III SA/Po 1694/13

Dnia 10 czerwca 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Koś (spr.) Sędziowie WSA Walentyna Długaszewska WSA Szymon Widłak Protokolant: st.sekr.sąd. Izabela Kaczmarczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 czerwca 2014 roku przy udziale sprawy ze skargi Spółki A w W. (dawniej Spółka B w W.) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia 3 października 2013 roku nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2012 rok oddala skargę Decyzją z dnia 25 lutego 2013 r., nr [...] Burmistrz, po rozpatrzeniu wniosku Spółki B z siedzibą w P. w sprawie stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2012 r., stwierdził nadpłatę w podatku od nieruchomości za 2012 r. w kwocie [...] zł. Kwota nadpłaty została stwierdzona na podstawie następującego wyliczenia: 1) kwota deklarowanego pierwotnie i wpłaconego podatku [...] zł, 2) podatek określony przez organ podatkowy w drodze decyzji [...] zł, 3) nadpłata w podatku od nieruchomości [...] zł. W uzasadnieniu powyższej decyzji organ podatkowy wskazał, że w dniu 27 grudnia 2012 r. wpłynął wniosek spółki o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za okres od dnia 1 stycznia 2007 r. do dnia 31 grudnia 2012 r. Powodem złożonych korekt deklaracji była zawyżona, w ocenie spółki, wartość budowli wykazanych do opodatkowania. Organ podatkowy wobec wątpliwości co do zasadności powyższego wniosku przeprowadził postępowanie podatkowe, a następnie decyzją z dnia 7 lutego 2013 r., nr [...] określił podatnikowi wysokość zobowiązania podatkowego za 2012 rok w kwocie [...] zł. W wyniku powyższego w podatku od nieruchomości powstała nadpłata w wysokości [...] zł. W odwołaniu od powyższej decyzji strona zarzuciła błędną interpretację przepisów prawa materialnego. Podkreśliła, że uznając za zasadę spójność systemu prawa, nielogiczne byłoby twierdzenie, iż obiektami budowlanymi w systemie prawa z jednej strony są takie, które są trwale związane z gruntem i powstały w wyniku prac budowlanych, a z drugiej strony takie, które nie są trwale związane z gruntem i zostały na przykład zamontowane, a więc wykonane w sposób nie wymagający przeprowadzenia robót budowlanych. Z uwagi na fakt, że urządzenia zlokalizowane w kontenerowych stacjach redukcyjno-pomiarowych nie powstają w procesie budowlanym ani też nie są trwale związane z fundamentami, nie stanowią one obiektów budowlanych w rozumieniu ustawy - Prawo budowlane, jak również w rozumieniu rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych. Z ostrożności procesowej spółka powtórzyła argumentację przywołaną w odwołaniu od decyzji określającej zobowiązanie podatkowe za 2012 rok. Wskazała zatem, że niezasadne jest uznanie, iż będące przedmiotem rozpoznania urządzenia stanowią całość techniczno-użytkową, tym bardziej, że organ w ogóle nie wykazał powiązań o charakterze technicznym. Organ wskazuje jedynie na powiązania funkcjonalne urządzeń redukcyjno-pomiarowych gazu z innymi elementami sieci gazowej, przy czym pomija powiązania techniczne pomiędzy tymi obiektami. Ponadto organ ignoruje fakt, że dla funkcjonalnie połączonych elementów składających się na stację redukcyjno-pomiarową, to fundament i kontener stanowią elementy budowlane, reszta to tylko urządzenia techniczne (elementy niebudowlane), które nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Tymczasem tylko jednoczesne wystąpienie związku użytkowego oraz technicznego warunkuje uznanie, że urządzenia wraz z fundamentami stanowią jeden obiekt budowlany (budowlę), a zarazem przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Przedmiotowe urządzenia techniczne stanowią jedynie część sieci gazowej, rozpatrywanej wyłącznie w aspekcie powiązań funkcjonalnych, a nie technicznych – urządzenia powstają w zupełnie innym procesie produkcyjnym, mają charakter ruchomy i mogą być w każdym czasie demontowane i przenoszone do innych miejsc użytkowania