VI SA/Wa 365/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz Protokolant st. ref. Paulina Stylińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy powołania na stanowisko notariusza oddala skargę Minister Sprawiedliwości decyzją z [...] listopada 2013 r. nr [...], na podstawie art. 10 i art. 11 ustawy z dnia 14 lutego 1991 r. - Prawo o notariacie (Dz. U. z 2008 r. Nr 189, poz. 1158 ze zm.) oraz art. 127 § 3 w związku z art. 129 § 1 i § 2 oraz art. 138 § 1 pkt 1, art. 104 i art. 107 § 1 i § 3 K.p.a., po rozpoznaniu wniosku M. S. (nazywanej dalej "Stroną", "Skarżącą") z [...] września 2013 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy decyzję Ministra Sprawiedliwości z [...] sierpnia 2013 r. [...] o odmowie powołania Skarżącej na stanowisko notariusza. Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Skarżąca złożyła [...] maja 2012 r. do Ministra Sprawiedliwości wniosek o powołanie na stanowisko notariusza i wyznaczenie siedziby kancelarii notarialnej w M. W uzasadnieniu podniosła, że w latach 2001 – 2009 wykonywała już zawód notariusza. Ze stanowiska została odwołana wskutek skazania prawomocnym wyrokiem z dnia [...] kwietnia 2008 r. przez Sąd Rejonowy [...] w P. (sygn. akt [...]), mocą którego orzeczono wobec Skarżącej środek karny w postaci zakazu wykonywania zawodu notariusza przez okres 2 lat. W związku z tym, że skazanie uległo zatarciu, Strona spełniała ustawowe wymogi do powołania na stanowisko notariusza. Pismem z [...] lutego 2013 r. Skarżąca zmodyfikowała żądanie o wyznaczenie siedziby kancelarii notarialnej, wskazując na P. Z akt sprawy wynika, że Skarżąca ukończyła studia na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu [...] w [...] w 1996 r., uzyskując tytuł magistra prawa. W marcu 1999 r., po odbyciu aplikacji notarialnej, złożyła egzamin notarialny z wynikiem dobrym. Decyzją Ministra Sprawiedliwości z [...] lipca 1999 r. ([...]) została powołana na stanowisko asesora notarialnego w okręgu Izby Notarialnej w [...] Decyzją Ministra Sprawiedliwości z [...] października 2001 r. ([...]), Skarżąca została powołana na stanowisko notariusza z wyznaczeniem siedziby kancelarii notarialnej w P. Kancelarię notarialną uruchomiła z dniem 15 grudnia 2001 r. Skarżąca, będąc notariuszem sporządziła [...] maja 2004 r., w swojej kancelarii, akt notarialny (Rep. [...]), mocą którego p. Z. N. udzielił p. W. S. szerokiego pełnomocnictwa do zarządu jego całym majątkiem i do prowadzenia wszelkich jego spraw. Z opinii biegłych: neurologa z [...] marca 2006 r., [...] kwietnia 2006 r., [...] listopada 2007 r. i [...] lutego 2008 r., opinii psychiatry i psychologa oznaczonych odpowiednio datą [...] stycznia 2005 r. i [...] marca 2008 r., sporządzonych na polecenie Prokuratury Rejonowej [...] w P. w spr. [...] i Sądu Rejonowego [...] w P. w spr. [...] wynika, że w dacie dokonywania przedmiotowych czynności p. Z. N., z uwagi na zaawansowane stadium choroby [...], miał całkowicie wyłączoną zdolność rozeznania swoich czynów i nie mógł świadomie wyrazić swojej woli. Nie mógł wyrazić jej werbalnie. Nie rozumiał dokonywanych z jego udziałem czynności i ich skutków oraz nie był w stanie złożyć oświadczenia woli niezbędnego do udzielania pełnomocnictwa. Znajdował się w stanie głębokiego otępienia psychicznego. Decyzją z [...] lutego 2009 r. ([...]) Minister Sprawiedliwości odwołał Skarżącą ze stanowiska notariusza - na podstawie art. 16 § 1 pkt 5 ustawy - Prawo o notariacie. Po odwołaniu ze stanowiska notariusza Skarżąca nie podjęła żadnego zatrudnienia. W 2009 r. ukończyła dwusemestralne Studia Podyplomowe w zakresie prawa europejskiego na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu [...] w [...]. Rada Izby Notarialnej w [...] w uchwale [...] z [...] września 2012 r. negatywnie zaopiniowała wniosek Skarżącej o powołanie na stanowisko notariusza i wyznaczenie siedziby kancelarii notarialnej w M. wskazując, że w świetle oświadczenia opiniowanej z [...] września 2012 r. co do kontynuowania leczenia psychiatrycznego z rozpoznaniem [...], zachodzą poważne wątpliwości, czy może ona wykonywać zawód notariusza. Wydając uzupełniającą opinię w związku z modyfikacją żądania przez Skarżącą w zakresie siedziby kancelarii notarialnej, Rada Izby Notarialnej w [...] w uchwale Nr [...] z [...] maja 2013 r. podtrzymała w całości swoje stanowisko. Z przeprowadzonej w niniejszym postępowaniu opinii biegłego sądowego z zakresu medycyny pracy – lek. med. B. Z. i biegłego sądowego z dziedziny psychiatrii - lek. med. M. M. z [...] maja 2013 r. wynika, że stan zdrowia Skarżącej nie powoduje niezdolności do wykonywania przez nią zawodu notariusza. Po rozpatrzeniu sprawy Minister Sprawiedliwości decyzją z [...] sierpnia 2013 r. odmówił powołania Skarżącej na stanowisko notariusza, uznając, że nie spełnia ona wymogu określonego w art. 11 pkt 2 ustawy - Prawo o notariacie - tj. nie daje rękojmi prawidłowego wykonywania zawodu notariusza. Pismem z [...] września 2013 r. Skarżąca złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, podkreślając w jego uzasadnieniu, że Minister Sprawiedliwości przy ustalaniu stanu faktycznego sprawy winien wziąć pod uwagę również dowody, które pojawiły się w toczącym się od pięciu lat przed Sądem Rejonowym w P. postępowaniu o sygn. akt [...] o stwierdzenie nabycia spadku po p. Z. N., w postaci zeznań świadków oraz pisemnej opinii sądowo – lekarskiej biegłego neurologa A. G. z [...] sierpnia 2009 r., uzupełnionej ustnym stwierdzeniem [...] października 2009 r., różnych w stosunku do opinii wydanych w sprawie karnej, którymi