmiotów, które nie rozpoczęły działalności w żadnym punkcie wymienionym w zezwoleniu. Bezsporne jest, że skarżąca prowadziła działalność w innych punktach objętych zezwoleniem (...). W związku z powyższym należy przyjąć a contrario, że przepis art. 48 ust 2 u.g.h. znajduje zastosowanie w sytuacji prowadzenia działalności przez podmiot przynajmniej w jednym punkcie wymienionym w zezwoleniu, co wynika z wykładni językowej i prounijnej tego przepisu. W przepisie tym, podobnie jak w art. 121 u.g.h., ustawodawca posłużył się również pojęciem "nierozpoczęcia działalności" z tą jednak różnicą, iż wyraźnie wskazał, że koncesja lub zezwolenie wygasa w całości lub w części, w której nie podjęto działalności. Gdyby przyjąć, tak jak wnioskuje skarżąca, że właściwy w sprawie, byłby art. 121 u.g.h. w związku z art. 36 ust. 5 u.g.w., organ w świetle tego przepisu musiałby wygasić zezwolenie w całości. Zdaniem Sądu – w świetle wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11 i C-217/11, wydanego w trybie prejudycjalnym wobec zadanych trzech pytań dotyczących art. 129 ust. 2, art. 135 ust. 2 i art. 138 ust. 1 ustawy o grach hazardowych – skutek w postaci wygaszenia całego zezwolenia byłby zbyt daleko idący. Trybunał Sprawiedliwości orzekł, że przepis art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasady dotyczące usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L.98.204.37 z późn. zm.), należy interpretować w ten sposób, że przepisy krajowe tego rodzaju, jak przepisy ustawy o grach hazardowych, które mogą powodować ograniczenie, a nawet stopniowe uniemożliwienie prowadzenia gier na automatach o niskich wygranych poza kasynami i salonami gry, stanowią potencjalnie "przepisy techniczne" w rozumieniu tego przepisu, w związku z czym ich projekt powinien zostać przekazany Komisji zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy wskazanej dyrektywy, w wypadku ustalenia, iż przepisy te wprowadzają warunki mogące mieć istotny wpływ na właściwości lub sprzedaż produktów, a dokonanie tego ustalenia należy do sądu krajowego. Trybunał Sprawiedliwości uzależnił zatem ocenę technicznego albo nietechnicznego charakteru przepisów ustawy o grach hazardowych od ustalenia (oceny), czy te przepisy wprowadzają warunki mogące mieć istotny wpływ na właściwości lub sprzedaż produktów, tj. automatów do gier o niskich wygranych. Tego rodzaju skutków nie sposób natomiast wyprowadzić z art. 48 ust. 2 ustawy, który niejako dostosowuje sytuację prawną (zakres udzielonego zezwolenia) do istniejącej już sytuacji faktycznej niepodjęcia przez podmiot działalności w terminie zakreślonym w zezwoleniu. W związku z powyższym organ słusznie w niniejszej sprawie zastosował art. 48 ust. 2 u.g.h. Podkreślić w tym miejscu należy, że Dyrektor Izby Celnej w (...) nie stosował przepisów art. 129 ust. 2, art. 135 ust. 2 i art. 138 ust. 1 ustawy o grach hazardowych z 2009 r. i żaden z nich nie stanowił podstawy rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Podsumowując, stwierdzić należy, że niepodjęcie działalności przez skarżącą w wyżej wymienionym punkcie gier nie można w żaden sposób łączyć ze skutkami nowej ustawy o grach hazardowych, uniemożliwiającej prowadzenie gier o niskich wygranych poza kasynami i salonami gry. Przyczyny powodujące niewykonywanie działalności przez skarżącą są rezultatem przyjętego przez nią sposobu zarządzania i kierowania interesami majątkowymi przedsiębiorstwa i nie wynikają ze skutków prawnych wprowadzenia nowych uregulowań ustawowych. Oznacza to także, że zarzuty skarżącej są niezasadne. Organ w niniejszej sprawie prawidłowo zastosował art. 48 ust. 2 u.g.h.. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.).