bez jakiegokolwiek uszczerbku dla ich funkcjonalności. Odwołująca zgodziła się z twierdzeniem, że nie jest możliwe funkcjonowanie sieci gazowej bez wszystkich jej elementów, jednakże bez przedmiotowych urządzeń technicznych sieć ta może prawidłowo działać. Wynika to w ocenie odwołującej z faktu, że o ile sieć gazowa do swego działania potrzebuje między innymi urządzeń redukcyjnych i pomiarowych, to nie ma przeszkód aby te konkretne urządzenia były zastąpione innymi obiektami tego typu. Nie jest także zasadne kwestionowanie przez organ tezy, zgodnie z którą aby mówić o całości technicznej obiekty muszą być trwale związane z gruntem. Przywołane na poparcie powyższego § 13 i § 17 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe, nie tylko nie znajdują zastosowania w sprawie, lecz nadto zdaniem odwołującej świadczą o konieczności wystąpienia cechy trwałego związania. Odwołująca podniosła również, że przywołane ostatnio rozporządzenie reguluje jedynie warunki techniczne i nie wskazuje, czy sieć gazowa wraz ze wszystkimi elementami stanowi obiekt budowlany. Co więcej rozporządzenie to nie odnosi się do związku techniczno-użytkowego stacji gazowych z siecią, co jest konieczne dla prawidłowego określenia przedmiotu opodatkowania. Na koniec spółka podniosła, że nie wszystkie urządzenia techniczne są urządzeniami budowlanymi, o których stanowi art. 3 pkt 9 ustawy - Prawo budowlane. Przedmiotowe urządzenia nie stanowią urządzeń budowlanych, bowiem funkcją fundamentu jest wyłącznie zapewnienie posadowienia urządzenia, a poszczególne urządzenia funkcjonują samodzielnie i nie tracą przymiotu urządzeń, jeżeli nie zostaną posadowione na fundamencie. Urządzenia redukcyjne i pomiarowe nie wpływają zatem na funkcjonalność fundamentu. To fundament służy zwiększeniu funkcjonalności urządzeń i to on winien być uznany za budowlę. Zdaniem odwołującej naruszono także przepisy prawa procesowego, a w konsekwencji nie ustalono rzetelnie stanu faktycznego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu decyzją z dnia 3 października 2013 r., nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Burmistrza. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że Burmistrz podzielił stanowisko podatnika jedynie w kwestii konieczności wyłączenia z podstawy opodatkowania budowli wartości wiaty stanowiącej budynek. W pozostałym zakresie korekta deklaracji dokonana w grudniu 2012 r. została uznana za nieuzasadnioną, a wyliczona w niej nowa kwota podatku za nieprawidłową. W tym stanie rzeczy Burmistrz decyzją z dnia 7 lutego 2013 r. określił spółce wysokość podatku w kwocie odpowiadającej pierwotnie zadeklarowanej, umniejszonej o podatek od wiaty. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu decyzją z dnia 28 sierpnia 2013 r. W dalszej części uzasadnienia organ wskazał, że stosownie do art. 72 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej za nadpłatę uważa się kwotę nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku. W rozpoznawanym przypadku w rachubę wchodzi pierwsza ewentualność, gdyż odwołująca nie neguje istnienia obowiązku oraz zobowiązania podatkowego w ogóle, lecz jedynie dostrzega potrzebę korekty należnego podatku. W świetle regulacji ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, zobowiązanie podatników podatku od nieruchomości będących osobami prawnymi powstaje z mocy prawa (w drodze samoobliczenia), a więc w sposób określony w art. 21 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Przywołując art. 21 § 2 i § 3 Ordynacji podatkowej organ stwierdził następnie, że na równi z deklaracją traktować należy korektę od deklaracji. Z chwilą złożenia korekty podatkiem do zapłaty jest zatem kwota wykazana w deklaracji skorygowanej. Jeżeli jednak organ podatkowy, w wyniku przeprowadzonego postępowania, ustali że korekta była nieuzasadniona i sam określi wysokość zobowiązania, to jego decyzja znosi deklarację (pierwotną