posłużono się w trakcie postępowania administracyjnego. Treść przedmiotowych opinii, w ocenie Skarżącej, pozostaje w sprzeczności z opinią wydaną przez tego biegłego w sprawie [...] Sądu Rejonowego [...] w P., co podważa wiarygodność tego biegłego. W opiniach wydanych w sprawie spadkowej biegły A. G., odmiennie niż w sprawie karnej, opierając się na tej samej dokumentacji medycznej stwierdził, że p. Z. N., z uwagi na zaawansowaną chorobę [...], już od 2002 r. nie mógł świadomie i swobodnie powziąć decyzji i wyrazić swej woli. Ponadto sporządzając opinię w sprawie karnej biegły oparł się tylko na dokumentacji medycznej, uznając, że badanie podmiotowe Z. N. nie wniosłoby nic istotnego do wstecznej oceny jego stanu zdrowia, zaś w opinii sporządzonej na potrzeby sprawy spadkowej szeroko powołuje wyniki badania Z. N. przeprowadzonego w sierpniu 2006 r. przez biegłego psychiatrę. Skarżąca zarzuciła, że Minister Sprawiedliwości wbrew wyrokowi Sądu Rejonowego [...] w P. z dnia [...] kwietnia 2008 r., który za celowe uznał wyeliminowanie oskarżonej z zawodu na okres 2 lat, biorąc pod uwagę ten sam czyn, uniemożliwia jej wykonywanie zawodu notariusza praktycznie na stałe. Podniosła również, że w decyzji z [...] sierpnia 2013 r. Minister Sprawiedliwości nie uwzględnił kwestii bezszkodowego przebiegu jej pracy zawodowej, która to okoliczność, w jej ocenie, jest właśnie wyznacznikiem dawania rękojmi prawidłowego wykonywania zawodu notariusza. Minister Sprawiedliwości uznał, że zarzuty Skarżącej podniesione we wniosku nie zasługują na uwzględnienie, albowiem decyzja z [...] sierpnia 2013 r. została podjęta po wyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego i na podstawie przepisów prawa, w tym rozpatrzenia przesłanek z art. 11 Prawa o notariacie warunkujących powołanie na stanowisko notariusza. Organ podał dowody, które pozwoliły stwierdzić, że Skarżąca nie daje rękojmi prawidłowego wykonywania zawodu notariusza, o której mowa w pkt 2 tego przepisu. Rękojmia prawidłowego wykonywania zawodu notariusza ma służyć zagwarantowaniu odpowiedniego poziomu etycznego i zawodowego członka korporacji. Spełnienie tej przesłanki wymagane jest od kandydata na notariusza niezależnie od wypełnienia przez niego pozostałych warunków dotyczących kwalifikacji zawodowych. Rękojmię prawidłowego wykonywania zawodu daje osoba posiadająca wiedzę zweryfikowaną w trybie przewidzianym prawem, której postępowanie odpowiada przyjętym w społeczeństwie normom etycznym i moralnym, której dotychczasowe zachowanie w sferze zawodowej i prywatnej składa się na wizerunek osoby zaufania publicznego, na której nie ciążą żadne zarzuty podważające jej wiarygodność. Ocena spełnienia warunku rękojmi dotyczy prognozowania przyszłych zachowań wnioskodawcy, o których nie sposób wnioskować inaczej niż z prezentowanej przez kandydata na notariusza postawy etycznej i moralnej, a także z dotychczasowego sposobu jego postępowania, zwłaszcza wykonywania dotychczasowego zawodu prawniczego. Stosownie do treści art. 2 § 1 i 2 Prawa o notariacie notariusz w zakresie swoich uprawnień działa jako osoba zaufania publicznego, a dokonywane przez niego, zgodnie z prawem, czynności notarialne mają charakter dokumentu urzędowego. Notariusz daje pewność transakcji, zapewnia kontrolę państwa nad stosunkami prawnymi pomiędzy podmiotami oraz gwarantuje bezpieczeństwo obrotu prawnego. Tymczasem, z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy w postaci kopii aktu notarialnego z dnia [...] maja 2004 r. Rep. [...] oraz opinii biegłych: neurologa A. G. (z [...] marca 2006 r., [...] kwietnia 2006 r., [...] listopada 2007 r. i [...] lutego 2008 r.), psychiatry W. C. i psychologa D. L. (oznaczonej datą [...] stycznia 2005 r. i [...] marca 2008 r.) wynika, że Skarżąca, sporządzając akt notarialny dopuściła się rażącej i oczywistej obrazy przepisów prawa: art. 80 § 2 Prawa o notariacie, w myśl którego przy dokonywaniu czynności notarialnych notariusz jest obowiązany czuwać nad należytym zabezpieczeniem praw i słusznych interesów stron oraz innych osób, dla których czynność ta może powodować skutki prawne, a także art. 86 tej ustawy, zgodnie z którym notariuszowi nie wolno dokonywać czynności notarialnej, jeżeli poweźmie wątpliwość, czy strona czynności notarialnej ma zdolność do czynności prawnych. Dokonała ona bowiem czynności notarialnej z udziałem osoby, która miała całkowicie wyłączoną zdolność świadomego podjęcia decyzji i wyrażenia woli, a ułomność ta była widoczna już w pierwszej chwili kontaktu z nią. Niedopełnienie obowiązków wynikających z art. 80 § 2 i art. 86 Prawa o notariacie podważa co do samej istoty status notariusza, jako osoby zaufania publicznego, skoro właśnie pewność wynikająca z takiego statusu była podstawą powierzenia notariuszom części imperium Państwa Polskiego w zakresie nadawania dokumentom szczególnej mocy prawnej. Minister Sprawiedliwości uznał, że postępowanie Skarżącej dowodzi braku szczególnej staranności i ostrożności, której należy wymagać od notariusza, jako od osoby korzystającej z racji wykonywanego zawodu z przymiotu zaufania publicznego i sporządzającej akty notarialne, mające powagę dokumentów urzędowych, o czym mowa w art. 2 § 2 Prawa o notariacie oraz podważa jej wiarygodność, jako osoby ponownie ubiegającej się o powołanie na stanowisko notariusza. Poczynionych ustaleń oraz dokonanej na ich podstawie oceny postępowania Skarżącej nie zmieniły przeprowadzone przy ponownym rozpoznaniu dowody z dokumentów z akt sprawy [...] Sądu Rejonowego [...] w P. w postaci protokołów z rozprawy z: [...] lutego 2012 r., [...] lutego 2012 r. i [...] maja 2012 r. w zakresie obejmującym zeznania świadków, o które wnioskowała Skarżąca, jak również pisemnej opinii biegłego neurologa A. G. z [...] sierpnia 2009 r. oraz protokołu z rozprawy z [...] października 2009 r. w zakresie obejmującym opinię uzupełniającą tego biegłego. Minister Sprawiedliwości przyznał Skarżącej rację, że w opinii sporządzonej w sprawie spadkowej biegły A. G., odmiennie niż w sprawie [...] Sądu Rejonowego [...] w P., wskazał i to w sposób kategoryczny, że Z. N. [...] sierpnia 2002 r. nie dysponował możliwością świadomego i swobodnego wyrażania swojej woli. Jak wynika jednak z opinii tego biegłego oraz opinii biegłego: psychiatry W. C. i psychologa D. L. sporządzonych w sprawie karnej kwestia stanu zdrowia Z. N. w 2002 r. była najtrudniejsza do oceny, z uwagi na początkowe stadium choroby i możliwe okresy poprawy związane z wdrożonym leczeniem. Kwestia ta nie miała jednak decydującego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy karnej, albowiem akt oskarżenia obejmował czyn z [...] maja 2004 r., dotyczący sporządzenia aktu notarialnego dokumentującego udzielenie pełnomocnictwa. Natomiast w sprawie spadkowej biegły A. G. zobowiązany był do oceny stanu zdrowia Z. N. w 2002 r., w dniu kiedy dokonano z jego udziałem innej czynności notarialnej, tj. sporządzono testament. Stąd też wynikać mogły nieznaczne rozbieżności w dokonanej przez biegłego w obu postępowaniach ocenie. W każdym jednak razie, z faktu tego, tak jak uczyniła to wnioskodawczyni, nie można wyciągać wniosku co do braku wiarygodności tego biegłego. Z punktu widzenia niniejszego postępowania najistotniejszy był bowiem stan zdrowia Z. N. w dniu [...] maja 2004 r. W obu opiniach sporządzonych zarówno w sprawie karnej, jak i sprawie spadkowej biegły A. G. nie miał wątpliwości, iż w tym dniu Z. N. był już w stanie całkowicie wyłączającym zdolność świadomego podjęcia decyzji i wyrażenia woli, a ułomność ta była widoczna "na pierwszy rzut oka". Powyższą okoliczność potwierdzają również opinie biegłego psychiatry W. C. oraz biegłego psychologa D. L. (oznaczone datą [...] stycznia 2005 r. i [...] marca 2008 r.) sporządzone w sprawie karnej. Za niezrozumiały Minister Sprawiedliwości uznał natomiast zarzut Skarżącej dotyczący powołania się przez biegłego A. G. w opinii z [...] sierpnia 2009 r. na wyniki badania lekarskiego przeprowadzonego przez biegłego psychiatrę [...] sierpnia 2006 r. Skoro bowiem biegły A. G., sporządzając opinię w sprawie spadkowej, powziął wiadomość o przeprowadzeniu takiego badania (po wydaniu opinii w sprawie karnej) na potrzeby sprawy o ubezwłasnowolnienie, zobligowany był do przytoczenia jego wyników w przedmiotowej opinii. Postępowanie biegłego nie pozostawało w sprzeczności z wyrażonym przez tego biegłego w opinii z [...] kwietnia 2006 r. poglądem, że w tym okresie kontakt z chorym, z uwagi na stopień zawansowania choroby [...], nie wniósłby już nic istotnego do opinii wydanej przez niego na potrzeby postępowania karnego. Minister Sprawiedliwości, mając na uwadze treść opinii biegłych A. G., W. C. i D. L., stwierdził, że nie sposób przypisać waloru wiarygodności zeznaniom wskazanych przez Skarżącą świadków, którzy wskazywali, że jeszcze w 2004 r., a nawet w latach późniejszych nie dostrzegli u Z. N. zmian w stanie zdrowia. Ich treść pozostaje bowiem w oczywistej sprzeczności z zapisami w dokumentacji medycznej, z której wynika, że Z. N. już od początku 2002 r. leczył się w poradni neurologicznej. Na wizyty zgłaszał się zawsze z opiekunem, który sygnalizował występujące u niego zaburzenia pamięci, zagubienie. Już w lutym tego roku lekarz neurolog stwierdził, że Z. N. nie rozumiał poleceń wydawanych podczas badania, a w maju tego roku, iż miał nadal duże trudności w spełnianiu nawet prostych poleceń oraz kłopoty z pamięcią świeżą, nie rozumiał słów, które do niego mówiono (opinia z [...] marca 2006 r.). Minister Sprawiedliwości wyjaśnił również, że zatarcie skazania nie wyłącza możliwości dokonywania ustaleń w trybie art. 75 K.p.a., o popełnieniu przez stronę czynu nagannego, który może podważać jej wiarygodność i rękojmię w rozumieniu Prawa o notariacie oraz przeprowadzenia oceny jej zachowania (w tym też tego, które legło u podstaw skazania), celem ustalenia, czy spełnia ona ustawowe warunki do powołania na stanowisko notariusza. Fakt zatarcia skazania eliminuje bowiem jedynie prawnokarne skutki skazania (brak jest podstaw do uznania kandydata na notariusza za osobę karaną). Nie eliminuje on jednak uprawnienia, czy wręcz obowiązku Ministra Sprawiedliwości, rozpoznającego wniosek o powołanie na stanowisko notariusza, dokonania oceny, czy określony czyn ma wpływ na ocenę etyczno - moralną tej osoby i tym samym ustalenia, czy kandydat ten daje rękojmię prawidłowego wykonywania zawodu notariusza. Minister Sprawiedliwości nie zgodził się z zawartymi we wniosku z [...] września 2013 r. twierdzeniami Skarżącej, że okres, na jaki orzeczono wobec niej w wyroku karnym zakaz wykonywania zawodu notariusza winien być jedynym wyznacznikiem tego, przez jaki czas, w związku z popełnionym czynem, nie może ona tego zawodu wykonywać. Środek karny w postaci zakazu wykonywania określonego zawodu (art. 39 pkt 2 K.k.) orzekany jest, jeżeli sprawca nadużył wykonywanego zawodu przy popełnieniu przestępstwa lub okazał, że dalsze jego wykonywanie zagraża istotnym dobrom chronionym prawem (art. 41 § 1 K.k.). Realizuje on jednak co do zasady funkcję prewencyjną. Stosowany jest nadto fakultatywnie na okres do 10 lat (art. 43 § 1 