oraz jej korekty) i konstytuuje wysokość zobowiązania podatkowego. W rozpoznawanej sprawie doszło do wydania decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2012. Mając na względzie powyższe, a także to, że na tle art. 212 Ordynacji podatkowej organ podatkowy, który wydał decyzję jest nią związany od chwili jej doręczenia, w ocenie organu odwoławczego nie ma możliwości rozważania argumentów dotyczących prawnopodatkowej kwalifikacji poszczególnych składników majątku podatnika. Kwestie te zostały już bowiem przesądzone w ostatecznej decyzji określającej. Przedmiotem rozpatrywanej obecnie sprawy jest jedynie istnienie i wysokość nadpłaty, która wynosi [...] zł. Strona, obecnie spółka A, skorzystała z prawa wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. W skardze zarzuciła organom naruszenie przepisów prawa materialnego mające istotny wpływ na wynik sprawy. Podniosła, że obiektem budowlanym, do którego to pojęcia odsyła ustawa o podatkach i opłatach lokalnych, jest budynek wraz z instalacjami i urządzeniami (art. 3 pkt 1 lit. a ustawy - Prawo budowlane) lub budowla stanowiąca całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami (art. 3 pkt 1 lit. b ustawy - Prawo budowlane), która została wybudowana (art. 1 ustawy - Prawo budowlane), czyli wykonana w określonym miejscu przeznaczenia (art. 3 pkt 6 ustawy -Prawo budowlane), co implikuje fakt, że obiektem budowlanym nie mogą być urządzenia wykonane w zakładach wytwórczych i zamontowane na miejscu przeznaczenia. W ocenie skarżącej nie jest jednocześnie możliwe dokładne zdefiniowanie pojęcia obiektu budowlanego z wykorzystaniem wyłącznie art. 3 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane, a pomocniczo należy posłużyć się definicją obiektu budowlanego wskazaną w rozporządzeniu Rady Ministrów z 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych. Zgodnie z nią obiektem budowlanym są konstrukcje połączone z gruntem w sposób trwały, wykonane z materiałów budowlanych i elementów składowych, będące wynikiem prac budowlanych. Podobną definicję zawiera budowlana norma PN-ISO-6707 1:1994, zgodnie z którą obiekty budowlane to wszystko, co jest zbudowane lub powstało w wyniku robót budowlanych. Powyższe wskazuje jednoznacznie, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości mogą podlegać, co do zasady, wyłącznie konstrukcje trwale związane z gruntem. Organ w przedmiotowej sprawie nie poddał w pierwszej kolejności analizie tego, czy obiekty skarżącej spełniają definicję budynku, co winien uczynić jako że podstawową przesłanką uznania danego obiektu za budowlę jest wykluczenie jego klasyfikacji jako budynku. Skarżąca podniosła przy tym, że stacje redukcyjno-pomiarowe posiadają cechy budynku (trwałe związanie z gruntem, wydzielenie z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych, fundamenty, dach), a w konsekwencji podstawa ich opodatkowania powinna być naliczana od powierzchni użytkowej. Natomiast wszystkie instalacje i urządzenia znajdujące się wewnątrz stacji podlegają opodatkowaniu jako część składowa tego budynku. Skarżąca zdecydowała się na opodatkowanie stacji jako budowli, gdyż jest to podejście bezpieczniejsze. Z kolei punkty redukcyjno-pomiarowe, których również dotyczy postępowanie, co do zasady zlokalizowane są na przyłączach gazowych. W świetle art. 3 pkt 9 ustawy - Prawo budowlane, przyłącza stanowią urządzenia budowlane, związane z obiektem budowlanym zapewniając możliwość użytkowania tego obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Punkty redukcyjno-pomiarowe jako związane z takim urządzeniem budowlanym, a nie z gazociągiem, nie mogą zatem stanowić całości techniczno-użytkowej z budowlą (art. 3 pkt 1 lit. b ustawy - Prawo budowlane), jaką jest gazociąg. W dalszej kolejności skarżąca podniosła, że organ niezasadnie odwołał się do istnienia całości techniczno-użytkowej pomiędzy obiektami stanowiącymi przedmiot postępowania, składającymi się w jego ocenie na sieć gazową, tym bardziej że nie wykazał w ogóle istnienia powiązań o charakterze technicznym. W ocenie skarżącej tylko jednoczesne wystąpienie związku użytkowego oraz technicznego warunkować będzie uznanie, że urządzenia wraz z fundamentami stanowią jeden obiekt budowlany - budowlę, a zarazem i przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Organy błędnie więc kładą nacisk wyłącznie na związek o charakterze funkcjonalnym. Skarżąca nie zaprzecza, że pomiędzy siecią a stacją gazową występują powiązania funkcjonalne, oba rodzaje obiektów służą bowiem celowi bezpiecznego i prawidłowego dostarczania gazu do odbiorców. Nie jest jednakże zasadne uznanie istnienia powiązań technicznych pomiędzy siecią gazową a stacją redukcyjno-pomiarową. Trudno uznać, aby przyjmowana przez organ teza o istnieniu powiązań technicznych między elementami, które często nie są ze sobą w ogóle styczne, wypełniała bez żadnych zastrzeżeń przesłankę tworzenia z innymi elementami obiektu budowlanego. Skarżąca podkreśliła również, że budowlami są obiekty wymienione w art. 3 pkt 3 ustawy - Prawo budowlane i obiekty do nich podobne – "takie jak". Tymczasem obiekty skarżącej będące przedmiotem postępowania nie są podobne do żadnych obiektów wymienionych w tym przepisie. Spółka zaznaczyła też konieczność wyodrębnienia budowlanych i niebudowlanych części urządzeń, wskazując że w przypadku uznania, że stacja gazowa nie stanowi budynku i należy się podjąć próby zakwalifikowania jej jako budowli, to opodatkowaniu podlegają tylko elementy budowlane, tj. fundament oraz obudowa kontenerowa, natomiast części niebudowlane, czyli stricte techniczne, tj. urządzenia redukcyjne i pomiarowe pozostają poza zakresem opodatkowania podatkiem od nieruchomości. W zakresie naruszeń prawa procesowego skarżąca podniosła naruszenie art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 197 § 1 w zw. z art. 187 § 1 i art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej w głównej mierze kładąc nacisk na: 1) oparcie decyzji w sprawie nadpłaty na decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego, która narusza przepisy prawa podatkowego i budowlanego, 2) poprzestanie przez organ na stwierdzeniu, że skoro doszło do wydania decyzji określającej wysokość zobowiązania, to nie ma możliwości rozważania argumentów dotyczących kwalifikacji obiektów, 3) niepowołanie biegłego dla właściwego ustalenia stanu faktycznego sprawy, 4) niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Do skargi spółka załączyła także ekspertyzy prawne, potwierdzające jej argumentację, wnosząc o ich włączenie w poczet materiału dowodowego. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Poddana kontroli w niniejszej sprawie decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu nie narusza prawa w sposób powodujący konieczność wyeliminowania jej z obrotu prawnego, w konsekwencji czego skarga podlega oddaleniu. Przedmiotem kontrolowanej sprawy jest stwierdzenie na rzecz skarżącej nadpłaty w podatku od nieruchomości za rok 2012. Zgodnie z art. 72 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) za nadpłatę uważa się kwotę nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku. Uprawnienie do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty podatku przysługuje między innymi podatnikom, których zobowiązanie podatkowe powstaje w sposób przewidziany w art. 21 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, jeżeli w deklaracjach wykazali zobowiązanie podatkowe nienależne lub w wysokości większej od należnej i wpłacili zadeklarowany podatek (art. 75 § 2 pkt 1 lit. b Ordynacji podatkowej). Zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości w przypadku osób prawnych, a taką jest skarżąca, powstaje z mocy prawa, a więc w sposób, o którym stanowi art. 21 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Wypada przy tym zauważyć, że w świetle