K.k.). Jego orzeczenie obliguje jedynie Ministra Sprawiedliwości do odwołania notariusza ze stanowiska. Niezastosowanie go przez sąd karny nie oznacza natomiast, że kandydat może ten zawód wykonywać. Upływ okresu, na jaki orzeczono przedmiotowy zakaz, nie determinuje też w żadnym razie możliwości skutecznego ubiegania się o ponowne powołanie na stanowisko notariusza. Postępowanie to kieruje się bowiem autonomicznymi zasadami, w ramach których badaniu podlega spełnienie przez kandydata na notariusza przesłanek, o jakich mowa w art. 11 Prawa o notariacie. Nietrafna, zdaniem Ministra Sprawiedliwości, była również teza, że "bezszkodowy" przebieg pracy na stanowisku notariusza jest głównym wyznacznikiem dawania przez niego rękojmi prawidłowego wykonywania zawodu. Gwarancją taką jest bowiem odpowiedni poziom zawodowy oraz etyczno - moralny kandydata, na którym nie ciążą żadne zarzuty podważające jego wiarygodność, a nie brak uwzględnionych wobec niego roszczeń odszkodowawczych, wynikających z wykonywanego zawodu. Pismem z [...] grudnia 2013 r. Skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu administracyjnego w Warszawie na decyzję Ministra Sprawiedliwości z [...] listopada 2013 r., wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy: naruszenie art. 11 pkt 2 w zw. z art. 10 § 1 Prawa o notariacie, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że Skarżąca nie daje rękojmi prawidłowego wykonywania zawodu notariusza, co skutkowało odmową powołanie jej na stanowisko notariusza; naruszenie art. 104 § 1 w zw. z art. 107 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 7 K.p.a., poprzez wydanie przez Ministra Sprawiedliwości decyzji z [...] listopada 2013 r., utrzymującej w mocy decyzję Ministra Sprawiedliwości z [...] sierpnia 2013 r. w przedmiocie odmowy powołania na stanowisko notariusza, w oparciu o błędnie dokonaną, dowolną ocenę materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, podczas gdy jego prawidłowa, swobodna ocena prowadzi do uznania, że Skarżąca daje rękojmię prawidłowego wykonywania zawodu notariusza, a w konsekwencji nie ma żadnych przeszkód, aby powołać ją na stanowisko notariusza; naruszenie art. 104 § 1 w zw. z art. 107 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 7 K.p.a., poprzez wydanie decyzji z [...] listopada 2013 r. przez Ministra Sprawiedliwości bez uwzględnienia wszelkich istotnych okoliczności w sprawie, uwzględniając wyłącznie okoliczność sporządzenia przez Skarżącą aktu notarialnego [...] maja 2004 r., Rep. [...], mocą, którego Z. N. udzielił W. S. pełnomocnictwa, czym Skarżąca przekroczyła swoje uprawnienia, poświadczając w tym akcie notarialnym nieprawdę, co do okoliczności, że Z. N. złożył oświadczenie woli udzielając pełnomocnictwa do reprezentowania go przez W. S., podczas gdy stwierdzona u mocodawcy zaawansowana choroba [...] z uwagi na stan głębokiego otępienia umysłowego uniemożliwiła mu składanie oświadczeń woli, tj. okoliczność popełnienia przez nią przestępstwa z art. 231 § 1 K.k. i z art. 271 § 1 w zw. z art. 11 § 2 K.k., za które Skarżąca została skazana wyrokiem Sądu Rejonowego [...] w P. z dnia [...] kwietnia 2008 r., sygn. akt [...], utrzymanym w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego w P. z dnia [...] września 2008 r., sygn. [...], na karę grzywny, przez co organ błędnie doszedł do wniosku, że Skarżąca nie daje rękojmi prawidłowego wykonywania zawodu notariusza, podczas gdy okoliczności takie jak poziom umiejętności prawniczych Skarżącej, kultura osobista, pozytywna ocena dokonywanych przez Skarżącą czynności notarialnych, pozytywna opinia w środowisku, ustabilizowany tryb życia wskazują na to, że Skarżąca daje rękojmię prawidłowego wykonywania zawodu notariusza; jednostkowy charakter w/w czynu, a także zatarcie skazania zarządzone na mocy postanowienia Sądu Rejonowego [...] w P. z dnia [...] marca 2012 r. stanowią dodatkowe okoliczności, które powinny zostać wzięte pod uwagę przy ocenie tego, czy Skarżąca daje rękojmię prawidłowego wykonywania zawodu notariusza; naruszenie art. 104 § 1 w zw. z art. 107 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 7 K.p.a., w zw. z art. 65 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez wydanie decyzji przez Ministra Sprawiedliwości, z której wynika, że Skarżąca w ocenie organu nie daje rękojmi prawidłowego wykonywania zawodu notariusza, co skutkuje uniemożliwieniem jej wykonywania zawodu na czas nieokreślony oraz ogranicza jej konstytucyjną wolność do wyboru zawodu i jego wykonywania, podczas gdy skazanie na mocy wyroku Sądu Rejonowego [...] w P. z dnia [...] kwietnia 2008 r., sygn. akt [...], utrzymanego w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego w P. z dnia [...] września 2008 r., sygn. [...], postanowieniem Sądu Rejonowego [...] w P. z dnia [...] marca 2012 r. zostało zatarte, a okoliczności takie jak poziom umiejętności prawniczych Skarżącej, kultura osobista, pozytywna ocena dokonywanych przez Skarżącą czynności notarialnych, pozytywna opinia w środowisku, ustabilizowany tryb życia wskazują na to, że Skarżąca daje rękojmię prawidłowego wykonywania zawodu notariusza; podkreślić należy, iż powoływanie się przez organ na jednostkowe zachowanie, stanowiące podstawę zatartego już skazania, może skutkować brakiem możliwości wykonywania przez Skarżącą zawodu notariusza na zawsze, co w nieuzasadniony sposób ogranicza konstytucyjną wolność wyboru i wykonywania zawodu; naruszenie art. 104 § 1 w zw. z art. 107 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 7 K.p.a., poprzez wydanie decyzji przez Ministra Sprawiedliwości, z której wynika, że Skarżąca nie daje obecnie rękojmi prawidłowego wykonywania zawodu notariusza w związku ze sporządzeniem aktu notarialnego w dniu [...] maja 2004 r., Rep. [...], mocą którego Z. N. udzielił W. S. pełnomocnictwa, co stanowiło zdaniem organu obrazę prawa, tj. art. 80 § 2 Prawa o notariacie oraz art. 86 Prawa o notariacie, podczas gdy nie uwzględniono faktu, że Skarżąca w momencie sporządzenia w/w aktu notarialnego miała ograniczoną zdolności rozumienia znaczenia czynu i pokierowania swoim postępowaniem w stopniu nieznacznym z uwagi na zaburzenia [...]; w chwili obecnej stan jej zdrowia nie wpływa na jej zdolność rozumienia znaczenia czynów i pokierowania swoim postępowaniem, co potwierdza sporządzona na potrzeby niniejszego postępowania opinia biegłych lekarzy z [...] maja 2013 r. Ograniczenie zdolności rozumienia czynu oraz pokierowania swoim postępowaniem w stopniu nieznacznym może wyjaśnić kwestię, dlaczego Skarżąca niedochowała należytej staranności oraz ostrożności przy sporządzaniu aktu notarialnego; naruszenie art. 104 § 1 w zw. z art. 107 § 1, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 7 K.p.a., poprzez brak należytego rozważenia dowodów z opinii biegłych lek. med. B. Z. specjalisty w zakresie medycyny pracy oraz lek. med. M. M. specjalisty w zakresie psychiatrii z dnia [...] maja 2013 r. i niewyciągnięcie z nich prawidłowych wniosków, podczas gdy z opinii tych wynikało, że "stan zdrowia Skarżącej jest wyrównany i nie powoduje jej niezdolności do pracy w zawodzie notariusza", "badana może wykonywać zawód notariusza" oraz "stan zdrowia badanej nie powoduje jej niezdolności do wykonywania zawodu notariusza", co spowodowało, że organ wydając decyzję utrzymującą w mocy decyzję o odmowie powołania Skarżącej na stanowisko notariusza nie uwzględnił w/w wniosków przemawiających za tym, że Skarżąca daję rękojmię prawidłowego wykonywania zawodu notariusza; 7. naruszenie art. 80 w zw. z art. 77 § 1 i art. 7 K.p.a. poprzez dokonanie dowolnej oceny dowodów zgromadzonych w niniejszej sprawie w zakresie dotyczącym poziomu umiejętności prawniczych Skarżącej, tj. sugerowanie, że niewykonywanie innego zawodu prawniczego przez Stronę po odwołaniu jej ze stanowiska notariusza może wpływać na jej poziom umiejętności prawniczych, podczas gdy wniosek taki względem osoby, która złożyła egzamin notarialny z wynikiem ogólnym dobrym, wykonywała swój zawód w sposób rzetelny przez długi okres, wykorzystując przy tym całą swoja wiedzę prawniczą, nie powinien mieć miejsca, gdyż ma on charakter wniosku dowolnego, niepopartego żadnymi dowodami. Organ rozstrzygający kwestię powołania na stanowisko notariusza nie jest władny do tego, aby weryfikować lub podważać umiejętności prawnicze posiadane przez osobę składającą wniosek o powołanie na stanowisko notariusza, o ile spełnia ona wymogi ustawowe. Umiejętności prawnicze Skarżącej zostały zweryfikowane przy złożeniu egzaminu notarialnego, a następnie potwierdzone w praktyce w trakcie wykonywanej praktyki w zawodzie; 8. naruszenie art. 127 § 3 w zw. z art. 15 K.p.a. poprzez wydanie decyzji, która w znakomitej części stanowi dosłowne przytoczenie stanowiska zajętego przez organ w decyzji z [...] sierpnia 2013 r, przez co nie doszło do przeprowadzenia realnej kontroli rozstrzygnięcia, a tym samym Strona została pozbawiona jej prawa do zaskarżenia decyzji w administracyjnym toku instancji; decyzja z [...] listopada 2013 r. w dużej mierze stanowiła kopię decyzji z [...] sierpnia 2013 r. W uzasadnieniu skargi Skarżąca, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, podkreśliła, że przy ocenie przesłanki rękojmi prawidłowego wykonywania zawodu notariusza organ zobowiązany jest uwzględnić wszelkie czynniki, rozważyć całokształt cech danej osoby i jej postępowania w życiu zawodowym i osobistym, przy uwzględnieniu wszystkich dowodów zgromadzonych w sprawie. Ocena osoby nie może ograniczać się do jednostkowych wydarzeń, nawet nagannych, ale nie mających rozstrzygającego znaczenia, które zdarzyły się wiele lat przed wydaniem decyzji w sprawie powołania kandydata na stanowisko notariusza, z pominięciem jej zachowania w późniejszym okresie. Skarżąca powołała się na wysoki poziom umiejętności prawniczych pozytywną opinię w środowisku, nienaganne wykonywanie pracy, ustabilizowany tryb życia, podkreślając, że jej działanie było jednorazowym złamaniem obowiązujących reguł porządku prawnego. Organ całą swoją uwagę skupił na okoliczności związanej ze zdarzeniem dotyczącym sporządzenia aktu notarialnego oraz kwestii związanej ze skazaniem Skarżącej za popełnienie przestępstwa z art. 231 § 1 i z art. 271 § 1 w zw. z art. 11 § 2 K.k. Natomiast całkowicie pominął okoliczności, które w sposób pozytywny wpływają na ocenę rękojmi prawidłowego wykonywania przez Skarżącą zawodu notariusza. W odpowiedzi na skargę Minister Sprawiedliwości wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Rozpatrując sprawę w świetle powyższych kryteriów Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu dającym podstawy do jej uchylenia. Kluczową okolicznością przedmiotowej sprawy jest fakt sporządzenia [...] maja 2004 r., przez Skarżącą wykonującą zawód notariusza, aktu notarialnego (Rep. [...]), mocą którego p. Z. N. udzielił p. W. S. pełnomocnictwa z prawem substytucji do zarządu całym swoim majątkiem, do prowadzenia wszelkich swoich spraw przed osobami fizycznymi i prawnymi, urzędami, instytucjami, w tym do odbioru wszystkich świadczeń pieniężnych i niepieniężnych, przesyłek, dokumentów, odbioru korespondencji