art. 6 ust. 9 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm.) – w brzmieniu obowiązującym w 2012 r. – osoby prawne są obowiązane: 1) składać, w terminie do dnia 31 stycznia, organowi podatkowemu właściwemu ze względu na miejsce położenia przedmiotów opodatkowania, deklaracje na podatek od nieruchomości na dany rok podatkowy, sporządzone na formularzu według ustalonego wzoru, a jeżeli obowiązek podatkowy powstał po tym dniu - w terminie 14 dni od dnia zaistnienia okoliczności uzasadniających powstanie tego obowiązku; 2) odpowiednio skorygować deklaracje w razie zaistnienia zdarzenia, o którym mowa w ust. 3, w terminie 14 dni od dnia zaistnienia tego zdarzenia; 3) wpłacać obliczony w deklaracji podatek od nieruchomości - bez wezwania - na rachunek właściwej gminy, w ratach proporcjonalnych do czasu trwania obowiązku podatkowego, w terminie do dnia 15 każdego miesiąca, a za styczeń do dnia 31 stycznia. Zgodnie z art. 21 § 2 Ordynacji podatkowej jeżeli przepisy prawa podatkowego nakładają na podatnika obowiązek złożenia deklaracji, a zobowiązanie podatkowe powstaje w sposób określony w art. 21 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, podatek wykazany w deklaracji jest podatkiem do zapłaty, z zastrzeżeniem art. 21 § 3. Natomiast w myśl art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że podatnik, mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił w całości lub w części podatku, nie złożył deklaracji albo że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji, organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego. Działanie w trybie art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej jest również podstawą do określenia wysokości nadpłaty podatku. Bez wątpienia pojęcia zobowiązania podatkowego (art. 5 Ordynacji podatkowej) i nadpłaty podatku (przywołany już powyżej art. 72 § 1), w tym między innymi w kontekście przedmiotu postępowań uregulowanych w Ordynacji podatkowej, nie są ze sobą tożsame. Ze zobowiązania podatkowego wynika publicznoprawne, nieodpłatne, przymusowe oraz bezzwrotne świadczenie na rzecz uprawnionego podatkobiorcy, czyli podatek określony tak w art. 6 Ordynacji podatkowej, podczas gdy nadpłata podatku jest - generalne rzecz ujmując - świadczeniem nienależnie zapłaconym lub nadpłaconym, w odniesieniu do którego świadczący może dochodzić jego zwrotu składając, zgodnie z art. 75 § 1 Ordynacji podatkowej, wniosek o stwierdzenie nadpłaty. Podatek, jako realizacja wynikającej z obowiązku podatkowego powinności jego zapłaty, oraz nadpłata podatku, jako świadczenie podatkowe nienależne lub nadpłacone, stanowią wprawdzie wynik podatkowo znaczących czynności podmiotu prawa podatkowego, na przykład procesu samoobliczenia podatku, jednakże wyniki te nie są pojęciowo w rozumieniu obowiązującego prawa tożsame (zob. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 stycznia 2014 r., sygn. akt II FPS 5/13, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wniosek o stwierdzenie nadpłaty podatku, o którym mowa w art. 75 § 1 Ordynacji podatkowej, wszczyna postępowanie w przedmiocie jej stwierdzenia, zgodnie z art. 165 § 1 i 3 Ordynacji podatkowej. Przedmiotem wniosku z art. 75 § 1 Ordynacji podatkowej jest bowiem żądanie stwierdzenia nadpłaty, natomiast według treści art. 165 § 3 Ordynacji podatkowej, datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi podatkowemu. Pierwszymi czynnościami tego postępowania są czynności sprawdzające. Wynika to z tego, że jeżeli do wniosku zawierającego żądanie stwierdzenia nadpłaty, zgodnie z art. 75 § 3 Ordynacji podatkowej, załączane jest skorygowane zeznanie podatkowe (korekta deklaracji podatkowej), to na podstawie art. 272 Ordynacji podatkowej, jak każda deklaracja, podlega ono badaniu przez organ podatkowy, między innymi w obszarze poprawności formalnej, jak również ustalenia stanu faktycznego w zakresie niezbędnym do stwierdzenia zgodności