i odpowiedzi na nią, do zbywania, nabywania i obciążania nieruchomości i innych praw majątkowych pod dowolnym tytułem darmym lub odpłatnym na warunkach według uznania pełnomocnika, do składania oświadczeń o przyjęciu lub odrzuceniu spadków. Pełnomocnik został też upoważniony do składania w imieniu mocodawcy wszelkich oświadczeń i wniosków przed władzami, urzędami (w tym również skarbowymi), instytucjami, osobami prawnymi i fizycznymi oraz do dokonywania wszelkich czynności faktycznych i prawnych potrzebnych do realizacji tego pełnomocnictwa, w tym do czynności, których drugą stroną byłaby sama pełnomocnik. W związku z dokonaniem powyższej czynności notarialnej Skarżąca został skazana wyrokiem z dnia [...] kwietnia 2008 r. przez Sąd Rejonowy [...] w P. (sygn. akt [...]), utrzymanym w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego w P. z [...] września 2008 r. (sygn. akt [...]), na karę grzywny. Mocą prawomocnego wyroku wobec Skarżącej orzeczono również środek karny w postaci zakazu wykonywania zawodu notariusza przez okres 2 lat. Postanowieniem z [...] marca 2012 r. Sąd Rejonowy [...] w P., zarządził zatarcie powyższego skazania. Za udowodnioną okoliczność, w ocenie Sądu, należy uznać, iż w dacie dokonywania powyższej czynności p. Z. N., z uwagi na zaawansowane stadium choroby [...], miał całkowicie wyłączoną zdolność rozeznania swoich czynów i nie mógł świadomie wyrazić swojej woli. Nie rozumiał dokonywanych z jego udziałem czynności i ich skutków oraz nie był w stanie złożyć oświadczenia woli niezbędnego do udzielania pełnomocnictwa. Znajdował się w stanie głębokiego otępienia psychicznego, co było widoczne już na pierwszy rzut oka. Powyższe zostało stwierdzone przez biegłych w opiniach sporządzonych na potrzeby wymienionego powyżej postępowania karnego (neurologa A. G. z [...] marca 2006 r., [...] kwietnia 2006 r., [...] listopada 2007 r. i [...] lutego 2008 r., psychiatry W. C. i psychologa D. L. oznaczonej datą [...] stycznia 2005 r. i [...] marca 2008 r., sporządzonych na polecenie Prokuratury Rejonowej [...] w P. w spr. [...] i Sądu Rejonowego [...] w P. w spr. [...]). Minister Sprawiedliwości uznał, że Skarżąca sporządzając akt notarialny dotyczący udzielenia szerokiego pełnomocnictwa p. W. S. przez p. Z. N. znajdującego się w stanie psycho-fizycznym wykluczającym możliwość świadomego dokonania tej czynności, stanowiło rażącą obrazę art. 80 § 2 oraz art. 86 Prawa o notariacie, poprzez co Skarżąca nie spełniła przesłanki warunkującej powołanie na stanowisko notariusza, o której mowa w art. 11 pkt 2 Prawa o notariacie, nie dając rękojmię prawidłowego wykonywania zawodu notariusza. Zgodnie z art. 11 pkt 2 Prawa o notariacie: "Notariuszem może być powołany ten, kto jest nieskazitelnego charakteru i daje rękojmię prawidłowego wykonywania zawodu notariusza". Przesłanka rękojmi prawidłowego wykonywania zawodu notariusza została wielokrotnie poddana analizie w orzecznictwie w związku z czym objęta jest szerokim dorobkiem judykatury, definiującym niniejsze niedookreślone i ocenne pojęcie. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 24 kwietnia 2012 r., sygn. akt II GSK 479/11, uznał, że: "Rękojmię prawidłowego wykonywania zawodu daje osoba posiadająca wiedzę zweryfikowaną w trybie przewidzianym prawem, której postępowanie odpowiada przyjętym w społeczeństwie normom etycznym, moralnym, której dotychczasowe zachowanie w sferze zawodowej i prywatnej składa się na wizerunek osoby zaufania publicznego i na której nie ciążą żadne zarzuty podważające jej wiarygodność. Ocena spełnienia warunku rękojmi dotyczy prognozowania przyszłych zachowań wnioskodawcy, o tych zaś nie sposób wywnioskować inaczej, niż z prezentowanej przez kandydata na notariusza postawy etycznej i moralnej, a także z dotychczasowego sposobu jego postępowania, zwłaszcza oceny wykonywania dotychczasowego zawodu prawniczego". W niniejszej sprawie, wątpliwości budzi dotychczasowe zachowanie Skarżącej w sferze zawodowej poprzez niedochowanie wymogów art. 80 § 2 oraz art. 86 Prawa o notariacie, przy sporządzaniu spornego aktu notarialnego. Jak stanowi art. 80 § 2 Prawa o notariacie: "Przy dokonywaniu czynności notarialnych notariusz jest obowiązany czuwać nad należytym zabezpieczeniem praw i słusznych interesów stron oraz innych osób, dla których czynność ta może powodować skutki prawne". Ponadto z art. 86 Prawa o notariacie wynika że: "Notariuszowi nie wolno dokonywać czynności notarialnej, jeżeli poweźmie wątpliwość, czy strona czynności notarialnej ma zdolność do czynności prawnych". W świetle powyższej regulacji nie ulega wątpliwości Sądu, że Skarżąca sporządzając w formie aktu notarialnego pełnomocnictwo udzielane przez osobę chorą mającą, ze względu na zaawansowane stadium choroby [...], w sposób widoczny dla każdego, wyłączoną zdolność świadomego podjęcia decyzji i wyrażenia woli, działała wbrew przytoczonym normom prawnym i standardom zawodowym, podważając swoją wiarygodność i godząc w wizerunek osoby zaufania publicznego. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 21 czerwca 2007 r., sygn. akt II GSK 55/07: "Zawód zaufania publicznego" to zawód polegający na obsłudze osobistych potrzeb ludzkich, wiążących się z przyjmowaniem informacji dotyczących życia osobistego i zorganizowany w sposób uzasadniający przekonanie społeczne o właściwym dla interesów jednostki wykorzystaniu tych informacji przez świadczących usługi. Wykonywanie zawodu zaufania publicznego określane jest dodatkowo normami etyki zawodowej, szczególną treścią ślubowania, tradycją korporacji zawodowej czy szczególnym charakterem wykształcenia wyższego i uzyskanej specjalizacji /aplikacji". Działanie zatem osoby wykonującej zawód zaufania publicznego, w sposób nie zapewniający ochrony interesu jednostki, godzi nie tylko w dobro klienta ale i w dobro publiczne, podważając wiarygodność zawodu, w niniejszej sprawie - notariusza. Należy zgodzić się ze Skarżącą, że oceniając przesłankę rękojmi należy wziąć pod uwagę nie tylko jednostkowe, negatywne zdarzenie, ale szereg innych okoliczności dotyczących postawy etyczno-moralnej zarówno w życiu prywatnym jak i zawodowym danej osoby. Nie można jednak wykluczyć, że jednostkowe zdarzenie będzie rzutowało na ocenę rękojmi prawidłowego wykonywania zawodu notariusza w sposób decydujący tak, że wypadkowa znanych organowi na podstawie akt sprawy administracyjnej zachowań tej osoby, da negatywny jej obraz jako osoby wykonującej zawód zaufania publicznego. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 10 lutego 2009 r. sygn. akt II GSK 744/08: "(...) nie "daje rękojmi prawidłowego wykonywania zawodu notariusza" osoba, która wbrew prawu, (...) świadczy usługi notarialne nie bacząc na konsekwencje prawne tych usług dla stron biorących udział w czynnościach notarialnych". W ocenie Sądu, Minister Sprawiedliwości prawidłowo ocenił materiał dowodowy w niniejszej sprawie. Trudno się nie zgodzić, iż działanie Skarżącej jako notariusza w związku ze sporządzeniem spornego pełnomocnictwa, przy niemożności świadomego wyrażenia swojej woli przez mocodawcę, a więc wbrew art. 80 § 2 oraz art. 86 Prawa o notariacie, godziło w istotę tego zawodu. Trudno też uznać stwierdzenie Ministra Sprawiedliwości, iż sporządzenie przedmiotowego aktu notarialnego stanowiło rażącą i oczywistą obrazę powyższych przepisów, niedopełnieni obowiązków z nich wynikających oraz brak szczególnej staranności i ostrożności wymaganej od notariusza, za nadmierne akcentowanie spornego zdarzenia jawiące się jako faktyczne ponowne ukaranie Skarżącej. Okoliczności bowiem dokonanej przez Skarżącą spornej czynności notarialnej, nawet na tle stwierdzonych w wyroku z [...] kwietnia 2008 r. (sygn. akt [...]), przez Sąd Rejonowy [...] w P., dotychczasowego nienagannego wykonywania swojej pracy, pozytywnej opinii w środowisku, ustabilizowanego trybu życia i jednorazowego złamania obowiązujących reguł porządku prawnego, podważają wiarygodność zawodową Skarżącej i zapewnienie przez nią rękojmi prawidłowego wykonywania zawodu notariusza. Niezasadny jest zatem zarzut ograniczenia Skarżącej konstytucyjnej wolności do wyboru zawodu i jego wykonywania zagwarantowanej art. 65 ust. 1 Konstytucji RP. Rękojmia prawidłowego wykonywania zawodu notariusza jest ustawową przesłanką warunkującą możliwość wykonywania tego zawodu. Kryterium to ma służyć zagwarantowaniu odpowiedniego poziomu moralnego i zawodowego członka tej korporacji (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 14 lutego 2007 r. sygn. akt II GSK 294/06). Kompetencja oceny tej przesłanki, na podstawie art. 10 § 1 i § 3 Prawa o notariacie, pozostaje w gestii samorządu notarialnego i przede wszystkim Ministra Sprawiedliwości. Niedookreślony charakter pojęcia rękojmi prawidłowego wykonywania zawodu notariusza pozostawia margines swobody w zakresie oceny stanu faktycznego i konkluzji wynikających z tej oceny. Pozostawienie takiej swobody uprawnionym organom nie oznacza w żadnej mierze dowolności w ocenie stanu faktycznego. Im bardziej nieokreślone są przesłanki podjęcia decyzji, tym bardziej szczegółowe, przekonywujące i pełne musi być uzasadnienie powodów przyjęcia przez organ stosujący prawo danego rozumienie określonego pojęcia (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 21 czerwca 2007 r. sygn. akt II GSK 55/07). W ocenie Sądu, decyzje Ministra Sprawiedliwości w niniejszej sprawie, spełniają powyższe kryteria. Minister Sprawiedliwości realizując ciążące na nim obowiązki wynikająca z art. 10 § 1 i § 3 Prawa o notariacie, szczegółowo opisał powody swojego rozstrzygnięcia uzasadniając w sposób pełny ocenę spornej czynności notarialnej Skarżącej jak i jej postawę rzutującą na ocenę przesłanki rękojmi prawidłowego wykonywania zawodu notariusza. Dlatego też nie można uznać, że Minister Sprawiedliwości pozbawiła Skarżącą jej wolności do wyboru i wykonywania zawodu. Zgodzić się należy z Ministrem Sprawiedliwości, że zatarcie skazania wyrokiem karnym za dany czyn, nie zwalnia go z obowiązku oceny tego czynu z punktu widzenia gwarancji rękojmi prawidłowego wykonywania zawodu notariusza, jeżeli pozostaje on w związku z oceną etyczno-moralną danej osoby, rzutującą na jej postawę zawodową. W świetle powyższego, Sąd nie stwierdza również naruszenia przez Ministra Sprawiedliwości przepisów postępowania mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem Sądu, organ w wyczerpujący sposób zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy. Okoliczności stanu faktycznego, związane z dokonaniem spornej czynności notarialnej, jak i inne okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy zostały wyjaśnione w sposób nie budzący wątpliwości. Minister Sprawiedliwości rozpatrując ponownie sprawę dopuścił wnioskowane przez Skarżącą dowody w postaci protokołów z zeznań świadków w sprawie spadkowej jak i kolejnej opinii biegłego neurologa na okoliczność wskazania na pewne nieścisłości w jego wcześniejszych opiniach odnośnie stany zdrowia Pana Z. N. Dowody te zostały poddane wnikliwej merytorycznej analizie organu. Ocena zgromadzonego materiału dowodowego, zarówno na etapie pierwszoinstancyjnym jak i drugoinstancyjnym, nie miała charakteru dowolnego pomimo, iż była odmienna od oceny Strony. Organ dokładnie i precyzyjnie wyjaśnił swoje stanowisko uzasadniając nie spełnienie przez Skarżącą przesłanki warunkującej powołanie jej na stanowisko notariusza w postaci braku gwarancji rękojmi prawidłowego wykonywania tego zawodu. Uzasadnienia decyzji obu instancji wskazują, że załatwienie sprawy nie odbyło się bez uwzględnienia słusznego interesu Strony, jednak rozstrzygnięciu w głównej mierze przyświecał interes społeczny, który w ocenie Sądu, w przypadku zawodów zaufania społecznego, odgrywa szczególną rolę, istotniejszą od prywatnego interesu osoby pretendującej do takiego zawodu. Uzasadnia do, zdaniem Sądu, zasadniczą i surową ocenę postawy Skarżącej w zakresie gwarancji rękojmi prawidłowego wykonywania zawodu notariusza, przy dokonaniu której Minister Sprawiedliwości nie naruszył zarzucanych przez Stronę art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 104 § 1 oraz art. 107 § 1 K.p.a., w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu, podniesiona przez Stronę okoliczność, iż Skarżąca w momencie sporządzenia spornego aktu notarialnego miała ograniczoną zdolność rozumienia znaczenia czynu i pokierowania swoim postępowaniem w stopniu nieznacznym z uwagi na zaburzenia [...], nie może mieć, ze względu właśnie na wskazany nieznaczny stopień, istotnego znaczenia w niniejszej sprawie. Stan zdrowia psychicznego Skarżącej, został potraktowany przez sad karny jako okoliczność łagodząca, jednak Skarżąca nie miała wyłączonej świadomości i nie była pozbawiona zdolności oceny znaczenia swoich działań w momencie dokonania spornej czynności notarialnej. Dlatego też podniesionej okoliczności, nie można uznać za mającą wpływ na ocenę rękojmi prawidłowego wykonywania zawodu w niniejszej sprawie. Niesłuszny jest zarzut braku należytego rozważenia dowodów z opinii biegłych lek. med. B. Z. specjalisty w zakresie medycyny pracy oraz lek. med. M. M. specjalisty w zakresie psychiatrii z [...] maja 2013 r. i niewyciągnięcie z nich prawidłowych wniosków, podczas gdy z opinii tych wynikało, że "stan zdrowia M. S. jest wyrównany i nie powoduje jej niezdolności do pracy w zawodzie notariusza", "badana może wykonywać zawód notariusza" oraz "stan zdrowia Badanej M. S. nie powoduje jej niezdolności do wykonywania zawodu notariusza". W decyzji z [...] sierpnia 2013 r. Minister Sprawiedliwości odnosząc się do opinii Rady Izby Notarialnej w [...] z [...] września 2012 r. i [...] maja 2013 r. stwierdził, że nie była trafna wątpliwość, dotycząca zdolności wnioskodawczyni do wykonywania zawodu notariusza z uwagi na stan zdrowia. "Z opinii biegłych lekarzy z zakresu psychiatrii – M. M. i medycyny pracy – B. Z. z dnia [...] maja 2013 r. jednoznacznie wynika, iż kwestia ta została rozstrzygnięta na korzyść pani M. S. Opinię tą należało uznać za obiektywną i rzetelną. Została ona bowiem sporządzona przez biegłych sądowych, po przeprowadzeniu analizy dokumentacji lekarskiej dotyczącej wnioskodawczyni, jej badaniu podmiotowym i przedmiotowym". Z powyższego jednoznacznie wynika, że Minister Sprawiedliwości nie kwestionował stanu zdrowia Skarżącej uznając wydane w tej kwestii opinie biegłych stwierdzających zdolność Skarżącej do wykonywania zawodu notariusza. Zgodzić się należy z zarzutem dotyczącym kwestionowania przez Ministra Sprawiedliwości kompetencji Skarżącej w zakresie wiedzy i umiejętności prawniczych, w związku z okresem utraty kontaktu z zawodem, a poprzez to z instytucjami prawnymi znajdującymi zastosowanie w zawodzie notariusza. Z akt sprawy wynika, że Skarżąca w marcu 1999 r., po odbyciu aplikacji notarialnej, złożyła egzamin notarialny z wynikiem dobrym, a decyzją Ministra Sprawiedliwości z [...] października 2001 r., została powołana na stanowisko notariusza i wykonywała ten zawód do 2009 r. Skarżąca, zatem sprostała ustawowym wymogom weryfikacji wiedzy merytorycznej zdając egzamin notarialny, jak również posiadała wieloletnie doświadczenie zawodowe. Przepisy ustawy – Prawo o notariacie, nie przewidują dodatkowego trybu weryfikacji wiedzy prawniczej przy rozpatrywaniu przez Ministra Sprawiedliwości wniosku osoby zainteresowanej o powołanie na notariusza i wyznaczenie siedziby jego kancelarii. Zarzut zatem Strony dotyczący powyższej uwagi Ministra Sprawiedliwości należy uznać za zasadny jednakże związane z nią naruszenie prawa nie miało wpływu na wynik sprawy. Dokonana przez Ministra Sprawiedliwości uwaga dotycząca utraty przez Skarżącą kontaktu z instytucjami prawnymi znajdującymi zastosowanie w zawodzie notariusza, nie miała wpływu na rozstrzygnijcie w zakresie odmowy powołania Skarżącej na stanowisko notariusza. Za niezasadny należy natomiast uznać zarzut naruszenia art. 15 K.p.a. i zasady dwuinstancyjności, poprzez powtórzenie przez Ministra Sprawiedliwości w decyzji II instancji argumentacji z decyzji I instancji. Analiza decyzji II instancji oraz akt sprawy wskazuje, że Minister Sprawiedliwości dokonał ponownego rozpatrzenia sprawy. Organ pomimo powielenia pewnych fragmentów decyzji I instancji przeprowadził ponowne postępowanie, dopuszczając wnioskowane przez Stronę dowody, poddając je gruntownej analizie i ocenie, jak również odnosząc się do zarzutów podniesionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, nie stwierdzając naruszenia przepisów prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy jak i przepisów postępowania mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, działając na podstawie przepisu art. 151 p.p.s.a. - orzekł, jak w sentencji wyroku.