z przedstawionymi dokumentami. Jeżeli wyniki tych czynności uzasadniają, że prawidłowość wykazującego nadpłatę skorygowanego zeznania (deklaracji) nie budzi wątpliwości, na podstawie art. 75 § 4 Ordynacji podatkowej organ podatkowy zwraca nadpłatę bez wydania decyzji stwierdzającej nadpłatę. Realizacja prawa do nadpłaty podatku zostaje w ten sposób zakończona (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 lutego 2010 r., sygn. akt II FSK 1401/08, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Jeżeli natomiast organ podatkowy w wyniku przeprowadzonych czynności sprawdzających kwestionuje prawidłowość skorygowanej deklaracji podatkowej, a przez to i złożonego wraz z nią wniosku o nadpłatę, oceniając że deklaracja ta budzi wątpliwości, może – przed rozpatrzeniem tego wniosku – wszcząć postępowanie celem określenia wysokości zobowiązania podatkowego, o którym mowa w art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej (chociaż wszczęcie tego postępowania nie jest jego obowiązkiem). Co istotne dla rozpoznania kontrolowanej sprawy, jeżeli w czasie trwania postępowania w sprawie stwierdzenia nadpłaty zostanie wszczęte postępowanie w sprawie określenia zobowiązania podatkowego, to - jak już wcześniej wskazano - przedmiot rozstrzygnięć tych postępowań będzie nietożsamy, jednakże rozstrzygnięcie dotyczące zobowiązania podatkowego powinno zostać uwzględnione w następnej w stosunku do niego decyzji w przedmiocie nadpłaty, ponieważ dotyczą one tego samego okresu podatkowego (zob. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 stycznia 2014 r., sygn. akt II FPS 5/13 i powołane tam orzecznictwo). Z tą ostatnią sytuacją mamy do czynienia na gruncie kontrolowanej sprawy. W konsekwencji wątpliwości co do prawidłowości skorygowanej przez stronę skarżącą deklaracji na podatek od nieruchomości za rok 2012, złożonej wraz z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty za ten rok podatkowy, organ podatkowy I instancji decyzją z dnia 7 lutego 2013 r. określił wysokość zobowiązania podatkowego skarżącej za rok 2012 w kwocie [...] zł. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu decyzją z dnia 28 sierpnia 2013 r. Natomiast tutejszy Sąd, w sprawie zarejestrowanej pod sygnaturą akt III SA/Po 1415/13, oddalił skargę wywiedzioną od powyższej decyzji. W tym zatem przypadku na gruncie kontrolowanej obecnie sprawy organy podatkowe były zobowiązane uwzględnić rozstrzygnięcie dotyczące zobowiązania podatkowego, a jako że okoliczności podnoszone przez skarżącą w ramach postępowania w sprawie określenia zobowiązania podatkowego, jak i postępowania w sprawie stwierdzenia nadpłaty, były tożsame i zostały już przez organy rozpatrzone w ramach postępowania w sprawie określenia zobowiązania podatkowego, ich ponowne rozpatrzenie na gruncie postępowania w sprawie stwierdzenia nadpłaty nie było konieczne. W tym zakresie także Sąd odstępuje od odniesienia się do merytorycznych zarzutów zawartych w skardze, odsyłając w całości do uzasadnienia wyroku z dnia 10 czerwca 2014 r., sygn. akt III SA/Po 1415/13. Z tego też względu zarzuty co do naruszenia przez organy podatkowe przepisów postępowania zawarte w skardze należy uznać za bezzasadne. Z kolei przedstawione wraz ze skargą ekspertyzy prawne, jako odnoszące się do meritum sprawy, w świetle art. 106 § 3 P.p.s.a., nie mogą zostać przez Sąd uwzględnione, tym bardziej że stanowią one dowód co do prawa, a nie co do faktów. Mając na względzie to, że wysokość zobowiązania podatkowego skarżącej w podatku od nieruchomości za 2012 rok wyniosła [...] zł, z kolei skarżąca wpłaciła z tego tytułu kwotę [...] zł, organy zasadnie stwierdziły nadpłatę w kwocie [...] zł. Biorąc pod uwagę powyższe, należało stwierdzić, że zaskarżona decyzja oraz decyzja organu I instancji zostały wydane zgodnie z przepisami prawa i dlatego Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), orzekł o oddaleniu skargi.